The Doctors สุภาพบุรุษชุดกาวน์ [Free E-book]

ตอนที่ 5 : บทที่ 5 ไว้เราไปกันนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    16 ก.ค. 63


EP.553 รีวิว Granada ปิ่นเกล้า – เพชรเกษม อัครสถานหรู เริ่ม 48.9 ...

 


กว่าที่รถซีดานคันเก่งของมัฆวานจะขับฝ่าการจราจรของเมืองฟ้าอมรมาถึงบ้านก็เกือบ 6 โมงเย็นแล้ว

บ้านของเขากับไอรินทร์อยู่ในหมู่บ้านจัดสรรใจกลางเมือง ซึ่งถือเป็นหมู่บ้านของผู้มีฐานะ เนื่องจากที่อยู่อาศัยแต่ละหลังภายในหมู่บ้าน มีราคาตั้งแต่ห้าสิบล้านบาทขึ้นไปจนถึงหนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาท (ยังไม่ใช่ราคาประเมินในปัจจุบัน)

แม้หมู่บ้านจะมีอายุเท่ากับอายุของพวกเขาสองคน แต่หมู่บ้านก็ยังคงสวยงามทันสมัย ผสมผสานกับความคลาสสิกตามแบบฉบับคอนเซ็ปตั้งต้นของโครงการ ทั้งยังมีระบบการจัดการส่วงกลางที่ดีเยี่ยมสมเป็นหมู่บ้านระดับแนวหน้าที่มีชื่อเสียง

บ้านของทั้งสองนั้นตั้งอยู่ติดกัน โดยมีเพียงแนวรั้วที่คั่นกลางแบ่งอาณาเขตเอาไว้ และเพราะพ่อกับแม่ของพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน ทำให้บ้านทั้งสองหลังมีประตูเชื่อมเล็กๆ เพิ่มเติมขึ้นมา เพื่อให้สองคุณแม่สามารถไปมาหาสู่กันได้อย่างสะดวก

ตอนทั้งสองเกิด มัฆวานมีอายุแก่กว่าไอรินทร์ 6 เดือน ทำให้ตอนเด็กๆ พวกพ่อแม่มักจะยกให้เขาเป็นพี่ชาย หน้าที่การดูแลเอาใจใส่และปกป้องไอรินทร์ จึงเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขาไปโดยอัตโนมัติ

        ซึ่งสิ่งที่เป็นนั้น มันควรจะทำให้เขาคุ้นเคยกับเธอเหมือนคนในครอบครัว และเห็นว่าเธอเป็นเหมือนน้องสาวที่คลานตามกันมา แต่ความจริงกลับไม่เป็นอย่างนั้น

มัฆวานค้นพบว่าเขาไม่ได้รู้สึกกับไอรินทร์เพียงแค่พี่ชายน้องสาว หรือเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน

ความรู้สึกที่เขามีให้กับไอรินทร์นั้น มันเป็นความรู้สึก รักที่ก่อตัวโดยไม่รู้ตัว และมันก็มั่นคงแน่นหนา จนทบทวีความกลัวในใจของเขา...ว่าเธออาจจะไม่ได้คิดเช่นเดียวกัน และวันหนึ่งหากไอรินทร์ได้ล่วงรู้สิ่งที่เขารู้สึก เขาอาจจะไม่มีตำแหน่งแห่งที่ในชีวิตของเธออีกต่อไป ซึ่งความคิดนั้นมันทำให้เขารู้สึกทรมานราวกับจะขาดอากาศหายใจได้เลยทีเดียว

มัฆวานในวัยมัธยมต้น ที่เป็นเพียงเด็กชายคนหนึ่ง ใช้เวลาอยู่นานในการพยายามทำความเข้าใจและปรับเปลี่ยนตัวเองในหลายๆ ด้าน ให้อยู่เหนือสถานะที่เรียกว่าเพื่อนสนิทธรรมดาหรือพี่ชาย

ซึ่งมันคงเป็นโชคดีที่เขารู้ตัวเร็วว่ารู้สึกเช่นไรกับไอรินทร์ ไปพร้อมๆ กับการพยายามทำความเข้าใจ คำว่ารัก มันจึงทำให้รูปแบบความสัมพันธ์และการวางตัวของเขาต่อไอรินทร์แตกต่างและชัดเจนมาเสมอ

มัฆวานอาจจะไม่ได้เอ่ยปากสารภาพความรู้สึก หรือก้าวล้ำเกินกว่าที่ฐานะของตนจะทำได้ แต่เขาก็ให้เหตุผลได้ว่า เขาไม่อยากให้ความรักของเขากับไอรินทร์ไม่มั่นคง เพราะคำว่าเด็กหรือความผูกพันธ์ที่เหมือนเป็นเชือกผูกมักเธอเอาไว้

โอเค นั่นอาจจะไม่นับรวมการที่เขาไม่ละอายใจสักนิด ในตอนแสดงออกอย่างชัดเจนเวลากันท่าและไล่ผู้ชายที่มีท่าทีไม่บริสุทธิ์กับไอรินทร์ ให้ไปพ้นสายตาของเธอ...

แม้มันอาจจะฟังดูเป็นการหลงตัวเองไปบ้าง แต่มัฆวานก็เชื่ออย่างสุดใจว่า สิ่งที่เขาพยายามฟูมฟักและทำมาเสมอนั้น ไม่ได้ศูนย์เปล่าเลย แม้มันจะยังไม่เต็มร้อย แต่เขาก็เชื่อว่าทั้งหมดที่ทำลงไป ได้ส่งถึงใจของไอรินทร์พอสมควร หรืออย่างน้อยที่สุด เขาก็แน่ใจว่าเธอไม่เคยสนใจผู้ชายคนไหน มากเกินกว่าความสนใจและใส่ใจที่มีต่อเขา

มาถึงตอนนี้...สิ่งที่ควรทำในฐานะคนที่แอบรักเขาก็ได้ทำไปหมดแล้ว คงเหลือแต่เพียง...การสารภาพออกไป

แม้จะยังนึกกลัว เพราะความคุ้นชินต่อความสัมพันธ์นั้นมันทำให้ตัวเขาคิดเผื่อเธอไปมากมาย

แต่ในตอนนี้ หากโอกาสมาถึงไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม เขาจะเอ่ยออกไปให้เธอได้รับรู้อย่างซื่อตรงจริงจัง

ถึงความเป็นจริงนั้น...มันจะล้มเหลวหลายต่อหลายครั้งก็ตาม

กระจอกสัสๆ

คิดมาถึงตรงนี้ ถ้อยคำดูถูกของเพื่อนรักที่ฟังจนชินหูมาตั้งแต่มัธยมก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น และใช่...เขาเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน!

        “มาร์คเป็นอะไร สีหน้าไม่ดีเลย หรือว่ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า”

        ไอรินทร์ที่เดินนำไปถอดรองเท้าที่หน้าประตูบ้าน หันมาถามคนตัวโตที่ช่วยเธอหอบหิ้วกองเอกสาร และถุงผลไม้ตามมาด้วยสีหน้าที่เหมือนกำลังหมกมุ่นอยู่กับความคิด

        “เออ...เปล่าครับ”

        “จริงเหรอ” ไอรินทร์ยังไม่วางใจ ทั้งยังหันมาจองสำรวจเขาอย่างจริงจัง

        “มาร์คกำลังคิดว่าช่วงนี้เวรเยอะจัง ไม่ค่อยได้มีเวลาออกไปเที่ยวบ้างเลย อัยเบื่อไหม อยากไปเที่ยวไหนเป็นพิเศษรึเปล่า ทะเล ภูเขา ต่างประเทศ?”

        คนที่จู่ๆ ก็ถูกชวนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยยิ้มขัน

        “ไอ้เที่ยวน่ะเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ ขอแค่มาร์คว่าง เพราะงานอัยก็อยู่ที่บ้านอยู่แล้วจะหอบไปที่อื่นก็พอได้ แต่ช่วงนี้มาร์คทำงานหนัก ไหนจะเรียนไหนจะสอบอีก พักผ่อนน้อยด้วย ถ้ามีเวลาอัยอยากให้มาร์คนอนเยอะๆ มากกว่า หรือถ้าอยากเที่ยวจริงๆ ก็น่าจะไปเที่ยวแบบสบายๆ หน่อย ให้มาร์คได้นอนเยอะๆ ดีไหม”

        มัฆวานมองรอยยิ้มของคนตัวเล็กด้วยหัวใจที่ชุ่มชื่นคล้ายกับต้นไม้ที่ได้รับหยาดน้ำเย็นฉ่ำ

ยายตัวเล็กเป็นแบบนี้เสมอ...น่ารักใส่ใจและสนใจไม่ว่าเขาจะเป็นยังไงก็ตาม

       จนบางทีเขาก็อยากจะถามว่า จิตใจเธอน่ะ จะทำให้คนๆ นี้ตกหลุมรักซ้ำๆ แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กันไอรินทร์!

        คิดแล้วก็ปล่อยลมหายใจออกมาอย่างอัดอั้น จับสารภาพรักมันตรงนี้เลยดีไหม หน้าประตูบ้านกับตู้รองเท้านี่แหละ...เฮ้อ ก็คิดไปนั่น

        “งั้นถ้ามาร์คจัดตารางได้ เราไปเที่ยวกันนะ”

        “อื้ม”

        “ไปกันแค่สองคนนะ”

        ไอรินทร์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง

        “อื้ม!




 
 
 
 
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ vintage line png

นวนิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน โดยไม่มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเหตุการณ์สมมุติ

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 ไม่อนุญาตให้คัดลอด สแกน หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใด

เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากนักเขียนเจ้าของลิขสิทธิ์แล้วเท่านั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #12 Mikaririn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 11:26
    อ่านรวดเดียวเลยน่ารักมาก
    #12
    1
    • #12-1 " ฉั ต ร เ ก ล้ า "(จากตอนที่ 5)
      15 เมษายน 2563 / 12:04
      ดีใจที่ชอบค่ะ ฝากหมอมาร์คไว้ในอ้อมใจด้วยน้าาา
      #12-1
  2. #11 kwinsupreme (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 09:14
    เด็กเนิร์ดน่ารัก
    #11
    1
    • #11-1 " ฉั ต ร เ ก ล้ า "(จากตอนที่ 5)
      15 เมษายน 2563 / 12:05
      เอาใจช่วยเด็กเนิร์ดด้วยนะคะ คือบั่บมันชินน่ะ จะพูดเลยแบบเป็นเขินๆ 555+
      #11-1