The Doctors สุภาพบุรุษชุดกาวน์ [Free E-book]

ตอนที่ 3 : บทที่ 3 มาร์คก็แค่อยากชิมดูเฉยๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    16 ก.ค. 63



 

[ 3 ] มาร์คก็แค่อยากชิมดูเฉยๆ

 

“เธอ...”

        เสียงทุ้มที่กระซิบข้างหูทำให้มือของคนที่กำลังตั้งใจดูหนังและส่งป๊อบคอร์นเข้าปากเหลือบมองเล็กน้อย

        “หืม”

        “ง่วง”

        คำสารภาพนั้น ทำให้ไอรินทร์หันมามองคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ โดยมีพนักที่วางกล่องป๊อบคอร์นกั้นอยู่ด้วยรอยยิ้มขัน

        “แหน่ ไหนบอกว่าจะไม่ง่วงไง”

        “ขอโทษครับ” มัฆวานกะพริบตาปริบๆ ส่งให้

        ไอรินทร์หัวเราะในลำคอ มองคนที่ตาปรือและมีอาการคล้ายเด็กชายที่ถูกดุนั้นยิ้มๆ ก่อนจะตบบ่าของตัวเองเป็นเชิงอนุญาตให้เขาใช้มันเป็นหมอนได้...ดังเช่นทุกครั้ง

        “ขอบคุณครับ”

        ว่าแล้วหนุ่มตัวโตที่คล้ายกับกลายร่างเป็น เจ้าโกโก้ลูกหมาโกเด้นที่เลี้ยงอยู่ที่บ้าน ก็ขยับตัวซึ่งสูงกว่าคนข้างๆ ลงเพื่อให้สามารถซบอิงเธอได้อย่างถนัด

มัฆวานคิดว่า หากว่าเขามีหางทิพย์เหมือนเจ้าหมาโกโก้จริงๆ มันคงกำลังสะบัดพับๆ ตีกับพื้นสร้างความรำคาญให้กับผู้ชมภาพยนตร์คนอื่นๆ ไปแล้ว และแน่นอนที่สุด คนตัวเล็กไม่รู้เลยว่าเจ้าลูกหมากำลังยิ้มกว้างด้วยดวงตาพราวระยับ หลังจากที่ได้สัมผัสถึงความนุ่มนิ่มบอบบางและกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ละมุนละไมหัวใจจากไหล่ของเธอ

        “หอมจัง”

        เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมานั้น ทำให้มือขาวผ่องของไอรินทร์ที่กำลังล้วงข้าวโพดคั่วในกล่องทรงสี่เหลี่ยมชะงัก ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนเป็นหยิบกล่องป๊อบคอร์นเลื่อนมาให้คนที่นอนซบเธออยู่อย่างอำนวยความสะดวก เป็นการเชิญชวนว่ากินสิ...

        มัฆวานหัวเราะในลำคอกับความไม่เข้าใจอะไรเอาเสียเลยของคนตัวเล็ก พร้อมกับดันมือนุ่มๆ นั้นให้วางกล่องลงที่เดิม ส่งให้คนมีน้ำใจหัวเราะเบาๆ

        “ก็นึกว่าอยากกิน”

        “...” มัฆวานไม่ตอบ

        เมื่อเห็นว่าคนบ่นง่วงน่าจะหลับแล้ว คนที่กำลังติดตามเรื่องราวของภาพยนตร์ก็กลับไปตั้งใจดูต่อ พร้อมกับมือที่ล้วงป๊อบคอร์น แต่แทนที่มือนั้นจะถูกส่งเข้าปากของตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น คนที่นอนไปแล้วกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไป และส่งป๊อบคอร์นในมือของเธอเข้าปากตัวเองเสียอย่างนั้น

        คนที่ถูกยืมมือสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงริมฝีปากที่สัมผัสกับปลายนิ้ว จนคล้ายกับมีกระแสไฟช็อคเบาๆ...

        “ไหนบอกไม่กิน...”

        “อยากชิมดูเฉยๆ”

“เอาอีกไหม”

คนตัวโตที่ยังอยู่ในท่านอนซบไหล่เธอส่ายหน้า แต่กลับเอื้อมไปล้วงหยิบป๊อบคอร์นมาส่งถึงปากของไอรินทร์แทน

“อะ คืน”

คนถูกป้อนคืนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอ้าปากงับป๊อบคอร์นด้วยรอยยิ้ม...และหัวใจที่เต้นระรัว

อาการนั้น ทำให้ไอรินทร์กลัวเหลือเกิน ว่าคนที่มีความฝันอยากเป็นหมอหัวใจที่ซบไหล่เธออยู่นี้จะได้ยินมันเข้า แล้วพาลวินิจฉัย ว่าหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะและอาจจะมีอาการของโรคหัวใจ ให้เขาต้องพาไปตรวจรักษาที่โรงพยาบาล


 

 
 
 
 
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ vintage line png

นวนิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน โดยไม่มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเหตุการณ์สมมุติ

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 ไม่อนุญาตให้คัดลอด สแกน หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใด

เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากนักเขียนเจ้าของลิขสิทธิ์แล้วเท่านั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #28 fsn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 00:02

    อ้าว แอบกรี๊ดกันอยู่ แต่ไม่มีใครกล้าลุย

    #28
    0
  2. #10 kwinsupreme (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 08:14
    โอ้ยยยตะมุตะมิ
    #10
    0
  3. #6 wayray (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 13:26

    ต่างคนต่างชอบกันสินะ 5555555
    #6
    2
    • #6-1 " ฉั ต ร เ ก ล้ า "(จากตอนที่ 3)
      12 เมษายน 2563 / 13:29
      บ้าน่า เขาเป็นเพื่อนกัน ใครเขาคิดอะไร ไม่มี๊
      #6-1