The Doctors สุภาพบุรุษชุดกาวน์ [Free E-book]

ตอนที่ 15 : บทที่ 15 ฟังให้ดีนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    16 ก.ค. 63


natureflowerrainphotography Image by shwetart

 

[ 15 ] ฟังให้ดีนะ

 

“อัย...”

        ชื่อที่หลุดจากปากของเพื่อนรักทำให้ดรัณที่กำลังกินข้าวกล่องที่ทางโรงพยาบาลจัดเตรียมไว้ให้หันมามอง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างแปลกใจที่เห็นมัฆวานลุกพรวดขึ้นจากที่

        “แล้วนั่นจะไปไหนวะ”

        “อัยมาที่นี่”

        “หะ?”

        มัฆวานไม่เสียเวลาขยายความเข้าใจให้เพื่อนฟัง เขารีบเปิดประตูห้องพักแพทย์ออกไป พร้อมกับกดส่งข้อความหาไอรินทร์

 

[ Dr. Mark :: อัยอยู่ที่โรงพยาบาลมาร์คเหรอ ]

[ Dr. Mark :: อัยตอบมาร์คหน่อย ]

 

Read

 

ข้อความที่ส่งไปนั้น คนรับเปิดอ่านมัน แต่ไม่ตอบ...

        เกิดอะไรขึ้นกับเธอ...ไอรินทร์มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง คงไม่ได้ป่วย หรือมีอุบัติเหตุหรอกนะ

        แต่แล้วเขาก็ตัวชากับความจริงที่ว่า ตำแหน่งที่แสดงบนแอบพลิเคชั่นระบุว่าไอรินทร์อยู่ที่ตึกด้านหน้าตึกที่เขาอยู่

        ฝีเท้าของมัฆวานชะลอลงเล็กน้อย เขาก้มหน้ามองตำแหน่งของไอรินทร์ในมือถืออีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าแล้วมองผ่านหน้าต่างกระจากและม่านพลาสติกตรงหน้าไปยังตึกฝั่งตรงข้าม

นั่นทำให้เขาสามารถเห็นผู้หญิงที่ยืนหันหลังอยู่ที่ตึกฝั่งตรงข้ามถนัดตา

        แม้จะมองจากที่ไกลๆ เขาก็ยังเห็นว่าไหล่บอบบางนั้นสั่นไหวอย่างคนที่กำลังร้องไห้อยู่ และในมือของเธอก็ถือมือถือข้างเอาไว้...

        มัฆวานสูดหายใจเขาลึก นัยน์ตาของเขาร้อนผ่าว ขณะกดโทรออก

        เขาเห็นว่าเธอสะดุ้ง พยายามสูดหายใจ และกดรับสายของเขา...

        “มาร์ค...”

เสียงที่ตอบกลับนั้นอู้อี้เล็กน้อย และมันก็มากพอที่จะบีบคั้นหัวใจของเขาจนชาหนึบ

“มาร์คอยู่ด้านหลังอัย”

ไอรินทร์หันกลับมามองในทันที แล้วจึงพบร่างสูงในชุด PPE แบบเต็มตัวยืนอยู่หลังม่านใส่ในตึก

มันเป็นชุดที่สามารถอำพรางจนแยกยากเหลือเกินว่าใครเป็นใคร แต่ไอรินทร์ที่เติบโตมากับมัฆวานนั้นแน่ใจว่าเป็นเขาในทันทีที่เห็น

และเพราะเป็นอีกฝ่ายในชุดป้องกันที่ตึกนั้นจริงๆ ก้อนสะอื้นของไอรินทร์ก็ยิ่งไม่อาจกลั้นเก็บเอาไว้

“อย่าร้องไห้...”

“...”

“อัยครับ...”

“ไม่ได้หรอก ไม่ร้องไม่ได้หรอก...” เสียงตอบกลับนั้นแม้จะสั้นไหวคละเคล้าเสียงสะอื้น แต่ก็ยังคงอ่อนโยนเสมอ

“มาร์คขอโทษ”

ไอรินทร์ส่ายหน้าทั้งน้ำตา

“มาร์คไม่ได้ทำอะไรผิด มาร์คไม่จำเป็นต้องขอโทษ”

ทั้งสองสบตากัน โดยที่ระยะห่างและอุปกรณ์ป้องกัน ไม่อาจบดบังความรู้สึกที่ส่งตรงไปยังอีกฝ่ายได้

บางครั้ง ระหว่างทั้งคู่...มันก็ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย

ไอรินทร์สูดหายใจเข้า และพยายามหยุดก้อนสะอื้น

“อัย...ฝากข้าวกล่องไว้ที่เจ้าหน้าที่นะ มาร์คอย่าลืม อุ่นก่อนกินล่ะรู้ไหม เพราะมันอาจจะเย็นแล้ว”

“อืม มาร์คจะกินให้หมดเลย คิดถึงกับข้าวฝีมืออัยที่สุด”

ได้ยินอย่างนั้นน้ำตาของไอรินทร์ก็ยิ่งร่วงพรูลงมา

ตั้งแต่ที่เขารู้จักไอรินทร์ เธอเป็นผู้หญิงที่ภายนอกดูนุ่มนวลบอบบาง แต่กลับไม่เคยร้องไห้กับอะไรง่ายๆ

หากในวันนี้เธอกำลังร้องไห้อยู่อีกฝั่งหนึ่ง โดยที่เขาไม่สามารถเข้าไปเช็ดน้ำตาหรือกอดปลอบเธอได้...และเหตุผลมันก็เป็นเพราะเขา

“อัย อย่าร้องไห้”

“...”

“อย่าเอามือลูบหรือขยี้ตาด้วยเข้าใจไหม”

ไอรินทร์พยักหน้าแรงๆ ขณะใช้กระดาษทิชชู่ที่หยิบจากกระเป๋าสะพายเช็ดซับน้ำตาให้แห้งสนิท

เธอไม่อยากทำให้มัฆวานกังวล และเขาเองก็พยายามที่จะบอกอย่างเป็นปกติเช่นกัน

“กลับบ้านไปอย่างแรกต้องล้างมือให้สะอาด จำที่เราสอนได้ใช่ไหม 7 ขั้นตอน แล้วก็ใช้เจลแอลกอฮอลล้างมือบ่อยๆ ด้วย ถ้าหมดแล้วหาซื้อไม่ได้ ขึ้นไปที่ห้องนอนเรา ถ้าจำไม่ผิดมีแอลกอฮอล์ 450 ml อยู่สองสามขวด ผสมกลีเซอรีน 30 ml หน้าตามันจะเป็นขวดเล็กๆ ใสๆ ฝาสีดำ อยู่ในตู้เดียวกันนั่นแหละ อัยผสมแล้วแบ่งใส่ขวดฉีดไว้ให้ทุกคนที่บ้านใช้ อาหารก็ให้กินร้อนช้อนตัวเอง พวกผลไม้ที่มีวิตามินซีเยอะๆ หาซื้อติดบ้านเอาไว้นะ ตู้หัวเตียงกับโต๊ะทำงานของอัยมีวิตามินซีทั้งแบบเม็ดและแบบฟู่ อย่าลืมเอาออกมากิน แล้วก็เวลาที่จะ...”

        “เข้าใจแล้ว เข้าใจทุกอย่างแล้ว มาร์คไม่ต้องห่วงนะ ไม่ต้องห่วงเลย...เราจะดูแลตัวเองอย่างดี มาร์คก็เหมือนกันนะ ต้องระวัง ระวังให้มากๆ นะเข้าใจไหม พวกเราทุกคน คุณลุงคุณป้ารอให้มาร์คกลับบ้าน และได้กอดมาร์คอยู่นะ เรา...ก็ด้วย”

        มัฆวานยิ่งไปกับคำพูดที่แม้จะสั่นไหวแต่ก็เต็มไปด้วยความเข้มแข็งของไอรินทร์

        “ระหว่างที่เราไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ฝากดูแล ตัวเธอด้วยนะ...”

        ไอรินทร์เม้มปากสูดหายใจก่อนจะตอบ

        “อื้ม เราก็ฝากดูแลมาร์คด้วยนะ”

        “...”

        “งั้นเรา...”

“อัยครับ”

เสียงเรียกนั้น ทำให้ไอรินทร์ที่กำลังกลั้นใจจะบอกลาตอบรับ

        “หืมม์?”

        “ฟังให้ดีนะ”

        “...”

        “มาร์ครักอัยนะ”

        “...”

        “รักแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งรักผู้หญิงคนหนึ่ง รักมาตลอด รักมาตลอดชีวิตของมาร์คเลยรู้ไหม”

        เท่านั้นเองทำนบน้ำตาของไอรินทร์ก็พังทลายลงอีกครั้ง

        “อื้อ...รู้แล้วล่ะ รู้มาตั้งนานแล้วล่ะ”

        แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าที่ชัดเจนของกันและกันเพราะว่ามีหน้ากากบดบังอยู่ทั้งคู่ แต่ทั้งสองก็เห็นรอยยิ้มที่ส่งให้กัน

        “แล้วรู้อะไรไหม ว่าอัยก็รักมาร์คมากๆ เหมือนกัน...ดังนั้นต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะ ห้ามปล่อยปละละเลยตัวเอง แล้วก็ห้ามให้ตัวเองเป็นอะไรเด็ดขาดเข้าใจไหม”

        “ครับ...มาร์คสัญญา”

        “อื้อ!


 
 
 
 
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ vintage line png

นวนิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน โดยไม่มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเหตุการณ์สมมุติ

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 ไม่อนุญาตให้คัดลอด สแกน หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใด

เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากนักเขียนเจ้าของลิขสิทธิ์แล้วเท่านั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #34 fsn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 00:42

    ยังจำภาพ ที่พ่อแม่ บุคลากรทางการแพทย์ แวะ มายืนมองลูก หลานแปะมือกับตาผ่านกระจก ได้อยู่เลย

    #34
    0