The Doctors สุภาพบุรุษชุดกาวน์ [Free E-book]

ตอนที่ 13 : บทที่ 13 สิ่งที่เกิดขึ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,014
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    16 ก.ค. 63


Medical Doctor Wallpapers HD - Wallpaper Cave

 

3 สัปดาห์ต่อมา

 

-         จีนสั่งปิดประเทศแล้ว

-         องค์การอนามัยโลก ประกาศให้โคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ เป็น "ความฉุกเฉินด้านสาธารณสุขระหว่างประเทศ"

 

สรุปจำนวน

 

-         ยอดผู้ติดเชื้อทั่วโลก 7,803 คน (ในจีน 7,711 คน)

-         มีผู้เสียชีวิตแล้ว 170 ราย (ทั้งหมดอยู่ในประเทศจีน)

 

ยกระดับการแจ้งเตือนโรคผู้เดินทางเป็นระดับ 3 ให้หลีกเลี่ยงการเดินทางไปยังพื้นที่ที่มีการระบาด

ข่าวลือ...ไทยเป็นประเทศปลายทาง ที่ผู้ที่อยู่ในพื้นที่การแพร่ระบาดไวรัส Covid-19 เดินทางเข้าก่อนการประกาศภาวะฉุกเฉินถึง 5 ล้านคน

 

ไอรินทร์ถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เธอเองก็ไม่แน่ใจ หลังจากเปิดข้อความในมือถือแล้วพบว่ายังไม่มีการตอบกลับจากมัฆวาน

       เธอคงไม่กังวลนัก หากว่าเขาจะไม่ได้ขาดการติดต่อไปเกือบ 48 ชั่วโมงแล้ว นับตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่ได้พูดคุยกันผ่านข้อความ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

        หญิงสาวหันไปมองเจ้าหมาโกโก้ที่นั่งอยู่ข้างกาย ก่อนจะกอดซบมันอย่างต้องการหาที่พึ่ง ภาพต้นไม้ใบหญ้าในสวนที่มักจะเป็นจุดพักสายตาของเธอเสมอ ไม่สามารถเยียวยาความรู้สึกของหญิงสาวในตอนนี้ได้แม้แต่น้อย

        มาร์คคงงานยุ่งอยู่สินะ...

        ไอรินทร์กัดริมฝีปากขบคิด พร้อมๆ ไปกับการภาวนาขอให้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเขา

        ภาพใบหน้าอ่อนล้าของมัฆวาน ที่กลับมาเมื่อวันก่อนพร้อมกับถุงใบใหญ่ที่มีกล่องหน้ากากอนามัย 3M 50 ชิ้นจำนวน 4 กล่อง และเจลล้างมือแอลกอฮอลอีก 4 ขวดใหญ่สำหรับ 2 ครอบครัวนั้น มันทำให้ไอรินทร์รู้สึกจุกแน่นในอก

วันนั้นเธอไม่ได้พูดคุยกับมัฆวานมากนัก เพราะเขากลับมาเก็บของใช้เพิ่มเติมด้วยความรวดเร็ว เพื่อจะรีบกลับไปประจำอยู่ที่โรงพยาบาล หรือถ้าเรียกให้ถูกก็คือ มัฆวานแทบไม่ได้พูดคุยกับใคร และเธอรู้สึกได้เลยว่า เขาพยายามรักษาระยะห่างจากทุกๆ คนให้ได้มากที่สุด โดยไม่ลืมเตือนวิธีการปฏิบัติตัวในภาวะที่ไวรัสกำลังระบาด

หากจะมีการพูดคุยกันระหว่างทั้งสอง ก็คงมีแต่การโทรกลับมาหาเธอหลังจากที่เขาถึงโรงพยาบาลแล้วนั่นแหละ

 

“อัย...มาร์คขอโทษนะที่เราคงต้องเลื่อนนัดกันไปก่อน อัยอย่าโกรธมาร์คเลยนะ”

น้ำเสียงทุ้มจากปลายสายทำให้ไอรินทร์ยิ้มอ่อนใจ

“จะบ้าเหรอ อัยจะโกรธมาร์คได้ยังไง ตอนนี้คุณหมอแล้วก็เจ้าหน้าที่ทุกคนกำลังทำงานหนัก เพื่อเตรียมตั้งรับกับสถานการณ์ไวรัส อีกอย่างเวลาแบบนี้คงไม่มีใครอยากออกนอกบ้านหรอกจริงไหม มันทั้งเสี่ยงแล้วก็ไม่น่าสนุกสักนิด สู้ทำกับข้าวกินอยู่ที่บ้านยังดีกว่าเลย”

“...”

“มาร์ค...เรื่องนั้นน่ะ เอาไว้ก่อนก็ได้ หน้าที่สำคัญกว่า แล้วอีกอย่างหนึ่ง อัยก็อยู่ตรงนี้ ไม่มีทางไปไหนแน่นอน”

แม้จะได้ยินเธอปลอบใจเช่นนั้น แต่มัฆวานก็ยังคง...

“...ขอโทษนะครับ”

ไอรินทร์พยายามยิ้มสดใส แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้เห็นสีหน้าของเธอ แต่หญิงสาวก็อยากจะส่งพลังบวกไปให้เขาคลายกังวล

“แหน่! เอาเป็นว่าไม่ต้องคิดมากแล้ว อัยรับคำขอโทษ โอเคไหม”

“โอเคครับ อัยอยู่ที่บ้านก็ต้องดูแลตัวเองนะ อย่าลืมเปิดอ่านวิธีการล้างมือที่มาร์คส่งให้ด้วยล่ะ แล้วก็กำชับพ่อๆ แม่ๆ ด้วยว่าถ้าออกไปข้างนอกให้ใส่แมส และพกเจลล้างมือ ช่วงนี้ต้องเข้มกันหน่อย ถึงจะดูห่างไกลตัว แต่ป้องกันไว้ก่อนดีกว่า”

“รับคำสั่งค่ะคุณหมอมาร์ค!

ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ มาจากปลายสายไอรินทร์ก็รู้สึกดีใจ

“มาร์คก็เหมือนกันนะ เป็นหมอแถมยังอยู่โรงพยาบาล ต้องระวังตัวเป็นพิเศษ ว่าแต่โรงพยาบาลของมาร์คยังไม่พบผู้ติดเชื้อใช่ไหม” เพราะจากข่าว ผู้ติดเชื้อส่วนใหญ่ที่เจอจะเป็นตามจังหวัดแหล่งท่องเที่ยว และเป็นชาวต่างชาติ

“...”

“มาร์ค...”

“อื้อ ยังไม่มีคนไข้ที่มีผลบวก เพราะยังรอผลตรวจอยู่...ก็หวังว่าจะเป็นลบนะ”

“...”

 

หลังจากนั้น ไอรินทร์ก็จำได้ว่า เธอต้องพยายามครองสติอย่างมากในการพูดคุยกับเขาต่อไปให้เป็นปกติธรรมชาติ เพราะไม่อยากให้มัฆวานต้องกังวลหรือเครียดมากเกินไป

ซึ่งมัน อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่เธอทำได้ดีที่สุดในเวลานี้

ในฐานะคนที่ไม่ใช่หมอ หรือมีความรู้เรื่องไวรัสไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ที่กำลังเป็นประเด็น แต่ไอรินทร์ก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องใหม่ที่ทุกคนต้องตื่นตัวกันอย่างจริงจัง เพราะมันเริ่มมีผลต่อชีวิตประจำวันของผู้คนไม่มากก็น้อยแล้ว อย่างเช่นเรื่องหน้ากากอนามัยและน้ำยาฆ่าเชื้อ ที่ปกติสามารถหาซื้อได้อย่างสะดวก เวลานี้เริ่มขาดตลาดและถูกอัพราคาขึ้นสูงในชั่วพริบตา เพราะผู้คนเริ่มซื้อกักตุน พร้อมกับข่าวการตรวจพบผู้ติดเชื้อในประเทศไทยและทั่วโลกมากขึ้นทุกวัน โดยเฉพาะจีน ที่มียอดทั้งผู้ติดเชื้อและเสียชีวิตสูงขึ้นเรื่อยๆ จากหลักสิบเป็นหลักร้อยและขึ้นสู่หลักพัน...

        หญิงสาวปลอบใจตัวเองเป็นรอบที่ร้อยของวัน ว่าเดี๋ยวเหตุการณ์นี้ก็ผ่านพ้นไป และมัฆวานจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน...

        “น้องอัย”

        เสียงเรียกนั้นทำให้ไอรินทร์ที่กำลังกอดซบเจ้าหมาอยู่หันไปมอง พบว่าเป็นมาริษานั่นเองที่เดินมาจากทางประตูเชื่อม

        “คุณน้า”

        หญิงสาวรีบลุกขึ้นจากพื้นสนามหญ้าทันที เพื่อตรงไปหามาริษาและช่วยประคองอีกฝ่ายที่มีสีหน้าเคร่งเครียด

        “ติดต่อมาร์คได้รึยังจ๊ะ”

        คำถามที่มาพร้อมกับสีหน้าหม่นหมองและคาดหวังของผู้สูงวัยทำให้ไอรินทร์คล้ายกับมีก้อนแข็งจุกอยู่ที่คอ

        “ยังค่ะ”

        “...”

        มาริษาเงียบไปกับคำตอบที่ได้รับ หล่อนพยายามทำใจให้สงบ

        “คุณน้าอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะคะ มาร์คอาจจะอยู่ในห้องผ่าตัดก็ได้ ช่วงนี้เห็นบอกว่าจะต้องเข้าเคสกับอาจารย์บ่อยๆ แถมยังมีเวรที่ห้องฉุกเฉินอีก”

คำปลอบโยนนั้น ทำให้คนฟังถอนหายใจออกมาอย่างหนักอึ้ง

        “มันคงเพราะข่าวนั่นแหละน้องอัย น้าก็ไม่อยากดูหรอกนะ แต่มันไม่ดูก็ไม่ได้...นี่ถ้าครบ 48 ชั่วโมงตามาร์คยังไม่รับโทรศัพท์ น้าคงต้องโทร. ไปถามที่โรงพยาบาลแล้ว”

นั่นเป็นสิ่งที่มาริษาไม่เคยทำเลย เพราะเคารพสถานที่ทำงานของลูก

        ไอรินทร์เข้าใจมาริษาทุกอย่าง แต่ในเธอก็ทำได้แต่ปลอบใจอีกฝ่ายเท่านั้น

“เรื่องนั้น เดี๋ยวค่อยว่ากันเถอะนะคะ ตอนนี้อากาศร้อน เราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ วันนี้แม่ทำสละลอยแก้ว คุณน้าทานสักถ้วยจะได้เย็นชื่นใจนะคะ”

แม้จะยังไม่สามารถทิ้งความห่วงกังวลที่มีต่อลูกชาย แต่มาริษาก็ยิ้มรับหญิงสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“จ้ะ”


 
 
 
 
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ vintage line png

นวนิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน โดยไม่มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเหตุการณ์สมมุติ

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 ไม่อนุญาตให้คัดลอด สแกน หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใด

เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากนักเขียนเจ้าของลิขสิทธิ์แล้วเท่านั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #33 fsn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 00:32

    นึกถึงตอนช่วงนั้น เครียดกันถ้วนทั่วเลย ตอนนี้ก็ยังต้องเฝ้าระวังกันอยู่ ผลกระทบรุนแรงจริงๆ

    #33
    0