คัดลอกลิงก์เเล้ว

ความจริงจากปากเพื่อนร่วมชั้น

เขาเล่ากันว่า...คนตายไปแล้วเจ็ดวันจะกลับมาเก็บรอยเท้าในสถานที่ที่เคยเหยียบ

ยอดวิวรวม

499

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


499

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


10
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ต.ค. 60 / 18:26 น.
นิยาย ԧҡҡ͹

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ผีในโรงเรียน


(( เรื่องสั้นแนวสยองขวัญ ))


เขาเล่ากันว่า...คนตายไปแล้วเจ็ดวันจะกลับมาเก็บรอยเท้าในสถานที่ที่เคยเหยียบ

พี่เคแกก็คงรักบาสมาก ขนาดตายไปแล้ว ก็ยังกลับมาวนเวียนอยู่ที่สนามไม่ไปไหน

รู้ไหม...ทุกวันนี้ยังมีคนเห็นพี่เคนั่งห้อยขาบนแป้นอยู่บ่อยๆ

เราเตือนไว้ เผื่อต่อไปมีนทำงานหรือมีกิจกรรมที่โรงเรียนจนต้องกลับดึกจะได้ไม่ลำบาก


............................................


ความจริงจากปากเพื่อนร่วมชั้น

 

เรื่องสั้นแนวสยองขวัญเรื่องนี้ เป็นผลงานที่อีฟแต่งขึ้นในสมัยที่ยังเป็นนักศึกษาอยู่ (เมื่อราวๆ 5 ปีก่อน) และยังไม่เคยเผยแพร่ที่ไหนมาก่อน แต่อีฟอยากจะเอามาแชร์ให้ผู้อ่านที่ชื่นชอบเรื่องสั้นแนวสยองขวัญแบบนี้ได้อ่านกันโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ความจริงจากปากเพื่อนร่วมชั้น จะสามารถสร้างความสุขสนุกให้กับท่านผู้อ่านได้ไม่มากก็น้อย

หากมีข้อผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ


(c) chess theme

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ต.ค. 60 / 18:26


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ผีในโรงเรียน


ความจริงจากปากเพื่อนร่วมชั้น

 

พอเสียงออดดังขึ้น คุณครูที่กำลังสั่งงานก็พลันถอนหายใจ ก่อนจะกำชับ

        เอาล่ะ อย่าลืมทำการบ้านนะจ๊ะเด็กๆ แล้วก็กลับบ้านดีๆ ล่ะ อย่าเถลไถลเข้าใจไหม

        ค่ะ/ครับครู เด็กนักเรียนพากันตอบรับอย่างแข็งขัน ขณะที่บ้างก็กำลังเตรียมตัวเก็บข้าวของลงกระเป๋านักเรียน เพราะเป็นเวลาที่รอคอย

        ดีจ๊ะ เลิกชั้นได้

        เพียงเท่านี้ วายุผู้เป็นหัวหน้าห้องก็รีบทำหน้าที่ของตน

นักเรียนทำความเคารพ

        สวัสดีค่ะคุณครู

จ้ะ อ้อ! อมินา...

เจ้าของชื่อผู้เป็นนักเรียนที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่กลางเทอม เงยหน้าขึ้นจากง่วนอยู่กับการจัดกระเป๋า ที่นั่งของเธออยู่บริเวณทางปีกซ้ายติดกับหน้าต่างค่อนไปทางหลังห้อง ข้างๆ ที่นั่งของเธอเป็นโต๊ะของพิมพ์ดาวที่ดูไม่ค่อยพูดจนเกือบดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย และเพราะเหลือที่นั่งเพียงที่เดียวเธอเลยต้องมานั่งตรงนี้อย่างเสียไม่ได้

ค่ะครู

เรื่องบทเรียนถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามครูหรือไม่ก็เพื่อนๆ ได้เลยนะจ๊ะ

ค่ะ

       

เธอเชื่อเรื่องผีไหมอยู่ๆ คนที่ไม่ค่อยพูดก็เอ่ยปากขึ้น ขณะที่คนกำลังจะเก็บกระเป๋าหันมามองพร้อมกับย่นหัวคิ้วเข้าหากัน

        เรื่องผี?”

        ใช่ เรื่องผีน่ะ ที่ไหนๆ ก็มี แม้แต่โรงเรียนนี้

        เมื่อเห็นคนฟังทำหน้าหวาดๆ พร้อมกับกวาดตาไปมองรอบๆ พิมพ์ดาวก็ยกมุมปากขึ้นยิ้ม

        นั่น... นิ้วเรียวขาวชี้ออกไปนอนหน้าต่าง ที่สามารถมองเห็นสนามบาสได้ถนัดตา

        เขาว่ากันว่า ทุกๆ เวลาหนึ่งทุ่ม พี่เครุ่นพี่มอห้าจะมาเล่นบาสที่นั่นทุกวัน

        แล้ว

        แต่แล้ววันหนึ่ง คนที่ทำกิจกรรมเลิกดึกแล้วเดินผ่านตรงนั้นกลับไม่เห็นพี่เคอีก ทั้งๆ ที่ทุกวันพี่เขาจะเล่นบาสที่นั่นทุกวัน เพราะต้องซ้อมกับเพื่อนๆ และอยู่ต่อคนเดียวจนดึก แล้วทุกคนก็ได้รู้เหตุผลในเช้าวันต่อมา ว่าเพราะเมื่อวานพี่เขาเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิต...

        เรื่องเล่าของเพื่อนใหม่ที่เพิ่งมาได้คุยกันจริงๆ จังๆ ทำให้อมินาสูดลมหายใจเข้า ยอมรับว่าเธอเริ่มมีความรู้สึกด้านลบกับพิมพ์ดาว ที่อีกฝ่ายมาชวนคุย แต่กลับเป็นเรื่องที่น่ากลัวแบบนี้ เหมือนจงใจจะแกล้ง หรือข่มขวัญให้เธอกลัว

        ผ่านไปเจ็ดวัน...

        คนฟังยังเงียบ ทั้งๆ ที่ความกลัวกำลังคืบคลานเข้ามาในใจของเธอมากขึ้น แต่เพราะความเป็นคนไม่ค่อยอะไรกับใคร จึงทำให้อมินายังคงนั่งนิ่งฟังเพื่อนร่วมชั้นเล่าเรื่องราวน่ากลัวต่อไป ขณะที่เพื่อนคนอื่นๆ ทยอยกลับบ้านกันไปจนเกือบหมด

        “ก็มีคนพบพี่เคอีกครั้งทั้งๆ ที่ตายไปแล้ว แต่ครั้งนี้พี่เคไม่ได้เล่นบาสอยู่หรอกนะมีน ตัวรู้ไหมว่าพี่เคกำลังทำอะไรอยู่

        อมินารู้สึกว่ามือของเธอเย็นเฉียบ ท...ทำอะไรเหรอ

        พี่เคกำลังนั่งห้อยขาอยู่บนแป้นบาสน่ะสิ หลอนดีไหมล่ะ!

        ในที่สุดอมินาก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้ พร้อมกับสะพายกระเป๋า สาวน้อยบอกตัวเองเลยว่าต่อไปนี้เธอจะไม่ยุ่งกับเพื่อนร่วมชั้นคนนี้อีก พิมพ์ดาวมีบางสิ่งที่ดูแปลกๆ และเธอก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนๆ ในห้องถึงดูไม่ค่อยชอบเธอนัก

ดาวน่ะ! เล่าอะไรก็ไม่รู้ น่ากลัวออก

พิมพ์ดาวหัวเราะชอบใจกับอาการของเพื่อนคนใหม่

เราก็แค่เล่าสู่กันฟังน่ะ เห็นมีนมาใหม่ กลัวเหรอ?”

กลัวสิ!” ถามได้

แต่มันเป็นเรื่องจริงนะ เขายังเล่ากันอีกว่านั่นเพราะพี่เคเขามาเก็บรอยเท้าน่ะ คนตายไปแล้วเจ็ดวันจะกลับมาเก็บรอยเท้าในสถานที่ที่เคยเหยียบ แล้วพี่เคแกก็คงรักบาสมาก ขนาดตายไปแล้ว ยังกลับมาวนเวียนอยู่ที่สนามไม่ไปไหน เชื่อไหมว่าทุกวันนี้ก็ยังมีคนเห็นพี่เคนั่งห้อยขาบนแป้นอยู่เลย ...เราเตือนไว้ เผื่อต่อไปมีนทำงานหรือมีกิจกรรมที่โรงเรียนจนต้องกลับดึกจะได้ไม่ลำบาก ว่าแล้วก็หัวเราะเหมือนเห็นอีกฝ่ายเป็นเด็ก

อมินาเม้มปากน้อยๆ อย่างไม่ชอบใจนัก และตอนนี้เธอก็รู้สึกว่าตนเองกำลังจะทนไม่ไหว

แต่เราว่าดาวดูเหมือนไม่ค่อยกลัวเลยนะ ดูสิ...เล่าซะเห็นภาพ

คำพูดของอมินาทำให้พิมพ์ดาวหัวเราะอีกคำรบหนึ่ง

ใช่เราไม่กลัว เพราะเราไม่เชื่อ! มันก็แค่เรื่องเล่าน่ะมีน รอให้เห็นกับตาก่อนสิ จะกลัวให้ดูพูดจบก็ลุกและเดินหนีออกจากห้องไปเสียเฉยๆ ปล่อยให้คนถูกแกล้งกลายๆ มองตามอย่างเหลือเชื่อ

คนอะไรแบบนี้!

 

โอ๊ย บ้าจริง! ทำไมต้องไปคิดถึงเรื่องที่ยัยดาวเล่าด้วยนะ ไม่คิดๆๆๆๆ เราต้องไม่คิดสิ

อมินาลอบส่ายหน้าแรงๆ พร้อมกับเตือนตัวเอง

แต่ว่า...บรรยากาศตอนนี้มันก็แสนจะน่ากลัวเหลือเกิน เพราะฟ้าเริ่มมืดสลัวแลเห็นเส้นสีส้มจางๆ แม้จะมีเพื่อนที่ทำงานกลุ่มเดียวกันกับเธอเดินอยู่ข้างๆ แต่มันก็ยังทำให้อมินากังวล เพราะทั้งหมดกำลังจะมุ่งหน้าไปยัง...หน้าโรงเรียน โดยก่อนจะถึงหน้าโรงเรียนนั้นจะต้องผ่านสนามบาส...

สาวน้อยยกนาฬิกาขึ้นดูเวลา แล้วก็ต้องสูดลมหายใจเข้าอย่างหวั่นๆ เพราะเวลาบนหน้าบัดนาฬิกากำลังบอกเวลา 18.55 น.

อุ๊ย! พี่เรามาแล้ว แก้ว...มีนเราไปก่อนนะ เมื่อหันมาลาเพื่อนแล้ว คนพูดก็รีบวิ่งไปหาพี่ชายที่มาจอดรถรอรับ

อมินามองตามหลังเพื่อนไป พลางปลอบตัวเองว่าอย่างน้อยๆ ข้างกายเธอก็ยังมี แก้ว เพื่อนทำงานกลุ่มเดียวกันอีกคนเดินอยู่ด้วย ทว่า...

มีน! ขอโทษนะ พอดีเราลืมน่ะว่าวันนี้แม่เราจะมารอรับที่หลังโรงเรียน

หา! เอ่อ...

ไม่ทันที่อมินาจะพูดจบ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของอีกฝ่ายก็ดังขึ้นเสียก่อน

นั่นไง แม่โทร. มาแล้วสงสัยมาถึงแล้วน่ะ เราไปก่อนนะมีน เดี๋ยวแม่ดุ ยังไงก็เจอกันนะจ๊ะ

อมินามองตาหลังของเพื่อนที่วิ่งกลับไปยังทางหลังโรงเรียนอย่างจนหนทาง สาวน้อยสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะหันกลับมาทางเดิม

เอาล่ะ เธอคิดว่าเธอจะเดินไปไม่ได้แล้ว เพราะงั้น...

ทันทีที่เท้าในร้องเท้านักเรียนสีดำจะก้าววิ่ง ขอมือของเธอก็ถูกดึงเอาไว้จากใครคนหนึ่ง

แบล่!

หัวใจของอมินากระตุกวูบด้วยอาการตกใจกลัว แล้วมองคนที่ตามมาแกล้งด้วยสายตาเอาเรื่อง เล่นอะไรน่ะดาว!

กลัวเหรอ?”

“...”

ก็บอกแล้วว่าไร้สาระ เราล้อเล่นน่ะ

“...”

พิมพ์ดาวหัวเราะกับอาการมองหน้าไม่พูดจาของเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ที่เธอไปแกล้งเล่าเรื่องน่ากลัวให้ฟัง จริงๆ แล้วเธอเพิ่งออกมจากห้องสมุดเมื่อกี้นี้เอง

ปะๆ เราไปด้วย เราจะไปรอพ่อที่หน้าโรงเรียนเหมือนกัน

อย่าเล่นแบบนี้อีกนะ

อืมรับคำส่งๆ แล้วก็เดินนำหน้าไปอย่างอารมณ์ดี ผิดกับอมินาที่มองตามอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจ

 

อมินาถอนหายใจออกมาช้าๆ ในทันทีที่มาถึงหน้าโรงเรียนโดยไม่มีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้นอย่างที่จินตนาการ แต่พ่อของพิมพ์ดาว และแม่ของเธอยังไม่มารับ ทั้งสองเลยต้องนั่งรออยู่ตรงเก้าอีม้าหินอ่อนใกล้ๆ นั้น

แม้จะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพิมพ์ดาวเท่าไหร่ แต่ในเมื่อทั้งสองมานั่งด้วยกันอย่างนี้แล้ว อมินาก็ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้กับการสนทนา

กลัวมากเลยเหรอมีน ก็บอกแล้วไงว่าเล่าให้ฟังเฉยๆ ขนาดตัวเรายังไม่เชื่อเลย

ตัวเองไม่เชื่อ แต่กลับมาเล่าให้คนอื่นกลัวเนี่ยนะ

ก็อยากให้รู้ไว้ไง เพื่อนๆ น่ะก็รู้ทั้งนั้นเรื่องนี้ อีกอย่าง...พิมพ์ดาวลากเสียง

เผื่อมีนเจอกับตัวจะได้มาบอกเราไงว่าจริงรึเปล่า ว่าแล้วก็หัวเราะ เพราะเขาว่าคนที่ขี้กลัวจะขวัญอ่อนเจอผีได้ง่ายๆ

เป็นโชคดีที่อมินาเห็นรถแม่ของเธอมาจอดที่หน้าโรงเรียน สาวน้อยเลยลุกขึ้นทันที ก่อนที่จะได้ระเบิกอารมณ์กับการกลั่นแกล้งของพิมพ์ดาว

แม่เรามาแล้วเรากลับบ้านก่อนนะดาว

อืม...แล้วเจอกัน แต่อย่าเก็บไปฝันล่ะ

 

ชีวิตการเรียนของอมินาผ่านไปด้วยดีกับครึ่งเทอมแรก เธอสนิทกับเพื่อนๆ คนอื่นในห้องมากขึ้น และเริ่มคุ้นเคยจนกลายเป็นกลุ่มเดียวกันกับพวกเขา โดยเฉพาะแก้วที่มีน้ำใจช่วยเหลือเธอหลายอย่าง ที่สำคัญคือคอยตั้งท่าปกป้องเธอเมื่อยามที่พิมพ์ดาวจะเข้ามายุ่ง

อมินามารู้จากเพื่อนๆ ทีหลังว่าที่พิมพ์ดาวไม่มีใครคบ เพราะชอบแกล้งทำให้คนอื่นกลัว จนไม่อยากเข้าใกล้เธอ

หลังจากปิดเทอมสองอาทิตย์อมินาก็กลับมาเรียนร่วมกับเพื่อนๆ ตามปรกติ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอไม่สนใจพิมพ์ดาว ซึ่งพิมพ์ดาวเองก็ยังคงไม่พูดไม่จาเหมือนเดิม ซึ่งนั่น...นับเป็นเรื่องดีสำหรับเธอ

มีน วันนี้มีนทำเวรใช่ไหม

ใช่จ้ะแก้ว

ว้า วันนี้เค้าอยู่เป็นเพื่อนไม่ได้นะ มีนัดทานข้าวกับคุณย่าน่ะ ไม่เป็นไรใช่ไหม

อมินายิ้มกับสีหน้ากังวลของอีกฝ่ายที่เกรงว่าเธอจะกลัวกับเรื่องที่พิมพ์ดาวเคยเล่า

ไม่เป็นไรจ้า ไปเถอะ

จริงๆ แล้วเธอเริ่มชิน และไม่กลัวอีกต่อไป เพราะนั่นเป็นเพียงการแกล้งเล่นของคนที่นั่งข้างๆ

งั้นเราไปก่อนนะ ยังไงจะโทร. หาจ้า

คล้อยหลังแก้ว อมินาก็ก้มหน้าลงเก็บของ ขณะทีเพื่อนๆ ทยอยออกจากห้องกันเกือบจะหมดแล้ว เหลือไว้แต่เธอกับพิมพ์ดาวที่มีหน้าที่ทำเวรความสะอาดห้องในเย็นวันนี้

ขอโทษนะมีนคนที่นั่งนิ่งมาตลอดเอ่ยออกมา

อมินาเหลือบตาไปมองคนที่ก้มหน้าลงน้อยๆ นั้นนิดหน่อย ดูท่าแล้วพิมพ์ดาวคงรู้สึกผิดจริงๆ

ขอโทษเรื่องอะไรดาวแม้จะรู้ แต่อมินาก็เลือกที่จะถามอีกฝ่าย

ในสถานการณ์ที่ไม่คุ้นชินเช่นนี้ทำให้อมินาเสหยิบเอามือถือของตัวเองขึ้นมา และพบว่ามีข้อความเตือนในเฟซบุ๊คหลายข้อความ

ก็ขอโทษในทุกเรื่องน่ะที่เราแกล้งเธอ

อืม ไม่เป็นไรหรอก ดาวไม่ต้องคิดมากนะจริงๆ มันอาจจะเป็นเพราะความเก้อเขิน เลยทำให้อมินาไม่ได้หันไปมองอีกฝ่ายขณะที่พูด

แล้วก็ต้องย่นหัวคิ้วกับภาพดอกไม้สีขาวบนหน้าข่าวของตนเองที่เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งแท็กมา จริงๆ มันเหมือนเป็นการแท็กรวมมากกว่าเพราะมีรายชื่อของทุกคนในห้องอยู่ในภาพนั้น

เรารู้แล้วนะมีนว่าเรื่องนั้นคือเรื่องจริง

เรื่องอะไร... เสียงของอมินาแผ่วเบาด้วยอาการเหม่อลอย และขนลุกไปทั้งตัว

ก็เรื่องที่ว่าคนที่ตายไปจะมาเก็บรอยเท้าหลังจากตายไปเจ็ดวันน่ะ...เป็นเรื่องจริงนะ

“...”

เพราะเราเองก็กลับมาเหมือนกัน...

มันเป็นไปโดยอัตโนมัติเมื่ออมินาหันไปมองคนพูด และก็ต้องอึ้ง เพราะใบหน้าของคนที่หันมามองเธอเช่นกันนั้นเละไปหมดจนเห็นชิ้นเนื้อแดง เลือดที่อาบไปทั้งหน้า และดวงตาหลุดออกมาจากเบ้า แต่ริมฝีปากแสยะยิ้ม

เราขอโทษนะมีน

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

ขอแสดงความเสียใจกับการจากไปของนางสาว พิมพ์ดาว พราวพรรณ นักเรียนชั้น ม. 4/2 เพื่อนร่วมชั้นของเราที่จากไปอย่างไม่มีวันห้วนกลับด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสัปดาห์ก่อน...ขอให้ไปสู่สุขตินะดาว พวกเราจะระลึกถึงเธอเสมอ

 

-- จบ --


หนังสือเล่มนี้มี ebook แล้วนะคะ ไรเตอร์ทำให้โหลดฟรีมานานแล้ว แต่ว่าไม่ได้แจ้ง เชื่อว่าหลายๆ คนเองก็ไม่รู้ค่ะ (ตามที่แนบด้านล่างเลย)

เนื้อหาอาจจะมีผิดอยู่บ้างนะคะ เพราะเป้นต้นฉบับเก่าที่ไรเตอร์ไม่ได้แก้ไขใดๆ เลย แต่ก็อยากเอามาให้สาวๆ เอาไว้อ่านกันสนุกๆ ค่า


รัก


ฉัตรเกล้า


https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=28133


happy halloween  ^ ^



 

ผลงานอื่นๆ ของ " ฉั ต ร เ ก ล้ า "

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 17:21
    น่ากลัวจังเลยครับ
    #1
    0