l WANNAONE l PRODUCE 101 : ONGNIEL : MY CATNIP

ตอนที่ 3 : ซ้าย สตอรี่ 3/3 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    13 มี.ค. 61







ซ้าย สตอรี่

welcome to my side story.






Dalchong - It's Love 





- ตอนที่ผมทำงานได้เงินเดือนเป็นครั้งแรก

ก็เป็นเวลานานกว่าสามปีแล้วที่ผมกับแดเนียลไม่ได้เจอกัน

 





          ตึก ตึก ตึก



          สองช่วงขายาวก้าวลงบันไดแบบแทบจะเรียกได้ว่ากระโดดเหมือนบันไดนั่นมีหนาม แต่เปล่าเลย หนามปลอมๆ ที่ทำให้ อง ซองอู รีบจนแทบสไลด์ลงบันไดก็คือนาฬิกาเข็มยาวที่อีกสองช่องกว้างๆ ก็จะเดินถึงเวลาแปดโมงเช้าแล้ว



          ซึ่งเขาจะไม่อะไรเลย ถ้าเวลาแปดโมงไม่ใช่เวลาไปทำงาน



          แม่ครับ ผมไปก่อนนะจัดการส่งเสียงบอกทักทายผู้เป็นแม่เป็นคำแรกของเช้านี้และครั้งสุดท้าย ก่อนตรงดิ่งไปยังรถเก๋งคู่ใจที่เพิ่งถอยมาเมื่อไม่กี่สามสี่เดือนก่อน



          จัดการโยนแบบแปลนมากมายเข้าที่เบาะหลังรถก่อนจะนั่งลงที่ที่นั่งคนขับแล้วออกตัวสู่ถนนใหญ่มุ่งตรงสู่ที่ทำงานอย่างรวดเร็ว



          การเหยียบมิดคันเร่งในตอนแปดโมงเช้าไม่สามารถทำได้



          ... หลังจากที่รถติดอย่างที่สุด เขาได้แต่นั่งเคาะพวงมาลัยเล่นฆ่าเวลาไปเพลินๆ สายตาก็หันไปเห็นโทรศัพท์มือถือคู่ใจที่นอนแอ้งแม้งอยู่เบาะข้างคนขับ หน้าจอยังคงมืดสนิทไร้การแจ้งเตือนใดๆ จากคนไกล



          หน้าจอสว่างวาบขึ้นทันทีที่หันไปมอง


          ใจเขาเต้นแรงแต่ก็กลับมานิ่งเพราะแจ้งเตือนนั่นเป็นเพียงข้อความเตือนค่าไฟที่ต้องจ่ายอีกไม่กี่วันเท่านั้น


          แต่อย่างน้อยหน้าจอล็อคสกรีนก็ทำให้เขายิ้มออก


          เด็กผู้ชายตัวสูงกับเด็กตัวเท่าเอวยืนยิ้มแฉ่งกันทั้งคู่



          ตั้งแต่เมื่อไรแล้วนะที่เขาได้แต่มองรอยยิ้มของคนคนนี้ผ่านหน้าจอโทรศัพท์




          เอี๊ยดดด



 

          ปัง

 



          ดอกไม้ไฟสีสดใสในงานวันปีใหม่กับเลือดสีแดงสดของอีกคน



          เขาจำได้ดี



          ตั้งแต่วันนั้นนั่นเอง






          ผมมองหน้าจอโทรศัพท์ไม่วางตา



          ก่อนจะสังเกตเห็นว่าวันนี้เป็นวันที่ 9 ธันวาคม



          ธันวาคม ไม่ได้มีความสำคัญกับผมอะไรเลย แม้แต่น้อย


          แต่วันพรุ่งนี้ ที่ 10 ธันวาคม



          เป็นวันเกิดของคัง แดเนียล



          ผมจ้องหน้าของเจ้าของวันเกิดที่ตัวสูงเท่าเอวของผมในล็อคสกรีนวนไปวนมา



          มองไฟจราจรตรงหน้าที่ยังคงเป็นสีแดงอีกเนิ่นนาน




          มือหนาของผมหยิบโทรศัพท์มาปลดล็อคโดยไม่รู้ตัว



          กดเข้าเสิร์จหาเที่ยวบินไปลอนดอน ที่เร็วที่สุด



          กดจองมัน และส่งข้อความบอกเพื่อนทำงานที่สนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย





          วันนี้กูลางานนะ







 

 

 

그대 오늘 일이 많은가요

คืนนี้เธอมีอะไรต้องทำเยอะหรือเปล่า

 



          ลอนดอน



          ห้าทุ่มสิบนาที



          โอ๊ยแดเนียล ร้องเสียงหลงเมื่อเท้าก้าวผ่านห้องน้ำออกมายังห้องนอนของตนเองแล้วเผลอลงน้ำหนักที่เท้ามากเกินไปทำให้เกิดแรงกดทับที่ข้อเท้า



          แม้จะหายจากอาการเมินซ้าย แต่ร่างกายด้านซ้ายของเขามีแผลมาไม่เคยหยุดเลยจริงๆ



          หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยท่าทางที่ยากลำบากพอตัวเขาก็มานั่งหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวเก่งของเขา



          เปิดโน้ตบุ๊คตัวเก่งที่ผ่านสมรภูมิรบมากว่าสามปีในการทำรายงานต่างๆ นานา และการใช้งานอย่างอื่นอย่างโชกโชนแต่ก็ยังไม่อยากจะเปลี่ยนมัน



          มองหน้าจอคอมพ์ที่ปรากฏไอค่อนมากมายให้เลือกทั้งสำหรับทำงานและเล่นเกม มือเรียวเลื่อนเม้าส์ไปชี้ที่ไอค่อนสีฟ้าที่เขียนกำกับไว้ว่า skype



          บางทีตอนนี้พี่เขาอาจจะกำลังหลับอยู่



          หรือไม่ก็มีงาน



          แต่อาจจะอยู่บ้านเล่นกับหมาแมวเฉยๆ ก็เป็นไปได้เหมือนกัน



          เม้าส์ถูกลากไปลากมาระหว่างไอค่อนสีฟ้ากับพื้นที่ว่างจนน่ารำคาญใจ




혹시 연락이 그댈 방해할까

ฉันกลัวว่าถ้าฉันโทรไปจะไปรบกวนเธอเอา



한참을 고민하다 전화했어요

ฉันกังวลอยู่สักพักถึงได้ค่อยโทรหา

 



          สุดท้ายมือบางกดไปที่ไอคอนปุ่มสีฟ้าที่เรียกว่า สไกป์ กดต่อสายถึงอีกคนที่อยู่คนละฝั่งโลก



          คนที่เป็นซ้าย สตอรี่ มาเกือบครึ่งค่อนชีวิตของเขา นับตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้



          ถึงแม้ตอนนี้ จะไม่มีซ้าย สตอรี่ที่ว่านั่นอีกแล้วก็ตาม



          แดเนียลเรื่มเรียกช่วงเวลาเหล่านั้นว่า ซ้าย สตอรี่ ก็ตอนที่หายดีแล้ว



          หลังจากอุบัติเหตุในครั้งนั้น เขานอนพักฟื้นอยู่ในเกาหลีอีกไม่ถึงสัปดาห์ดี พ่อกับแม่ก็ตัดสินใจกับการเสี่ยงดวงครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต เงินที่ทำงานเก็บไว้มานานถูกลงทุนกับการรักษาสมองที่ได้รับการกระทบกระเทือนและมีความหวังว่าลูกชายคนเดียวของพวกเขาจะกลับกลายมาเป็นคนปกติได้ ในเมืองใหญ่อย่างลอนดอนที่มีหมอรักษาเฉพาะทาง พ่อกับแม่เลยไม่ลังเลเลยสักนิด



          เป็นเพราะรถชนในวันนั้น ที่ทำให้เขาหายดีจนวันนี้



          มี ซ้าย สตอรี่ เป็นของตัวเอง




           อะ แฮ่ม

 


         เอ๊ะแดเนียลกระพริบตาปริบๆ เมื่อปรับโฟกัสสายตาที่เหม่อลอยไปเมื่อครู่ของตัวเองได้และมองไปที่หน้าจอก็พบว่ามีใบหน้าของคนที่กำลังคิดถึง ปรากฏอยู่



 

         ทำไมไม่เรียกอ่ะ พี่ซองอูเปิดฉากบ่นเมื่อมองตัวจับเวลาที่ล่วงเลยมาเกือบจะนาทีแล้ว



          แล้วมัวเหม่ออะไรล่ะ ใช่ซี้ เดี๋ยวนี้คงเหม่อถึงสาวสวยๆ ที่คอลเลจล่ะสิ



          ฮื่อออ ไม่มีซักหน่อย ผมไม่มีใครเลยนะแล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องกระตือรือร้นในการแก้ตัวว่าไม่ได้แอบชอบใครอยู่จริงๆ ขนาดนี้



          แดเนียลทำหน้าบูดใส่หน้าจอเหมือนเด็กๆ แม้ที่จริงจะอายุ 19 แล้วก็ตาม



          ก็เพราะเวลาอยู่ที่คอลเลจกับคนอื่นๆ ไม่ได้มีเวลามาให้ทำตัวน่าง้องแง้งหรืออ้อนใครได้แบบนี้



          ทำได้กับเขาคนเดียวนี่ล่ะ



          ทำอะไรอยู่อ่ะเขาถาม เพราะตอนนี้ที่เกาหลีก็ประมาณแปดโมงเช้าของวันเสาร์ ในขณะที่ซองอูคงเพิ่งตื่นนอน แดเนียลก็กำลังจะอาบน้ำเข้านอนในเวลาห้าทุ่มกว่าๆ อย่างที่เห็น



          แต่งตัวดีเชียวนะร้องทักขึ้นอีกทั้งที่คนเป็นพี่ยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับมา



          อะ อ๋อ ต้องไปหาลูกค้าน่ะ



          ทั้งที่เป็นวันเสาร์แบบนี้น่ะหรอ พี่ทำงานหนักเกินไปแล้ว



          ทีเรายังมีเรียนทั้งที่เป็นวันหยุดได้เลยแดเนียลซองอูย้อนกลับ ทำเอาเขาได้แต่อ้าปากพะงาบๆ เพราะเถียงอะไรไม่ออก ก่อนจะนึกขึ้นได้ แล้วนี่ผมโทรมารบกวนพี่รึเปล่า



          ไม่ๆๆ เจอลูกค้าอีกทีตอนเกือบเที่ยงแน่ะ พี่รีบแต่งตัวเฉยๆ น่ะ



          แดเนียลหลุดขำ



          ทำเอาซองอูหน้าเหว่อ



          ปกติไม่เห็นพี่จะตื่นเช้าแบบนี้เลยนะ มีอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าเขาเว้นวรรคอยู่นานและตัดสินใจพูดทั้งที่ก็ขัดใจตนเองอยู่ไม่น้อย เช่นลูกค้าของพีวันนี้เป็นหญิงสาวสวยน่ารัก อะไรแบบนี้



          อืม.. ถูกเผงเลย”



          



          



          :(












지금 그대의 앞으로 갈게요

ตอนนี้ฉันกำลังจะไปหาเธออยู่หน้าบ้านนะ






          เที่ยงคืน



          ผมเหลือบมองเด็กตรงหน้าที่กำลังตั้งใจทำการบ้าน มือซ้ายเปิดหนังสือเล่มหนาบนโต๊ะพลิกไปพลิกมาไม่หยุด มือขวาก็ตั้งใจเขียนข้อความลงกระดาษ ท่าทางเอาจริงเอาจังจนไม่ได้สังเกตว่าผมกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ผ่านหน้าจอ



          ใบหน้าที่คุ้นเคยกำลังไล่มองตัวหนังสือ ดวงตาที่ปกติก็เรียวเล็กอยู่แล้วยิ่งหรี่ลงไปอีกเมื่อเพ่งอ่านข้อความตามหน้ากระดาษ



          เหมือนมีภาพเดจาวูซ้อนทับตอนประถมต้นที่เขาสอนน้องอ่านหนังสือหรือวาดรูปแม้ว่ามันจะไม่ได้ใจความหรือรูปภาพที่สมบูรณ์เลยก็ตาม



          ริมฝีปากนั่นเม้มเบาๆ เมื่อยามใช้ความคิด



          เราวิดีโอคอลหากันบ่อยจนผมแทบจะจำอากัปกิริยายามที่ทำงานของกันและกันได้ทั้งหมด แต่ทุกครั้งที่ได้ดูก็ไม่เคยมีเบื่อ



          แต่วันนี้เขาคิดว่าเขาเบื่อแล้ว



          เบื่อแล้วจริงๆ ที่จะต้องมองใบหน้าของคนที่คิดถึงผ่านหน้าจอโง่ๆ นี่






          แดเนียล พาร์ท



          วางสายก่อนได้มั้ย



          หื้ม?ผมเงยหน้าจากการบ้านที่ทำจนเกือบใกล้จะเสร็จ เมื่อเสียงของอีกคนดังขึ้นทำลายความเงียบ



          ผมหลบตา เม้มปากแน่นๆ



          ปกติไม่เคยมาตัดสายกันดื้อๆ แบบนี้เลยนี่นา



          ทุกครั้งที่โทรหาหรือสไกป์หากันก็จะเปิดหน้าจอไว้ตลอดจนกว่าใครซักคนจะทำงานของตัวเองเสร็จ ได้ใช้เวลาร่วมกันแม้ในเวลาแบบนี้ก็ยังดี



          ถึงจะทดแทนความคิดถึงตลอดสามปีแทบไม่ได้เลยก็ตาม



          พี่มีธุระก่อนน่ะ เอาไว้เดี๋ยวโทรหาอีกทีนะผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะตัดใจกดวางสาย แล้วถอนหายใจกับตัวเอง




          วางมือกับการบ้านตรงหน้า หนังสือเล่มหนาก็ถูกปิดลง




          เพราะไม่มีกำลังใจจะทำอะไรทั้งนั้นแล้ว




          ทั้งที่วันนี้เป็นวันเกิดเขาแท้ๆ กล้าตัดสายกันได้ลงคอ




          พี่ซองอูน่ะ ใจร้าย



          ใจร้ายที่สุดเลย

 


 

 

 

 



          แดเนียลลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงไฟหน้าโต๊ะคอมที่ยังเปิดสว่าง ทุกอย่างภายใต้แสงสีเหลืองยังเหมือนเดิมกับตอนที่วางสายจากซองอูไป



          เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้



          ยันตัวขึ้นเพื่อบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยตั้งแต่คอไปยันหลังและขาที่นอนอยู่ในท่าที่ไม่ถูกต้องนานอยู่กว่าสองชั่วโมง



          ตอนนี้ ตีสามกว่าแล้ว



          นอกจากเสียงแอร์ที่ดังเบาบางอยู่ก็ยังมีเสียงเพลงที่เปิดคลอไว้ตอนทำการบ้านยังคงเปิดเล่นตามเพลย์ลิสต์ไม่หยุด



          แม้เสียงเพลงจะช่วยกล่อมเกลาแต่จิตใจแดเนียลก็ยังขุ่นมัว



          ว้าวุ่นอยู่กับคนที่คุยกันก่อนจะหลับไป



          สองเท้ากำลังสาวเข้าไปปิดเสียงเพลงแต่ก็ต้องหยุดชะงักกับเสียงกริ่งประตูที่ดังขึ้น



          เขาอยู่บ้านนี้คนเดียว





          แล้วใครกันที่มากดกริ่งดึกดื่นขนาดนี้



           แดเนียลค่อยๆ เดินไปที่ประตูห้อง

 


         ไม่รู้อะไรที่ดลใจให้เขาไม่สนใจจะส่องดูตาแมวที่มีอยู่



          มือเรียวจับที่ลูกบิดแล้วออกแรงบิดดึงมันเข้าหาตัวเพื่อเปิดประตูให้กับใครซักคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น



 

 

 


혹시 괜찮다면 만나줄 있나요

ถ้าไม่เป็นไรก็ช่วยออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม

 


오늘은 이상하게 용기가 생겨서

เพราะวันนี้จู่ๆฉันก็รู้สึกมีความกล้ายังไงก็ไม่รู้





 

          ผมใจเต้นไม่เป็นส่ำรวมถึงมือที่ถือดอกไม้ตรงหน้าก็สั่นตามไปด้วย ไม่ได้เป็นเพราะอากาศที่หนาวจนแทบจะติดลบของ ลอนดอน เลย แต่เป็นเพราะ

         


 KANG DANIEL  21/8 xxxxxx London ตรงหน้าของผมมากกว่า



          เดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูบ้านอยู่นานก็ตัดสินใจเดินเข้ามารออยู่ที่ประตูทางเข้าตัวบ้าน



          กริ๊ง



          อย่าถามเลยว่าชีวิตนี้เคยใจสั่นมากที่สุดตอนไหน



          อง ซองอู สามารถตอบได้เลยว่า ตอนนี้



          คนที่เขาไม่ได้เจอมาสามปี



          น้อง ของเขาที่เขาได้แค่เฝ้ามองรอยยิ้มจากหน้าจอใสๆ



          แกร๊ก!



          กำลังยืนอยู่ต่อหน้าเขาแล้วจริงๆ



 

 

 

 

-----------------------------------------




괜찮을 같아

ฉันคิดว่าฉันคงจะโอเค

 



          ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่เรากอดกันอยู่ที่หน้าประตู


          หนาวไปทั้งกายเพราะอุณหภูมิที่เฉียดเข้าใกล้ศูนย์


          แต่อบอุ่นหัวใจ


          เพราะได้โลกทั้งใบคืนมา

 


 

 

 

          ทำไมไม่บอกกันก่อนว่าจะมา ผมจะได้เก็บห้องรอแดเนียลบอกกับผมตอนที่รับเสื้อโค้ทจากมือผมไป



          เดี๋ยวไปเซอร์ไพร์สมั้ยล่ะผมบอก นั่งลงบนโซฟาตัวนุ่มชั้นดี เพิ่งได้รู้เหมือนกันว่าเจ้าเด็กของผมอยู่ดีกินดีขนาดนี้



          แล้วไม่ไปหาลูกค้าสาวสวยแล้วหรอ



          งอนเก่งงง น้องใครเนี่ย



          น้องพี่ไงคนเด็กกว่าว่าแล้วทิ้งตัวลงนั่งแรงแล้วซบหัวลงบนลาดไหล่ของผม ก่อนจะเอ่ยคำที่อยู่ในใจทั้งสองของเราออกมา



          คิดถึงมากจริงๆ นะ



          คิดถึงเหมือนกันผมกดจมูกลงกับกลุ่มผมหอมๆ นั่นจนชื่นใจ



          ว่าแต่ทำไมยังไม่นอนอีก นี่ตีสาม อย่าบอกนะว่าเรายังทำการบ้านอยู่ผมทำเสียงเอ็ดหน่อยๆ จริงๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาหาตอนตีสามอย่างที่เห็น ที่พักของเขาอยู่ไม่ไกลจากบ้านของแดเนียล ตั้งใจว่าจะลองมาดูเพราะอดใจไม่ไหวแต่ก็คิดว่าน้องคงต้องนอนไปแล้ว แต่พอเอาเข้าจริงๆ ไฟในบ้านยังเปิดสว่างจ้า เลยตัดสินใจลองกดกริ่งเรียกดู

 


         เผลอหลับไปต่างหากแดเนียลตอบ



          ระหว่างเราไม่มีใครพูดอะไรขึ้นอีกพักใหญ่ แดเนียลยืดตัวขึ้นมาก่อนหันหน้ามาหาผมที่นั่งกอดเขาจากทางด้านหลังอยู่ก่อนหน้านี้



          ขอกอดหน่อย



          ไม่ยอมได้หรอครับ



          ในเมื่อใจของผมก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกัน



          เราขยับตัวเข้าหากัน ต่างคนต่างโอบกอดกันและกัน ผมสัมผัสได้ถึงจังหวะเต้นของหัวใจที่รัวเร็วของคนตรงหน้า



          หัวใจพี่เต้นแรงจังคนเป็นน้องว่า ทั้งที่ยังกอดกันไม่ปล่อย



          ใจพี่เต้นแรงทุกครั้งที่กอดกัน เราเพิ่งรู้เองต่างหาก



          แดเนียลผละออกจากอ้อมกอดของผม หน้าตาแดงก่ำ



          แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะ เจ้าลูกหมาของพี่ผมยีหัวฟูๆ นั่นไปหนึ่งที สัมผัสแบบนี้ทำเอาผมยิ้มจนหุบไม่ลง เพียงสามปีแต่นานเหมือนครึ่งทศวรรษที่ผมไม่ได้สัมผัสเนื้อกายของคนตรงหน้าจริงๆ



          ขอบคุณครับเจ้าเด็กอายุครบ20ปี ยิ้มตาหยีเป็นซามอยด์เหมือนตอนเด็กๆ ไม่มีผิด ผมเอื้อมมือยื่นดอกฟอร์เก็ทมีน็อทให้อีกคน



          ทำไมเป็นดอกนี้ล่ะครับ แดเนียลมองมันแล้วเงยหน้าขึ้นถามผม แววตาใสเจือปนความงุนงง



          พี่รู้ว่าเราน่ะไม่ลืมพี่หรอก แต่ที่พี่ให้ ก็แค่…”



          ไม่อยากให้นายลืม..”




          ซ้าย สตอรี่ของเรา?



          หื้ม จำได้ด้วยหรอ ว่าผมเคยใช้ชื่อแบบนี้ เรียกเรื่องราวพวกนั้น



          น่ารักจริงๆ นะครับ แดเนียลของพวกเรา



          ไม่สิ  อีกเดี๋ยวก็เป็นของผมคนเดียวแล้ว



          :)


 


          อื้อ แบบนั้นแหละ กว่าเราจะเติบโตมาเป็นแดเนียลในวันนี้ วันพวกนั้นมันก็มีความหมายมาก ได้เรียนรู้ ได้ผิดพลาด ได้ลำบากกับช่วงชีวิตที่มันไม่เหมือนคนอื่น เก่งมากเลยนะที่มีวันนี้ได้ผมกอดแดเนียลอีกครั้ง




         เป็นกอดที่รู้สึกมากกว่าครั้งไหนๆ ตั้งแต่ได้กอดครั้งสุดท้ายตอนที่โรงพยาบาล

 


         ครับ ไม่ลืมหรอก ไม่มีวันลืม



사랑을 아냐고 물었던 그날

     คืนนั้นที่เธอถามฉันว่ารู้จักความรักหรือเปล่า

 

 

 

          เสียงเพลงดังขึ้น เพลย์ลิสต์ที่วนมาถึงเพลงที่เขาชอบ



          Call you mine



          ขอบคุณมากนะที่วันนี้มาหาผมแดเนียลเอ่ย ผมตั้งใจฟัง




          พี่รู้มั้ยว่าครั้งแรกที่ผมได้ซ้ายสตอรี่มาเป็นของตัวเอง ความรู้สึกมันเป็นยังไง



 



          ในตอนแรกมันเหมือนหลุดเข้าไปในโลกใบใหม่ โลกที่มีข้างซ้าย โลกที่มีข้างขวา ทุกคนต่างก็ดีใจกับผมแล้วบอกว่า นี่เป็นโลกที่สมบูรณ์แบบ โลกแบบที่ผมต้องการและในที่สุดก็ได้มันมา



          ผมยิ้ม



          แต่พี่รู้มั้ยว่าผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย"





          "โลกที่มีข้างซ้าย มีข้างขวา แต่ไม่มีพี่ซองอู ไม่สามารถเป็นโลกที่สมบูรณ์แบบสำหรับผมได้เลย



 

          ขอบคุณนะครับที่กลับมาเป็นโลกทั้งใบของผมอีกครั้ง



 



          แล้วเพลงก็วนมาถึงท่อนสุดท้าย




          “you’re the only one who run my world”

 

 

 

곰곰이 생각을 하다 보니까

พอมาลองคิดดูแล้วคิดดูอีก

 

조금은 같아

ฉันคิดว่าฉันชักจะเข้าใจแล้วล่ะ

 


-----------------------------------------------------------------


END.

#ซ้ายสตอรี่



เพราะผมเป็นคนเดียวที่ได้ครอบครองโลกทั้งใบของเขา - อง ซองอู








talk :

ขอบคุณสำหรับการติดตามของทุกๆ คนนะคะ
คนบ้าอะไรฟิคสามตอนเขียนตั้งเกือบชนปี 55555
จบไปแล้วสำหรับซ้ายสตอรี่ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์และทุกทวิตนะคะ
มาได้จนถึงตอนจบเพราะคอมเม้นท์ทุกคนจริงๆ
สำหรับอาการของโรคที่หายขาดไปเป็นเพียงการจินตนาการของเรานะคะ
เพราะโรคเป็นความผิดปกติของสมองเราเลยเขียนเกี่ยวกับการได้รับกระทบกระเทือน
ในข้อมูลจริงๆ ไม่มีอะไรรับประกันนะคะว่าหายได้
อาจมีพิมพ์ผิดหรือเบลอๆ จุดไหน คอมเม้นท์ติชมบอกกันได้นะคะ
เลิฟ
ขอบคุณจริงๆ ค่ะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #53 angrymacarons (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 20:57
    น่ารักมาก ๆ เลย ซ้ายสตอรี่ของน้อง โลกที่สมบูรณ์คือโลกที่ต้องมีพี่ ดีจริง ๆ
    #53
    0
  2. #50 waika (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 12:00
    ชอบความอบอุ่นแบบนี้มากเลยเป็นความรักที่สวยงามมาก
    #50
    0
  3. #45 Winterrin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 07:03
    ฮื่อ น่ารัดมาตั้งแต่แรกอยู้แบ้ว
    #45
    0
  4. #44 Nielismababe_p (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 23:01
    น่ารักมากกกกกกๆๆๆ รักตั้งเเต่ตอนเเรกมาเลย555 ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ นะคะ
    #44
    0
  5. #43 kxxmsk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 16:03
    งือน่ารักค่ะน่ารักมากๆ เรื่องนี้ดีจัง เรารออ่านเรื่องต่อๆไปเช่นกันนะคะ!!!
    #43
    0
  6. #41 Sntz2000_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 04:10
    อ่ยยยฟิน เขิน อบอุ่น ไม่รู้ว่าสถานะไหนแต่เขาเป็นของกันและกันค่ะสังค๊มมมมม
    #41
    0
  7. #39 e'BeE* (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 02:12
    ในที่สุด ฮือออออ ดีใจที่น้องไม่เป็นอะไรแล้วยังหายด้วย ขอบคุณไรต์มากๆนะคะ ที่ทำให้ทั้งสองคนมีความสุขด้วยกัน รอเรื่องต่อไปนะคะ
    #39
    0
  8. #38 Kedkiki (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:29
    รออย่างมีความหวังงงงไรท์กลับมาเถอะะะะะะะ
    #38
    0
  9. #35 Winterrin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:24
    โอ๊ยยยย ฮื่อ
    #35
    0
  10. #26 pundayo_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 14:16
    ไรท์ทำให้เรามีความหวัง ;-;
    #26
    3
    • #26-3 Seenam(จากตอนที่ 3)
      27 ธันวาคม 2560 / 17:33
      เราอัพต่อตอนที่ 2/3 น้าาา มาอ่านเร็ววว~
      #26-3
  11. #24 pattnt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 02:29
    รอน้องอยู่นะคะะะ ????????????
    #24
    0
  12. #21 GPYW (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 22:52
    รอไม่ไหวล้าววววว
    #21
    0
  13. #19 pannjed . (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 06:46
    ร ไรท์คะ.. /ทรุดตัว
    #19
    0