Harry Potter - [The Dark Heir] Ocx? feat. Lord Voldemort x Oc

ตอนที่ 4 : More… Time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    4 ม.ค. 60

STAR















IV : More… Time

มีข่าวเรื่องการแหกคุกอัซคาบันครั้งแรกในประวัติศาสตร์โดยนักโทษนามซีเรียส แบล็กตั้งแต่เปิดเทอม -- แม้ว่าทุกคนจะคาดหวังในฝีมือของกระทรวงเวทมนตร์ว่าจะสามารถจัดการเรื่องต่างๆได้อย่างรวดเร็ว -- แต่จนถึงเดี๋ยวนี้ ก็ยังไม่มีข่าวเรื่องการจับกุมแบล็กลงเดลี่ พลอเฟ็ตเลยสักฉบับ

เพราะยังไม่สามารถจับตัวได้ -- และมีข่าวมาว่าเขาสามารถบุกเข้ามาในโรงเรียนได้อย่างน่าอัศจรรย์หลายครั้ง ทำให้ฮอกวอตซ์ต้องเพิ่มกฎใหม่ขึ้นเพื่อเสริมมาตรการรักษาความปลอดภัยของนักเรียนทุกคน นั่นคือห้ามให้นักเรียนคนใดออกเดินเพ่นพ่านที่นอกหอนอนของตนเองหลังจากเวลาหกโมงเย็น ทำให้สถานที่เดียวที่นักเรียนสามารถรวมกลุ่มช่วยกันทำงานได้หลังจากเวลาดังกล่าวเป็นต้นไป จึงเหลือเพียงห้องนั่งเล่นรวมของแต่ละบ้านเท่านั้น

ห้องนั่งเล่นรวมในชั้นใต้ดินของบ้านสลิธีรินค่อนข้างจะแออัดและเต็มไปด้วยนักเรียนเช่นกัน มีเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ดังคลออยู่ตลอดเวลา แต่ละคนจับกลุ่มกันตามจุดต่างๆที่สามารถนั่งได้ สะสางภาระงานเพื่อให้ทันกำหนดส่งตอนปลายภาค ซึ่งเวลานั้นก็ใกล้จะมาถึงเต็มที

อีวานเจลีนกำลังนั่งทำสรุปรายงานวิชาปรุงยาของเธออยู่ที่ห้องนั่งเล่นรวม เป็นรายงานหกม้วนที่แต่ละม้วนนั้นยาวที่สุดที่เธอเคยได้ทำมา -- เพราะเป็นการสรุปเรื่องที่ได้เรียนทั้งหมดในเอาไว้ ซึ่งก็ถือว่าเป็นงานชิ้นสุดท้ายของวิชานี้แล้ว -- มีแอสโทเรียกำลังนั่งหัวหมุนอยู่ข้าง ๆ กัน ดูเหมือนว่าเธอจะมีปัญหากับการสรุปงานในช่วงท้ายพอสมควร

“มือของฉันกำลังจะเป็นอัมพาตแล้ว” แอสโทเรียบ่นกระปอดกระแปด พลางสะบัดปลายนิ้วที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหมึกสีดำไปมา “พ่อเธอสั่งงานเยอะจนฉันจะเป็นบ้า เขาคงไม่ได้กำลังเขียนหนังสือเรื่อง ทำอย่างไรนักเรียนของคุณถึงจะสติแตก อยู่ใช่ไหมเนี่ย”

อีวานเจลีนได้แต่ยิ้มรับ

“งั้นพักสักหน่อยสิ” เธอว่า “อีกสักชั่วโมงค่อยมาทำต่อ เหลืออีกนิดเดียวเอง”

“ไม่ มันใกล้จะเสร็จแล้ว” แอสโทเรียปฏิเสธ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ แม้จะเป็นการทำงานแบบทำไปบ่นไปก็ตาม

แอสโทเรียวางปากกาขนนกสีดำของตนลงจากนั้นไม่นาน เธอไม่ได้ทำงานเสร็จ หรือต้องการจะหยุดพักให้หายเหนื่อย แต่เพราะเสียงอึกกะทึกบางอย่างดังขึ้นมาจากอีกมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น นักเรียนคนอื่นๆที่อยู่ในบริเวณนั้นเริ่มจะมองตามไปอย่างสนอกสนใจ รวมทั้งอีวานเจลีนเช่นกัน

“จับได้แล้ว!” นักเรียนชั้นปีที่ 3 ผมสีบลอนด์จางพูดอย่างตื่นเต้น เขาพึ่งวิ่งเข้ามาในห้องเมื่อสักครู่นี้เอง เดาว่าคงเป็นเรื่องที่คุ้มค่าพอที่จะทำแลกกับการแหกกฎของโรงเรียนอย่างนี้ (แอสโทเรียกระซิบบอกอีวานเจลีนว่า นั่นเดรโก มัลฟอย ปีสามเบาๆ) “เขาจับแบล็กได้แล้ว! ศาสตราจารย์สเนปเป็นคนจับได้”

อีวานเจลีนหูผึ่งเมื่อได้ยินชื่อของสเนป เธอฟังเขาพูดอย่างตั้งใจกว่าครั้งแรก

“นองเลือดกันน่าดูเลยล่ะ แบล็กมันคงจะเลิกนิสัยบ้าดีเดือดไม่ได้ ดีนะที่ศาสตราจารย์จัดการมันได้ก่อน! ได้ข่าวว่าพอตเตอร์กับเพื่อนกริฟฟินดอร์จอมจุ้นอยากดังมากจนวางแผนไปจับแบล็กกันเอง สมน้ำหน้า แต่น่าเสียดาย...” เขาเปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะ “พวกมันไม่เป็นอะไร นอกจากแข้งขาหัก ฉันหวังให้มันโดนจุมพิตของผู้คุมวิญญาณอยู่เชียว...”

“ศาสตราจารย์สเนปเป็นอะไรมากไหมคะ” อีวานเจลีนถามข้ามห้องไป ทุกคนที่ยืนอยู่มองมาที่เธอพร้อมๆกัน นึกแปลกใจที่เด็กปีหนึ่งที่เกือบจะไม่มีตัวตนอะไร (ถ้าไม่มีนามสกุลเหมือนอาจารย์ประจำบ้าน เธอต้องเป็นอากาศธาตุไปจริงๆแน่) ถึงกล้าพูดกับมัลฟอยผู้โด่งดังขึ้นมา

“เจ็บนิดหน่อย ”แต่มัลฟอยดูเหมือนจะไม่สนใจเท่าไรนัก เขากลับไปพูดเรื่องของความโหดร้ายจากผู้คุมวิญญาณที่หวังจะให้เกิดขึ้นกับแฮร์รี่ พอตเตอร์และเพื่อนๆอย่างสบายใจ “พวกพอตเตอร์โชคดีเกินไป บางทีศาสตราจารย์น่าจะไปช้ากว่านี้นะ...”

อีวานเจลีนไม่ได้ยินอะไรที่มัลฟอยพูดหลังจากนี้อีก เพราะทันทีที่ได้ยินว่าสเนปก็บาดเจ็บจากการจับซีเรียส แบล็กเช่นกัน เธอก็รีบวิ่งออกไปจากหอนอนของสลิธีรินในทันที

ไม่มีนักเรียนคนไหนอยู่นอกหอนอนตามกฎรักษาความปลอดภัย ทำให้ตอนนี้มีเพียงเธอกับทางเดินโล่งๆ แค่คนเดียวเท่านั้น อีวานเจลีนรีบตรงไปที่ห้องพยาบาลในทันที จากที่ได้ยินมาคือทุกคนบาดเจ็บ เดาได้ว่าสถานที่เดียวที่พวกเขาน่าจะอยู่ต้องเป็นที่นั่นแน่

ไม่มีอาจารย์เดินตรวจตราเหมือนที่เคยเป็น และเธอโชคดีที่ไม่เจอกับฟิลช์ ภารโรงประจำโรงเรียน ทำให้มาถึงที่ห้องพยาบาลได้เร็วกว่าที่คาดไว้มาก

ประตูไม้บานใหญ่ซึ่งเป็นทางเข้าเดียวปิดสนิท แต่พักเดียวเท่านั้นก็เปิดออก โดยฝีมือของอาจารย์ใหญ่ประจำโรงเรียน ดัมเบิลดอร์เดินมาอย่างเร่งรีบผิดกับท่าทีปกติที่สุขุมและใจเย็น เขาเข้าไปในห้องด้วยใบหน้าจริงจัง และหายไปพักใหญ่ๆ

คอร์นีเลียส ฟัดจ์เดินออกมาหลังจากนั้น เขารีรออยู่ที่ประตูสักพัก เหมือนกำลังจะรอใครสักคน จากนั้นจึงเดินจากไปโดยที่เปิดประตูค้างไว้

“...อาจารย์ใหญ่คงยังไม่ลืมใช่ไหมครับ ท่านคงยังไม่ลืมว่าครั้งหนึ่งเขาพยายามจะฆ่าผม!” เสียงที่ฟังดูเกรี้ยวกราดของสเนปดังลอดออกมาจากประตู

“ความจำของฉันยังดีเหมือนเดิน เซเวอร์รัส”

แล้วบทสนทนานั้นก็เงียบไป ตามด้วยเสียงจังหวะการก้าวเดินที่ค่อนข้างกระแทกกระทั้น อีวานเจลีนตกใจ ที่จู่ๆ สเนปก็ออกมาจากห้องพยาบาลอย่างฉับพลัน ตาสีดำสนิทสองคู่มองกัน และเขาก็ปิดประตูเสียงดังปัง ก่อนจะจ้องมองมาที่เธอด้วยอารมณ์คุกรุ่น

อีวานเจลีนมองหน้าสเนป เขามีผ้าพันรอบศีรษะซึ่งกำลังมีเลือดซึมออกมาชัดเจน

“ฉันได้ยินว่าคุณบาดเจ็บ”

“ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องมายุ่งวุ่นวายใช่ไหม” เขาตอบนิ่งๆ “และตามกฎของโรงเรียน นี่ก็ไม่ใช่เวลาที่นักเรียนจะมาเดินเตร็ดเตร่อยู่นอกหอนอนนะ เธอคงจะไม่อยากถูกไล่ออกตั้งแต่ปีหนึ่งหรอกใช่ไหม” เขาถอนหายใจ ถ้าเป็นนักเรียนบ้านอื่นคงโดนหักคะแนนหรือกักบริเวณไปแล้ว หรือขั้นเลวร้ายที่สุดตามกฎใหม่ของโรงเรียนก็คือการถูกไล่ออก “รออยู่ตรงนี้” เขาพูดอย่างออกคำสั่ง “ฉันจะพาเธอไปส่งที่ห้องนั่งเล่น หลังจากเสร็จธุระแล้ว ไปรอตรงนั้น”

อีวานเจลีนยืนรอตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เฝ้ามองสเนปที่เดินคุยกับรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ไปตามทางเดิน จนกระทั่งทั้งคู่หายลับไปแล้ว

“ฉันจะขังพวกเธอไว้ในนี้” เสียงของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ดังขึ้นที่หน้าประตู อีวานเจลีนชะโงกหน้าไปมองอย่างสงสัย “ตอนนี้อีกห้านาทีจะสองยาม มิสเกรนเจอร์ หมุนสามรอบก็ใช้การได้นะ” เขาปิดประตู แล้วล็อกมันด้วยเวทมนตร์

หมุนอะไรสามรอบนะ คำถามบางอย่างผุดขึ้นในใจ

และเรื่องแสนประหลาดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง อีวานเจลีนมองทุกอย่างด้วยความสับสน คราวนี้เป็นแฮร์รี่และ เฮอร์ไมโอนี่ที่วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาที่ห้องพยาบาล เนื้อตัวมอมแมม พวกเขาวิ่งไปที่อาจารย์ใหญ่ในทันที

แล้วมิสเกรนเจอร์ที่ศาสตราจารย์คุยด้วยในห้องพยาบาลเมื่อกี้นี้ละ เกิดคำถามขึ้นอีกครั้ง

“เป็นไง” ดัมเบิลดอร์ถาม

“เราทำสำเร็จแล้วฮะ! ซีเรียสไปแล้ว ขี่บัคบีคไป...”

“เก่งมาก ฉันว่า --” ชายชราเงี่ยหูเข้าไปให้ห้องพยาบาล “ใช่ ฉันคิดว่าพวกเธอในห้องก็ย้อนเวลาไปแล้ว เข้าไปข้างในซะ ฉันจะขังพวกเธอเอาไว้ --

ย้อนเวลางั้นหรือ ดวงตาสีดำสนิทกระพริบถี่ ขณะทวนสิ่งที่ดัมเดิลดอร์พูดในใจ

ทั้งสามคุยกันอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครทันสังเกตว่ามีเด็กที่ไม่ได้รับเชิญกำลังยืนอยู่ใกล้ๆ ซึ่งเธอบังเอิญได้ยินคำพูดของพวกเขาอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ เด็กหญิงเอียงคอ เงี่ยหูอย่างเสียมารยาท ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งทั่กๆตรงเข้าไปในห้องพยาบาลด้วยความเร่งรีบ -- แฮร์รี่ และเฮอร์ไมโอนี่หายเข้าไปในห้องนั้นพร้อมกับประตูที่ปิดสนิท

บทสนทนาเหล่านั้นเป็นบทสนทนาที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่อีวานเจลีนเคยได้ยินมา

ทำไมซีเรียสแบล็กถึงไปแล้ว... เขาเป็นบริวารที่แสนซื่อสัตย์ของจ้าวแห่งศาสตร์มืดไม่ใช่หรือ ทำไมพวกเขาถึงต้องช่วยให้คนแบบนั้นหนีไป

เธอเอาแต่ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาอย่างสงสัย จนไม่ทันสังเกตว่ามีใครกำลังหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

“สวัสดีมิสสเนป” ดวงตาสีฟ้าหลังแว่นตารูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวมองเธออย่างอ่อนโยน “ไม่เจอกันนาน เธอดูโตขึ้นมากทีเดียว”

เธอมองเขา นิ่งเงียบ ไม่กล้าตอบอะไร รู้สึกกลัวว่าจะโดนดุที่ไปแอบฟังเรื่องของคนอื่นอย่างนั้น

“เกิดเรื่องตื่นเต้นมากมายในวันนี้...ว่าไหม” อีวานเจลีนพยักหน้าเบาๆ “ฉันเดาว่าเธอมาที่นี่เพราะได้ยินว่าศาสตราจารย์สเนปบาดเจ็บล่ะสินะ” เขาถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

อีวานเจลีนตอบคำถามด้วยการพยักหน้าอีกครั้ง

“ข่าวลือไปไวมาไวเสียจริง... แต่ฉันบอกเธอได้เลยล่ะ ว่าเขาไม่เป็นอะไรในตอนนี้หรอก คงอีกสักนาทีสองนาที” ดัมเบิลดอร์พูดบางอย่างที่แปลกประหลาด ดูอารมณ์ดีผิดปกติ แต่เขาไม่นึกไปสนใจมัน “ เอ้อ...เธอคงไม่ได้ยินอะไรหรือเห็นอะไรพวกนั้นหรอกใช่ไหม เรื่องประหลาดทั้งนั้น ฉันว่านะ”

ตาสีฟ้ามองมาที่เธออย่างสงบนิ่ง เด็กหญิงมองกลับไป ก่อนจะตอบอย่างเรียบเฉย

“...ไม่เห็นค่ะ”

ดัมเบิลดอร์ยิ้ม

“ดีๆ ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเธอจะบอกทุกคนอย่างนั้นนะ แล้วเจอกันสาวน้อยผู้กล้าหาญ

อีวานเจลีนมองตามหลังดัมเบิลดอร์จนกระทั่งเดินหายไป...

แต่ก็แค่พักเดียวเท่านั้น!

เขาวกกลับมาอีกครั้ง พร้อมทั้งสเนปและฟัดจ์ที่วิ่งโวยวายกันมาตลอดทาง ทั้งสามวิ่งเข้าไปในห้องพยาบาล ตามมาด้วยเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของสเนปที่ดังขึ้นอยู่เป็นระยะ

อีวานเจลีนชะโงกหน้าเข้าไปในห้องด้วยวามอยากรู้อยากเห็น หลังจากที่ทุกคนเข้าไปอยู่ในนั้นได้เกือบห้านาที ก่อนจะถอยกรูด เมื่อพบว่าสเนปผู้มีสีหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยโทสะกำลังเดินออกมา เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ มองอย่างกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะตะคอกเสียงดังจนคนฟังสะดุ้งโหยง

เธอเห็นใช่ไหม!ไม่ใช่คำถาม หากแต่เป็นการคาดคั้นซึ่งคำตอบ “เห็นพอตเตอร์กับเกรนเจอร์เมื่อกี้นี้ใช่ไหม

เด็กหญิงนิ่งไป สเนปเดินอ้อมเข้ามาใกล้มากขึ้น ชายผ้าคลุมสะบัดปลิวตามจังหวะเคลื่อนไหว เขาจ้องตาเธอไม่กระพริบ ราวกับว่าดวงตาคู่นั้นกำลังพยายามแทรกซึมเข้าไปข้างในใจของเธอ

ตอบมา! อีวานเจลีน

เธอยังคงมองเขา ก่อนจะละสายตาไปที่ห้องพยาบาลสักครู่หนึ่ง และครุ่นคิด

ช่วยซีเรียส แบล็กหรือ

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์กำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่นะ

แล้ว... ทำไมต้องเป็นแบล็กล่ะ เขาคือคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสมุนอันดับต้นๆของจ้าวแห่งศาสตร์มืดไม่ใช่หรือ

ทุกคนต่างก็รู้ดีกันอยู่ ว่าใครจะเป็นคนที่ได้รับประโยชน์มากที่สุด หากทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์สามารถรอดการถูกจับกุมไปได้

เขาผู้ไม่ควรเอ่ยนาม...

ดวงตาสีดำสนิทเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยไร้ความรู้สึกในเสี้ยววินาที เมื่อคิดถึงจุดนั้น เธอตัดสินใจครั้งสุดท้าย ก่อนจะจ้องมองกลับไปยังชายร่างผมสูงซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“...ไม่เห็นค่ะ...”

สเนปจ้องมองเธอ เหมือนกำลังพยายามฉีกทึ้งร่างกายให้แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยผ่านทางสายตา แต่อีวานเจลีนกลับทำเพียงมองกลับมา...อย่างใจเย็น ผิดปกติ และเขาก็ดูออกอย่างชัดเจน ดวงตาสีดำสนิทเช่นเดียวกับเขาไม่ฉายแววตื่นเต้นตกใจ... ไม่มีแม้แต่ความกังวล สเนปรออยู่สักพัก แต่เธอก็ยังคงยืนยันคำพูดของตนด้วยความเงียบและท่าทีเงียบสงบเหล่านั้น

“เอาสิ่งที่รู้ มาใช้ประโยชน์ได้ดีซะเหลือเกิน...” เขาพูดเสียงเยียบเย็น ราวกับกำลังประชดประชัน ใบหน้าบิดเบี้ยวและคร้ามเข้มจนเกือบเป็นสีม่วง จากนั้นจึงสะบัดตัวกลับหลังอย่างโกรธเคือง เดินไปข้างหน้าพลางตะคอกเสียงดัง “ตามมา!

อีวานเจลีนทำตามคำสั่งนั้นอย่างว่าง่าย เธอวิ่งตามไปให้เร็วที่สุดเท่าที่สองขาจะอำนวย แต่สเนปที่แสนเคืองขุ่นเดินเร็วมาก เขาไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง เงียบสนิท มีเพียงเสียงผ้าคลุมสะบัดพลิ้วผ่าอากาศดังคลอเท่านั้น จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูทางเข้าของหอนอนของนักเรียนบ้านสลิธีริน

“กักบริเวณหนึ่งสัปดาห์” เขาพูด เสียงเบาลงไปจนเกือบจะเหมือนปกติ ดูเหมือนว่าการเดินมาอย่างเงียบเชียบนี้จะสามารถลดความโกรธเกรี้ยวลงไปได้มาก แต่ก็พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ “แล้วอย่าออกมาจากหอจนกว่าจะเช้า เข้าไป!

เขาหันหลัง ผมดำยาวผ่ากลางหน้ากระตุกไหวตามแรง และจากไปอย่างรวดเร็ว

อีวานเจลีนรีรออยู่หน้าประตู ไม่ได้เข้าไปในทันที เธอรู้สึกแปลกใจในการกระทำของตนเอง ที่ทำตามคำสั่งของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ โดยการโกหกสเนปไปแบบนั้น

ทำไมกันนะ

และนั่น จะต้องทำให้สเนปโกรธเธอไปอีกนานเลยทีเดียว

 

รุ่งเช้า ทุกๆอย่างกลับสู่ปกติได้อย่างน่าเหลือเชื่อ แม้ว่าเมื่อคืนจะเกิดเรื่องต่างๆ มากมายขนาดนั้น อาจารย์ทุกคนเงียบสงบเกินไปจนดูไม่เป็นธรรมชาติ และการกระทำเช่นนั้นจึงเหมือนการเติมเชื้อไฟใส่ในอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่แล้วของสเนปได้เป็นอย่างดี และนั่นก็ทำให้เขาก็โพล่งเรื่องที่ลูปินเป็นมนุษย์หมาป่าออกมาอย่างเหลืออดให้เด็กนักเรียนบ้านสลิธีรินได้รู้ ข่าวก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วเหมือนไฟลามทุ่ง และจบลงด้วยการลาออกในทันทีทันใดของศาสตราจารย์ผู้ถูกกล่าวหา

อีวานเจลีนก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ชอบศาสตราจารย์ผู้สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคนนี้เหมือนนักเรียนคนอื่นๆ นั่นจึงทำให้เธอค่อนข้างจะผิดหวังไม่น้อยที่เขาจะต้องออกจากโรงเรียนไป

สเนปหงุดหงิดมากเป็นพิเศษในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของการเรียนการสอน ไม่ว่าจะกับใครก็ไม่สามารถทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาได้แม้สักคน จึงค่อนข้างจะเป็นช่วงเวลาที่โหดร้ายสุดๆสำหรับนักเรียนที่ยังมีพันธะในวิชาของเขาอยู่ และหลายคนหวาดกลัวและเป็นกังวลเหลือเกินเกี่ยวกับชะตากรรมผลสอบของตนในวิชาปรุงยานี้ (เท่าที่ได้ยินมา คือแฮร์รี่ พอตเตอร์และเพื่อนชาวกริฟฟินดอร์อีกหลายคน) แต่สเนปก็ทำให้พวกเขาประหลาดใจ ที่ไม่เอาเรื่องต่างๆเหล่านั้นมาลงกับนักเรียน และประกาศผลสอบออกมาในวันสุดท้ายเช่นอาจารย์คนอื่น และทุกคน (โดยเฉพาะบ้านกริฟฟินดอร์) ก็พอใจกับผลสอบของตนมาก

อีวานเจลีนมองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟด่วนฮอกวอตซ์อย่างเหม่อลอย ขณะที่มันกำลังแล่นอยู่บนรางเสียงดังฉึกฉัก มุ่งหน้าเข้าสู่สถานีคิงส์ครอส รอบข้างกำลังวุ่นวายด้วยเสียงหยอกล้อของเหล่านักเรียนที่ตื่นเต้นกับช่วงเวลาปิดเทอมที่กำลังจะมาถึง

“เจอกันปีหน้านะ” แอสโทเรียพูดเสียงเบาเหมือนกำลังกระซิบทันทีที่ขนของลงจากรถไฟเรียบร้อยแล้ว มีผู้หญิงท่าทางน่ากลัวกำลังเดินเข้ามาหา อีวานเจลีนเดาว่านั่นน่าจะเป็นแม่ของเธอ และดูเหมือนหล่อนดูจะไม่ค่อยชอบใจนักที่บุตรสาวของตนมีเพื่อนที่ไม่ใช่พวกเลือดบริสุทธิ์เหมือนกันเช่นนี้

“เจอกัน” อีวานเจลีนตอบด้วยเสียงที่เบากว่า ทั้งคู่ยิ้มให้กันบางๆ ก่อนจะแยกย้ายไปคนละทาง

อีวานเจลีนเดินออกจากสถานีอย่างเหม่อลอย พลางเข็นกระเป๋าพร้อมสัมภาระอื่นมาเรื่อยๆ จนกระทั่งออกมาจากสถานี หยุดรอตรงถนนที่เต็มไปด้วยรถ ก่อนจะเดินไปอย่างเงียบเชียบผ่านเหล่ามักเกิ้ลที่เดินกันขวักไขว่ เธอเดินต่อไปอีกสักพักจนถึงซอยเล็กแคบซอยหนึ่งที่ค่อนข้างร้างผู้คน

เด็กหญิงหยุดนิ่ง ตาสีดำเหลือบมองรอบตัวเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นอีก จากนั้นจึงตรงไปยังขวดแก้วที่แตกจนเกือบจะมองไม่ออกว่ารูปร่างเดิมของมันเป็นเช่นไร เธอมองนาฬิกา และเริ่มนับถอยหลัง

สี่...สาม...สอง... มือเล็กเอื้อมไปแตะที่ขวด ...หนึ่ง...

มีแรงกระชากอย่างแรงเกิดขึ้น เท้าของเธอลอยขึ้นจากพื้น เสียงลมแรงดังกระแทกหูอยู่ตลอดเวลา และแล้วทุกอย่างก็จบลง พร้อมกับร่างของเธอที่ร่วงผล็อยลงไปกองกับพื้น ตามมาด้วยข้าวของต่างๆ ที่กระจัดกระจายรอบตัว

ตาสีดำกระพริบถี่ รู้สึกเหมือนอยากอาเจียน มวนท้องกว่าปกติ อวัยวะภายในอยู่ผิดที่ผิดทางไปแล้ว เธอพยายามหายใจเข้าปอด ปรับตัวให้เร็วที่สุด จนกระทั่งเริ่มรู้สึกดีขึ้น

ทัศนียภาพที่คุ้นเคยปรากฏแก่สายตา แม่น้ำสีดำเข้มที่ส่งกลิ่นเหม็นลอยคละคลุ้ง พร้อมกับหมอกที่ลอยปกคลุมทั้งเมือง เธอมองสุนัขจิ้งจอกผอมแห้งตัวหนึ่งที่กำลังคุ้ยเขี่ยกองขยะอย่างมีความหวัง ก่อนจะสะดุ้งเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงที่เยียบเย็นซึ่งดังขึ้นด้านหลังของตน

“เธอพลาดกุญแจอันแรก”

สเนปยืนรออยู่นานแล้ว

“มา” เขาพูดเรียบๆ ไม่ฟังคำอธิบาย ก่อนจะชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่กระเป๋าใบใหญ่และข้าวของอื่นๆ ซึ่งกองอยู่เต็มพื้น แล้วโบกมัน ทุกอย่างลอยหวือขึ้นมาราวกับขนนกที่ต้องลม มันเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า  

ทั้งคู่เดินไปด้วยกัน ก่อนจะหายลับไปกับหมอกหนาทึบเหล่านั้น

 

ตอนสามดำเนินเรื่องตอนต้นเทอม ตอนสี่นี่วาร์ปมาปลายเทอมเลยทีเดียว

อย่างที่เคยบอกไปว่าจะดำเนินเรื่องค่อนข้างเร็ว เดี๋ยวหมดไฟซะก่อน 

ตอนหน้านี่เอาให้จบปีเจ็ดเลยดีไหม ฮ่าๆ

เม้นต์ๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอกำลังใจโหน่ย

 

 

            









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

690 ความคิดเห็น

  1. #686 Anna (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 13:27
    ทำไมรู้สึกอยากให้นางเข้าสายดาร์ค
    #686
    1
    • #686-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      20 มิถุนายน 2563 / 13:42
      อีวี่เข้าสายดาร์กก็น่าสนใจดีเหมือนกันค่ะ
      #686-1
  2. #681 Sunshine_Miew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 21:31
    สู้ๆนะคะ
    #681
    1
    • #681-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      25 มีนาคม 2563 / 20:52
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
      #681-1
  3. #672 autumn morning^^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 22:03
    ลูกอิทอมสินะ
    #672
    0
  4. #562 อนาสตเซีย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 13:58
    ไม่ค่อยเข้าใจความสัมพันธ์แฮะ
    #562
    0
  5. #552 MHEEPQ12 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 13:51
    นางเอกเกี่ยวไรกับจอมมารปะ...
    #552
    1
    • #552-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      17 กรกฎาคม 2561 / 19:13
      เกี่ยวไหมน้าาาาาาา
      #552-1
  6. #527 เพื่อนผักชี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 09:14
    ตาแดง เจลีนลูกทอมแหงเลย ป๋าก็ไม่ชอบเจลีน เพราะทอมฆ่าลิลลี่ เลยไม่ชอบลามมาถึงลูก รึป่าว555
    #527
    0
  7. #505 MinutesZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 14:26
    ป๋าอ่ะ!! ใจร้ายยยย T-T สงสารนาง555
    #505
    1
    • #505-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      16 เมษายน 2561 / 12:14
      สมกับเป็นป๋าเนปดีนะ ต้องใจร้ายๆ
      #505-1
  8. #338 Lin lil (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 00:06
    ทำไมรู้สึกชอบนางเอกอะ อ่านเเล้วรุ้สึกว่านิสัยนาง เอื่อยๆ อุ้นอ้าย ดู ลึกลับ งงในงง สรุปคือไร5555
    สู้งับไรท
    #338
    1
    • #338-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      31 ตุลาคม 2560 / 09:53
      อุ้ยอ้าย ่ฮ่า น่ารักจัง งงจริงๆ อิอิ
      #338-1
  9. #283 Savant A. Cloud (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 22:24
    มาไวไปไวค่ะ 5555555555555
    สเนปอย่าใจร้ายกับอีวานมากนักซี่ นางน่าสงสารออก ; u ; )
    ตอนนี้เดรโกดูน่าหมั่นไส้มากจริงๆ ค่ะ ให้สิบไปเลย ทั้งการบรรยายและการถ่ายทอดนิสัยของตัวละคร เป๊ะเฟร่อ---
    #283
    1
    • #283-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      17 สิงหาคม 2560 / 19:24
      สเนปก็ยังคงความนิสัยไม่ดีอย่างต่อเนื่อง เดรโกก็คงความน่าตบ(จูบ?) เช่นเดิม อิอิ
      #283-1
  10. #157 Mr.chamanow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 19:16
    ชอบมากกกก  มาเม้นให้กำลังใจเนอะ  ไร้สาระอย่าว่ากัน5555
    #157
    1
    • #157-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      29 เมษายน 2560 / 18:56
      ดีค่ะดี ชอบกำลังใจค่ะ อ่านทุกเมนต์เลย เม้นต์เยอะเลยค่า ชอบๆๆๆ
      #157-1
  11. #100 pungploy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 15:40
    สงสารอีวานตอนอยู่กับป๋าเนป เฮ้ออออ
    #100
    1
    • #100-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      24 มีนาคม 2560 / 13:18
      ป๋าเป็นเเบบนี้ตลอดเว ทำตัวไม่น่ารัก ฮ่าๆ
      #100-1
  12. #73 Corona_Borealis (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:57
    ทำดีกับลูกสาวหน่อยสิ นางน่าสงสารออก
    #73
    1
    • #73-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      23 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:39
      ป๋าก็เป็นแบบนี้ตลอดโลยยยยยย ใจร้ายๆ
      #73-1
  13. #25 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 16:37
    ดำเรินเรื่องกระชับ เร็วดีค่ะ ฮ่าๆ
    อยากรู้เกี่ยวกับอีว่นมากกว่านี้จัง ตาสีแดงขีดๆนั่น
    ใช่ลูกสาวของสเนปจริงรึป่าวนะ
    #25
    1
    • #25-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      23 มกราคม 2560 / 21:45
      ใช่ไหมน้า ฮ่าๆ รอติดตามค่า
      #25-1
  14. #13 Ms.Red Cap (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 01:44
    สู้ๆน้าไรท์ เรารออ่านอยู่
    คาแรคเตอร์ตรงมากกก
    รักสเนปจังงง
    #13
    1
    • #13-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 4)
      9 มกราคม 2560 / 18:29
      อย่านะ สเนปของเค้า เค้าหวง
      #13-1