Harry Potter - [The Dark Heir] Ocx? feat. Lord Voldemort x Oc

ตอนที่ 25 : I'm begging you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    12 ก.พ. 61

STAR











XXII : I’m begging you

อีเล็กตราผลุนผลันออกไปจากห้อง กึ่งเดินกึ่งลากอีวานเลีนผู้เป็นบุตรสาวไปพร้อม ๆ กัน เธอเดินตรงดิ่งไปยังห้องโถงที่ร่างกลวงเปล่าของโวลเดอมอร์ถูกทิ้งเอาไว้ โดยมีแฮร์รี่ รอนและเฮอร์ไมโอนี่ตามมาติด ๆ

ในห้องโถงนั้นมีคนมารอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว แฮร์รี่ไม่แปลกใจนัก คงจะเห็นว่าพวกเขาหายตัวไป ครอบครัววีสลีย์และสมาชิกภาคีคนอื่น ๆ ที่พอจะรู้สึกตัวจึงรีบออกตามหา นำโดยนนายและนางวีสลีย์ที่ยังคงหอบน้อย ๆ รวมถึงคิงส์ลีย์ ศาสตราจารย์มักกอนนากัลและศาสตราจารย์สลักฮอร์นที่ตามมาสมทบอย่างร้อนรน แต่ละคนถือไม้กายสิทธิ์พร้อมรบเต็มที่

“เกิดอะไรขึ้น” นางวีสลีย์พูดขึ้นคนแรก มือข้างหนึ่งพยายามดันจินนี่ลูกสาวคนเล็กที่รั้นตามมาด้วยให้หลบอยู่ด้านหลังของตน อีกข้างก็ชี้ไม้กายสิทธิ์หาตัวศัตรูขณะที่ดวงตายังคงเหลือบไปมองศพของโวลเดอมอร์อย่างไม่ไว้ใจอยู่เป็นระยะ “มีควัน! มีคนมา...ใครบินมา... เขายังไม่ตายหรือ! แล้วที่นอนอยู่นี่ใคร!

“เดี๋ยวมอลลี่”นายวีสลีย์ร้องห้าม ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขาเพ่งมองตรงไปยังหญิงสาวปริศนาในชุดสีดำที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ “ มอลลี่... นั่นเธอใช่...”

นางวีสลีย์มองตามสามี ก่อนจะเบิกตากว้าง

“เมอร์ลิน! เธออุทานเสียงดังลั่น “นั่น... นั่นใช่... อีเล็กตรานี่ อีเล็กตรา อาเธอร์! นั่นอีเล็กตรา!

นางวีสลีย์รีบวิ่งไปหาอีเล็กตราในทันที แฮร์รี่สัมผัสได้ว่าพวกเขารู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดีเมื่อครั้งอดีต ซึ่งยืนยันคำพูดของดัมเบิลดอร์เรื่องที่แม่ของอีวานเจลีนนั้นเคยเป็นถึงหนึ่งในสมาชิกของภาคีได้อย่างดีเยี่ยม

“โออีเล็กตรา เธอหายไปไหนมา... ดูเธอสิ เมอร์ลินเป็นพยาน ทุกคนดูเธอสิ!” นางวีสลีย์เรียกคนอื่น ๆ มาสมทบอย่างกระตือรือร้น ก่อนกระโดดกอดอีกฝ่ายอย่างแรงจนเซถลาไปทั้งคู่ “เรานึกว่าเธอตายไปแล้ว... เธอหายไปนานมาก... เธอกลับมาแล้ว ”

“...อืม...” แต่การตอบรับช่างตรงกันข้าม ในขณะที่นางวีสลีย์ดีอกดีใจอย่างไม่อาจจะปิดบัง อีเล็กตรากลับทำเพียงตอบรับด้วยท่าทีเรียบเฉยเท่านั้น เธอผละออกมา แล้วมอง เพื่อนเก่า ทั้งหลายนิ่งเงียบ

“เธอไปอยู่ที่ไหนมา พวกเราตามหาเธอ... นานเหลือเกิน”

อีเล็กตรายิ้มบาง มันเป็นยิ้มที่ดูเศร้าราวกับว่าเธอกำลังจะร้องไห้มากกว่าจะยิ้มเสียอีก แต่อย่างไรก็ตาม ไม่มีน้ำตาหยดใดไหลออกมา หลังจากนั้นเธอจึงตอบคำถามของมอลลี่ด้วยความเงียบงัน

มอลลี่และคนอื่น ๆ รู้ได้โดยทันทีว่าเธอไม่ต้องการจะพูดถึง ไม่ว่าช่วงเวลาที่เธอหายไปเป็นสิบปีนั้นจะเกิดเรื่องราวอะไรก็ตาม ถ้าอีเล็กตราไม่ต้องการจะบอก ก็เป็นสิทธิ์ของเธอที่ไม่อาจบังคับ และถึงแม้ว่าจะบังคับได้ พวกเขาก็คงไม่ทำอยู่ดี

“ฉันจะกลับแล้วล่ะ เราคงจะได้เจอกันอีกนะ”

อีเล็กตรากล่าวลา แฮร์รี่แปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปอีกครั้งของเธอ ที่ดูอ่อนโยนขึ้นราวกับเป็นคนละคนกับคนทีเห็นเมื่อครู่

พวกเขาเคยเห็นเธอตะโกนและฉีกทึ้งร่างกายตัวเองอย่างคนเสียสติที่โรงพยาบาล เห็นการวางมาดและการออกคำสั่งราวกับเป็นนางพญา แต่ในยามที่อยู่กับสมาชิกภาคี หรืออาจจะกับทุกคนที่อาจเคยเป็นเหมือนครอบครัวของเธอเมื่อครั้งอดีตนั้นก็แสนอ่อนโยนและอบอุ่น สุดท้ายก็การแสดงออกที่เธอแสดงให้กับอีวานเจลีนผู้เป็นบุตรสาวที่แสนเย็นชาและบีบบังคับ

และกับโวลเดอมอร์นั้นก็ดูจะเลวร้ายที่สุด...

มันมีแต่ความเกลียดชัง เกลียดได้มากเท่าที่ชีวิตของคน ๆ หนึ่งจะสามารถเกลียดใครได้ และสาเหตุของท่าที่เหล่านั้น ก็เป็นเรื่องราวที่อีเล็กตราไม่อยากจะพูดถึง

ดวงตาสีเทาอ่อนปรายมองร่างขาวซีดนั้นชั่วครู่ ก่อนจะถอยห่างออกมา

“มาเถอะ” เธอหันไปเรียกบุตรสาว “ฉันจะพาเธอออกไปจากที่บ้า ๆ นี่สักที”

อีวานเจลีนเดินมาหาอย่างว่าง่าย และเมื่อเธอเดินผ่านร่างไร้วิญญาณของโวลเดอมอร์ ตาสีแดงสดมองไปที่ร่างนั้นสลับกับใบหน้าของมารดา

“แล้ว...”

“ไม่ใช่เรื่องของเรา...” อีเล็กตราตัดบท

เมื่อได้ยินคำตอบจากมารดา อีวานเจลีนก็ถึงกับหยุดชะงัก อีเล็กตราสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของบุตรสาว รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที แต่ก่อนที่เธอจะได้แสดงปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ กับท่าทีเหล่านั้น ก็มีเสียงแหลมเล็กที่เสียดแทงแก้วหูดังขึ้นมาขัดเสียก่อน

 “เจ้านาย!

เป็นเสียงของมรดกอีกชิ้นหนึ่งที่ซีเรียสทิ้งไว้ให้กับแฮร์รี่

ครีเชอร์วิ่งกระหืดกระหอบตรงมายังจุดที่ทุกคนยืนอยู่ ล็อกเก็ตสลิธีรินปลอมอันเป็นของต่างหน้านายน้อยเรกูลัสที่รักยิ่งของมันสั่นไหวไปมาตามจังหวะการวิ่ง และหูขนาดใหญ่เหมือนค้างคาวนั้นก็ขยับขึ้นลงจนเหมือนโดนใครมาเขย่าตัว ดวงตากลมใสขนาดเท่าลูกเทนนิสของมันเป็นประกายรื้นน้ำ ปากก็ตะโกนร้องเรียกคำว่า เจ้านาย ซ้ำไปมา

หลังจากที่เขาได้มอบล็อกเกตนั่นให้มันแล้ว แฮร์รี่คิดว่าบางทีเจ้าเอล์ฟน้อยตัวนี้คงเริ่มจะมองเห็นเขาเป็นเจ้านายของมันมากขึ้น จนถึงกับต้องวิ่งมากอดเมื่อจบสงครามขนาดนี้

“ครีเ...”

แต่ร่างเล็กจิ๋วนั่นกลับวิ่งผ่านเขาไปราวกับมองไม่เห็น อันที่จริง... เรียกว่าไม่อยู่ในสายตาดูจะเหมาะสมกว่า

คุณหนู! มันตะโกน ก่อนจะวิ่งไปเกาะขาอีเล็กตราที่ทำหน้าขยะแขยงเต็มทน “คุณหนูกลับมารับครีเชอร์ไปอยู่ด้วยใช่ไหมครับ คุณหนูกลับมาแล้ว กลับมารับครีเชอร์แล้ว ครีเชอร์พร้อมรับใช้ตระกูลแบล็กที่สูงส่งเสมอ! ครีเชอร์พร้อมรับใ...”

คำเยินยอต่อตระกูลแบล็กที่สูงส่งคงพรั่งพรูออกจากปากของมันเรื่อย ๆ จนกระทั่งแทนที่ด้วยเสียง แอ๊ก และเปลี่ยนเป็นเงียบกริบ เมื่อหญิงสาวที่เอล์ฟชรากอดขาเอาไว้ด้วยความรักใคร่สลัดมันออกได้ในที่สุด ก่อนจะถีบมันจนกระเด็นไปกระแทกพื้นอีกหนึ่งที ตอบแทนความภักดีอย่างออกนอกหน้านั้นด้วยความหงุดหงิดเต็มประดา (หางคิ้วของเฮอร์ไมโอนี่ถึงกับกระตุก เมื่อเห็นภาพเอล์ฟชราที่โดนกระทำทารุณต่อหน้าต่อตา)

อิเล็กตราหันหลังกลับ เธอคว้ามือของอีวานเจลีน ไม่สนใจสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยที่ดวงตาเต็มรื้นไปด้วยความปลื้มปิติที่ได้รับรอยเท้าของผู้ที่อยากให้เป็นนายประทับไว้กลางลำตัวเลยสักนิด

แต่เด็กสาวกลับชักมือออก ไม่ยอมขยับไปไหน...

“อะไร” ผู้เป็นแม่ถามอย่างหงุดหงิด

“ศพของ...”

“บอกไปแล้วไงว่า ไม่ใช่เรื่องของเรา

อีวานเจลีนหยุดเคลื่อนไหวอีกครั้ง

อีเล็กตรามองบุตรสาวของตน คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ เธอดูหงุดหงิดเอามาก ๆ ที่มีคนไม่ทำตามคำสั่งของเธอ

“ถ้าหวังว่าจะให้ฉันจัดการเรื่องของมันละก็... คิดใหม่ได้เลย ไม่มีทาง

“จะทิ้งเขาไว้อย่างนี้หรือคะ... ทิ้งเขาไว้เหมือนของไร้ค่าอย่างนี้” เธอพยายามอีกครั้ง

“ทำตัวเองทั้งนั้น”แต่คำตอบที่ได้รับกลับมายังคงโหดร้ายเช่นเดิม

อีวานเจลีนเดินห่างออกมา วกกลับไปนั่งข้างร่างของโวลเดอมอร์อีกครั้ง มือเล็กกอบกุมมือซีดขาวที่ไม่อาจสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของชีวิตไว้แน่น น้ำตาหยดเล็กเอ่อคลอที่ขอบตา ก่อนจะไหลออกมาเปื้อนสองข้างแก้มในที่สุด

“มานี่เดี๋ยวนี้” อีเล็กตรามองการกระทำนั้นอย่าหงุดหงิด ความโกรธกำลังก่อตัวขึ้นในใจอย่างช้า ๆ “ฉันบอกไปแล้วว่าคนอย่างมันไม่มีค่าพอกับน้ำตาของใคร หยุดเดี๋ยวนี้!

ทันทีที่อีเล็กตราพูดจบ สรรพเสียงรอบตัวของเธอก็เงียบสนิทไปอย่างไม่มีสาเหตุ อีวานเจลีนไม่ได้ตอบกลับอะไร และคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่รอบห้องทำได้เพียงเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ เท่านั้น

“เขาทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้” เสียงของอีวานเจลีนทำลายความเงียบนั้น เธอไม่ได้มองหน้าใคร ราวกับว่ากำลังพูดอยู่กับตัวเองโดยไม่สนใจว่าใครจะมาได้ยินหรือไม่ ดวงตาสีแดงสดคู่นั้นดูช่างเย็นชาและไร้แววของชีวิต “เขาทั้งโหดร้าย บ้าคลั่ง เห็นแก่ตัว แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็เป็นพ่อของหนู”

“พ่องั้นหรือ อย่างมันน่ะหรือพ่อ จำได้ไหมว่ามันคิดจะฆ่าแกให้ตายมากี่ครั้ง กี่ครั้งแล้วล่ะที่มันเกือบทำสำเร็จ ตอนนั้น... ถ้าไม่มีฉันอยู่ด้วยแกจะได้มีโอกาสมาพูดจาน่าสมเพชแบบนี้อยู่ไหม คนอย่างนี้น่ะหรือที่สมควรจะได้เป็นพ่อใคร แค่ให้มันเป็นคนปกติก็ถือว่ามากเกินไปแล้ว”

ตาสีแดงสดเหลือบขึ้นสบกับมารดา  เธอหยุดร้องไห้ไปแล้ว แต่นั่นก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกแหลกสลายที่อยู่ภายในจิตใจได้

“ทั้งชีวิตหนูไม่เคยขออะไรใครเลย ไม่เคยเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้ ได้โปรด ขอแค่หนูได้ทำหน้าที่ลูกเพียงครั้งสุดท้าย ครั้งเดียวเท่านั้น ท่านแม่ไม่จำเป็นต้องยุงเกี่ยวอะไรกับท่านพ่ออย่างที่ตั้งใจไว้ก็ได้ ขอแค่เพียงปล่อยให้หนูจัดการเรื่องของเขา... ได้โปรด”

อีเล็กตรากำหมัดแน่น เธอสะบัดหน้าหนี ไม่ต้องการจะถูกต้องมองด้วยตาสีแดงเลือดนั้นอีกแม้แต่วินาทีเดียว หญิงสาวเริ่มเดินกลับไปกลับมาหลายครั้งราวกับเป็นหนูติดจั่น กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปภายในผิวเนื้อ

บ้าเอ้ย!

เธอตะโกนออกมาเสียงดังลั่น ใบหน้าแสดงออกเพียงความหงุดหงิด ก่อนจะส่ายศีรษะอย่างแรง แล้วผ่อนลมหายใจ สูดอากาศเข้าไปในปอดลึก ๆ หนึ่งครั้งราวกับกำลังพยายามควบคุมอารมณ์และสติไม่ให้ระเบิดไปก่อน

“ฉันขอยืมไอ้หนูสกปรกตัวนี้ไปสักวันสองวันได้ไหม” อีเล็กตราหันขวับมาถามแฮร์รี่ แต่อย่างไรก็ดี นั่นไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ เพราะยังไม่ทันที่แฮร์รี่จะได้ตอบตกลง เธอก็หันไปสั่งงานครีเชอร์โดยที่ยังไม่ได้รับคำอนุญาตจากเจ้านายตัวจริงของมันเสียแล้ว “เอาศพนี่ไปไว้ที่บ้านของฉัน พาเธอ...” อีเล็กตราหยุดคิดชั่วครู่ ก่อนจะรีบแก้ “...ลูกสาวของฉันไปด้วย แล้วทำความสะอาดบ้านให้พออยู่ได้สักห้องสองห้อง เสร็จแล้วจะไปไหนก็ไป”

ครีเชอร์วิ่งมาหาอิเล็กตราอย่างกระตือรือร้น ฉีกยิ้มกว้างจนเหมือนกับมีคนเอากระดาษรูปครึ่งวงกลมมาแปะไว้บนใบหน้า มันดีใจเป็นที่สุดที่สายเลือดตระกูลแบล็กที่เหลือเพียงไม่กี่คนบนโลกนี้ได้ออกคำสั่งกับมันอีกครั้ง

“ขอรับคุณหนู ได้เสมอขอรับ”

มันรีบตอบรับ แล้วจึงหันหลังเดินไปหาอีวานเจลีนในทันที แม้จะยังหวาดกลัวร่างไร้วิญญาณของโวลเดอมอร์อยู่มาก แต่ความกลัวเหล่านั้นก็ไม่อาจหยุดยั้งการทำตามคำสั่งของคนในตระกูลแบล็กที่มันเฝ้าฝันหามานานแสนนานได้

“คุณหนูขอรับ”

มันเอ่ยเรียกอีวานเจลีนอย่างมีมารยาท ลบภาพการแสดงท่าทีแบบดูหมิ่นดูแคลนในอดีตเมื่อครั้งที่เธอได้ไปเยือนกริมโมเพลสโดยมีสถานะเป็นเพียงแม่มดเลือดผสมไปเสียสนิท ตอนนั้นเธอเป็นที่รู้จักในฐานะบุตรสาวของศาสตราจารย์สเนป ผู้ซึ่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ ในโลกเวทมนต์แม้แต่ตระกูลเดียว

แต่ตอนนี้  แค่เพียงอีเล็กตราบอกว่าอีวานเจลีนเป็นลูกของเธอ มารยาทของมันก็ดีขึ้นอย่างน่าใจหาย

“แตะมือครีเชอร์ไว้ แล้วครีเชอร์จะพาคุณหนูกลับบ้าน พร้อมกับ... เอ่อ...” มันหลีกเลี่ยงที่จะไม่พูดถึงโวลเดอมอร์

แต่เด็กสาวยังคงนั่งนิ่ง เธอจ้องมองผู้เป็นแม่อย่างไม่เชื่อหูตัวเองอยู่อย่างนั้น ใช่ เธอแปลกใจมาก  แม้ว่าเธอจะเป็นฝ่ายขอร้องให้อิเล็กตรายอมให้เธอจัดการเรื่องศพของผู้เป็นพ่อ แต่ก็ไม่คาดว่าสิ่งที่ขอนั้นจะได้รับการอนุญาต และไม่คิดเลยด้วยซ้ำ ว่าอิเล็กตราจะยอมให้มากถึงขนาดนี้

“อย่ามัวแต่มอง รีบ ๆ เข้า ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” อิเล็กตราเอ่ยเร่ง ก่อนสะบัดตัวหันหลังไม่ยอมสบตากับอีกฝ่าย

อีวานเจลีนกำมือของโวลเดอมอร์ไว้ แล้วส่งเสียงขู่ฟู่ฟ่อไม่เป็นภาษา เสียงกระซิบเย็นเยียบที่ได้ยินเมื่อใดก็ทำให้คนทั่วไปหนาวสะท้าน แฮร์รี่ไม่สามารถจะเข้าใจได้อีกแล้วว่าอีกฝ่ายพูดอะไรออกมา แต่งูจงอางสีดำตัวยักษ์ที่เลื้อยข้ามห้องมาหาเธออย่างเชื่องช้าและสงบเสงี่ยมนั่นพอจะทำให้คาดการณ์บางอย่างได้ เขาเดาว่าเธอคงจะเรียกมันไปหา แล้วก็ใช่จริง ๆ เสียด้วย

ร่างกายเป็นมันลื่นของงูยักษ์เกี่ยวกระหวัดพันอยู่ที่แขนของเจ้านายของมัน ก่อนจะชูคอแผ่แม่เบี้ยอยู่บนบ่า แลบลิ้นสองแฉกพลางจ้องมองทุกคนที่อยู่ในห้องตาไม่กระพริบ

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วอีวานเจลีนเอื้อมมือมาหาครีเชอร์ มือน้อยที่ซีดเซียวและเหี่ยวย่นของเอลฟ์ชราสั่นเบา ๆ เมื่อการทำเช่นนั้นทำให้หน้าของมันเฉียดกับสัตว์เลี้ยงที่แสนน่ากลัวที่เกาะอยู่บนบ่าของเธอจนเหมือนกำลังจะชนกัน

เสียง เป๊าะเสมือนมีบางสิ่งวิ่งผ่านอากาศดังขึ้นมา ฝุ่นควันกระจายจนคลุ้งห้องโถง ก่อนจะเหลือเพียงความว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีใครนั่งอยู่ตรงนั้นมาก่อน ครีเชอร์พาอีวานเจลีนหายไปพร้อมกับร่างไร้วิญญาณของโวลเดอมอร์เสียแล้ว

“อีเล็กตรา” มอลลี่เอ่ยออกมาเบา ๆ

เจ้าของชื่อหันมาตามเสียงเรียก ก่อนจะยิ้มบาง แล้วตอบรับเสียงแผ่ว “หืม”

“เธอจะทำอะไรต่อไป” นางวีสลีย์ถามด้วยความห่วงใย มันไม่ใช่การพบและจากกันแบบปกติที่พวกเธอคุ้นเคย ครั้งนี้มีแต่ความกระอักกระอ่วนและเจือไปด้วยความเศร้าสร้อย

“ไม่รู้สิ”

“เรื่องต่อจากนี้... มันจะยากสำหรับพวกเธอมาก... เธอกับลูกของเธอ --

--ฉันรู้” อีเล็กตราแทรก เธอยิ้มก่อนจะเดินไปหาอีกฝ่าย “ฉันรู้ว่าอะไรจะตามมา แต่ฉันจะไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ต้องห่วง”

มอลลี่ยังคงไม่สบายใจ สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับอีเล็กตราและอีวานเจลีนต่อจากนี้จะไม่ใช่สิ่งดี ๆ ที่ควรจะเกิดกับใคร จริงอยู่ที่เมื่อปราบจ้าวแห่งศาสตร์มืดไปแล้ว ความเศร้าสร้อยและทุกข์ระทมที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศได้ถูกคลี่คลายลงไป และทุกคนที่ร่วมต่อสู้เคียงข้างกันในสงครามจะได้พบกับความสุข

ผู้ชนะจะมีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามาในชีวิต ทั้งคำสรรเสริญเยินยอ เกียรติยศ ชื่อเสียง หรือแม้กระทั่งเงินทอง

แต่สำหรับฝ่ายที่แพ้ล่ะ?

ผู้เสพความตายที่พ่ายแพ้บางส่วนถูกคนในกระทรวงจับไปขังไว้ในคุกใต้ดินของปราสาท รอคอยการพิพากษาที่จะต้องมาถึงในเร็ววัน พวกที่หนีไปได้ก็คงต้องหนีกันต่อไป อีกไม่นานก็จะมีมือปราบมารคอยไล่ตามและจับตัวมารับกับความผิดที่ก่อเอาไว้

แล้วสำหรับคนที่มีสถานะเป็นถึง “ลูก” และ “แม่ของลูก” อย่างอีวานเจลีนและอีเล็กตราจะมีชะตากรรมอะไรที่รอคอยอยู่กันแน่

“แล้วเธอจะทำอะไรต่อไป” มอลลี่ถามซ้ำ

“ไม่รู้สิ... “ ดวงตาสีเทามองออกไปนอกหน้าต่าง จรดเส้นขอบฟ้า ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังมองอะไร “กลับบ้านมั้ง”

“อีเล็กตรา” น้ำเสียงของนางวีสลีย์เป็นกังวล

“ฉันรู้อยู่อย่างหนึ่งว่าฉันจะไม่หนี ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนพวกเราจะไม่ไปไหน” อีเล็กตรากุมมืออีกฝ่ายเอาไว้หลวม ๆ “เธอคงจะจำบ้านของฉันได้ นั่นแหละคือที่ของฉันนับจากนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันอยู่ที่นั่นเสมอ”

ร่างโปร่งบางถอยห่างออกมา

“ลาก่อนค่ะศาสตราจารย์” เธอหันไปกล่าวลากับมักกอนนากัล และสลักฮอร์น “คิงส์ลีย์ แล้วก็คุณด้วยนะ อาเธอร์”

ดวงตาสีเทาอ่อนมองทุก ๆ คนที่ยืนอยู่รอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่แฮร์รี่ เธอดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะ ร่างกายเริ่มเปลี่ยนสภาพกลายเป็นเหมือนควัน อีเล็กตราลอยขึ้นสูงจากพื้นโดยไม่ต้องมีไม้กวาดหรือไม้กายสิทธิ์ มันคือศาสตร์มืดที่แสนลึกลับ ที่หาใครในโลกที่สามารถใช้มันได้น้อยเหลือเกิน เธอจากไปด้วยวิธีเดียวกันกับตอนแรกที่มาที่นี่ บินไปเหมือนฝุ่นควัน ล่องลอยออกไปยังที่ที่เธอต้องการจะไป

 “ลาก่อนแฮร์รี่ พอตเตอร์ เด็กชายผู้พิชิตจ้าวแห่งศาสตร์มืด”

 

 Related image


        อยากลงให้เยอะกว่านี้ค่ะ แต่ไม่มีเวลาแต่งเท่าไร เพราะงานยุ่งมาก อีกนิดเดียวก็จะสอบนำเสนอวิจัยแล้ว มันยุ่งแล้วก็เครียดมาก ๆ เลยค่ะ

เพราะงั้นในช่วงเปราะบาง ก็เม้นมาซะดีดีเลยนะ อิอิ อากได้กำลังใจจากการอ่านเม้นต์เวอร์มาก

Related image

          สอบวิจัยเสร็จแล้ว ส่งงานเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ถือว่าจบอย่างไม่เป็นทางการแล้วค่ะ (บรั๊ยยยยย) สถานีต่อไป อ่านหนังสือเตรียมสอบที่จะสอบสิ้นเดือนมกราคมนี้ ฮ่า ๆ เลยอยากเอามาลงให้อ่านก่อนจะต้องหมกมุ่นอยู่กับโลกแห่งความจริงอันเเสนโหดร้าย

        ปล. อิเล็กตราดูใจร้ายจัง อีวี่กำลังเสียใจ ไม่ปลอบลูกหน่อยหรอคุณแม่ขา ฮ่าๆ แต่งเองยังรู้สึกว่าครอบครัวอีวี่นี่หาคนที่ปกติได้ยากจริง ๆ เลย

Related image

          ผ่านการสอบไปแล้วอีกหนึ่งเปราะ ขอสารภาพเลยว่าว่างนานแล้ว แต่ไม่มีอารมณ์เปิดคอมเลย เป็นโมเม้นต์อยากนอนเล่นโทรศัพท์อย่างเดียวเท่านั้น ขอโทษด้วยค่า อย่าโกรธอย่างอน และตอนนี้คือการนับถอยหลังสู่การจบการศึกษาอย่างเป็นทางการ ทุก ๆ อย่าก็ถือว่าเคลีย์เกือบหมดแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ตอนต่อไปน่าจะมาได้ในเร็ว ๆ นี้ (ถ้าไม่ติสต์+ขี้เกียจ+เป็นประสาท (?) ไปเสียก่อน) 

         ปล. คาแร็กเตอร์ขุ่นแม่ค่อนข้างจะสับสน นางเหมือนคนใจร้าย เหมือนสาวไบโพลาร์ แต่ก็ยังพอจะทำตามที่ลูกขอได้อยู่นะ อย่าพึ่งโกรธหม่ามี้กันเลยค่ะที่นางดุกับลูกเหลือเกิน บอกได้คำเดียวว่าคนนี้ผ่านมาเยอะจริง ๆ เพราะผ่านมาเยอะเลยทำให้อะไร ๆ มันเยอะตามไปด้วย (ผ่านมาเยอะนี่ไม่ใช่ผ่านโลกนี้มาเยอะน้า ขุ่นแม่ไม่ได้อายุมากขนาดน้าน นางยังสาวยังสวยขนาดเน้)


     เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์          เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์   

  เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

690 ความคิดเห็น

  1. #554 MHEEPQ12 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 16:24
    ร้องไห้ 3 ตอนติดละนะเหวยย
    #554
    1
    • #554-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      17 กรกฎาคม 2561 / 19:16
      พาร์ททำร้ายรี๊ดดดดดด
      #554-1
  2. #482 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 01:28
    หน่วงมากเลยน้ำตาร่วงเลยอะ อิวี่น่าสงสารมากๆเลย
    #482
    2
    • #482-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      16 มีนาคม 2561 / 11:01
      นุ้งอีวี่น่าสงสารตลอดเวลาเลย
      #482-1
    • #482-2 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      16 มีนาคม 2561 / 11:20
      ไรต์ชอบทำร้ายหนูอีวี่มาก
      #482-2
  3. #453 YUURIKITTY (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:41
    รอนะคะะะ
    #453
    1
    • #453-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:58
      จะรีบมาเลยค่าาาาาา
      #453-1
  4. #452 Fify Vampire (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:15
    ฮือ หน่วงๆแล้วสรุปใครเป็นพระเอกคะ5555
    #452
    1
    • #452-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:57
      ต้องจัดประชุมอย่างจริงจังแล้ว ไรต์เองยังงงอยู่เลยว่าใครจะเป็นพระเอก งืออออออ
      #452-1
  5. #451 m.ppmm (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:06
    อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป ไม่รู้เลยว่าใครจะเป็นพระเอก
    #451
    1
    • #451-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:57
      คำว่าพระเอกนั้น เป็นคำที่ยังสร้างความสับสนให้ไรต์เสมอ แต่อย่างที่บอก เนื่องนี้อาจไม่มีพระเอกก็ได้นะ ฮ่าๆ
      #451-1
  6. #450 Liana-milky (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:46
    อยากให้ทอมกลับมา รู้สึกผิดแทนอีวี่ อีวี่น่าสงสาร
    ปล.ไรต์สู้ๆ รีดเป็นกำลังใจให้
    #450
    1
    • #450-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:56
      กลับมาแบบทอมใช่ไหมคะ ไม่เอากลับมาแบบปู่โวลดี้บ้างเหรอ นางออกจะสเน่ห์แรง ฮ่าๆ
      #450-1
  7. #449 mikazu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:49
    สงสารอีวี่มากคะ​ ทำไมถึงได้ถูกทำร้ายแบบนี้กัน? ทั้งๆที่เธอแค่อยากได้รับความรักแท้ๆ...
    #449
    1
    • #449-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:55
      เป็นนางเอกฟิคไรต์ต้องอดทน แต่หลังจากนี้หนูอีวี่จะเศร้าน่อยลงค่ะ (ไหมนะ ฮ่าาาา ไรต์มันคนใจร้ายนี่นา)
      #449-1
  8. #448 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:03
    ให้ทอมกอดอีวี่สักครั้งได้ไหมค่ะ ในฝันก็ยังดี อีวี่จะได้ได้จำทอมได้ตลอดไป
    #เมื่อไรคุณพระเอกจะโพล่หัวออกมาค่ะ อีวี่ดราม่าตั้งเยอะเเล้วยังไม่ออกมาปลอบอีก เดี่ยวก็ฆ่าทิ้งหรอก
    #448
    1
    • #448-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:53
      อีวี่แค่อยากได้ความรักจากปู่ทอมเท่านั้นเอง อยากได้ความทรงจำดีๆกับพ่อบ้าง
      ปล. เรื่องพระเอกนั้น ปล่อยให้โชคชะตานำพามา บางทีโสดก็ดีไปอีกแบบ (ปลอบใจตังเองรับวาเลนไทน์เวอร์)
      #448-1
  9. #447 จิ้งจอกกอดลูกโลก (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:46
    ใครเป็นพระเอกหล่ะเนี่ย... 55555+
    #447
    1
    • #447-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:49
      เกิด แก่ เจ็บ ตาย หาสามีไม่ได้ ไรต์เองT^T
      #447-1
  10. #446 MINTTTTTTTTTTTTTT (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:45
    ให้ทอมกลับมาได้มั้ยอะ สงสารอีวี่มาก;-;
    #446
    1
    • #446-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:48
      มีแต่คนอยากให้ปู่กลับมาาาาาาาาาาา งืออออ ไรต์ก็สงสารอีวี่เหมือนกัน
      #446-1
  11. #445 khatlovele (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:36
    ให้ทอมฟื้นได้ไหมสงสารนาง..
    #445
    1
    • #445-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:47
      ชีวิตวี่โดนทำร้ายยยยยยยยยยย
      #445-1
  12. #444 Scorpion Dante (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:45
    จะผิดมั้ยถ้าเราอยากให้ทอม(โวลเดอมอร์ฉบับมีสติ)คัมแบคมาหาอีวี่ ดูนางรักป๊ะป๊ามากเวอร์ วงวารนางมากมายยยย
    #สู้ๆค่ะไรท์รอเสมอน้าาาาาาาา
    #444
    1
    • #444-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:46
      อีวี่น่าจะมีความสุขบ้างเนอะ ชีวิตรันทดเหลือเกิน
      #444-1
  13. #441 panitin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 17:22
    เครียดและเศร้าเลย
    #441
    1
    • #441-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:33
      กลับาแล้วจ้า จะยังเศร้าต่อไหมน้อ
      #441-1
  14. #440 m.ppmm (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 13:40
    รอนะคะ สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้
    #440
    1
    • #440-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:32
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า
      #440-1
  15. #439 The Shakes (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 10:42
    สู้ๆนะคะไรท์ การเรียนเป็นเรื่องที่เหนื่อยหน่ายจริงๆ จะรอนะคะ
    #439
    1
    • #439-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:32
      ขอบคุณมากค่า กลับมาแล้วจ้าาาา
      #439-1
  16. #438 Fify Vampire (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 10:41
    หื้มมม.หน่วงๆน้อ555 รอนะค้าาาา
    #438
    1
    • #438-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:32
      หน่วงและอึน ฮ่าๆ
      #438-1
  17. #437 alexandrite1 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 09:15
    แม่อีวี่จะตัดสินใจยังไงหวา ...
    #437
    1
    • #437-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:31
      มาแล้วจ้า การตัดสินใจของหม่ามี้
      #437-1
  18. #436 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 08:35
    ไม่ปรกติตั้งแต่โวลอี้มีอีวี่แล้วค่า
    #436
    1
    • #436-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:31
      ไม่ปรกติจริง ๆ อย่างปู่น่ะหรือจะอยากมีลูก
      #436-1
  19. #435 ฺLinna Lily (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 04:45
    อย่ากรู้เเล้วอะว่าปู่ทอมเเก่เขาทำอะไรลงไปบ้าง ดูถ้าว่าจะทำชั่วไว้เยอะ=_= ตอนเเรกคิดว่าเเกไปฉุดขุนเเม่ซะอีกเเต่ทำไมเรารู้สึกว่ามันมีอะไรที่มากกว่านั้นอะ ความรู้สึกของขุนเเม่ในความรู้สึกเราคือเเบบ ยิ่งรักมากเวลาที่ผิดหวังมันเลยมีมาก #ยิ่งรักมากเวลาเกรียดก็จะมีมาก เเล้วที่ทำเเบบนั้รกะอีวี่ในความรู้สึกของขุนเเม่คงเป็นเเบบ(มันอธิบายไม่ค่อยถูกอะ)คงประมาณฉันก็เคยพยายามดูเเล้วเเต่ทุกอย่าวมันก็เปล่าประโยชอะไรเเบบนั้น
    กับคนเเบบนั้น#ประมาณว่ารักตัวเองกะเห็นเเก่ตัวมันมีเส้นบางๆคั้นอยู่ ส่วนปู่ทอมถ้าไม่นับตอนเป็นจอมมารสติเเตกก็ไม่น่าจะใช่คนไร้เหตุผลเเบบที่จะ'ฆ่า'ลูกตัวเอง เเต่เป็นคนประเภทที่มีความมั่นใจในตัวเอวสูงน่าจะพอๆกะขุนเเม่
    คนประเภทนี้เวลาทำอะไรก็ไม่ค่อยชอบบอกอะไรกะใครเขาหรก=_= ความรุ้สึกว่าถ้าเป็นชีวิตคู่จริงๆคือจะต้องมีใครสักคนยอมลงมห้เวลาทะเลาะกันอะเเค่คิดก็ยากเเล้ว เเล้วตอนเจอกันคือเเบยสามีภรรยาที่หย่ากับเเบบภรรยาจับได้ว่าสามีเเอบทำอะไรลับหลัง #รออยู่นะคะ
    #435
    1
    • #435-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:29
      ชอบการวิเคราะห์จังเลยค่ะ มันตรงกับความคิดของเราหลายจุดนะ แต่ไม่บอกดีกว่าว่าตรงไหน ฮ่าๆ
      ปล.ไรต์มองภาพการมีชีวิตคู่ที่ถ้าทะเลาะกันแล้วต้องมีคนยอมลงไม่ออกเลย อีเล็กตราหรือปู่ ใครจะยอมอ่อนบ้างน้า
      #435-1
  20. #434 Akame (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 18:58
    สู้ๆนะคะ ผู้อ่านคนนี้ไม่หนีไปไหนและยังคอยอยู่ตลอดนะคะ แต่ที่สงสัยที่สุด... โวลเดอมอร์ไปทำอะไรยังไงอีเล็กตร้าถึงได้ยอมท้องให้ทั้งที่เกลียดขนาดนั้น อยากรู้มากเลยค่ะ!
    #434
    1
    • #434-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      9 มกราคม 2561 / 15:06
      ปู่ออกจะหน้าตาดีขนาดนั้น ตอบได้เลยค่ะว่าสเน่ห์ล้วน ๆ
      #434-1
  21. #430 CS_Rabbit (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 13:11
    สู้ๆนะคะ รออยู่น้าาา สนุกมากเลย ><
    #430
    1
    • #430-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      3 มกราคม 2561 / 21:25
      ขอบคุณมากค่า
      #430-1
  22. #429 Fify Vampire (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 19:07
    รอนะคะ ชอบมากก.
    #429
    1
    • #429-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:54
      จะรีบกลับมาให้เร็วที่สุดเลยค่ะ
      #429-1
  23. #428 panitin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 18:48
    รอนะคะ ค้างมากๆ ตามอ่านจนทันแล้ว เรื่องหักมุมมากเลย

    เริ่มสงสัยแล้วสิว่าเรื่องนี้มีพระเอกมั้ยน้อ ตอนแรกว่าจะชิบน้องเดรก

    นี่หาทางกลับเข้าฝั่งไม่เจอแล้วเนี่ย
    #428
    1
    • #428-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:54
      ฮ่าๆ อย่างที่บอกตั้งแต่แรกๆค่ะ ว่าอาจไม่มีพระเอกหรือนางเอก แต่ตัวเอกมีแน่ ไรต์ทำเรือรี๊ดเดอร์ล่มหลายลำละค่ะ
      #428-1
  24. #408 NeEdM (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 18:08
    รอค่าา ชอบมากๆเลยยย ขอให้นำเสนอวิจัยได้ด้วยดีนะคะ ><
    #408
    1
    • #408-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:23
      ขอให้อ.ไม่ถามเยอะ ขอให้ไม่มีอะไรผิดพลาด
      #408-1
  25. #407 อิสตรีสีเทา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 17:57
    สอบวิจัยสู้ๆนะคะ รีดเดอร์จะให้พรแก่ไรท์เตอร์เอง
    -สอบตกอย่างมีศักดิ์ศรี
    ดีกว่าคะแนนดีเพราะทุจริต-
    เพี้ยงงง!!! (>{}< )//
    #407
    1
    • #407-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 25)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:23
      อย่าให้ตกเลยยยยยย งื้อออออ เสียเหงือให้กีฬาดีกว่าเสียน้ำตาให้วิจัย
      #407-1