Harry Potter - [The Dark Heir] Ocx? feat. Lord Voldemort x Oc

ตอนที่ 23 : Unexpected

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    19 พ.ย. 60

STAR












XXI: Unexpected

ฮอกวอตส์ไม่เคยมีสีสันต์มากขนาดนี้ แม้ว่าจะมีหลายชีวิตที่ต้องสูญเสียไป แต่อย่างน้อยก็ไม่มีใครต้องตายเพิ่มอีกต่อไป ห้องโถงใหญ่อื้ออึงไปด้วยเสียงแห่งความปิติยินดี และการร่ำไห้อาลัยคละเคล้ากัน และแฮร์รี่เป็นบุคคลเดียวที่ทุกคนต้องการให้ไปอยู่ใกล้ ๆ ในเวลานี้ เพราะเขาเป็นสัญลักษณ์และผู้นำในทุก ๆ อย่างจนเรื่องจบลงได้ด้วยดี

เขาต้องเดินไปให้กำลังใจกับคนที่ต้องสูญเสีย ซับน้ำตาและปลอบขวัญ ขอบคุณทุกคนที่ร่วมแรงร่วมใจกันจนผ่านพ้นเรื่องราวเลวร้ายต่าง ๆ มาได้ ไม่มีใครนึกเลยสักคนว่าเด็กชายผู้พิชิตจ้าวแห่งศาสตร์มืดผู้นี้จะไม่ได้นอนมาทั้งคืน และอยากจะอยู่ตามลำพังกับคนกลุ่มเล็ก ๆ บางกลุ่มเท่านั้น แฮร์รี่ยังคงทำหน้าที่ของเขาต่อไปอีกพักใหญ่ จากนั้นก็นั่งหมดเรี่ยวแรงที่ม้านั่งเงียบ ๆ คนเดียว

ดวงตาสีเขียวใสมองฮอกวอตส์ในมุมแปลกตาที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น ทั้งตัวปราสสาทที่เสียหายไปมากกว่าครึ่ง ทั้งผีทั้งคนทั้งเอลฟ์รวมถึงสัตว์วิเศษต่าง ๆ ที่นั่งล้อมวงตามมุมห้อง แต่ที่แปลกกว่านั้น คือเหล่านักเรียนจากทุกบ้านที่นั่งพูดคุยกันโดยไม่มีการแบ่งแยกเหมือนเมื่อก่อน

เขาเห็นจินนี่ที่กำลังคุยกับแม่ของเธอ แฮร์รี่อยากเข้าไปคุยด้วย แต่คิดว่าเขาควรจะปล่อยให้เธอกับแม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันไปก่อน  เขายังมีโอกาสที่จะได้คุยกับเธออีกภายหลัง เขาเห็นเนวิลล์ที่นั่งทานอาหารท่ามกลางกลุ่มผู้ที่ชื่นชอบคลั่งไคล้ เห็นพวกมัลฟอยที่กำลังโอบกอดกันด้วยความรัก แม้ว่าจะดูไม่มั่นใจว่าพวกตนควรจะอยู่ในที่แห่งนี้อีกหรือไม่

เขาเดินสำรวจไปรอบ ๆ ทุกคนที่คาดหวังว่าจะได้เห็นได้รวมตัวกันอยู่ตรงนี้

แต่ว่ามีบางคนหายไป...

อีวานเจลีน

เขาลืมเธอไปเสียสนิท เธอที่เป็นอีกตัวแปรที่สำคัญสำหรับชัยชนะในครั้งนี้ เธอให้ไม้กายสิทธิ์กับเขา จนไม่มีอะไรเอาไว้ป้องกันตัวเองจากคาถาที่ผู้ซึ่งเป็นพ่อแท้ ๆ ร่ายใส่

แล้วตอนนี้เธอเป็นตายร้ายดียังไงบ้างนะ

การกระทำเร็วเท่าความคิด แฮร์รี่วิ่งออกไปนอกตัวปราสาท ในตำแหน่งที่เป็นจุดสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ แต่ผลที่ได้ คือความว่างเปล่า นอกจากเศษซากปรักหักพังของสงครามแล้วเขาไม่เห็นอีวานเจลีนแม้แต่เงา

แฮร์รี่วิ่งกลับเข้าไปที่ห้องโถง ในครั้งนี้เขามองหาเฮอร์ไมโอนี่และรอน คนสองคนที่ร่วมต่อสู้ด้วยกันมาตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งคู่นั่งอยู่บริเวณมุมโถง คุยกันอย่างมีความสุขตรงนั้น

“เห็นอีวานเจลีนไหม”

รอนกับเฮอร์ไมโอนี่มองหน้ากัน พลางทำสีหน้าประหลาดใจ

“ถ้ายังไม่ตายก็คงหนีไปแล้วล่ะ” รอนตอบเสียงเรียบ

“เธอคงต้องรีบหนีไปเหมือนผู้เสพความตายคนอื่นแล้วล่ะ”เฮอร์ไมโอนี่สมทบ

ยังคงไม่มีใครรู้เรื่องราวที่แท้จริงนอกจากเขา ทำให้อีวานเจลีนยังอยู่ในสถานะเดิมที่คนทั่วไปรู้สึกกับเธอมาตลอดทั้งปี แฮร์รี่รู้สึกแย่ที่ทุกคนมองอีวานเจลีนแบบนั้น เธอคือคนที่เสียสละทุกอย่างมานานหลายปี ตาสีเขียวใสเหลือบมองไม้กายสิทธิ์ในมือ เป็นไม้ที่เธอเสียสละให้ และทำให้เขาได้รับชัยชนะ

แต่กลับไม่มีใครรู้ความจริงเลยสักคน...

“มาเถอะ” แฮร์รี่พึมพำ “ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง”

เขาอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้รอนและเฮอร์ไมโอนี่ฟังระหว่างทาง เขาคิดว่าทุกคนควรจะได้รู้ความจริง โดยเฉพาะกับคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาหลายปีอย่างพวกเขา ทั้งคู่ตั้งใจฟังสิ่งที่แฮร์รี่เล่าตลอดมาตลอดทางขณะเดินออกไปจากห้องโถงใหญ่ รอนและเฮอร์ไมโอนี่ไม่มีโอกาสแสดงความตื่นตกใจได้ด้วยซ้ำ พวกเขาก็มาถึงจุดหมายปลายทางเสียแล้ว

“เป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย!” รอนว่าพลางดันประตูให้แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่เดินเข้าไปก่อน แฮร์รี่ทำได้เพียงพยักหน้าตอบเท่านั้น

พวกเขามาถึงห้องขนาดกลางที่อยู่ถัดมาจากห้องโถงเพียงเล็กน้อย แม้จะอยู่ติดกันแค่เพียงผนังกั้น แต่ที่นี่กลับเงียบสนิทและแทบจะร้างผู้คน ไม่มีใครอยากจะมาอยู่ในสถานที่เดียวกันกับจ้าวแห่งศาสตร์มืด แม้ว่าตอนนี้เขาจะเหลือเพียงร่างกลวงเปล่าไร้วิญญาณแล้วก็ตาม

แฮร์รี่มองเห็นร่างของใครบางคนที่มุมห้อง คุกเข่าอยู่เคียงข้างศพของโวลเดอมอร์ด้วยใบหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยความรวดร้าว

จะว่าไม่มีใครอยากจะมาอยู่ที่นี่คงจะผิดไปหน่อย เพราะตรงหน้าของเขานี้มีคน ๆ หนึ่งอยู่ด้วย...

เธอนั่งอยู่ตรงนั้น ตามเนื้อตัวถลอกปอกเปิกไม่ต่างอะไรกับคนอื่น ๆ ไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากเธอและงูจงอางสีดำสนิท มันขดตัวราวกับกำลังโอบกอดปลอบขวัญเข้านายของมัน ในขณะที่เธอทำได้เพียงมองร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นบิดาด้วยหัวใจแหลกสลาย

เธอก้มลงซบไปบนอกที่ไม่ไหวติงของโวลเดอมอร์ กอดร่างที่เย็นชืดของเขาเอาไว้พร้อมกับน้ำตาที่หลั่งออกมาเป็นสาย...

ทั้งสามเดินเข้าไปใกล้ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาสักคำ

 “เขาไม่ใช่พ่อที่ดีนักหรอก” อีวานเจลีนส่งเสียงออกมา มันสั่นแต่ยังจับใจความได้ ศีรษะยังซบอยู่ที่เดิม “แต่เขาก็เป็น... เป็นพ่อของฉัน”

“...ฉัน...” แฮร์รี่รู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ “...ฉัน...ขอโทษ...”

แฮร์รี่ทำได้เพียงเอ่ยคำขอโทษ เขารู้ว่าตัวเองไม่มีความผิดอะไรด้วยซ้ำ แต่กับในสถานการณ์ตอนนี้ นี่เป็นคำเดียวที่สามารถเอ่ยออกมาได้ 

อีวานเจลีนเงยหน้าขึ้นมา พลางส่งยิ้มที่เปื้อนด้วยน้ำตามาให้

“ฉันหวัง... หวังว่า...เขาจะสำนึกผิด... ฉันหวังว่าเขาจะยอมรับมัน... และยอมแพ้... ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำไปจะได้รับการอภัยจากการสำนึกผิดบ้าง” เธอมองแฮร์รี่ “ฉันไม่โกรธคุณหรอกค่ะ เพราะสิ่งเดียวที่ทำให้เขาต้องกลายเป็นแบบนี้... ก็คือตัวเขาเอง คุณแค่... คุณแค่ต้องทำมัน เพราะเขาเริ่มเรื่องไว้ให้คุณปิดต่างหาก”

แฮร์รี่ทำได้เพียงเฝ้ามองเด็กสาวที่นั่งคุกเข่าร้องไห้อย่างเศร้าโศกตรงหน้า ตอนนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่กล้าแม้แต่จะปลอบใจหรือพูดอะไรออกมาสักประโยค เพราะคนที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ ก็คือเขาเอง แม้อีวานเจลีนจะเข้าใจ แต่ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี

เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่เหลือเพียงกรอบเปล่าและพังยับเพราะการต่อสู้ ด้วยไม่สามารถจะทนมองอีวานเจลีนที่ยังคงหลั่งน้ำตาต่อไปได้ เสียงสะอื้นแผ่วเบาที่เธอพยายามจะข่มกลั้นไม่ให้ใครได้ยินลอยมากระทบหูเขาเป็นระยะ นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่ดีมากขึ้นไปอีก

ดวงตาสีเขียวเสมองออกไปนอกหน้าต่าง... การมองออกไปนอกปราสาท เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้

แต่โดยไม่คาดคิด เขากลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง...

กลุ่มควันสีเทาเข้มลอยเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มันขยับไหวไปมาราวกับใบไม้ที่ต้องลม มีใครบางคนลอยอยู่เหนือควันเหล่านั้น กำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ

จะมีใครสามารถบินได้โดยที่ไม่ใช้ไม้กวาด หรือลอยอยู่กลางอากาศราวกับใช้ศาสตร์มืดได้เช่นนี้

จะเป็นใครได้อีก...

นอกเสียจากคนคนเดียวเท่านั้น

โวลเดอมอร์!

แฮร์รี่ชะงัก หันขวับกลับมามองร่างไร้วิญญาณที่ยังนอนนิ่งอยู่ที่พื้นห้อง โวลเดอมอร์ที่สกปรกมอมแมมและไม่หายใจอีกต่อไปยังคงอยู่ตรงนี้ โดยมีอีวานเจลีนผู้เป็นบุตรสาวนั่งน้ำตาคลออยู่เคียงข้าง

โวลเดอมอร์ตายแล้วไม่ใช่หรือ...

ฮอร์ครักซ์ทุกชิ้นของเขาถูกกำจัดไปหมดแล้วไม่ใช่หรือ...

หรือว่าเขาเข้าใจทุกอย่างผิด!

หรือว่าโวลเดอมอร์จะทำฮอร์ครักซ์ที่พวกเขาไม่รู้อยู่อีก!

Image result for decorative line png

 

แฮร์รี่กระชับไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ที่อยู่ในมือ เขาชี้มันไปยังทิศทางของกลุ่มควันนั้น มันกำลังใกล้เข้ามา พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทของใครบางคนเคลื่อนมาเรื่อย ๆ  

รอนและเฮอร์ไมโอนี่เริ่มสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของแฮร์รี่ พวกเขามองออกไปยังหน้าต่างเช่นเดียวกัน  ก่อนจะรีบควักไม้กายสิทธิ์ออกมาตั้งท่าพร้อมต่อสู้อีกครั้ง เมื่อสังเกตได้ว่ามีบางสิ่งใกล้จะมาถึงที่นี่ในไม่กี่อึดใจ

“แฮร์รี่!” รอนตะโกนเรียกด้วยใบหน้าซีดเผือด น้ำเสียงตื่นตระหนก “เกิดอะไรขึ้น... เรากำจัดฮอร์ครักซ์หมดไปแล้วไม่ใช่หรือไง!

“ฉันไม่รู้” แฮร์รี่รีบตอบ ดวงตายังคงจับจ้องไปที่กลุ่มควันสีดำนั้น มันกำลังลอยข้ามทะเลสาบของโรงเรียน ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ “ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์... เขาบอก... เขาบอกว่าฮอร์ครักซ์มีอยู่เจ็ดชิ้น ฉันคิดว่า....”

กลุ่มควันลอยสูงข้ามมาจนเกือบจะถึงปราสาท แล้วจึงร่อนลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ใกล้กับศพของโวลเดอมอร์...

แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ชูไม้ขึ้นพร้อมกัน มีเพียงอีวานเจลีนที่ยังคงนั่งก้มหน้าอยู่ข้างพ่อของเธอเท่านั้นที่ไม่ขยับตัว

ควันสีดำจางหายไป พร้อมกับเสียงปลายเท้าที่สัมผัสกับพื้นห้องอย่างแผ่วเบา ร่างโปร่งบางในชุดคลุมดำปรากฎชัดขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ใช่ชายที่มีใบหน้าขาวซีดผิดรูปคล้ายงู ไม่ใช่โวลเดอมอร์

ใครกันนะ...

แผ่นหลังที่เคยเครียดเกร็งคลายตัวจนกลับมาเป็นปกติ แฮร์รี่ลดความระแวดระวังลงโดยไม่มีสาเหตุ แต่ถึงอย่างไรเขาและเพื่อนอีกสองคนยังคงไม่ลดไม้กายสิทธิ์

ผ้าคลุมถูกดึงออกจากศรีษะ ทำให้สามารถเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ได้อย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น

มองเพียงครู่เดียวก็ตอบได้ว่าเป็นสตรี มีผมสีดำสนิทยาวถึงกลางหลังซึ่งดูยุ่งเล็กน้อย เธอหันหน้ามาอย่างเชื่องช้า

แฮร์รี่เกือบหยุดหายใจเมื่อมองโครงหน้างดงามหาที่ติไม่ได้นั้น ทั้งคิ้วโก่งที่บัดนี้ขมวดเข้าหากัน ดวงตาคมสีเทาอ่อนที่สามารถทำให้ใครก็ตามที่จ้องมองต้องหลบสายตาได้อย่างง่ายดาย เมื่อรวมกับจมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่ม ทุก ๆ อย่างดูเข้ากันเป็นที่สุด

หน้าแบบนี้ ทำไมรู้สึกคุ้นตาเหลือเกิน...

ความทรงจำบางอย่างถูกสะกิดขึ้นในหัวของแฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่พร้อม ๆ กัน

ผู้หญิงคนนั้นหันมามองทั้งสามที่ยังคงยืนคุมเชิงพร้อมรบ แต่แค่เพียงครู่เดียวความสนใจของเธอก็ไม่ได้หยุดอยู่ที่พวกเขาอีกต่อไป เธอมองไปที่อีวานเจลีนที่ยังคงนั่งนิ่งใกล้กันกับร่างไร้วิญญาณของโวลเดอมอร์ ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

“ลุกขึ้น” เธอออกคำสั่ง ดูราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เธอมักจะทำ “ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้”

อีวานเจลีนยังนิ่งเฉย ไม่ยอมขยับ และไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่แฮร์รี่รู้สึกเหมือนเธอจะบีบมือที่ไม่ไหวติงของโวลเดอมอร์แน่นขึ้น

“...ท่านพ่อตายแล้ว...” อีวานเจลีนตอบ เสียงสั่นเครือ สองข้างแกมมีรอยน้ำตาที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล “...ช่วยไม่ได้...ทำอะไรไม่ได้เลย...”

“หยุดร้องนะ!” หญิงสาวปริศนาออกคำสั่งอีกครั้ง “คนอย่างมันไม่มีค่าพอที่จะต้องไปเสียน้ำตาให้แม้แต่หยดเดียว ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!

ดวงตาสีแดงสดที่เต็มรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสมองกลับมาอย่างเศร้าสร้อย

“...ได้โปรด...ไม่ว่าจะโกรธเกลียดกันมากแค่ไหน...แต่ตอนนี้ท่านพ่อ...เขาได้ชดใช้ในสิ่งที่เขาทำไปแล้ว...วางความรู้สึกนั้นลง...แล้วมองว่าเขาเป็นคนคนหนึ่ง...สักครั้ง...ได้โปรด...” เธออ้อนวอนอย่างน่าเวทนา “...ได้โปรด...ท่านแม่...”

สามสหายมองหน้ากัน ด้วยไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตนได้ยินนั้นไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด และท่าทีที่พวกเขาแสดงออกต่อกันก็ตอกย้ำว่าทุกอย่างถูกต้อง

เมอร์ลินเป็นพยาน! เธอคนนี้คือแม่ของอีวานเจลีน!

 Image result for decorative line png

จะไปแปลกอะไรที่อีวานเจลีนจะมีแม่ จะไปแปลกอะไรกัน คนปกติทุกคนก็ต้องมีแม่อยู่แล้ว!

อีวานเจลีนคือลูกของโวลเดอมอร์ แม้ว่าจะเก่งกาจมากแค่ไหน ก็คงไม่มีศาสตร์มืดแบบใดที่จะให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งออกมาโดยไม่ใช้วิธีทางธรรมชาติ... อย่างการมีผู้หญิงมาอุ้มท้องให้ลูกของเขาอีกแล้ว

“เธอหน้าเหมือนคนที่เราเคยเจอตอนที่ไปเยี่ยมคุณวีสลีย์เลย คนที่อีวานเจลีนไปหาเมื่อวันนั้น” เฮอร์ไมโอนี่สะกิดแขนแฮร์รี่และรอนเบา ๆ เธอเป็นคนแรกที่นึกออก “ชื่ออี...อี...อีเล็ก..ตรา... หรือเปล่านะ”

อีเล็กตรา... ทำไมถึงได้รู้สึกว่าเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนนะ แฮร์รี่คิดกับตัวเองขณะมองหน้ารอนและเฮอร์ไมโอนี่พร้อมกัน

อีเล็กตรา... ใครกัน

อีเล็กตรา......

อีเล็กตรา! ผู้หญิงคนนั้น!

ความทรงจำต่าง ๆ วิ่งชนกันไปมาในหัว แล้วก็จำได้ในที่สุด ผู้หญิงคนนี้คือคนคนเดียวกับผู้หญิงที่เขาเจอในโรงพยาบาลเซนต์มังโกเมื่อสองปีก่อน เธอคนนั้นที่ทั้งผอมกะหร่องและเสียสติ อาละวาดจนต้องช่วยกันจับตัวจนวุ่นวายไปหมด... ช่างดูราวกับเป็นคนละคนกับผู้หญิงที่เขาเห็นตรงนี้

เธอทั้งสวย แถมสติครบถ้วนและวางตัวราวกับเป็นนางพญาที่ไม่ว่าใครก็ต้องยอมสยบให้...

จากที่เคยคิดว่าเป็นภรรยาที่สเนปไม่เคยเหลียวแลและทิ้งให้อยู่อย่าเดียวดายเยี่ยงคนเสียสติ กลับกลายเป็นว่าเธอคือผู้หญิงที่จ้าวแห่งศาสตร์มืดเลือกให้เป็นแม่ของลูกไปเสียได้

“ลุกขึ้น” เธอยังคงพูดกับอีวานเจลีนต่อไป น้ำเสียงดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังแฝงไปด้วยท่าทีออกคำสั่ง

อีวานเจลีนยังคงก้มหน้า ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาโดยไม่คิดจะเช็ด

“เงยหน้าขึ้น”

ครั้งนี้น้ำเสียงของเธอดูเปลี่ยนไป ภายใต้การออกคำสั่งที่แข็งกร้าวกลับแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด เด็กสาวยอมเงยหน้ามองผู้เป็นแม่ในที่สุด แต่ก็ยังไม่ยอมขยับออกห่างจากตัวพ่อของเธอ

อีเล็กตราขยับเข้ามาข้างตัวบุตรสาว จับที่บ่าของเธอก่อนจะเอื้อนเอ่ยบางสิ่งออกมาสั้น ๆ

“ลุกขึ้น”

อีวานเจลีนยังคงมีท่าทีอาลัยอาวรณ์ ไม่อยากลุกห่างออกจากร่างของผู้เป็นพ่อ แต่เมื่อถูกอีเล็กตราจับที่บ่าเล็กที่สั่นเทา เด็กสาวจึงขยับออกห่างจากตัวของโวลเดอมอร์ สองมือเล็กทำเพียงปาดเช็ดน้ำตาที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลอยู่อย่างนั้น

“ตามมา” อีเล็กตราออกคำสั่งอีกครั้ง “อย่าให้ฉันได้เห็นน้ำตาอีกเป็นครั้งที่สอง”

เด็กสาวพยายามกลั้นน้ำตา และสั่งให้ตนเองหยุดร้องไห้ น้ำตาที่เคยไหลจึงค่อย ๆ เลือนหายไปในที่สุด  

ดวงตาสีเทาอ่อนจ้องเขม็งมาที่แฮร์รี่ เธอมองเขาอยู่นาน ก่อนจะสาวเท้ามาหา

“นี่คงเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์” เธอกล่าวออกมาเมื่อหยุดอยู่ตรงหน้าของแฮร์รี่ “ยินดีด้วยที่ฆ่ามันได้สำเร็จเสียที”

สรรพนามที่ไม่ควรจะหลุดออกมาจากปากทำให้คนฟังประหลาดใจ เธอผู้ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของอีวานเจลีน เป็นผู้หญิงของโวลเดอมอร์... ไม่น่าจะกล่าวคำยินดีกับเขา -- คนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้พิชิตจ้าวแห่งศาสตร์มืดอย่างนี้

“...เอ่อ...” แฮร์รี่ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะตอบเธอว่าอย่างไรดี “...เอ่อ... ครั --

-- พาฉันไปหาดัมเบิลดอร์”

อีเล็กตราตัดบท ไม่สนใจว่าแฮร์รี่จะตอบว่าอย่างไร เด็กหนุ่มยืนนิ่งอยู่นานพอสมควร เนื่องจากยังตั้งตัวไม่ทันกับการโดนออกคำสั่งจากบุคคลที่พึ่งเจอกันกันเป็นครั้งแรกเช่นนี้

“เร็วสิ ฉันไม่ชอบรอ”

ผู้หญิงคนนี้น่ะหรือคือแม่ของอีวานเจลีน...

 Related image

แม้ว่าจะยังคงสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ แต่พวกแฮร์รี่ก็พาอีเล็กตราและอีวานเจลีนไปหาดัมเบิลดอร์ในทันที เธอไม่พูดอะไรกับพวกเขาอีกเลยหลังจากออกคำสั่งไปแล้ว เอาแต่เดินตามมาเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเครียดเขม็งเท่านั้น

การเดินทางที่แสนกดดันและปราศจากบทสนทนาสิ้นสุดลง พวกเขาถึงจุดหมายปลายทางซึ่งคือห้องอาจารย์ใหญ่ บริเวณทางเข้านั้นหักพังจนดูไม่ได้ อันเป็นผลจากการต่อสู้เมื่อครู่นี้เช่นเดียวกับที่อื่น ๆ ในโรงเรียน แม้แต่ตุ๊กตาหินตัวใหญ่ยักษ์ที่เปรียบเสมือนยามหน้าประตูก็ยังถูกกระแทกจนเอียงกระเท่เร่ และยอมให้พวกเขาเข้าไปในห้องได้อย่างง่ายดายเหลือเกิน

ห้องอาจารย์ใหญ่ยังมีสภาพเป็นเช่นเดิมหลังจากที่แฮร์รี่ออกไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ทั้งตู้ โต๊ะ และอ่างเพนซิป รวมไปถึงภาพเหมือนของเหล่าอาจารย์ใหญ่หลายร้อยใบที่ติดไว้ตรงจุดเดิม เว้นก็เพียงแต่ภาพเหล่านั้นไม่ได้มีเพียงกรอบเปล่าอีกต่อไปแล้ว

เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจนพวกเขาสะดุ้งพร้อมกัน เหล่าอดีตอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์ต่างพร้อมใจกันปรบมือให้พวกเขาโดยไม่ได้นัดกันไว้ ทุกภาพแสดงออกอย่างดีใจ ที่ในที่สุดเรื่องร้ายต่าง ๆ ก็จบลงเสียที

“แล้วโปรดจำไว้ด้วยว่าบ้านสลิธีรินก็มีส่วนช่วย! โปรดอย่าลืมการสนับสนุนของเรา! ฟินีแอส ไนเจลลัส แบล็ค ร้องเสียงแหลมสูง

แฮร์รี่ทำเพียงยิ้มรับเรียบ ๆ แต่สายตายังคงจับจ้องไปทีภาพเหมือนที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งตั้งอยู่หลังเก้าอี้อาจารย์ใหญ่พอดี

“มีคนอยากพบอาจารย์ครับ เธอ...” แฮร์รี่แนะนำไปที่อีเล็กตรา เธอเดินมาหยุดยืนต่อหน้ากรอบรูปของดัมเบิลดอร์ทันที

“ตายจริงด้วยสินะ...” อีเล็กตราพึมพำกับตนเอง

“สวัสดี อีเล็กตราที่รัก” เป็นดัมเบิลดอร์ที่เอ่ยทักด้วยยิ้มแสนอบอุ่น

อีเล็กตราไม่ตอบอะไร เธอเดินวนอยู่หน้าโต๊ะ นิ่งเงียบอยู่สักพักคล้ายกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง

“ฉันขอถามแค่อย่างเดียว ข้อเดียวเท่านั้น... ตอบมาตามตรงด้วย” หญิงสาวเริ่มเปิดประเด็นที่ต้องการในที่สุด “คุณรู้มาตลอดหรือเปล่า ว่ามันจะจบแบบนี้

“ฉันต้องขอโทษด้วยกับคำตอบของฉัน แต่เมื่อเธออยากได้ความจริง ฉันจะตอบมันทั้งหมด” ดัมเบิลดอร์พูดช้า ๆ “และใช่ ฉันคาดเดาหลากหลายจุดจบเอาไว้ แม้จะไม่ถูกต้องทั้งหมด แต่ฉันก็คาดไว้แล้วว่าน่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

“ทั้งที่รู้อย่างนั้นหรือ” เธอถามซ้ำ แฮร์รี่สัมผัสได้ถึงการข่มกลั้นความโกรธที่กำลังเผาผลาญอยู่ในใจ “รู้ว่าจะเป็นแบบนี้แต่ก็ยังทำอย่างนั้นใช่ไหม”

“....ฉันคงต้องตอบว่าใช่...”

แววตาของอีเล็กตราเปลี่ยนไปในทันที เธอมองดัมเบิลดอร์ด้วยความโกรธเคืองปนรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง

“เลวที่สุด” อีเล็กตราต่อว่า ก่อนจะชี้ไปที่อีวานเจลีนผู้เป็นบุตรสาว เธอซึ่งดูบอบช้ำไปเสียทุกอย่าง ที่แม้จะหยุดร้องไห้ไปแล้ว แต่ตาทั้งคู่ยังคงบวมแดง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรภายในใจ “ดูผลงานของคุณเสียสิ”

ชายในกรอบรูปไม่พูดอะไรต่อ เขามองไปที่อีวานเจลีน นิ่งเงียบ แต่ดวงตาสีฟ้าใสที่เคยแสดงออกถึงความเป็นมิตรบัดนี้เต็มไปด้วยความสำนึกผิด

“ทั้ง ๆ ที่ฉันพยายาม... พยายามทุกอย่าง -- แต่คุณกลับเอาเธอมาเกี่ยวข้องด้วย หลอกลวงเด็กคนหนึ่งให้มีความหวัง แล้วดูเสียสิว่าตอนนี้เธอได้อะไรนอกจากเสียใจและรู้สึกผิดที่ไม่สามารถทำในสิ่งที่คุณเฝ้ากรอกหูเธอมาตลอดได้!

หญิงสาวกัดฟัน ข่มอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา ตาสีเทาอ่อนมองไปยังอดีตอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์เชิงตำหนิ

“เชื่อฉันเถอะว่าไม่มีใครในโลกนี้จะดีใจที่มันตายได้มากเท่ากับฉัน แต่วิธีการที่หลอกลวงคนอื่นให้เดินตามแผนการของตัวเองแบบนี้มันเห็นแก่ตัวที่สุด คิดว่าคนอย่างมันจะสำนึกผิดได้หรือ คุณคิดหรือว่าคนอย่างมันจะรักใครเป็น ไอ้ปิศาจนั่นไม่เคยรักใครนอกจากตัวมันเอง...”

เมื่อพูดถึงโวลเดอมอร์ น้ำเสียงของเธอมีเพียงความเกลียดชังและโกรธแค้น

“จริงหรือ...” ดัมเบิลดอร์เปิดปาก ถามคำถามชวนฉงนขึ้นมาเบา ๆ

เมื่อได้ยินคำถามนั้น อิเล็คตราก็ถึงกับหยุดชะงักไป เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะตัดสินใจถามให้จบเรื่อง

“คุณพูดอะไร หมายความว่ายังไง”

“โวลเดอมอร์รักใครไม่เป็นนอกจากตัวเอง... จริงหรือเปล่า”

อีเล็กตรานิ่งไป เธอเอาแต่จ้องมองไปที่กรอบรูปเท่านั้น นั่นทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่ในห้องนึกประหลาดใจเช่นเดียวกัน

“สงสัยนักก็ไปปลุกมันมาถามเองเถอะ! โน่น นอนตายอยู่ที่โถงโน่น” เธอตัดบท “หลังจากนี้คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับพวกเราอีก จะไปวุ่นวายกับใครก็เรื่องของคุณ แต่ปล่อยพวกเราไป ไม่ต้องข้องเกี่ยวกันอีก -- มา! อีวานเจลีน รีบออกไปจากที่นี่สักที!

 Related image

 

          หายไปนานอีกแล้วค่ะ และขอสารภาพผิดว่าไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่รู้ว่าเป็นอะไร มันเบื่อ ๆ จนอยากทำแค่นอนเฉย ๆ เท่านั้นเอง ขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ

          อ่านให้สนุกนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคน และทุกเมนต์คือกำลังใจอันดีเยี่ยมของไรต์ค่ะ 

          ปล. เราอ่านหมดทุกคนน้า ดีใจมากเลยค่ะ เดี๋ยวจะมาไล่ตอบคอมเมนต์เน้อ ตอนนี้ง่วงมากเลย

Related image

 แม่มา!!!

Related image

          ฮ่า ๆ รู้สึกว่าการตัดจบในตอนนั้นจะทำให้มีรีดเดอร์อยากปาขวดใส่ไรต์เยอะมากกกกกก ขอทวดดด!

        แต่เอาเป็นว่า ตอนนี้เราก็รู้แล้วนะคะ ว่าใครมา

        ได้เห็นหม่ามี้แบบตัวเป็น ๆ สติครบถ้วนสักที (เคยเจอกันแล้วน้า แต่ตอนนั้นอยู่โรงพยาบาล)

        ถามคำเดียวค่ะ!!!

ว่าอีเล็กตรา แซ่บ สมกับที่รอคอยไหม หรือคาดหวังว่าจะเป็นสาวหวานหรือสาวเรียบร้อยเหมือนคุณลูกกันเอ่ย 


Related image

อ่านให้สนุกนะคะ ครบร้อยเปอร์แล้วค่ะสำหรับตอนนี้

 เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์          เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์          เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

690 ความคิดเห็น

  1. #679 autumn morning^^ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 00:31
    เราว่า ทอมน่ะ รักแม่น้องนะ แต่คงไม่รู้มั้งว่ารักเป็นยังไง สิ่งที่แสดงออกกับแม่น้องในอดีตที่ผ่านมา เลยโหดร้ายน่าดู
    #679
    1
    • #679-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      20 มกราคม 2563 / 13:37
      ไม่เข้าใจไม่ได้หมายความว่าจะมีไม่ได้สักหน่อยเนอะ บางที เรื่องราวระหว่างพ่อกับแม่ของอีวี่อาจมีเรื่องราวที่มากกว่านั้น...
      #679-1
  2. #427 panitin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 18:45
    หักมุมมาก จะเป็นยังไง ต้องรีบตามอ่านตอนถัดไป
    #427
    1
    • #427-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:52
      แม่มาแล้ววววววว
      #427-1
  3. #396 Akame (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 18:03
    เรานึกว่าคุณแม่เราจะหวานสวยเรียบร้อย น่ารัก แบบสตรีไทยแสนดี ที่โดนโวลเดอร์มอร์ฉุดง่ายๆ ที่ไหนได้ หล่อนเปรี้ยว แซ่บ ขนาดแฮร์รี่ยังสตั้น นึกไม่ถึงจริงๆค่ะ
    #396
    1
    • #396-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      22 พฤศจิกายน 2560 / 23:28
      ปู่หน้าตาดีขนาดนั้น ทำไมต้องมาฉุดสาวด้วยเนี่ยยยยย
      ปล. ที่จริงมีแว๊บๆในหัวว่าอิเล็กตราเป็นหวานๆเรียบร้อยอยู่ค่ะ แต่คิดว่าคงไม่เหมาะเท่าไร ฮ่า นางต้องมีความเป็นแบล็กหน่อย ต้องเชิดๆหยิ่งๆเอาแต่ใจนิดนึง ฮ่า
      #396-1
  4. #386 sungmin1827 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 18:26
    แม่ก็คือแม่สุดๆ อ่านแล้วติดเลย แบบอยากอ่านต่ออีกเรื่อยๆเลยอะ
    #386
    1
    • #386-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      19 พฤศจิกายน 2560 / 23:47
      ขอบคุณมากค่า คุณแม่นี่จะเป็นสายไหนน้าาา
      #386-1
  5. #385 ดลฤดี นิยมสมบัติ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 15:48
    มาต่อเร็วระคะ อ่านรวดเดียวเเล้วติดเลย
    #385
    1
    • #385-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      19 พฤศจิกายน 2560 / 23:47
      ขอบคุณมากค่า ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ค่า
      #385-1
  6. #383 my fay (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 16:22
    ชอบ ทอม กับ เดรโกร มากกกก
    #383
    0
  7. #382 my fay (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 16:22
    ชอบ ทอม กับ เดรโกร มากกก
    #382
    1
    • #382-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:19
      สองคนนี้มาแรงนะเนี่ย อิอิ
      #382-1
  8. #381 Pitchayapak Uppakarat (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 19:43
    จะมีภาคของพ่อแม่อีวี่ไหมคะ
    #381
    1
    • #381-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:19
      อยากแต่งมากเลยค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ค่อยว่าง เพราะเรียนปีสุดท้าย ตอนนี้ก็จะพยายามเคลียร์ส่วนนี้ให้เรียบร้อยก่อนค่ะ
      #381-1
  9. #380 ฺLinna Lily (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 23:02
    ขุนเเม่เเซบเวอร์ค้าาาา เเต่ว่าทวดทอมเขาไปทำอะไรให้ขุนเเม่เเค้นกันล้ะค้ะไรท์ ค้างงงงต่ออีกตามเคย
    #380
    1
    • #380-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:17
      ทวดแกคงทำไว้เยอะนะ อิอิ
      #380-1
  10. #379 Sinsupa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:58
    ขุ่นแม่ก็ต้องนิสัยแบบนี้เพราะถ้าหวานทอมคงไม่สน
    #379
    1
    • #379-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:17
      หรือว่าปู่จะชอบสไตล์นี้นะ
      #379-1
  11. #378 phanphasasy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:55
    มาต่อเร็วๆเลยค่ะไรท์อยากรู้ๆต่อๆ
    #378
    1
    • #378-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:16
      ฮึบๆๆๆๆ รีบต่อด่วน
      #378-1
  12. #377 beelovemeetoo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:46
    ขุ่นแม่ ขา~~~ จองจำวิญญาณวอเดอร์มอ ลงนรกทีค่ะ ขอบคุณ
    #377
    1
    • #377-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:15
      แค่นี้ฮีก็แย่แล้วนา
      #377-1
  13. #376 MintChayaTasuwan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:41
    เอิ่ม......ตัดได้ค้างมากกกกกกก ไรท์~~~~~~ อย่าทำรีดค้างงงงงงง
    #376
    1
    • #376-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:15
      งื้มมมมมม เดี๋ยวรีบมาต่อนะคะ
      #376-1
  14. #375 SarahS (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:12
    ขุ่นแม่ดูท่าทางจะแซ่บ555
    #375
    1
    • #375-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:15
      เผ็ดจี๊ดดด
      #375-1
  15. #374 NeEdM (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:04
    รอน้าาา สู้ๆ แม่เหมือนแค้นพ่อมากเลยอะะะ คิดไปเองรึป่าวเนี่ยย ไรท์พักผ่อนเยอะๆนะคะ ^^
    #374
    1
    • #374-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:14
      เอ๊ะ แค้นจริงไหมน้า
      #374-1
  16. #373 HERRINNE POTTER (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 20:54
    แม่ท่าจะแซ่บอยากรู้จังได้กับพ่อยังไง
    #373
    1
    • #373-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:14
      มันเป็นเรื่องที่ลึกลับจริงๆ อิอิ
      #373-1
  17. #372 jingty (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 11:01
    ตัดตอนได้ค้างมากกก กำลังอินกับอีวี่อยู่เลย มาต่อเถอะค่ะ พลีสสส
    #372
    1
    • #372-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      6 พฤศจิกายน 2560 / 20:58
      มาละจ้าาาาา
      #372-1
  18. #369 BioloGyy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 19:57
    นั่งอ่านทีเดียวเลยค่ะ ร้องไห้ไม่หยุดเลยย อินมากค่ะ รอต่อไปค่พ
    #369
    1
    • #369-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      6 พฤศจิกายน 2560 / 20:55
      ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ค่า
      #369-1
  19. #368 Akame (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 17:12
    ขอบคุณที่มาต่อนะคะ ไรท์หายไปนานมากแต่ก็เข้าใจเพราะเราก็แต่งนิยายเหมือนกัน เวลาที่มีก็อยากจะพักยาวๆ หายหัวหายตัวไปนานๆ แต่ก็นั่นแหละค่ะ ปัญหา เราเข้าใจ อัพไวๆนะคะ ทางนี้ก็จะสู้ต่อเหมือนกันค่ะ
    #368
    2
    • #368-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      6 พฤศจิกายน 2560 / 20:55
      ขอบคุณมากค่า สู้ต่อไปเช่นกันค่ะ
      ปล.นิยายเรื่องไรเอ่ย อ่ายหน่อยได้ไหม อิอิ
      #368-1
    • #368-2 Akame (จากตอนที่ 23)
      11 พฤศจิกายน 2560 / 12:12
      ไม่แน่ใจว่าจะสนุกไหม แต่เราพยายามไม่ใส่ฉากเลิฟซีนเพราะพล๊อตที่คิดมันอยากให้มันดูดาร์กๆ แต่ถ้าสนใจไปอ่านแล้วก็ติชมด้วยนะคะ

      ชื่อ นิยาย นิยาย [ REBORN ] Once upon a time in memory : Dek-D.com - Writer - My.iD

      https://my.dek-d.com › writer › view

      ค้างไว้นานมาก เพราะคิดฉากไม่ออก
      #368-2
  20. #367 Vila (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 16:57
    ลงแบบนี้เอามีดมาแทงเลยก็ได้
    #367
    1
    • #367-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      6 พฤศจิกายน 2560 / 20:54
      งื้ออออออออ สายโหดดดดด
      #367-1
  21. #366 NeEdM (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 20:42
    เราเพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ สนุกมากๆเลย ตอนแรกก็งงๆไมค่อยรู้เรื่อง แต่คอนหลังนี้มันส์มากเลยค่ะ 555 สู้ๆน้าา
    #366
    2
    • #366-1 NeEdM(จากตอนที่ 23)
      31 ตุลาคม 2560 / 20:42
      ไม่*** ตอน***
      #366-1
    • #366-2 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      6 พฤศจิกายน 2560 / 20:54
      ขอบคุณมากค่า ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ค่า
      #366-2
  22. #365 อาซาเนะคุง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 19:34
    ค้าง ....
    #365
    1
    • #365-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      6 พฤศจิกายน 2560 / 20:53
      มาแล้วเน้อออออ
      #365-1
  23. #364 m.ppmm (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 17:23
    รอนะคะ
    #364
    1
    • #364-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      6 พฤศจิกายน 2560 / 20:53
      มาแล้วจ้า
      #364-1
  24. #363 ZarahS (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 17:23
    อย่าบอกว่าฮอครักซ์ชิ้นสุดท้ายคืออีวี่นะ...
    #363
    1
    • #363-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      6 พฤศจิกายน 2560 / 20:53
      เอ๊ะๆ หรือว่าาาาา...
      #363-1
  25. #362 Killer-bova (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 15:37
    หรือว่า ฮอครัทอันสุดท้ายคืออีวี่
    #362
    1
    • #362-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 23)
      6 พฤศจิกายน 2560 / 20:53
      ใช่ไหมน้าาาาาา
      #362-1