Harry Potter - [The Dark Heir] Ocx? feat. Lord Voldemort x Oc

ตอนที่ 20 : The Princess’s Tale [Part two]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    29 ก.ค. 60

STAR












Image result for dumbledore room

XVII : The Princess’s Tale [Part two]

ภาพค่อยๆจางไป และปรากฏขึ้นอีกครั้งโดยมีผู้ที่อยู่ร่วมในเหตุการณ์เมื่อครู่เช่นเดิม แต่สถานที่กลับเป็นห้องกลมกว้างที่มีกรอบรูปและหนังสือประดับเต็มผนัง มีนกสีแดงหนึ่งตัวเกาะอยู่บนขอน มันจ้องมองคนทั้งสามนิ่งเฉยดวงดวงตาที่เหมือนเปลวไฟนั้น -- ที่นี่คือห้องทำงานของดัมเบิลดอร์

อีวานเจลีนกับสเนปยืนอยู่หน้าโต๊ะอาจารย์ใหญ่ ชุดคลุมดำยาวและเนกไทสีเขียวเข้มของเธอบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเธอได้เข้ามาเรียนที่ฮอกวอตซ์แล้ว

“ดีจริงที่เธอได้อยู่สลิธีริน -- โวลเดอมอร์คงพอใจที่ทายาทของเขาอยู่บ้านนี้” ดัมเบิลดอร์ชม “และการแปลงสีตาของเธอก็ทำได้ดีมาก เธอเป็นเด็กในวัยนี้คนแรกที่ฉันเห็นว่าสามารถใช้คาถานี้ได้ -- สอนดีจริง ๆ เลยนะ เซเวอร์รัส”

“ยังไม่พอ -- อาจารย์ใหญ่” สเนปแย้ง อีวานเจลีนมีสีหน้าหมองเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด “ผมเห็นเธอเสียสมาธิตอนงานเลี้ยง โชคดีที่มันเกิดขึ้นแค่ครู่เดียวเท่านั้น ผมคิดว่าคงจะไม่มีคนเห็น -- แต่เธอห้ามพลาดอย่างนี้อีกเป็นครั้งที่สอง” เขาหันมาสั่ง “เธอต้องฝึกให้หนักขึ้น”

“เราจะค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป” ดัมเบิลดอร์ขัด “แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เท่าที่ฉันเดาได้ จากความสามารถในการปลอมแปลงลักษณะภายนอกด้วยคาถาที่ยากต่อการเสกขนาดนั้น เธอคงจะกลายเป็นเด็กหัวกะทิของชั้นปีได้ไม่ยากแน่ เหมือนที่โวลเดอมอร์เคยเป็นเมื่อครั้งที่เขายังเรียนอยู่ที่นี่”

อีวานเจลีนมองเขาอย่างชั่งใจ ดวงตาที่เป็นสีดำสนิทเพราะใช้คาถาแปลงกายนั้นฉายแววเศร้า ไม่มั่นใจในตนเอง

“...คุณอาจประเมินฉันสูงเกินไป... ทุกคนคงเห็นฉันเป็นที่โหล่มากกว่า...”

ดัมเบิลดอร์มองเธอคืนบ้าง ดวงตาสีฟ้าใสนั้นเหมือนจะยิ้มได้

“ฉันคิดว่าเธอรู้ -- ว่าตัวเองสามารถทำอะไรได้บ้าง  แต่ก็นะ ฉันก็คิดว่าสิ่งที่เธอพูดมันก็ทั้งถูกและทั้งผิด--” เขาลุกขึ้น แล้วเดินมายืนตรงหน้าเธอ “ผิดที่เธอประเมินตัวเองต่ำไป และถูกต้อง... ที่เธอควรจะทำให้ทุกคนเห็น ว่าเธอไม่มีความสามารถอะไรเลย”

เด็กหญิงเอียงคอ

“หมายความว่ายังไงคะ --

“เธอจะต้องเป็นแม่มดที่เก่งกาจ แต่จะให้ใครรู้ไม่ได้ ทั้งหมดนี่ก็เพื่อตัวของเธอ”

อีวาเจลีนก้มมองพื้น สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลใจ ก่อนจะหันไปมองสเนป ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นเหมือนมีแววแห่งการวอนขอปรากฏอยู่อย่างน่าประหลาด

“จอมมาร--” สเนปแทรกขึ้น “ไม่ยอมรับพวกอ่อนแอและไม่มีประโยชน์เข้าเป็นพวก... ถึงรับ สักพักความไร้ประโยชน์นั่นก็จะทำให้เขาฆ่าคนพวกนั้นทิ้งอยู่ดี และเธอซึ่งได้รับสืบทอดพลังอำนาจของเขามา -- ยิ่งต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งและมีค่ามากพอที่จะทำให้เขาต้องการเก็บเธอไว้กับตัว หรือมีไว้เพื่อโอ้อวดถึงความยิ่งใหญ่ในสายเลือด เพราะฉะนั้น เธอต้องหมั่นฝึกฝนตัวเองให้มาก เพื่อที่จะไม่ถูกเขาฆ่าทิ้งหากเขาเห็นว่าเธอไร้ประโยชน์

“แต่ก็ตามที่อาจารย์ใหญ่ว่า เธอจะต้อง เก่งกาจเพื่อไม่ให้ถูกจอมมารฆ่า แต่ก็ต้องไม่ทำตัวเด่นด้วย ห้ามให้ใครรู้ความสามารถที่แท้จริงเด็ดขาด มือปราบมารตามล่าผู้เสพความตายที่เหลืออยู่แทบพลิกแผ่นดิน และถ้าพวกเขาระแคะระคายเกี่ยวกับการมีตัวตนของเธอ ต้องมีใครพยายามทำอะไรสักอย่างแน่ เพราะฉะนั้นเธอต้องเก็บมันเอาไว้ ซ่อนทุก ๆ อย่างเอาไว้ ห้ามบอกใครแม้แต่เพื่อนหรือคนที่เธอรัก ทุก ๆ อย่างนี้จะอยู่กับเธอเท่านั้น แม้มันจะกัดกินตัวเธอแค่ไหนก็ห้ามบอกใคร จนกว่าจะถึงเวลานั้น เวลาที่เหมาะสม -- เวลาที่จอมมารกลับมา วันที่เขารียกหาเธอ”

เด็กหญิงก้มหน้า แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าเธอมีสีหน้าอย่างไร แต่ชัดเจนว่าเธอคงไม่ได้กำลังยิ้มอยู่แน่

ภาพทั้งหมดจางหายไป และก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เป็นอีวานเจลีนที่นั่งอย่างโดดเดี่ยวในห้องโล่งๆที่แฮร์รี่รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด เธอโตขึ้นอีกนิด อาจจะกำลังเรียนปีสองไม่ก็สาม

มีหนังสือวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดของทุกชั้นปีเปิดอ้าวางอยู่ใกล้ๆ ข้างๆกันนั้นก็มีตำราวิชาต่างๆอีกไม่ต่ำกว่าห้าเล่มที่กองกันไว้จนสูง

ตาของเธอเป็นสีแดงสด -- ไม่ได้ใช้คาถาแปลงกาย -- แฮร์รี่เดาว่าเธอคงจะมั่นใจมากพอดูว่ากำลังอยู่คนเดียว จึงไม่ปกปิดตัวตนเหมือนเช่นปกติ เด็กหญิงไล่เลียงสายตาไปยังตัวอักษรที่ปรากฏในหน้าหนังสือเล่มหนึ่ง เธอหลับตาราวกับคนที่กำลังนึกคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง และในทันใดนั้น ก็เกิดเป็นหุ่นไม้หน้าตาประหลาดตั้งอยู่ข้าง ในทันที

ห้องต้องประสงค์สินะ

“คอนฟรินโก! เธอตะโกนใส่หุ่นตัวนั้น เกิดประกายไฟสายเล็กขึ้นมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ และหายไปเกือบจะในทันที แฮร์รี่ได้ยินเสียงจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ดังขึ้น ก่อนที่จะได้ยินเธอร่ายคาถาอีกครั้ง น้ำเสียงดังกังวานและดูมั่นใจมากขึ้น “คอนฟรินโก!

เกิดเปลวไฟขึ้นอีก มันใหญ่และวิ่งวนไปมารอบตัวเธอ อีวานเจลีนตะวัดไม้ หมายจะทำลายหุ่นที่ตั้งอยู่ตรงหน้า แต่ก็พลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย

สีหน้าของเธอเริ่มเป็นกังวล และแฝงไว้ด้วยความโกรธเคือง

“คอนฟรินโก -- ผลที่ได้ยังเป็นเหมือนเดิม “คอนฟรินโก! – คอนฟรินโก บ้าเอ้ย! คำสบถอย่างหงุดหงิดใจดังก้อง ดวงตาสีแดงคู่นั้นเข้มขึ้นเหมือนกับเลือดสด ๆ มากขึ้น “คอนฟรินโก!!!

ไฟร้อนระอุพุ่งกระทบตัวหุ่นในทันที มันมีขนาดใหญ่มากกว่าปกติด้วยแรงอารมณ์ มากเกินกว่าที่ผู้เสกคิดเอาไว้ หุ่นไม้กระจัดกระจายเป็นเสี่ยงๆ ชิ้นส่วนกระเด็นออกไปรอบตัวเหมือนกับลูกปรายที่แตกออก อีวานเจลีนก้มตัวหลบ แต่สะเก็ดขนาดเล็กหนึ่งชิ้นกลับหลุดรอดมาได้ และมันเฉียดที่ข้างแก้มของเธอ

เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาในทันที แต่นั่นไม่ทำให้แฮร์รี่แปลกใจเท่ากับร่างเล็กบางที่ทรุดลงอย่างหมดเรี่ยวแรงที่พื้น เขาเอื้อมมือไปรับตามสัญชาตญาณ และระลึกได้ในภายหลังว่าไม่อาจสัมผัสสิ่งใดในวามทรงจำได้

เธอล้มลง ผ่านมือของเขาไป แฮร์รี่วิ่งอ้อมไปนั่งใกล้ ๆ เธอ เพื่อดูว่าเด็กสาวบาดเจ็บอะไรมากกว่าที่เขาเห็นหรือไม่

เขามองที่ใบหน้าเธอ จากนั้นความประหลาดใจและเวทนาสงสารก็คืบคลานเข้ามาเกาะกุมในหัวใจของแฮร์รี่

ดวงตาสีแดงสดนั้นดูใสและแวววาวเกินกว่าที่ควรจะเป็น มีน้ำตาปริมาณมากที่หน่วงคลอ จากนั้นมันจึงไหลลงมาเปื้อนสองข้างแก้มนั้น อีวานเจลีนร้องไห้อย่างเดียวดาย ไม่ทำแม้แต่กลั้นน้ำตาเอาไว้ จนเลือดสีสดถูกชะล้างออกไปอย่างรวดเร็ว

หน้าของเธอซีดเผือดและหวาดกลัว ความเครียดเขม็งที่เก็บสะสมมาเป็นเวลานานค่อยๆคลายลง

แฮร์รี่เช้าใจความรู้สึกของอีวานเจลีนอย่างประหลาด

เธอคงเหนื่อย อ่อนล้า และต้องการจะหยุดอะไรก็ตามที่ดัมเบิลดอร์และสเนปคาดหวังเอาไว้ลงตรงนี้ เขาสงสัยเหลือเกิน ว่าเธออยากจะเลิกทำมันมานานแค่ไหนกันนะ

ในขณะที่แฮร์รี่มีรอนและเฮอร์ไมโอนี่อยู่ด้วยกับทุกความยากลำบากเสมอ -- อีวานเจลีนกลับไม่มีใครที่จะสามารถช่วยเธอได้

ไม่มีเลย

แค่เธอ... เพียงคนเดียวเท่านั้น

และภาพนั้นก็ค่อยๆจางหายไป

แฮร์รี่มายืนในห้องโถงที่ค่อนข้างมืดและอับชื้น รอบตัวของเขามีผู้เสพความตายหลายคนยืนอยู่ ที่ใจกลางกลุ่มนั้น มีโวลเดอมอร์ที่กำลังนั่งคุยกับอีวานเจลีนที่หัวโต๊ะ

“ทำให้ฉันประทับใจ จงสู้... ทำเพื่อชีวิตตัวเอง ถ้าไม่อย่างนั้นก็แค่...ตาย

แฮร์รี่แทบหยุดหายใจ กับคำสั่งราวกับไร้จิตใจนั้น

ไม่ควรมีลูกคนไหนควรจะพยายามเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือพ่อหรือแม่ของตน...

แต่เธอก็ลุกขึ้น และใช้การฝึกฝนตัวเองอย่างหนักเหล่านั้นทำให้เขาพอใจจนตัดสินใจที่จะเก็บเธอไว้

แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้เป็นดัมเบิลดอร์ที่ยืนคุยกับเธออยู่ในห้องทำงานของเขา ไร้เงาของสเนป มือดำเกรียมนั้นประสานกันไว้ที่หน้าโต๊ะ ขณะกำลังพูดกับเด็กสาวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ฉันจะไม่อยู่สักสองสามชั่วโมง ซึ่งนั่นจะทำให้การคุ้มกันของปราสาทเปราะบางอย่างหนัก”

อีวานเจลีนมองเขาสงบนิ่ง ก่อนจะถามเรียบๆ

“ไปไหนหรือคะ” ดัมเบิลดอร์ไม่ตอบ “งั้นคุณจะให้ฉันทำอะไร ช่วยคุ้มกันปราสาทตอนที่ไม่อยู่หรือ ”

“เปล่าหรอก มีคนทำหน้าที่พวกนั้นอยู่แล้ว... ฉันกะว่าจะให้เธอรอเฉยๆ เตรียมพร้อมที่จะต้องจากที่นี่ไป”

ดวงตาสีดำสนิทของเธอกระตุกวูบ อีวานเจลีนกำมือที่สั่นไหวเข้าหากัน ก่อนจะกลั้นใจถามอีกครั้ง

“คุณหมายความว่ายังไง”

“ฉันให้เธอกับเซเวอร์รัสช่วยสืบว่าเดรโกพยายามจะทำอะไรช่วยฉันใช่ไหม” เธอพยักหน้า “ก็นั่นละ ถึงแม้จะเรายังไม่รู้ว่าภารกิจจริง ๆ ของเขาคืออะไร แต่เดรโกก็พยายามทำอีกหนึ่งภารกิจของเขามาตลอดปีแล้ว... นั่นก็คือการหาทางฆ่าฉัน และฉันก็คิดว่าเวลาของเธอที่จะได้อยู่ที่นี่ต่อไปก็เหลือน้อยพอ ๆ กับเวลาชีวิตของฉันเลยล่ะ สาวน้อย ฉันเดาได้ ด้วยความหลักแหลมของฉัน -- ไม่ได้จะโอ้อวดนะ แต่ฉันก็เดาได้เลยว่าในช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดนี้ พวกเขาจะพยายามทำบางอย่างกันเต็มที่ -- เช่นแอบหาทางเข้ามาในปราสาทนี่ -- ซึ่งฉันยังคิดไม่ออกเสียด้วยสิว่าจะทำอย่างไร -- แต่มันอาจทำให้เธอต้องกลับไปอยู่กับโวลเดอมอร์เร็วขึ้น”

อีวานเจลีนหน้าเปลี่ยนสี อารมณ์ที่ปรากฎอยู่นั้นมีแต่ความหวาดหวั่น...

“แต่ฉันไม่ได้เรียกเธอมาด้วยเรื่องนี้เรื่องเดียวหรอก สาวน้อย...” ดัมเบิลดอร์ว่าพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่ได้สนใจท่าทีที่เปลี่ยนไปนั้น “ฉันรู้สึกว่าถึงเวลาที่ต้องบอกเธอน่ะ ว่าหลังจากนี้ไปมันอาจจะต้องเกิดขึ้น เอาล่ะ ฟังและจำมันไว้ให้ดีนะ เธอรู้จักนากินีใช่ไหม -- ดีเลย เพราะฉันอยากให้เธอให้ความสนใจมันเป็นพิเศษมาก หลังจากนี้ เธอคงเห็นว่าโวลเดอมอร์ดูแลงูตัวนี้เป็นอย่างดี เขาสั่งให้มันไปทำภารกิจต่าง ๆ มากกว่าลูกสมุนหลายคนของเขาเสียอีก แต่เมื่อวันที่เขาเลิกส่งมันออกไปและเก็บไว้ใกล้ตัวไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนมาถึง วันที่แฮร์รี่ตัดสินใจทำบางอย่างที่น่าเหลือเชื่อ วันนั้น ฉันหวังว่าเธอจะเป็นคนที่ปลิดชีวิตงูนั่น

“ทำไมคะ” อีวานเจลีนถามอีกครั้ง

“...อืม...” ดัมเบิลดอร์ตัดสินใจสักพัก “...ฉันคิดว่าไม่บอกดีกว่า...”

ดวงตาสีแดงสดเข้มแสงขึ้นมาอย่างฉับพลัน มันแข็งกร้าวและดูน่าหวาดกลัวเป็นที่สุด

“ถ้าฉันไม่ทำล่ะ” ไม่มีแววของความเคารพแฝงอยู่ในน้ำเสียงขณะที่พูดออกมา มันห้วนสั้นจนเกือบจะกลายเป็นการแค่นเสียงรอดไรฟันราวกับกำลังข่มอารมณ์ -- แฮร์รี่เดาว่าเพราะคงจะรู้สึกโกรธเช่นเดียวกับเขาหรือสเนป เวลาที่ต้องดำเนินชีวิตตามคำสั่งที่ไร้ที่มาของดัมเบิลดอร์เช่นนี้

 “อีวานเจลีนที่รัก ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเธอจะต้องทำมันแน่ เธออาจจะเบื่อกับการต้องเต้นไปตามจังหวะที่ฉันกำหนด อาจเบื่อที่จะทำตามฉัน --

“คุณมั่นใจได้ยังไงว่าตอนนี้ฉันยังเลือกคุณอยู่” ตาสีแดงสดจ้องเขม็ง “ท่านพ่อพูดถึงโลกเวทมนต์ที่จะอยู่ในมือของท่านให้ฉันฟังแล้ว... ฉันอาจจะเลือกเดินเคียงข้างพ่อของฉันในโลกที่มีเพียงผู้วิเศษปกครองก็ได้ เลือดบริสุทธิ์ที่สูงส่งอย่างเรามีค่ามากกว่าพวกมักเกิ้ลชั้นต่ำพวกนั้น ถ้าฉันเลือกท่านพ่อ... อนาคตที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรก็รอข้างหน้า เป็นลูกของจอมพ่อมดที่ปกครองโลกเวทมนต์ทั้งหมด ถ้าฉันช่วยคุณแล้วทำให้ท่านพ่อพ่ายแพ้... ฉันจะได้อะไรนอกจากคำก่นด่า และกลายเป็นแค่ลูกของคนชั่วช้าที่ถูกวีรบุรุษกำจัดไป คุณจะมั่นใจได้ยั --

เด็กสาวดูหงุดหงิดมากเป็นพิเศษ แต่บางสิ่งบางอย่างที่ดัมเบิลดอร์พูดขึ้นแทรกนั้นกลับทำให้แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเคืองนั้นจางหายไปจนแทบไม่เหลือ

เซเวอร์รัส บอกฉัน ว่าให้เชื่อมั่นในตัวเธอ”

“เขาไม่ -- ไม่พูดอย่างนั้นหรอก...” เด็กสาวปฏิเสธเสียงเบา เธอกลับมาเป็นอีวานเจลีนที่สับสนและเศร้าหมองคนเดิมอีกครั้ง “... คุณกำลังหลอกฉัน”

“เธอรู้ดีว่าฉันไม่ได้โกหก” ดัมเบิลดอร์พูดเสียงหนักแน่น “ และฉันเข้าใจดีว่าเธอคงไม่อยากทำตามคำสั่งของฉันเท่าไร มันก็เป็นเรื่องปกติกับตาแก่พูดมากคนหนึ่งที่สังโน่นสั่งนี่แต่ไม่บอกเหตุผลอะไรเลย แต่ว่าฉันคิดว่าเธอคง... ไม่อยากทำให้เซเวอร์รัสผิดหวังหรอกใช่ไหม”

อีวานเจลีนผุดลุกจากเก้าอี้ เธอหันมามองเขาแวบหนึ่ง ดวงตาสีดำนั้นตรึงแน่นอยู่ที่ใบหน้าของดัมเบิลดอร์ ก่อนจะหันหลังออกไปโดยไม่ตอบคำถาม

เธอเดินออกจากห้อง พร้อม ๆ กับฉากรอบตัวที่เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด และตอนนี้เขาก็หายมาอยู่ในห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่บรรยากาศรอบตัวนั้นกลับมืดทะมึนอย่างน่าประหลาด อีวานเจลีนซุกหน้าลงกับหมอน โดยมีงูสีดำนอนขดตัวอยู่ข้างกัน

“เจ้านาย...” มันส่งเสียงกระซิบ

“เงียบ” เธอสั่งมันโดยไม่หันมามอง “ฉันอยากอยู่คนเดียว ไปรอนอกห้องจนกว่าฉันจะเรียก”

จงอางยักษ์เลื้อยลงจากเตียงไปยังหน้าต่าง และหายไปอย่างรวดเร็ว

ค่อนข้างนานทีเดียวกว่าเธอจะเลิกซุกหน้ากับหมอนใบนั้น เด็กสาวลุกขึ้นและมองสำรวจรอบบริเวณห้อง เธอเดินไปที่ประตู และลงกลอนเอาไว้อย่างแน่นหนา ก่อนจะกลับไปที่หน้าต่างที่เปิดอ้าเอาไว้ มือเล็กสะบัดไม้กายสิทธิ์ที่ถืออยู่ จากนั้นหน้าต่างทุกบางจึงปิดเข้าหากันเสียงดังโครม

แฮร์รี่เดาว่าคราวนี้เธอคงเริ่มจะรู้สึกว่าได้อยู่คนเดียวเข้าจริง ๆ แล้ว อีวานเจลีนจึงมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้น เธอเดินมายืนที่กลางห้องนั้น สูดลมหายใจเข้าไปในปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดบางสิ่งราวกับเสียงกระซิบ

เอกซ์เปกโต พาโตรนุม

มีละอองจางๆกระจายออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ แฮร์รี่ดูไม่ออกว่ามันคือตัวอะไรกันแน่

เอกซ์เปกโต พาโตรนุม” เธอลองอีกครั้ง

คราวนี้เกิดแสงสีเงินยวงที่ค่อนข้างเรียวยาวกว่าปกติ มันจางจนมองแทบไม่ออก จากนั้นจึงสลายหายไปช้าๆ แฮร์รี่ไม่ต้องดูอีกแล้วว่าเธอจะเสกผู้พิทักษ์ได้เป็นตัวอะไร รูปร่างเลือนรางเมื่อครู่นั้นชัดเจนพอสำหรับเขา

มันคืองู...

เธอคือคนที่ช่วยพวกเขาจากผู้คุมวิญญาณ

ทุกๆอย่างเลือนหายไป ฉากรอบตัวเขาไม่เปลี่ยนอีกแล้ว แฮร์รี่รู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นดึงเขาขึ้นมาจากปากเหว และท้ายที่สุดเขาก็ผุดขึ้นมาจากอ่างเพนซิฟ

 Image result for decorative line png

แฮร์รี่ทำได้เพียงนั่งหอบหายใจอย่างหมดเรี่ยวแรงที่พื้นห้อง ในสมองมึนตื้อ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนควรจะรู้สึกอย่างไร กับสิ่งที่พึ่งค้นพบเมื่อสักครู่นี้

ดัมเบิลดอร์ฉลาดมาก มากจนน่ากลัวว่าเขาสามารถมองเกมล่วงหน้าได้นานหลายปีขนาดนี้ ไม่ใช่มีเพียงแต่เขา และสเนปเท่านั้นที่ต้องเต้นไปมาตามบทที่ดัมเบิลดอร์เขียน แต่ยังมีอีกคนหนึ่งซึ่งไม่เคยมีใครรู้ถึงความสำคัญของเธอในแผนการกำจัดโวลเดอมอร์มาก่อน

อีวานเจลีน

บางทีดัมเบิลดอร์อาจจะคิดไว้แล้วก็ได้ ว่านากินีจะยังเป็นฮอร์ครักซ์ชิ้นสุดท้ายของโวลเดอมอร์ที่เหลืออยู่เมื่อเขาต้องตายไป และอีวานเจลีนที่ได้รับความไว้วางใจเป็นอย่างยิ่งจากพ่อของเธอ จะเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถเข้าใกล้งูตัวนั้นได้

เมื่อแฮร์รี่ถูกฆ่า โวลเดอมอร์จะย่ามใจ จะไม่คุ้มกันนากินีด้วยกรงมนตราอีก และนั่น จะเป็นช่วงเวลาที่เธอจะต้องหาทางฆ่างูนั่น

แล้วดัมเบิลดอร์หวังจะให้เธอทำอะไรต่อไปล่ะ หลังจากที่ฆ่านากินีแล้ว

เสี้ยววิญญาณทั้งหมดถูกกำจัดหมดสิ้น และเหลือเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

เธอต้องเป็นคนปลิดชีวิตพ่อของตัวเองอย่างนั้นหรือ

มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กสาวที่อายุเพียงสิบห้าปีหรือเปล่า

แฮร์รี่คิดว่าตนโชคดีกว่าอีวานเจลีนมาก ถึงแม้ว่าเขาจะต้องตายตามแผนการของดัมเบิลดอร์ แต่เขาก็ยังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมาหลายปี ไม่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งที่ถูกยัดเยียดมาให้ตั้งแต่แรกเริ่มเหมือนเธอ อย่างน้อยเขาก็ยังได้ใช้ชีวิต... ชีวิตที่คิดมาตลอดว่าอยู่ในกำมือของเขาเอง

แต่ไม่ใช่กับอีวานเจลีน

เธอต้องทำเรื่องที่เธอคงไม่ต้องการทำมานานแค่ไหนแล้วนะ ต้องหวาดกลัวกับตัวตนชั่วร้ายซึ่งซ่อนอยู่ในสายเลือดขนาดไหน ต้องฝึกฝนอย่างหนักเพื่อควบคุมตนเองมากมายเท่าใด

เธออดทน

มานานเท่าไรแล้ว...

          Image result for decorative line png

แฮร์รี่ลุกขึ้นยืน ดวงตาจับจ้องไปยังกรอบรูปที่ว่างเปล่าของอาจารย์ใหญ่ที่เขาทั้งรักและเคารพที่สุด ผู้ที่สามารถวางแผนชีวิตให้กับเด็กสองคนได้อย่างไร้หัวใจ แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นเพียงหนทางเดียวที่จะสามารถเอาชนะโวลเดอมอร์ได้

แฮร์รี่รู้ ว่าดัมเบิลดอร์จะไม่มีทางพลาด เขามองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง ราวกับว่าสามารถมองเห็นอนาคตได้

สำหรับแฮร์รี่ งานเดียวที่เหลืออยู่ของเขาตอนนี้ก็คือการเดินหน้าไปสู่ความตายเท่านั้น

เดินไปตาย

เพื่อจบเรื่องทุกอย่าง...

 

Related image


กลับมาแล้วค่า ตอนนี้จะเป็นตอนเชื่อมกับตอนที่แล้ว และในช่วงความทรงจำบางอย่างก็จะเชื่อมกับตอนก่อนหน้าหลายตอนเลยค่ะ    ทั้งตอนที่อีวี่เผลอหลุดเปลี่ยนสีตาให้แฮร์รี่เห็น ตอนที่ไปหาโวลดี้ครั้งแรก        และที่ทิ้งท้ายไว้ให้อ่านในครึ่งหลังก็คือตอนที่สเนปมาตามอีวี่ให้ไปหาดัมเบิ้ลดอร์ (หลังจากที่อีวี่พึ่ข่มขู่เดรโกมาด้วย อิอิ)

รอดูกันเลยค่ะ ว่าดัมเบิลดอร์วางแผนอะไรไว้ให้อีวี่ และชีวิตนางจะเศร้าขนาดไหนอีก

คำถาม!!!

ป้าโจเคยตอบคำถามแฟนคลับว่า โวลเดอมอร์เป็นผลผลิตจากยาสเน่ห์ ทำให้ไม่เข้าใจความรัก และ "รักไม่เป็น" โดยส่วนตัวแล้วรีดเดอร์คิดว่าโวลดี้จะเป็นงั้นจริงไหมคะ 

ส่วนตัวเราคิดว่า... ถ้าลองโวลดี้มีแม่เลี้ยงดู เมโรเพไม่ทิ้งลูกและตรอมใจตายไปแบบนั้น อาจจะเข้าใจความรู้สึกรักได้บ้าง อย่างน้อยก็ความรักของแม่ (ถ้าเป็นงั้นอาจไม่มีหนังสือเจ็ดเล่มกับหนัแปดภาค และฟิคชั่นหลายร้อยหลายพันเรื่องก็ได้นะ ถถถถถ)

แล้วรีดคิดว่าไงกันคะ????

Related image

นี่คือหน้าที่ของอีวี่ค่ะ สังเกตว่าอีวี่ชอบไปนั่งขลุกอยู่กับนากินีบ่อย ๆ ด้วยนะ อิอิ

คำถาม!!!

เนื่องด้วยคาถาผู้พิทักษ์ต้องใช้ความรู้สึกเป็นสุขถึงจะเสกได้ เลยอยากถามว่า รี้ดเดอร์คิดว่าความรู้สึกเป็นสุขของอีวี่จะเป็นแบบไหนกันคะ


เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ 

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ 

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

690 ความคิดเห็น

  1. #677 autumn morning^^ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 23:45
    ตอนที่อยู่กับเซฟค่ะ^^
    #677
    0
  2. #424 panitin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 18:16
    อีวี่ต้องโกรธแค้นพ่อเธอมากแน่ๆ มาฆ่าพ่อทูนหัวของเธอ
    #424
    1
    • #424-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:51
      เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษฉันใย ฉันทำอะไรให้เธอเคืองขุ่น
      #424-1
  3. #269 ข้าวสวย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 00:07
    ความสุขเดียวของอีวี่ยังไงก็คือสเนปอะคะ TT ในส่วนของโวลดี้นั้น เราก็คิดแบบไรท์ค่ะ
    #269
    1
    • #269-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      3 สิงหาคม 2560 / 22:45
      น่าเมโรเพจะอยู่เลี้ยงลูกเนอะ
      #269-1
  4. #268 m.ppmm (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 18:07
    ความสุขของอีวี่ต้องเป็นสเนปแน่นอนเลย สงสารง่าา
    #268
    1
    • #268-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      30 กรกฎาคม 2560 / 00:22
      งื้มมมมม คิดถึงสเนปจังเลย
      ไรต์ใจร้ายกับหนูอีวี่เกินไปไหมเนี่ยยยยย
      #268-1
  5. #267 Linna Lily (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 13:23
    ความสุขอย่างเดียวของวี่คงเป็นสเนปสิน่ะT^Tเเต่เค้าอย่างอ่านมุมมองของโวดี้ที่มีต่ออีวี่ไม่ก็เเม่ของอีวี่อ่ะเพราะบางตอนก็ดูเหมื่อนโวดี้จะอวดอีวี่อยู่หน่อยๆอ่ะ//หรือว่านางซึนอ่ะ อุ๊ป!รองเท้าใครลอยมา
    #267
    1
    • #267-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      30 กรกฎาคม 2560 / 00:21
      งื้อคิดถึงลุงอีกล้าวววววว
      ส่วนโวลดี้จะเป็นคุณพ่อสายซึนหรือไม่นั้น ต้องติดตามต่อไปค่า
      ปล.ดูหนังแฮร์รี่ที่ไร เวลาฉากที่โวลดี้โผล่มานางไม่ได้ใส่รองเท้าเลย (แอบสงสารลุง Ralph เบาๆ) จะมีก็แค่ตอนสงครามฮอกวอตส์ที่นางมีรองเท้ากะเขา ฮ่า ๆ (สงสัยแอบบอกผู้กกับว่าไม่ไหวแล้ว เจ็บเหลือเกิน
      #267-1
  6. #266 Pimlp_xy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 11:51
    เชื่อว่าความรักเป็นพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด สามารถพาคนให้ไปในที่สูงๆได้ แต่ก็พาไปยังจุดต่ำสุดได้เช่นกัน ทอมเกิดมาจากยาก็ก็จริง.. แต่แม่ของทอมก็รักทอมนะ ไม่งั้นไม่ไปคลอดที่สถานรับเลี้ยงเด็กหรอก คงนอนตายอยู่ข้างทางไปแล้ว..

    ถ้ายานั้นทำให้ทอม'รักไม่เป็น'จริงๆ เราก็เชื่อว่าหากทอมได้รับความรักจากคนอื่นบาง พลังความรักที่เรียกได้ว่ายิ่งใหญ่ที่สุดนั้นอาจจะทำให้ผลของยาหายไปได้ เมื่อที่แม่แฮร์รี่ ปกป้องแฮร์รี่จากคาถาพิฆาตได้ คาถาที่ไม่มีอะไรป้องกันได้ แต่แม่แฮร์รี่ทำได้ เพราะความรัก... ฉะนั้นทอมอาจจะรักคนอื่นได้หากมีความรู้สึกที่แรงกล้าพอที่จะลบล้างผลของยา
    #266
    1
    • #266-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      30 กรกฎาคม 2560 / 00:16
      ความรักเป็นสิ่งที่ไรต์คิดว่าน่าจะเป็นพลังที่ลึกลับและซับซ้อนที่สุดในเรื่องแฮร์รี่เลยก็ว่าได้ค่ะ แม้แต่ตัวไรต์เองก็ยังคงสับสนกับความรู้สึกรัก ว่าจะอธิบายมนออกมาอย่างไร (เพราะฟิคของไรต์เนี่ยจะบรรยายเกี่ยวกับความรักไม่ค่อยเป็นเลย)

      ส่วนที่รี้ดเสนอมาว่าแม่ของทอมก็รักลูกนั้นไรต์ก็เห็นด้วยค่ะ รักถึงยอมลำบากอุ้ทท้อง ทั้งคลอด (เจ็บปวดทรมานขนาดไหน) แล้วก็ตาย แต่ไรต์ก็ยังคิดว่าแม่อาจจะรักลูกได้ไม่เท่าความเสียใจที่มีต่อ ทอม ริดเดิ้ล ซีเนียร์ (คนพ่อ) ที่อยู่กับตัวเองเพราะยาเสน่ห์แล้วทิ้งไปทันทีที่เลิกใช้ยา เลยทำให้เมโรเพเลือกจะคลอดทอมเพราะความรักลูก แต่เลือกที่จะตายไปเพราะความเสียใจต่อความรักที่ไม่มีวันเป็นไปได้ของตัวเอง

      เอ๊ะ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็แสดงว่าทอมก็ยังเกิดมาจากความรักสิ ความรักของแม่นี่นา
      แสดงว่าปู่โวลแกอาจจะรักเป็นมั้ยนะ เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ

      ปล. ขอบคุณสำหรับมุมมองเรื่องของพลังแห่งความรักมากเลยค่ะ
      #266-1
  7. #265 lamb_san (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 08:34
    ความสุขอย่างเดียวของอีวี่คงเป็นสเนปแหละค่ะ เป็นสิ่งเดียวที่อีวี่เหลืออยู่...
    #265
    1
    • #265-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      30 กรกฎาคม 2560 / 00:03
      งื้อออออ อ่านแต่ละเม้นต์แล้วคิดถึงป๋าเนปมากเลย
      #265-1
  8. #264 Sinsupa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 08:20
    อยู่กับเสนปแน่นอน
    #264
    1
    • #264-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      29 กรกฎาคม 2560 / 23:55
      งื้อออออ คิดถึงป๋าเนปแล้ว
      #264-1
  9. #263 Kns.ii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 06:14
    ความสุขของอีวี่น่าจะเป็นเซเวอร์รัสนะ เพราะสเนปดูแลอีวี่มาตลอดเลย สงสารทั้งคู่ T T
    #263
    1
    • #263-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      29 กรกฎาคม 2560 / 23:53
      อยู่กับสเนปที่เป็นพ่อบุญธรรมมากกว่าโวลดี้ที่เป็นพ่อแท้ๆอีกนะ
      #263-1
  10. #262 Miraella (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 01:44
    รีบกลับมาน้าาาา ค้างงงงงมากกก สนุกมากกกกกก
    #262
    1
    • #262-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      27 กรกฎาคม 2560 / 11:01
      งื้อออออออออออ รีบปั่นงานแปร๊บบบ
      #262-1
  11. #261 m.ppmm (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 20:32
    อีนี่นางสงสาร รอนะคะ รีบมาต่อนะ
    #261
    1
    • #261-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      24 กรกฎาคม 2560 / 22:38
      ปั่นงานอย่างด่วนเลยค่าาาาา
      #261-1
  12. #260 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 19:57
    คิดว่าจริงค่ะ โวลดี้รักไม่เป็นจริงๆ ดูแล้ว อีวี่ก็ไม่น่ารัก อีวี่ก็อาจจะไม่ได้เกิดจากความรัก...
    #260
    1
    • #260-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:55
      ลูกที่ไม่ได้เกิดจากความรัก งือ T^T
      #260-1
  13. #259 FA_WK (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 19:52
    จะรออย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ!
    #259
    1
    • #259-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:54
      เจอกันช่วงวันหยุดน้าาาาา
      #259-1
  14. #257 Linna Lily (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 14:29
    ค้างงงงงงงง
    #257
    1
    • #257-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:52
      ขอทวดดดดดดดดดดดด
      #257-1
  15. #253 Sinsupa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 12:40
    ตัดงี้้เลย รอตอค่ะ
    #253
    1
    • #253-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:49
      ไรต์มันสายชอบทำให้อารมณ์ค้างงงงงง
      #253-1
  16. #252 #MoOnLiGht_FaLl (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 11:32
    ค้างค่ะ มาต่ออีกนะกำลังสนุกเลย
    #252
    1
    • #252-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:49
      วันหยุดยาวเจอกันค่าาาาา
      #252-1
  17. #251 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 09:31
    ต่อๆๆๆๆๆๆ
    #251
    1
    • #251-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:48
      งื้ออออ ปั่นอย่างด่วน
      #251-1
  18. #250 Killer-bova (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 08:00
    สงสารอีวี่จัง
    #250
    1
    • #250-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:48
      ไรต์ชอบนางเอกรันทด ฮ่า
      #250-1
  19. #249 lnlning (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 07:28
    ไม่ค่ะ เพราะโวลดี้ที่จริงก็รักเป็นนะเราว่า แต่ปัญหาคือรักแต่ตัวเองไง อิอิ
    #249
    1
    • #249-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 20)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:46
      ฮีรักเป็นจริงๆด้วย!!!
      #249-1