Harry Potter - [The Dark Heir] Ocx? feat. Lord Voldemort x Oc

ตอนที่ 14 : His daughter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    18 ก.พ. 61

STAR
















Our life is made by the death of others

-- Leonardo Da Vinci --


XIII : His daughter

ร่างเล็กในชุดคลุมสีดำสนิทยืนอยู่บนหอคอยเพียงลำพัง ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองไปยังท้องฟ้าเหนือปราสาทไม่กระพริบ ภายในใจครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องๆ หนึ่ง วนซ้ำไปมา

กำลังจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นในโรงเรียน

ฮอกวอตซ์ไม่เป็นเหมือนที่เคยเป็น สิ่งผิดปกติบางอย่างกำลังแผ่ขยายและกลืนกินความสดใสที่เคยมีของมันไปทุกขณะ  

ฟ้าที่ไม่กี่วินาทีก่อนหน้านั้นยังว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่แสงของดวงดาวหรือดวงจันทร์ แต่ตอนนี้ เหนือปราสาทกลับปรากฏตราสัญลักษณ์อันน่าสยดสยองที่ไม่ว่าใครก็ไม่อยากจะพบเห็น ตราหัวกะโหลกสีเขียวขนาดยักษ์ที่มีลิ้นเกี่ยวกระหวัดไปมาเหมือนงู ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ อวดอ้างตนเองอย่างหยิ่งยโสไร้ความหวั่นเกรง

อีวานเจลีนดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะ เธอกัดริมฝีปากจนเลือดซึม สูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินลงบันไดไป

สัญญาณ...

เวลาของเธอมาถึงแล้ว...

เธอต้องไปแล้ว...

ทันทีที่ปลายเท้าสัมผัสกับพื้นหญ้าสองขาจึงรีบออกวิ่ง เธอตรงไปยังนอกเขตโรงเรียนอันเป็นจุดนัดหมายสำคัญในทันที แต่พักเดียวก็หยุดชะงัก อีวานเจลีนนิ่งไปเฉยๆราวกับถูกแช่แข็ง เมื่อวิ่งมาถึงลานโล่งที่ปราศจากผู้คนอันเป็นฐานล่างของหอดูดาวประจำโรงเรียน อะไรบางอย่างบนนั้นทำให้เธอเหลือบสายตาขึ้นไปมองอย่างไม่อาจอธิบายได้

มีใครบางคนยืนอยู่ที่ขอบหน้าต่าง ชุดคลุมตัวยาว ผมสีดอกเลาปลิวไสวไปกับสายลม และผิวสีขาวซีดแบบนั้น...

ดัมเบิลดอร์

ไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งคำถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา แสงสีเขียวก็สว่างวาบขึ้นจากบนยอดหอคอย พร้อมกับร่างของพ่อมดชราที่ร่วงหล่นลงมาสู่พื้นดิน ราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดเชือกซึ่งคอยชักใยเอาไว้ ลงมาอยู่ตรงหน้าของเธอพอดิบพอดี...

ดวงตาสีฟ้าใสของเขาเบิกกว้าง มันว่างเปล่า ไม่มีแววตาที่ใจดีหรือรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าอีกแล้ว เขานอนนิ่ง แขนขาอยู่ผิดที่ผิดทาง บุบสลายอยู่ที่ปลายเท้าของเธอ ไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาเก่าๆที่ถูกนำมาทิ้งไว้

อีวานเจลีนมองดัมเบิลดอร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยากที่จะเดาออกถึงสิ่งที่อยู่ภายในใจ

เขานิ่งสนิท ไม่ไหวติง และไม่มีทางจะฟื้นขึ้นมาอีกเป็นครั้งที่สอง

ร่างเล็กคุกเข่าลงข้างตัวของเขา มือเล็กวางนิ้วลงบนเปลือกตาของพ่อมดชรา แล้วเลื่อนมันลงทับดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้น จับมือที่ดำเกรียมมาวางไว้ข้างตัว ราวกับพยายามทำให้เขาดูเหมือนคนที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่บนสนามหญ้ามากกว่าจะเป็นร่างไร้ลมหายใจที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี

เธอมองเขาอีกครั้ง ผงกศีรษะลงเล็กน้อยก่อนจะหันหลังแล้ววิ่งไปที่ชายป่าต้องห้ามซึ่งเป็นเป้าหมายเดิมในทันที

อีวานเจลีนเลือกที่จะยืนรอใกล้กับกระท่อมของแฮร์กริด เพียงครู่เดียวศาสตรจารย์ร่างยักษ์ก็พรวดพราดออกมาจากบ้าน ด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

“นักเรียนนี่” เขาพูดพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบบ้านอย่างระแวดระวัง “รีบกลับไปในปราสาท! ตอนนี้ข้างนอกไม่ปลอดภัย! ไปเร็ว!

มือที่ใหญ่ผิดมนุษย์คว้าร่มของตัวเองมาถือไว้แน่น ก่อนจะเซถลามาหาเธอเมื่อถูกคำสาบที่ถูกเสกโดยใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เขาหันกลับไปเพื่อเผชิญหน้า เป็นผู้เสพความตายผมสีบลอนด์ที่ย่างสามขุมเข้ามาหา มือสะบัดไม้กายสิทธิ์เร็วถี่ รัวคำสาบใส่แฮกริดไม่ยั้ง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถเจาะผ่านผิวหนังที่หนาและทนทานต่อเวทมนตร์ของยักษ์ได้โดยง่าย

แฮกริดต่อสู้ดิ้นรน พยายามจะจัดการกับพ่อมดที่กำลังเสกคาถาใส่ตนอย่างเต็มความสามารถ

ดวงตาสีดำสนิทของเด็กสาวเหลือบไปเห็นเงารางของร่างสองร่างที่อยู่ใกล้กัน ทั้งคู่วิ่งกระหืดกระหอบกันเต็มฝีเท้า เป็นสเนปกับเดรโกที่กำลังหนี ด้านหลังของพวกเขามีแฮร์รี่ที่กำลังไล่ตามมาด้วยแววตาอาฆาตแค้น ทั้งสเนปและเดรโกวิ่งไปที่สุดชายป่า ทำให้แฮร์รี่ต้องเร่งฝีเท้า เด็กหนุ่มฝ่าร่างมหึมาของแฮกริดและคู่ต่อสู้ไปอย่างไม่ใยดี ก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่น

“สตูเปฟาย!

อีวานเจลีนรีบชักไม้กายสิทธิ์ ปัดคาถาของแฮร์รี่ที่เล็งมาทางสเนปขึ้นไปบนอากาศ ลำแสงสีแดงเหินขึ้นเหนือหัวของสเนปไปในทันที

วิ่ง เดรโก!” ชายจมูกตะขอว่า ก่อนจะมองข้ามมาที่อีวานเจลีน “อีวานเจลีน! เราต้องไปแล้ว !

แฮร์รี่หันกลับไปมองเด็กสาวที่ยืนอยู่ใกล้ตน เกิดความประหลาดใจที่ได้เห็นเธอขึ้นมาเสี้ยววินาที และแทนที่ด้วยความรู้สึกอื่นในทันทีทันใด เขาสับสนและไม่เข้าใจ ดวงตาสีเขียวฉายแววฉงน ความบังเอิญแบบใดกันที่พาอีวานเจลีนให้มาอยู่ที่นี่เวลานี้ และยิ่งไปกว่านั้น...

ทำไมเธอถึงต้องไป...

อีวานเจลีนหันมามองแฮร์รี่ ดวงตาสีดำสนิทมองมาที่เขาอย่างเย็นชาไร้ความรู้สึก ก่อนจะวิ่งเข้าไปสมทบกับสเนปอีกคนหนึ่ง

แฮร์รี่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ในทันที

เด็กหนุ่มจ้องมองทั้งคู่อย่างอาฆาต

หากสเนปคือคนที่เป็นสายลับสองหน้า เป็นทาสรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของโวลเดอมอร์มาโดยตลอด อีวานเจลีนที่เป็นบุตรสาวของเขาก็ต้องเป็นเช่นเดียวกัน

“ครู--

แฮร์รี่เสกคำสาปกรีดแทง ไม่สนในด้วยซ้ำว่าคำสาปนี้จะไปถูกที่สเนปคนใด อีวานเจลีนชักไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง เธอปัดมันออกอย่าง่ายดาย สเนปรีบฉวยโอกาสนั้น เสกคาถาใส่แฮร์รี่คืน เด็กหนุ่มกระเด็นหงายหลัง แต่แววแห่งความพยายามยังไม่เลือนหายไปจากดวงตา แฮร์รี่ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พร้อมๆกับเสียงระเบิดเปรี้ยงใกล้ๆกัน

แสงสีส้มร้อนวูบวาบส่ายไปมา บ้านของแฮกริดกำลังลุกเป็นไฟ

แฮร์รี่ตะโกน

“ครู--

เป็นอีกครั้งที่ไร้ประโยชน์ แฮร์รี่ไม่สามารถเสกคำสาบใดใส่สเนปได้เมื่อมีอีวานเจลีนที่ยืนอยู่ด้านข้างปัดคาถาของเขาทิ้งเพียงแค่พยายามขยับปาก ไม่ว่าจะพยายามเท่าไร ก็ไม่สามารถฝ่าการป้องกันอันแข็งแกร่งของเธอไปได้

ดวงตาสีดำสนิทที่มองมานั้นช่างเย็นชา ไม่เหมือนกับเด็กสาวที่แฮร์รี่เคยเห็นหรือรู้จัก เขาเคยคิดว่าเธอเป็นคนที่นิสัยดีคนหนึ่ง อ่อนโยน สุภาพ เรียบร้อยและน่ารัก จนบางครั้งเขาก็เลือกจะลืมว่าเธอมีนามสกุลเหมือนกับชายที่เขาเกลียดที่สุด แต่นั่นก็คงเป็นเพียงแค่การแสดงละคร เช่นเดียวกับสเนปที่ตบตาดัมเบิลดอร์มาตลอดหลายปี

สร้างความไว้ใจจอมปลอม จนกระทั่งสามารถปลิดชีวิตคนที่เชื่อใจเขาที่สุดได้

“มาเดี๋ยวนี้! ถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว ก่อนที่พวกกระทรวงจะโผล่มา--

“อิมเปดิ--

แฮร์รี่พยายามอีกรอบ ครั้งนี้อีวานเจลีนไม่ได้ปัดคาถา แต่ทุกอย่างก็หยุดลงโดยที่ยังไม่สามารถเอ่ยคำร่ายได้จนจบ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่สมองราวกระสุนปืนใหญ่พุ่งเข้าชน หนึ่งในพวกผู้เสพความตาย... มีใครบางคนที่กำลังเสกคำสาปกรีดแทงใส่เขา!

ตาสีเขียวพร่าเลือนลงช้าๆ เขากำลังจะกลายเป็นบ้า

อีวานเจลีนหันปลายไม้กายสิทธิ์ไปยังผู้เสพความตายร่างใหญ่ และโดยไม่มีใครคาดคิด เธอก็เสกคาถาไร้เสียงโจมตีใส่เขา

ร่างสูงใหญ่ลอยกระเด็นไปอีกทางหนึ่ง ความเจ็บปวดที่แฮร์รี่ได้สัมผัสจึงหยุดลงในทันที ผู้เสพความตายคนนั้นหันมามองที่อีวานเจลีนด้วยแววตาอาฆาต ราวกับสามารถฆ่าแกงกันได้เพียงแค่ใช้สายตา ภายในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“นังเด็กบ้า! แกคิดว่าแกเป็นใคร! กล้าดียังไง! ครูซิโอ!

เขาเสกคำสาปกรีดแทงใส่เด็กสาวในทันที

อีวานเจลีนล้มลงในทันที เจ็บร้าวจนแม้แต่ส่งเสียงร้องออกมาก็ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะทำ เด็กสาวทำได้เพียงนอนบิดตัวทุรนทุรายอยู่ที่พื้นหญ้าอย่างน่าเวทนาเท่านั้น

สเนปสะบัดไม้กายสิทธิ์ใส่ผู้เสพความตายคนนั้นในเสี้ยววินาที ก่อนจะตะโกนด้วยเสียงดังก้อง

เธอเป็นทายาทของจอมมาร! ” ทุกสรรพเสียงรอบตัวเงียบลง แม้แต่แฮกริดที่กำลังแผดเสียงอย่างบ้าคลั่งเพราะพยายามช่วยเหลือสุนัขของตนที่ยังติดอยู่ในกระท่อมที่ลุกเป็นไฟก็เหมือนถูกเย็บปากไป “ไอ้โง่เอ๊ย! เธอมีค่ามากกว่าชีวิตของพวกเราทั้งหมด! เธอเสกคำสาปใส่แกเพราะแกไม่มีสิทธิ์ทำอะไรพอตเตอร์-- พอตเตอร์เป็นของจอมมาร --

แฮร์รี่แทบไม่ได้ยินอีกต่อไปว่าตอนนี้สเนปกำลังพูดอะไรกับพวกพ้องแสนชั่วร้ายของตน หูของเขาสะท้อนอยู่เพียงคำพูดเดียวของสเนปเท่านั้น

เธอเป็นทายาทของจอมมาร

ทายาท

ดวงตาสีเขียวสดหันไปมองเด็กสาวที่กำลังยันตัวลุกจากพื้น เพราะความเจ็บปวดมหาศาลเมื่อครู่ เธอจึงทำได้เพียงมองเขาอย่างเหนื่อยอ่อนและหายใจหอบถี่เท่านั้น หัวใจของแฮร์รี่แทบหยุดเต้น เมื่อสิ่งแรกที่เขาเห็นกลับเป็นบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ควรจะประดับอยู่บนใบหน้าของเธอเลย

ดวงตา...

สีแดงสด

เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง เมื่อตอนที่เธอพึ่งขึ้นปีหนึ่ง แต่ตอนนั้นกลับคิดว่าคงตาฝาด หากในความเป็นจริงแล้วกลับไม่ใช่ ดวงตาสีดำสนิทของเธอคู่นั้นคือของปลอม แววสยดสยองยิ่งกว่าปิศาจร้ายที่มองเขาตอนนี้ต่างหากที่เป็นตัวตนของเธอ

ตาสีแดงสดที่มีรูม่านตาเรียวเล็ก  ตาของโวลเดอมอร์

เธอเป็นทายาทของเขา -- ทายาทผู้สืบทอดสายเลือด

เป็นลูกของโวลเดอมอร์

ผู้เสพความตายที่เสกคำสาปใส่อีวานเจลีนมองเธออย่างหวาดหวั่น ก้มตัวลงแทบเท้าเพื่ออ้อนวอนให้อีกฝ่ายยกโทษให้ ปากพร่ำพูดแค่เพียงประโยคเดียวซ้ำไปมา ไม่กล้าแม้แต่จะสบกับดวงตาสีแดงสดของเธอด้วยซ้ำ

แฮร์รี่สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่เขามีต่อเธออย่างชัดเจน

“ยกโทษด้วย กระผมไม่ทราบ ยก... ยกโทษ ได้โปรดยกโทษ”

อีวานเจลีนเพียงปรายตามองชายคนนั้นอย่างเย็นชา แล้วจึงสะบัดไม้กายสิทธิ์ อีกฝ่ายกระเด็นถอยหลัง ทรุดลงบนพื้นหญ้า มีรอยแดงเข้มปรากฏขึ้นพาดผ่านกลางหน้าพร้อมกับเลือดที่ไหลเปรอะเปื้อนไปทั้งตัว แผลแสบร้อนราวกับถูกไฟเผา

และในอีกวินาทีต่อมา โดยที่แฮร์รี่ไม่คาดคิด เขาก็ได้ยินเสียงของเธอ -- เป็นเสียงแรกนับตั้งแต่เขาเห็นเธอยืนอยู่ที่นี่ -- อีวานเจลีนพูดบางสิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาจ้องมองที่ชายร่างใหญ่ที่หมอบแทบเท้า เสียงที่เปล่งออกมานั้นช่างหวานใส หากแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาและอำมหิตบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ...

“...ครูซิโอ...”

จากนั้นภาพๆ หนึ่งจึงกลายเป็นจุดรวมความสนใจของทุกคน

ภาพผู้เสพความตายที่นอนบิดกายดิ้นเร่าๆบนพื้นหญ้า โดยที่มีเด็กสาวหน้าตาสะสวยปรายตามองเขาราวกับเป็นมดปลวกไร้ค่า

“พอได้แล้ว!” สเนปตะโกนเสียงดัง อีวานเจลีนจึงละสายตาไปมองเขา แต่ยังไม่ได้หยุดการเสกคำสาปตามที่สเนปสั่ง “ฉันบอกให้หยุด

เด็กสาวยังยืนนิ่ง มีแววแห่งความไม่พอใจปรากฏออกมาผ่านสายตา เธอยังคงดื้อดึงและต่อต้าน แฮร์รี่สาบานได้ว่าเขาเห็นร่างของชายคนนั้นชักเกร็งอย่างควบคุมไม่อยู่ สองมือสองเท้าปัดป่ายไปมาอยู่บนพื้น คลอไปด้วยเสียงหายใจฟืดฟาดจวนเจียนจะขาดใจ

เธอไม่ได้คลายคาถา หากแต่ทำให้เขาทรมานมากขึ้นอีกเท่าตัว

สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายมีมากมาย... และแฮร์รี่คิดว่าตนกำลังมองตัวอย่างของมันอยู่ในตอนนี้

“อีวานเจลีน” สเนปเรียกชื่อเธออีกครั้ง แต่ด้วยเสียงที่เบาลงราวกับกำลังกระซิบ

ตาสีแดงวูบไหวชั่วขณะ และในวินาทีสุดท้ายของความเจ็บปวดที่ไม่อาจสรรหาคำใดมาอธิบายได้นั้น อีวานเจลีนก็ขยับไม้กายสิทธิ์ของเธอ -- ชี้ตรงไปยังคนที่เธอหมายจะทำโทษให้สาสม -- มันเชื่องช้า แต่แม่นยำและตรงเป้า

เธอถอนคำสาปกรีดแทง จากนั้นจึงจ้องมองสเนปอย่างคาดเดาไม่ได้อีกครั้ง

“เสียเวลาไปมากแล้ว” แต่ครั้งนี้สเนปกลับไม่มองเธอ เขาปรายตามองผู้เสพความตายร่างยักษ์ที่ยังนอนหายใจหอบฮักเช่นเดิม แต่อย่างน้อยก็ดูเหมือนจะไม่ได้เจ็บปวดอะไรแล้ว  “ -- รีบไป เราต้องปล่อยพอตเตอร์ ปล่อยเขาไว้! ” สเนปรีบตัดบท เขารีบไล่ทุกคนให้รีบวิ่งไปยังประตูใหญ่ “ไป! ไป!

ผู้เสพความตายที่ล้มอยู่ตรงพื้นหญ้าตะเกียกตะกายวิ่งไปก่อน ทุกคนรู้ดีว่าเขาไม่ได้วิ่งไปเพราะคำสั่งของสเนป แต่ทำเพียงเพื่อหนีไปให้พ้นจากอีวานเจลีนที่จ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง คนอื่นที่เหลือรีบวิ่งตามไปอย่างเร็วที่สุด

อีวานเจลีนรั้งรออยู่สักพัก เฝ้ามองสเนปกับแฮร์รี่ที่เผชิญหน้ากันคนละฝั่งฟาก ก่อนจะหันหลังกลับแล้วตามคนอื่นไป

“เซกตัม--

ใจของแฮร์รี่อัดแน่นไปด้วยแรงโทสะ แต่การโจมตีของเขากลับไม่เป็นผล

“อย่านะพอตเตอร์” สเนปแผดเสียง เกิดเสียงเปรี้ยงดั่งสนั่น พร้อมกับร่างของแฮร์รี่ที่ลอยหวือกระแทกกับพื้น ไม้กายสิทธิ์กระเด็นออกไปจากมือ “เธอกล้าใช้คาถาของฉันเองสาปฉันเชียวหรือ พอตเตอร์ ฉันนี่แหละคือคนที่ประดิษฐ์คาถาพวกนั้น ฉัน เจ้าชายเลือดผสม! เธอจะใช้สิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง มาทำร้ายฉัน เหมือนพ่อโสโครกของเธองั้นรึ ฉันไม่คิดว่าจะทำได้หรอกนะ... ไม่มีทาง!

“ฆ่าฉันเสียเลยสิ ฆ่าฉันซะ เหมือนที่แกฆ่าเขา แก คนขี้ขี้ขลาด --” แฮร์รี่ไร้ทางต่อสู้โดยสิ้นเชิง ไม้ของเขาถูกคำแช่งกระเด็นหายไปในพงหญ้า ที่ทำได้จึงมีเพียงการต่อสู้ด้วยคำพูดเท่านั้น แม้ว่านั่นจะหมายถึงการก่นด่าเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายปลิดชีวิตตัวเองไปเสีย แต่นั่นก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย เขาไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว

“อย่า ใบหน้าของสเนปเปลี่ยนไปราวกับคนเสียสติ -- เรียกฉันว่าคนขี้ขลาด!

สเนปไม่อดทนต่ออะไรอีกต่อไปแล้ว เขาเสกคำสาปร้อนเหมือนแส้ใส่ที่ใบหน้าของแฮร์รี่ เด็กหนุ่มหงายหลัง รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะหยุดหายใจ และถ้าเพราะไม่มีตัวอะไรบางอย่างที่พุ่งตรงไปหาสเนป ก็เดาว่ามันคงจะเป็นจริงแน่

มันคือบัคบีคที่กระโจนใส่สเนป ฮิปโปกริฟฟ์ตัวยักตวัดกรงเล็บที่แหลมคมยิ่งกว่าใบมีดอย่างดุร้าย สเนปถอยหนี ก่อนจะวิ่งสุดแรงเกิดโดยมีสัตว์ตัวมหึมาไล่กวดไปด้วย

แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างที่แฮร์รี่พยายยามทำก็เปล่าประโยชน์ สเนปไปถึงประตูโรงเรียนในที่สุด เกิดเสียงเป๊าะดังขึ้นเบาๆ และร่างของเขาก็หายลับไป

ไม่ทันแล้ว

 

แฮร์รี่พักฟื้นอยู่ในห้องพยาบาล มีสมาชิกภาคีหลายคอยู่รายล้อม พวกเขาแต่ละคนมีสภาพเนื้อตัวสะบักสะบอมไม่แพ้กัน แต่ดูเหมือนจะมีเพียงบิล วีสลีย์เท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บหนักที่สุด เขาถูกเกรย์แบ็คทำร้าย และมีความเป็นไปได้ที่จะกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่า สร้างความทุกข์ใจให้กับคนในครอบครัวของเขาเป็นอย่างมาก

สภาพจิตใจของเหล่าภาคีตกต่ำจนถึงขีดสุด และมันยิ่งแย่ลง เมื่อได้รับการยืนยันเรื่องการเสียชีวิตของดัมเบิลดอร์โดยแฮร์รี่

“สเนปฆ่าดัมเบิลดอร์”

มักกอนนากัลที่ฟังเงียบ ๆ เริ่มยืนไม่อยู่ เธอทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง

“สเนป เราทั้งหมดสงสัย... แต่เขาเชื่อใจ... เสมอ... สเนป... ฉันไม่อยากเชื่อเลย...”

“สเนปเป็นคนที่สกัดใจได้เชี่ยวชาญมาก” ลูปินที่เงียบมาตลอดพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “เรารู้เรื่องนั้นมาโดยตลอด”

“แต่ดัมเบิลดอร์สาบานเลยนะว่าเขาอยู่ฝ่ายเรา! ท็องส์ยังไม่สามารถจะเชื่อสิ่งที่แฮร์รี่เล่ามาได้ “ฉันคิดเสมอว่าดัมเบิลดอร์ต้องรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับสเนปที่เราไม่รู้ --

“เขาพูดเป็นนัยๆเสมอว่าเขามีเหตุผลที่ไม่อาจโต้แย้งได้ที่จะเชื่อใจสเนป ” มักกอนนากัลพูดอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอเอาแต่ซับน้ำตาตัวเองที่หางตา ไม่ยอมให้มันไหลออกมา “ฉันหมายความว่า... ด้วยประวัติแบบสเนป... แน่ละ ใคร ๆ ก็ต้องสงสัย... แต่ดัมเบิลดอร์บอกฉันชัดเจนว่าความสำนึกผิดของสเนปนั้นไม่ใช่เรื่องเสแสร้ง... เขาไม่ยอมฟังคำพูดที่ต่อต้านสเนปแม้แต่คำเดียว”

“ฉันอยากรู้นักว่าสเนปบอกอะไรที่ทำให้เขาเชื่อใจ”

“ผมรู้” แฮร์รี่แค่นเสียง “สเนปส่งข้อมูลให้โวลเดอมอร์ ข้อมูลที่ทำให้โวลเดอมอร์ตามล่าพ่อกับแม่ของผม แล้วสเนปก็บอกดัมเบิลดอร์ว่าเขาไม่เคยรู้เลยว่าที่เขาทำลงไปจะมีผลแบบนี้ เขาเสียใจจริงๆที่ทำลงไป เสียใจที่พ่อกับแม่ตาย”

“แล้วดัมเบิลดอร์ก็เชื่อหรือ” ลูปินว่า “ดัมเบิลดอร์เชื่อว่าสเนปเสียใจที่เจมส์ตายหรือ สเนปเกลียดเจมส์...”

“แล้วเขาก็ไม่คิดว่าแม่ผมมีค่าสักนิด เพราะแม่เกิดจากพวกมักเกิ้ล... เลือดสีโคลน เขาเรียกแม่แบบนี้” แฮร์รี่พูดเศร้าๆเมื่อคิดถึงแม่ผู้ล่วงลัล ก่อนจะแค่นเสียงเหมือนกำลังโกรธเคืองเมื่อนึกไปถึงอีกเรื่องหนึ่ง “ตลอดเวลาที่เขาโกหกว่าแปรพักตร์มาอยู่กับเรา ความภักดีเดียวที่เขามีให้ คือกับโวลเดอมอร์เท่านั้น สเนปซื่อสัตย์กับโวลเดอมอร์มาตลอด เฝ้าหวังว่าสักวันหนึ่งเจ้านายของเขาจะกลับมายิ่งใหญ่ เพราะอย่างนั้น เขาถึง... เขาถึงเอาลูกของโวลเดอมอร์มาดูแลอยู่ตลอดหลายปี...”

เสียงต่างๆภายในห้องพยาบาลเงียบลงทันที ทุกๆคนจ้องเขม็งมาที่แฮร์รี่เป็นตาเดียว ใบหน้าของพวกเขาฉายแววฉงนอย่างชัดเจน

“เธอว่าอะไรนะ ” มักกอนนากัลถามซ้ำ คิดว่าตนคงได้ยินผิดไป “ลูกของคนที่เธอก็รู้ว่าใคร...”

“โวลเดอมอร์ไม่มีลูก” ลูปินรีบแย้ง “ไม่เคยมีข่าวเรื่องนี้ ไม่เคยมี...

เธอเกิดหลังจากที่ผมทำให้โวลเดอมอร์หายไปเมื่อสิบห้าปีก่อน... หลังจากที่เขาหมดอำนาจไปแล้ว ช่วงนั้นมีการกวาดล้างพวกสมุนของเขาอย่างหนักไม่ใช่หรือ ถ้าผู้เสพความตายยังโดนตามล่ากันขนาดนั้น แล้วลูกของโวลเดอมอร์ล่ะ... เธอ...”

ลูปินไม่ตอบ เขากำลังคิดบางอย่างในหัว

“นายพูดว่า เธอ... แฮร์รี่” รอนถามเสียงเบา เขามองหน้าแฮร์รี่สลับกับเฮอร์ไมโอนี่ แต่โดยไม่ต้องเอ่ยอะไรออกมา รอนก็พอจะรู้แล้วว่าอะไรคือสิ่งที่อยู่ในใจของเพื่อนของเขา

“อีวานเจลีน”แฮร์รี่ยืนยันสิ่งที่อยู่ในใจของทุกคน “เธอเป็นลูกของโวลเดอมอร์ ที่สเนปเอามาเลี้ยงเพื่อรอวันที่เขาหวนคืนสู่อำนาจ... เธอช่วยสเนปหนีไป”

“เธอแน่ใจได้ยังไง” เฮอร์ไมโอนี่ถามบ้าง เรื่องนี้ดูจะน่าเหลือเชื่อกว่าอะไรทั้งหมดมากโข

“สเนปพูดออกมาเองว่าเธอเป็น ทายาทของจอมมาร  ถ้าไม่เชื่อ ถามแฮกริดดูก็ได้ เขาก็ได้ยินได้เห็นเหมือนกัน ” แฮร์รี่รีบตอบ “เธอมีตาสีแดง -- เหมือนกับโวลเดอมอร์ไม่มีผิด -- และคนที่เราเคยเห็นมาหลายปีน่ะหรือ...” แฮร์รี่แค่นเสียง เมื่อเขานึกย้อนไปถึงการลงโทษอันโหดร้ายที่เธอทำกับหนึ่งในสมุนของโวลเดอมอร์เมื่อไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อน “...ฉันไม่เคยเห็นใครเสกคำสาปกรีดแทงได้ไร้ที่ติขนาดนั้นมาก่อนเลย เธอ... เธอก็แค่... หลอกเรามาตลอด”

“ตาสีแดง” เฮอร์ไมโอนี่พึมพำอยู่กับเรื่องๆหนึ่งที่แฮร์รี่เล่าให้ฟัง “อย่างนั้นก็แสดงว่าตลอดเวลาที่เธออยู่ที่นี่ เธอก็ใช้คาถาแปลงกายปิดบังมันเอาไว้น่ะสิ”

“การเสกคาถาแปลงกายแบบนั้นทำได้ยากมาก -- เธอจะต้องมีสมาธิกับคาถาตลอดเวลา... เอาแค่เปลี่ยนแปลงลักษณะบางอย่างของตัวเองแค่วินาทีเดียวก็ทำได้ยากมากแล้ว -- มันมากเกินกว่าความสามารถของเด็กอายุเท่านั้น” มักกอนนากัลแทรกขึ้นมา “และจากที่ฉันสอนอีวานเจลีนมาตลอดสี่ปี เธอทำเรื่องที่ยากขนาดนั้นไม่ได้หรอก เธอไม่ได้เก่งขนาดนั้น นั่นไม่ใช่เธอแน่...”

“เพราะคนที่เราเห็นมาตลอดหลายปีคือการเสแสร้งของเธอ” แฮร์รี่แทรก อารมณ์ของเขาเริ่มจะคุกรุ่น

เขารู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ และเดาว่าคนอื่นๆก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน พวกเขาถูกสเนปหลอกมาตลอดหลายปี ทั้งความเชื่อใจที่ดัมเบิลดอร์มีให้ก็มากมายมหาศาล แต่สเนปกลับยังเลี้ยงลูกของศัตรูเอาไว้ท่ามกลางพวกเขาโดยที่ไม่มีคนสังเกตเลยสักนิดเดียว

“ถ้าเธอโกหกเรามาตลอดนั่นก็เข้าเค้า” ลูปินพูดเสียงแผ่ว เขาหลับตา พยายามนึกย้อนไปตอนที่ตนเป็นอาจารย์ของฮอกวอตซ์เมื่อเกือบสี่ปีที่แล้ว “ผมเคยสอนเธอตอนปีหนึ่งเหมือนกัน เดี๋ยวก่อนศาสตราจารย์--” เขารีบค้าน เมื่อเห็นว่ามักกอนนากัลกำลังจะเถียง “ถึงแม้ว่าตอนนั้นส่วนใหญ่ผมจะสอนเกี่ยวกับจัดการสัตว์ประหลาดหรือภูตผี แต่อย่างไรเราก็ปฏิเสธไม่ได้... ว่าวิชาของผมจะทำให้นักเรียนได้เจอกับคำแช่งและคำสาปมากกว่าของคุณ -- ตอนนั้นเธอทำได้ไม่ดีนักหรอก แย่มากจนผมคิดว่าเธอคงจะเป็นนักเรียนที่อ่อนที่สุดของชั้นปี --

“นั่นเป็นสิ่งที่ฉันจะพูด” มักกอนนากัลพูดเรียบๆ “เธอไม่เก่งในเรื่องไหนเลย คาถาง่ายๆก็เสกไม่ได้ -- คนแบบอีวานเจลีน... ไม่มีทาง”

“เธอแค่แสดงละคร” แฮร์รี่แทรกอีก

-- ที่ผมอยากจะบอก”ลูปินพูดอีกครั้ง “ก็คือวิชาของผมบางครั้งก็จะต้องทำความรู้จักกับคาถาศาสตร์มืดบ้าง ผมสังเกตว่าบางครั้ง... ถ้าเป็นคาถาพวกนั้น เธอจะทำมันได้ดีขึ้นนิดหน่อย -- เกือบดูไม่ออกหรอกว่าดีขึ้น เพราะเหมือนเธอกำลังพยายามกดความสามารถตัวเองเอาไว้-- "

“กดพลังตัวเอง นั่นยากมากเลยนะ” มักกอนนากัลค้านอีกครั้ง

--คนที่เราเห็นว่าทำตามที่เราสอนไม่ได้ เรามักจะมองว่าเป็นพวกไร้ความสามารถ แต่ตรงกันข้าม ถ้าเขาทำได้ตามที่เราสอนทุกอย่างก็จะถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะ...” เมื่อถึงท่อนนี้ ลูปินก็มองไปที่เฮอร์ไมโอนี่ “แล้วมันก็ยากขึ้นไปอีก... หากเขาสามารถทำได้ทุกอย่าง แต่เลือกที่จะเก็บซ่อน ปิดบัง และหน่วงความสามารถที่แท้จริงไว้ มันยากกว่าการทำได้แย่หรือทำได้เยี่ยมเสียอีก... ถ้าเธอกำลังถูกตามล่า และไม่อยากเป็นจุดสนใจ เธอก็คงจะเลือกทำให้ตัวเองดูโง่เง่าและไร้ประโยชน์ต่อหน้าทุกคนให้มากที่สุด”

แฮร์รี่นึกตามที่ลูปินวิเคราะห์ และคิดว่าอีกฝ่ายมีเหตุผล ใช่ มันต้องเป็นตามที่ลูปินพูดแน่ อีวานเจลีนต้องมีความสามารถมากในระดับหนึ่ง -- เธอแค่ซ่อนทุกอย่างเอาไว้อย่างแนบเนียนเท่านั้น

ตัวตนที่แท้จริงของเธอเป็นเช่นไร ภายในใบหน้าสวยสดและบุคลิกเรียบร้อยอ่อนหวานที่เขาเคยเห็นนั้นใช่ตัวจริงของเธอหรือเปล่า หรือมีใครบางคนที่เขาไม่รู้จักซ่อนตัวอยู่กันแน่

แฮร์รี่เดาไม่ออก แต่ดูจากตอนที่เธอทำการลงโทษผู้เสพความตายที่ร่ายคำสาปกรีดแทงใส่เธออย่างเลือดเย็นด้วยสิ่งที่เลวร้ายเสียยิ่งกว่าความตายแบบนั้น เขาเดาได้เพียงอย่างเดียวว่าเธอคงเป็นคนที่โหดเหี้ยมไม่ต่างอะไรกับโวลเดอมอร์ พ่อของเธอ

เขาเคยคิดว่าเธอคงจะเป็นหนึ่งในกำลังสำคัญของภาคีได้ แต่ความคิดนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแล้ว

เธอโกหกทุกคนมาตลอดเวลา เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยสักนิด

เธอก็แค่ทำเช่นเดียวกับที่สเนปทำมาตลอดหลายปี

โกหก...




           อ้างอิง แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ เจ้าชายเลือดผสม บทที่ 28 การหลบหนีของเจ้าชาย

 

  เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าไหมคะ....


 ก็ยังรู้สึกไร้ค่าอยู่ดี... ทำไมกันนะ เฮ้อ

ปล. ขอให้มีความสุขกับวันหยุดนี้ค่ะ อีวี่สายโหดเป็นไงบ้างคะ

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์          เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

690 ความคิดเห็น

  1. #653 Hiroyosha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 23:18
    ควายต่อไปนะแฮรรี่ ขัดใจตั้งกะตอนก่อนหน้าละ เหอะ เรือเนปจ้าา
    #653
    0
  2. #529 เพื่อนผักชี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 13:15
    ไมคิดงี้อ่ะไร ทุกคนมีค่าเหมือนกันหมดนั่นแหละคา อย่าท้อน้า สู้ๆนะไรท์เป็นกำลังใจให้คา
    #529
    0
  3. #419 panitin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 17:26
    เราเรียกอีวี่ เป็น เอวี่มาตลอดเลย อู๊ย จะโดนคำสาปกรีดแทงมั้ยน้อ
    #419
    1
    • #419-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:48
      ในเรื่องนี้มีคนเดียวเรียกว่าอีวี่นะ แต่นอกเรียกนี่เพียบ
      #419-1
  4. #334 Deffy-Deefey (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 01:02
    ไรต์มีค่าในตัวเองนะคะ อย่างน้อยก็รีดเดอร์ทั้งหมดที่ให้กำลังใจไรต์มาตลอด ไรต์แต่งนิยายสนุกค่ะ สามารถวางเรื่องให้ดูหักมุมได้ค่อนข้างเป็นธรรมชาติเลยค่ะ
    นี่เพิ่งมาติดตาม สู้ๆนะคะ
    #334
    1
    • #334-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      31 ตุลาคม 2560 / 09:52
      ขอบคุณมากค่า ภาวะจิตตก ฮ่าๆ
      #334-1
  5. #315 Piszerel (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 15:09
    เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่ตอกย้ำว่าตัวละคร แฮร์รี่ พอตเตอร์ งี่เง่าจริงๆค่ะ
    บทนี้เศร้ามาก เศร้าจริงๆค่ะ
    ไรท์มีค่าค่ะ อย่าใส่ใจกับคนที่เขาไม่เห็นค่าของเราเลยนะคะ คนเราเกิดมาเพื่อมีความสุข ใส่ใจคนอื่นไปมันก็เท่านั้นค่ะ คิดแต่เรื่องที่ทำให้เรามีความสุขดีกว่านะคะ ;)))
    #315
    1
    • #315-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      1 ตุลาคม 2560 / 01:56
      ขอบคุณมากค่า ฮ่าๆ บางครั้งไรต์นี่ก็แปลก มีภาวะขิตตกแบบแปลกๆอย่างไม่มีเหตุผลขึ้นมาซะได้
      #315-1
  6. #162 Mr.chamanow (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 20:01
    สู้ๆๆๆๆๆ
    #162
    1
    • #162-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      29 เมษายน 2560 / 18:59
      ขอบคุณค่า
      #162-1
  7. #154 ByunAnt (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 03:37
    รอค่าาา กลับมาอ่านต่ออีกรอบเลย ชอบมากก จริงๆอยากให้คู่กับแฮร์รี่นะคะ หรือป๋าเนปก็ดี แต่ก็เสียดายเดรก เฮ้อออ เลือกไม่ถูกเลย 5555
    #154
    1
    • #154-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      29 เมษายน 2560 / 18:55
      สามคนไปเลย..... เดี๋ยวๆ
      #154-1
  8. #153 pandaaaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:12
    ชอบตัวละครทุกคนดูมีบทบาทขึ้นทันตาเลย555555 #ทีมป๋าเนป ค่าาาาาาา
    #153
    1
    • #153-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      29 เมษายน 2560 / 18:53
      ทีมลุงๆๆๆๆๆ
      #153-1
  9. #152 อาซาเนะคุง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 16:56
    ทีมเดรค่าา
    #152
    1
    • #152-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      29 เมษายน 2560 / 18:53
      นุ้งเดรมาอีกแล้วววว
      #152-1
  10. #151 Galaxy_q (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 01:55
    ตกลงอีวี่คู่ใครง่าาาา สงสารเเฮรี่ที่ต้องโดนโกหกก
    #151
    1
    • #151-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      17 เมษายน 2560 / 01:57
      อีวี่ได้คู่ใครเป็นเรื่องที่ตอบยากที่สุดเลยค่ะ คู่เดร คูแฮร์ คู่เนป คู่ใครดี ยากจัง ตอนนี้เริ่มเอนเอียงไปทางโสดแล้ว ฮ่าๆ
      #151-1
  11. #150 m.ppmm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 21:22
    สงสานสเนปกะอีวี่ อดทนมากขนาดไหนก็ไม่มีใครรู้ ฮืออ
    #150
    1
    • #150-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      17 เมษายน 2560 / 01:55
      อ่านเล่มเจ็ดแล้วมองย้อนกลับแล้วเเบบ สงสารป๋าเนปมากกกกกกกกกกกกกกก
      #150-1
  12. #137 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 15:20
    อยากให้อีวี่เป็นแบบนี้นะ คนดีในคราบคนร้าย ไม่อยากให้ชั่วร้าย100% เป็นแบบนี้ต่อไปดีแล้วค่ะ T^T
    หรือว่าอายุจริงของอีวี่ จะไม่ใช่น้อยกว่าแฮร์รี่ ถึงได้เก่งขนาดนี้ แต่ก็ไม่แน่ อาจจะเพราะเป็นลูกจอมมารก็ได้
    ทุกคนรู้ความลับแล้ว อยากรู้จังว่าจะเกิดอะไรต่อ ลูกจอมมารซ่อนไว้ใต้จมูกเลยแท้ๆ

    ปล.ตรงที่แฮรี่คุยกะสเนป ไรท์เขีนออกมาแบบเก็บรายละเอียดมากค่ะ ชอบตรงความใส่ใจตรงนี้ :) 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 เมษายน 2560 / 17:22
    #137
    1
    • #137-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      15 เมษายน 2560 / 16:46
      ขอบคุณมากค่า ฮ่าๆ ความละเอียดตรงนีเกิดจากการเปิดหนังสือแต่งไปด้วย เดี๋ยวเปิดเดี๋ยวปิด งงมากตอนนั้น
      #137-1
  13. #136 ข้าวสวย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 01:33
    เอาจริงก็เข้าใจมุมแฮร์รี่นะ แบบ .. นั้นละ พูดไม่ถูก แต่ในฐานะคนอ่านคือขัดใจจจ เอ็งไม่รู้หรอกว่าอีวี่กับสเนปอดทนแค่ไหนนนนน โอ้ยยยยย
    #136
    1
    • #136-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      15 เมษายน 2560 / 16:42
      ใช่มั้ยคะ พออ่านเล่มเจ็ดที่รู้ความจริงต่างๆของสเนปแล้วเนี่ย รู้สึกสงสารฮีในเล่มก่อนหน้านั้นมากเลย เลือดตกยางออก โดนด่า โดนดูถูกสารพัด แถมยังต้องมาตายอีก
      #136-1
  14. #135 LastEnd (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 11:43
    อ่า~~~ แฮร์รี่นายมีนิสัยเสียรู้ตัวรึเปล่าเนี่ย เพราะงั้นก็ยังลงเรือเดรกต่อไป~~ สงสารอีวี่จริงๆไม่มีใครเข้าใจนางเลย ถถถ++ อีวี่น้อยๆของเจ๊ T^T #มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #135
    1
    • #135-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      15 เมษายน 2560 / 16:40
      ฮ่าๆ เรือเดรกเหนียวแน่นจริงๆ
      #135-1
  15. #134 piixms (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 04:20
    TT อีวี่ โถ บางทีก็อยากให้หนูร้ายๆตามคุณพ่อไปเลยนะคะ แบบสุดๆไปเลย ฮื่อ ความคิดชั่วร้ายนี้ อยากรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นไปยังไงต่อจากนี้หนอ รอนะค่าาา
    #134
    1
    • #134-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2560 / 13:34
      ว้าวววววววว สายโหดๆ
      #134-1
  16. #133 อาซาเนะคุง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 19:11
    กลับมาาาต่อออออออ
    #133
    1
    • #133-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      7 เมษายน 2560 / 18:10
      ฮึบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
      #133-1
  17. #132 ข้าวสวย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 16:20
    ตอนนี้สงสารแฮร์รี่แรงค่ะ ฮือ



    ปล.บ่อยค่ะ
    #132
    1
    • #132-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      7 เมษายน 2560 / 18:10
      สงสารทั้งหนูรี่ สงสารทั้งป๋าเนปเยยยยยยย
      #132-1
  18. #131 pungploy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 11:10
    อยากรู้ว่าอีวี่คิดไงกันแน่อ่า เดาไม่ออกเลย
    //สำหรับคำถาม บ่อยมากค่ะ
    //รอนะคะ^^
    #131
    1
    • #131-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      7 เมษายน 2560 / 18:09
      บางทีเราก็ยังไม่รู้เลยค่ะว่านางคิดไง (เอ๊ะ?) ไม่เข้าใจตัวเองจรุงงงงง เราบ้าไปแล้วววว
      #131-1
  19. #130 BSL4 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 07:39
    ทำไมเรารู้สึกว่าแฮรี่น่าสงสารมากๆเลยตอนนี้TT//

    รออีกครึ่งที่เหลือนะค่า
    #130
    2
    • #130-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      7 เมษายน 2560 / 18:07
      ตอนอ่านเล่ม6 ก็รู้สึกสนสารแฮร์รี่มากค่ะ แต่พออ่านเล่ม7แล้วมานึกถึงตอนนี้ ก็รู้สึกสงสารสเนปมากๆเลยค่ะ
      #130-1
    • #130-2 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      7 เมษายน 2560 / 18:07
      ตอนอ่านเล่ม6 ก็รู้สึกสนสารแฮร์รี่มากค่ะ แต่พออ่านเล่ม7แล้วมานึกถึงตอนนี้ ก็รู้สึกสงสารสเนปมากๆเลยค่ะ
      #130-2
  20. #129 LastEnd (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 02:32
    บางทีก็เดาอารมณ์อีวี่ไม่ถูกเหมือนกันว่านางคิดอะไรกันแน่ ตัวตนของนางช่างลึกลับ~~~ ซึ่งผู้หญิงลึกลับช่างมีเสน่ห์น่าค้นหา~~~
    ปล.คำถามตอนท้าย ก็ต้องตอบว่าบางทีก็มีบ้าง เป็นฟีลแบบติสๆ สักพักเดี๋ยวก็ดีขึ้น
    #มาต่อเร็วๆนะคะ ^^
    #129
    1
    • #129-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      7 เมษายน 2560 / 17:59
      อารมณ์ของอีวี่นั้นส่วนหนึ่งมีพื้นฐานมาจากอารมณ์บ้าบอของเราเองค่ะ มีหลายครั้งเหมือนกันที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอย่างนั้นอย่างนี้ไปทำไม เป็นโมเม้นต์ไม่เข้าใจตัวเองขั้นสุด
      #129-1
  21. #128 Nooooi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 02:29
    รอค่ะไรท์ เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่ามั้ย? บ่อยนะค่ะบางครั้งก็ท้อ555
    #128
    1
    • #128-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 14)
      7 เมษายน 2560 / 17:51
      ตอนนี้ท้อจนไม่รู้จะท้อยังไงแล้วค่ะ ไม่อยากเป็นแบบนี้ เบื่อตัวเอง อยากกลับมาเป็นปกติ งือๆ
      #128-1