Shutter love ช็อตสื่อรัก ฉบับหนุ่มวายร้าย

ตอนที่ 3 : ☀ ┣✖Chapter ✖┫:: 1 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 พ.ย. 54



+❥ Free theme mouse.naru


 

1



ฉันชื่อวิสกี้ เป็นผู้หญิงเรียบร้อยๆ คนหนึ่ง  >_<

ไม่ได้ประชดนะเออ ฉันเรียบร้อยจริงๆ พูดจริงๆ นะ!! การบ้านการเรือนก็ทำเป็น ร้อยมาลัยเป็นอีกต่างหาก แต่ปัญหามีอยู่ข้อเดียวเท่านั้นแหละฉันขี้เกียจทำ -_-“

ประวัติของฉันก็มีแต่ดีๆ ทั้งนั้น เรียนดีมาตลอดตอนม. ต้น ทั้งๆ ที่บ้านอยากให้ฉันเป็นครู พ่อแม่ปู่ย่าตายายเล่นเป็นครูกันหมดเลย ถ้าฉันเป็นครูด้วยอีกคนก็เกรงว่าประชากรในเครือวงศ์จะมีอาชีพที่จำเจเกินไป ความฝันของฉันเลยเบี่ยงเบนออกมานิดหน่อย

ความฝันของฉันคือช่างภาพ!! เป็นความฝันสูงสุดที่ฉันมั่นใจว่าฉันต้องทำให้มันเป็นจริงให้ได้!

เพราะปัญหาเรื่องความฝันที่ต้องทะเลาะกับคนที่บ้านซ้ำซากทุกวันๆ ทำให้ฉันตัดสินใจย้ายออกมาอยู่ที่หอพักใกล้ๆ กับโรงเรียน ชีวิตเลยดูมีสีสันขึ้นเยอะ! ^_^

ตอนนี้ฉันกลายเป็นสาว ม. ปลายเต็มตัวแล้วเพราะบัดนี้ ฉันกำลังจะก้าวเข้าสู่ม. 5 อย่างสมบูรณ์ แต่นี่มันเพิ่งจะปิดภาคเรียนฤดูร้อนได้วันเดียวเองนี่นา คงต้องรอให้เปิดก่อนสินะ ฉันถึงจะถูกเรียกว่ารุ่นพี่บ้างอะไรบ้าง ความรู้สึกที่ถูกมองว่าน่าเคารพน่ะ มันยิ่งใหญ่ที่สุดเลย!! >O<

ช่วงปิดเทอมแบบนี้ยังมีภารกิจอีก 1 อย่างที่ฉันต้องทำให้มันสำเร็จ ภารกิจนี้มันสำคัญสวดๆ เพราะมันคือการ เปลี่ยนใจพี่เอรินให้หันมาชอบผู้หญิงด้วยกัน!

และแน่นอนว่าผู้หญิงที่พี่เอรินต้องหันมาชอบนั้นก็คือฉันคนนี้นี่เอง เอง เอง(เอคโค่ทำไม? -_-^)

แผนขั้นแรกคือการเอาใจ! พี่เอรินจะต้องใจอ่อนแน่นอนหากฉันยังคอยตามมาเอาใจใส่พี่เธอทุกวันไม่ขาดแบบนี้ ^_^

ตอนนี้ฉันได้มายืนอยู่หน้าบ้านของพี่เอรินเรียบร้อยกดกริ่งแล้วยืนรอเพียงไม่นาน พี่เอรินก็เดินออกมาเปิดประตูบ้านให้

“วิสกี้นี่เอง มีอะไรรึเปล่า? มาแต่เช้าเชียว” พี่เอรินเอ่ยถามฉัน

“เอ่อวิสกี้ทำขนมมาให้พี่เอรินค่ะ ^O^” ฉันยื่นถุงขนมให้พี่เอริน

นี่เป็นความลับสุดยอด! ความลับที่ว่าคือขนมนี้แม่ฉันเป็นคนทำเพื่อจะเอาไปฝากเพื่อนที่เพิ่งมาจากต่างจังหวัดน่ะ ฉันขอแบ่งมานิดหน่อยเพื่อเอามาให้พี่เอริน ฉลาดที่สุดเลยวิสกี้!

“ขอบใจนะ” พี่เอรินรับขนมจากฉันไปแล้วเดินนำฉันเข้ามาในบ้าน ป่านนี้แล้วพ่อของพี่เอรินคงไปทำงานแล้วล่ะ ตอนนี้คงมีแค่ฉันกับพี่เอรินอยู่ด้วยกันสองคนแล้วสินะ >O<

แค่คิดก็โรแมนติกสุดๆ แล้ว

“อะอ้าว!?

ไหงกลายเป็นงี้ฟะ!? พอเดินเข้ามาในบ้านก็เจอไอ้รุ่นพี่ซิกไนท์อะไรนั่นนั่งกินป๊อบคอร์นดูทีวีอย่างสุขีบนโซฟาห้องรับแขกนั่น ฮ่วย!! จะมาทำไมแต่เช้าวะ!? งานการไม่มีทำรึไง มาเฝ้ารุ่นพี่ของคนอื่นอยู่ได้ ไอ้หน้าหล่อ!!

“สวัสดีค่ะ รุ่นพี่ซิกไนท์” ฉันเอ่ยทักทายหมอนั่นตามมารยาท เขาหันมาพยักหน้ารับก่อนหันไปสนใจทีวีต่อ

ไอ้มนุษย์หน้ากากเดินได้เอ้ย!

สีหน้าตายตลอดเวลาแบบนั้นแหละที่เกลียดนักเชียว! พี่เอรินคบกับผู้ชายอย่างนั้นได้ยังไงกัน!?

“มาช่วยพี่หน่อยวิสกี้” พี่เอรินบอกก่อนจับมือฉันแล้วลากเบาๆ ให้เดินตามเข้ามาในห้องครัว

>///< พี่เอรินจับมือ!

“ทำอะไรคะ?” ฉันถามพลางกวาดตามองห้องครัวที่ตอนนี้ทั้งผักทั้งกระทะและอะไรหลายๆ อย่างวางกระจัดกระจายไปหมด

“ทำอาหาร” พี่เอรินหันมาบอก

“เอ๊ะ? ยังไม่ได้ทานกันหรอคะ?” มันน่าจะเลยเวลาอาหารเช้ามาแล้วนี่นา

“เปล่าหรอก มีไอ้ผู้ชายเอาแต่ใจมันดันมาหิวเอาเวลานี้น่ะ ขัดใจที่สุด” พี่เอรินบ่นไปหั่นเนื้อบนเขียงไปพลาง ฉันเลยเดินเข้าไปช่วยพี่เอริน

ไอ้ผู้ชายเอาแต่ใจนี่หมายถึงรุ่นพี่ซิกไนท์นั่นรึเปล่านะ? ฮึ่ย!... น่าเกลียดจริงๆ มาใช้พี่เอรินทำอาหารให้ทานแบบนี้ ตัวเองนั่งดูทีวีสบายใจแบบนั้นแท้ๆ เอายาพิษใส่ให้กินเลยดีมั้ยเนี่ย!?

“เออจริงสิ เคยบอกว่าอยากเป็นช่างภาพใช่มั้ยเราน่ะ?” พี่เอรินเอ่ยถามระหว่างที่ฉันกำลังล้างผักอยู่

“ค่ะ ทำไมคะ?”

“พี่ชายพี่เป็นช่างภาพน่ะ ไม่สิ ยังเรียนอยู่ แต่ตอนนี้ก็ทำงานไปด้วยนั่นแหละ อยากให้มันช่วยสอนถ่ายภาพให้มั้ยล่ะ?”

จริงสินะ พี่เอรินมีพี่ชายอยู่คนหนึ่งนี่นาเห็นว่าเรียนอยู่เมืองนอกนู่นนี่ ปิดเทอมนี้คงจะกลับมาล่ะมั้ง? ถ้าเกิดว่าฉันเป็นลูกศิษย์ของพี่ชายพี่เอริน โอกาสที่ฉันจะได้อยู่ใกล้พี่เอรินก็มากขึ้นสินะ! แบบนี้ก็ดีเลยน่ะสิ ได้ทั้งความรู้ ได้ทั้งคะแนนจากพี่เอริน >O<

“โอเคเลยค่ะ วิสกี้จะเป็นลูกศิษย์ของพี่ชายพี่เอริน” ฉันหันไปยิ้มกว้างให้เธอ

“เดี๋ยวพี่ถามมันให้นะ” พี่เอรินยิ้มตอบกลับมา

ลงทุนให้พี่ชายมาช่วยสอนฉันให้แบบนี้ แสดงว่าพี่เอรินต้องห่วงฉันมากแน่ๆ น่ารักจริงๆ

 

เวลาผ่านไปราวๆ ชั่วโมง อาหารทั้งหมดก็ถูกจัดมาวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อย

ฉันนั่งมองพี่เอรินที่กำลังเก็บของทั้งหมดในห้องครัวให้เข้าที่พี่เอรินในลุคนี้ก็น่ารักไปอีกแบบนี้ แม่บ้านแม่เรือน ในอีกมุมหนึ่งก็เป็นหญิงแกร่งที่ไม่เคยกลัวอะไรเลย อยากเป็นคนสำคัญของพี่เอรินจัง ^_^

“อ้าวเฮ้ย! เวรแล้วไง” พี่เอรินอุทานขึ้นเมื่อเธอเปิดตู้เย็น

“อะไรหรอคะ?”

“ไม่มีน้ำผึ้งน่ะสิ ขืนไม่มีน้ำผึ้งผสมมะนาวให้หมอนั่นกินเดี๋ยวก็โวยวายอีก” พี่เอรินบ่นอุบอิบ

“ฝากบ้านด้วยนะวิสกี้ พี่จะออกไปตลาด” พี่เอรินบอกฉันก่อนเดินออกจากห้องครัวไป ฉันเดินตามออกมาอยากจะด่าไอ้รุ่นพี่ซิกไนท์แสนเรื่องมากนั่นจริงๆ! อะไรมันจะกดขี่ขมเหงพี่เอรินขนาดนั้นกันฟะ!? แค่ไม่มีน้ำผึ้งให้กินนี่จะชักดิ้นชักงอลงแดงตายเลยรึไง!?

“ไปไหน?” รุ่นพี่ซิกไนท์เอ่ยถามพี่เอริน

“ไปตลาด” แล้วทำไมถึงไม่มีใครสนใจฉันเลยล่ะ? -_-^

“ฉันไปส่ง” หมอนั่นบอกก่อนเดินออกจากบ้านไปพร้อมพี่เอริน อะโด่!! แมนจริงไม่ออกไปซื้อเองวะ? ฮึ่ยเจ็บใจ!

ฉันนั่งรอพี่เอรินกับผู้ชายคนนั้นอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก ตั้งใจจะมาอยู่กับพี่เอรินสองต่อสองแล้วเชียว ไอ้รุ่นพี่ซิกไนท์นั่นมันมารหัวใจฉันจริงๆ!

แต่มันนานแล้วนะเนี่ย! เมื่อไหร่จะกลับมาวะ!?

ตึก ตึก ตึก

O_O!

เสียงอะไรดังมาจากชั้นบนของบ้านน่ะ!?

คนเดินเรอะ? เสียงเหมือนคนเดินเลย แต่ให้ตายเถอะ ตอนนี้ในบ้านมีแค่ฉันคนเดียวนี่นา! แล้วนั่นเสียงของใคร!?

แทบไม่ต้องคิด พอหันไปมองที่บันไดก็พบกับร่างของชายคนหนึ่งกำลังเดินลงมาจากบันได ในมือถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งอยู่ เฮ้ย!! ใครฟะ!? =[]=

อย่าบอกนะว่าขโมย!!!

มันเป็นผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งในชุดเสื้อแขนยาวหลวมๆ สีครีมกับกางเกงขายาวสีขาว ผมเผ้ารุงรังและมันก็ปิดหน้าครึ่งบนของหมอนั่นจนมิด

“หืม?” มันมองหน้าฉันเหมือนกำลังประหลาดใจ มันคงจะตกใจเช่นกันเมื่อเจอฉัน ใช่แน่ๆ! ท่าทางแบบนี้มันขโมยแน่ๆ! …แต่ขโมยสมัยนี้มันดูดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลยเนาะ

“หยุดนะไอ้ขโมย! กำลังคิดจะทำอะไรน่ะห้ะ!?” ฉันลุกขึ้นชี้หน้ามันพร้อมกับคว้าขวดน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาขึ้นมาไว้เผื่อเหตุการณ์ฉุกเฉิน

มันหันมองมาที่ฉันก่อนโคลงศีรษะน้อยๆ ผมเผ้าปิดหน้าปิดตา ท่าทางเหมือนศพเดินได้แบบนั้นอย่าบอกนะว่าโรคจิตด้วยน่ะ! O[]O

แล้วฉันจะโดนมันทำอะไรมั้ยเนี่ย? เอายังไงดี? เอายังไงดี!!? TTOTT

ซวยแล้ว!!! มันค่อยๆ สาวท้าวเข้ามาหาฉันช้าๆ ด้วยท่าทางเฉื่อยชาของมัน กรี๊ด!... ไม่นะ มันจะข่มขืนฉันรึเปล่า!?

มันจะข่มขืนเด็กผู้หญิงม. ปลายบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างฉันได้ลงคอเชียวเรอะ!? ใจทมิฬหินชาติอะไรปานนั้น!!!?

“อย่าเข้ามานะไอ้โรคจิต! ถ้าเข้ามาฉันฟาดจริงๆ ด้วย!!” ฉันตะโกนบอกพลางยื่นขวดที่ถืออยู่ไปข้างหน้า คำขู่ได้ผลเฮ้ย! มันหยุดเดินแล้วมองมาที่ฉัน พร้อมยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ

“กลับมาแล้วๆ” พี่เอรินกลับมาแล้ว!

ฉันหันไปมองพี่เอรินที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน เธอมองฉันกับไอ้โจรโรคจิตนั่นสลับกันด้วยความงุนงง แต่แล้วไอ้โจรใจทรามนั่นมันกลับเดินเข้าไปพาพี่เอรินซะอย่างนั้น!!

ไม่ได้นะ! จะทำอะไรพี่เอรินของฉันน่ะ!?

“พี่เอรินระวังค่ะ!!” ฉันรีบวิ่งไปขวางไอ้หมอนั่นไว้ก่อนที่มันจะเข้าใกล้พี่เอริน

“อะไรกันเนี่ย?” ไอ้โจรนั่นมันเอ่ยขึ้นเสียงแหบพร่า ให้ตายสิ! เสียงมันน่ากลัวสุดๆ! แบบนี้มันโรคจิตชัดๆ!

“พี่เอรินไม่ต้องห่วง วิสกี้จะปกป้องพี่เอง!” ฉันบอกก่อนง้างขวดในมือขึ้นกลางอากาศในขณะที่ไอ้โจรนั่นกำลังก้มลงขยี้ตา ไอ้โอกาสล่ะ มันเผลอแล้ว!

“วิสกี้ ไม่ใช่นะ นี่มันพี่ชายพี่เอ

เพล้ง!!’

“โอ๊ย!

หืม? เมื่อกี้ว่าไงนะ?

“พี่คิน!!!” พี่เอรินโพล่งขึ้นเสียงดัง

ไม่ทันแล้ว ตะ แตกแล้ว ทั้งขวดทั้งหัวหมอนั่น หมดกัน –O-!

ฉันได้แต่ยืนอึ้งมองพี่เอรินที่เข้าไปประคองหมอนั่นซึ่งทรุดลงกับพื้นพร้อมกุมหัวตัวเองที่มีเลือดไหลออกมา พี่ชายของพี่เอริน? -_-^

บรรลัยแล้ววิสกี้

 

พี่เอรินบรรจงทำแผลให้พี่ชายของเธออยู่บนโซฟา ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งกัดริมฝีปากล่างตัวเองแน่นพลางก้มหน้าหลบสายตาอาฆาตที่ส่งมาจากไอ้พี่ที่ชื่อ คินนั่น อะไรกันวะ? แค่โดนตีหัวแตกนิดหน่อย ไม่เห็นต้องแค้นเคืองอะไรกันขนาดนั้นเลย!! =[]=

“โอ๊ย! เบาหน่อยเซ่ ใช้มือหรือเท้าทำวะ?” หมอนั่นหันไปว่าพี่เอริน ฉันจึงได้โอกาสลอบถอนหายใจ เฮ้อ!... นึกว่าจะต้องโดนสายตานั่นทำลายให้แตกสลายหายไปกับอากาศซะตรงนี้แล้วเสียอีก

“มีตาก็แหกดูเด่ มือสิวะ! หรือจะให้ใช้เท้าทำให้?” พี่เอรินด่ากลับ เหอะๆ ได้ใจมากพี่เอรินผู้น่ารักน่าหลงใหล >_<

“กล้าหรอ?” ไอ้พี่คินนั่นเอ่ยถามพี่เอรินเสียงต่ำ ทำให้พี่เอรินฟึดฟัดอย่างไม่พอใจแต่ก็ไม่ตอบโต้ใดๆ

เห็นว่าเป็นพี่แล้วเลยกล้าขู่น้องสินะ!

ว่าแต่ พอมองหน้าหมอนี่ดีๆ มันดูดีใช้ได้เลยนะเนี่ย ใบหน้ารูปไข่เข้ารูปคล้ายพี่เอรินเลย จมูกโด่งทิ่มตาคนตายได้นั่นเห็นแล้วอิจฉาเป็นบ้า ปากบางเฉียบสีชมพูระเรื่อเชียว พระเจ้าเถอะ หน้าสวยเกินไปแล้วพ่อคุณ! แถมยังไว้ผมสั้นทรงผู้หญิงที่เป็นลอนและดูกระเซิงนิดๆ แบบนั้นอีก ถ้ามีหน้าอกนี่ก็ผู้หญิงเลยนี่หว่า

“จะอธิบายได้รึยัง? ว่ายัยเด็กหัวฟูนมโตนั่นใคร?” หมอนั่นถามพร้อมปรายตามาที่ฉัน

มะเมื่อกี้มันเรียกฉันว่าอะไรนะ!? O[]O!

“ไอ้ผู้ชายหยาบคาย! ไม่ได้ไปโตทับหน้าใครนี่หว่า! หนอยหัวลีบตายล่ะไอ้หัวรังนก!!” เผลอด่ามันไปจนได้! ก็ใครจะทนได้วะ!? กรี๊ด!... ดูมันพูดเข้าเซ่!! =[]=!

หมอนั่นหันมามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังทึ่งนิดๆ

“ฮะๆ เจอดีเข้าแล้วมั้ยล่ะไอ้พี่ปากเสีย นี่น้องวิสกี้ รุ่นน้องฉันเอง” พี่เอรินแนะนำฉันให้หมอนั่นรู้จัก พลางเก็บของลงกล่องยาเพราะตอนนี้ทำแผลให้หมอนั่นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“อย่าพามาที่บ้านอีกนะ” ไอ้พี่คินบอกพี่เอรินเสียงต่ำแต่สายตายังคงจับจ้องมาที่ฉัน

เป็นผู้ชายที่สุดๆ ไปเลย! …น่าถีบสุดๆ ไปเลย!!!

“น้องเค้าไม่ได้ตั้งใจน่าอย่าโกรธเลย ก็พี่ดันไม่ยอมอธิบายอะไรให้น้องเค้าเข้าใจเองนี่หว่า สมน้ำหน้า” พี่เอรินบอกพลางหัวเราะขำๆ แล้วเดินเอากล่องยาไปเก็บ

“เป็นน้องที่น่ารักจริงๆ” ไอ้พี่คินบ่นอุบอิบก่อนจะหันมามองหน้าฉันไม่สิ มันไม่ได้กำลังมองหน้าฉันนี่

ฟึ่บ!’

ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าอกตัวเองอย่างรวดเร็ว! โธ่เว้ย!! ไอ้โรคจิตนี่มันกำลังจ้องหน้าอกฉันอย่างเสียมารยาท!

“หึ!” มันแค่นหัวเราะก่อนจะหันไปเอ่ยถามพี่เอริน

“ไอ้ซิกไนท์ไปไหน?”

นั่นสิตอนไปก็ไปกับพี่เอริน แต่พอกลับมาดันมีพี่เอรินกลับมาคนเดียว

“มีธุระนิดหน่อยนะ กลับไปแล้ว” พี่เอรินตอบ “ไหนบอกหิวไง? อาหารเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว” พี่เอรินบอกก่อนเดินไปที่ห้องครัว

ที่แท้ไอ้ผู้ชายเอาแต่ใจที่พี่เอรินพูดถึงคือไอ้หมอนี่เองเรอะ!? นึกว่ารุ่นพี่ซิกไนท์ซะอีก

“เป็นน้องเอรินอีกหรอ?” หมอนั่นลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยถามฉัน

“ยุ่งไรด้วยวะ!?” สายตาเย็นชาแต่ใบหน้ากลับเปื้อนรอยยิ้มทะเล้นนั่น อยากตายใช่มั้ย!!?

“หน้าก็มัธยมอยู่หรอก แต่ นั่นน่ะ ไซส์มหาลัยเลยนะ” มันบอกก่อนแสยะยิ้มใส่แล้วเดินตรงไปที่ห้องครัว

“ไปตายซะ!!! ไอ้หน้าปลาไหลชนเขื่อน!! =[]=!” ฉันตะโกนด่ามันสุดเสียง เฮอะ! พระเจ้า! ผู้ชายแบบนี้ก็มีด้วย!

ตอนแรกก็รู้สึกผิดอยู่หรอกที่ไปตีหัวมัน แต่พอตอนี้กลับรู้สึกน่าจะแทงซ้ำด้วยปากขวดให้ชักดิ้นชักงอตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด!

 


 

วันนี้มันวันซวยจริงๆ

และแล้วฉันก็ต้องกลับมานั่งเซ็งอยู่ที่ห้อง ให้ตายเถอะ! ไอ้พี่คินมันน่ากลัวที่สุด ไม่สิ น่าจับฆ่าหั่นศพสุดๆ เลยมากกว่า ฮึ่ย!... มันจะกลับมาทำไมวะ?

ทำไมพี่เอรินต้องมีพี่ชายกวนโอ๊ยขนาดนั้นด้วยเนี่ย!?

“ฮื่ออ้าว! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไหนบอกจะอยู่กับพี่เอรินทั้งวันไง?” ยัยแบมบู รูมเมตของฉันลุกขึ้นมานั่งตัวงออยู่เตียงพลางเอ่ยถามน้ำเสียงงัวเงีย

“”เจอเรื่องซวยๆ เลยต้องกลับมา! เซ็งโว้ย!!” ยิ่งคิดยิ่งอยากจะบ้า! ยัยหัวฟู เอ่อหน้าอกบึ้มอย่างนั้นเรอะ!? แม่ให้มาเยอะมันผิดรึไง?

“อ่าหรอ? อืมเมื่อวานฉันลืมบอกแก พิ้งกี้ อัพโฟโต้กราฟฟิคภาพใหม่แล้วนะ” ยัยแบมบูบอกก่อนยกหมอนขึ้นมาวางบนตักแล้วมองมาที่ฉัน

“จริงดิ?” แบบนี้ก็รอไม่ได้แล้วสิ เปิดดูดีกว่า!

ฉันรีบถลันไปนั่งหน้าคอมฯ ก่อนกดเปิดมันอย่างรวดเร็ว

“โลเคชันเหมือนประเทศไทยเลยว่ะ หมอนั่นต้องเป็นคนไทยแน่ๆ” ยัยแบมบูบอก

พิ้งกี้เห็นชื่อแบบนี้อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงนะเออ หมอนั่นเป็นผู้ชาย เป็นช่างภาพที่กำลังดังมากๆ! ในโลกไซเบอร์ เป็นไอดอลคนหนึ่งของฉันเลยล่ะ เขาดังได้เพราะการอัพโฟโต้กราฟฟิคที่ถ่ายเอง อิดิทเอง ลงในบล็อกของตัวเอง เพราะภาพที่สื่อความหมายได้ในทันทีที่เห็น แต่ในขณะเดียวกันเมื่อมองภาพให้ลึกซึ้งก็จะมองเห็นความหมายอีกหลายๆ แง่ตามมา ภาพถ่ายส่วนใหญ่ของเขาจะใช้มุมกล้องที่แปลกใหม่ ไม่ค่อยมีใครถ่ายกัน นั่นแหละคือเสน่ห์ของเขา

“อย่าเดาอะไรซี้ซั้วสิ” ฉันหันไปบอกยัยแบมบู

สิ่งที่ทำให้พิ้งกี้มีความน่าสนใจอีกอย่างก็คือไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร? โปรไฟล์บอกแค่ว่า เขาเป็นผู้ชายและฝักใฝ่ในผู้หญิง(ที่อายุน้อยกว่า) -_-^

นอกนั้นก็ไม่มีข้อมูลอื่นๆ อีกเลย ไม่ว่าจะเป็นประเทศ อายุ หรือใบหน้าที่แท้จริงของเขา

ภาพถ่ายที่เกี่ยวข้องกับตัวเขามีอยู่ภาพเดียวคือภาพ My eyes รูปดวงตาเรียวยาวแบบคนเอเชียนัยน์ตาสีนิลดูลึกลับน่าค้นหา มีเพียงแค่นั้นแต่แค่นั้นก็ทำให้สาวๆ หลายคนหลงใหลช่างภาพคนนี้ไปแล้ว

พอเปิดเครื่องแล้วฉันก็รีบเปิดบล็อกของเขาขึ้นมาทันที ภาพล่าสุดถูกอัพไว้เมื่อวานตอนกลางวัน

“อะไรกันวะ? หนู?” ฉันนั่งมองภาพหนูในกรงที่วางอยู่บนราวจับบนของสะพานลอย ให้ตายสิชีวิตในกรงที่ต้องแบกรับความเสี่ยงอย่างนั้นหรอ?

ฮ่วย!! วางลงได้ยังไงแบบนั้น? กรงมันจะตกจากสะพานลอยอยู่มะรอมมะร่อแล้วนะ! เป็นภาพที่ดูแล้วลุ้นแทนหนูในกรงดีจริงๆ -_-^

‘Are you believed?’

นี่คือคำบรรยายใต้ภาพ ลืมบอกไปอีกอย่าง หมอนี่เป็นคนที่สื่อสารอะไรไม่รู้เรื่องเลย บางครั้งอ่านข้อความของเขาทีนั่งตีความหมายเป็นวันก็ยังแปลไม่ออกว่าต้องการจะสื่ออะไร? =_=!

“โลเคชันเหมือนประเทศไทยจริงๆ แฮะ” ฉันเริ่มเห็นด้วยกับความคิดของยัยแบมบูแล้วล่ะ

“มันจะเริดกว่านี้มากถ้าภาพที่หมอนั่นถ่ายเป็นภาพของหนูที่กำลังตกจากสะพาน” ยัยแบมบูบอกพร้อมแสยะยิ้มเหี้ยม

เพื่อนฉันมันเป็นผู้หญิงโกธิคน่ะ ชอบนักอะไรที่น่ากลัวและเกี่ยวกับความตายเนี่ย -_-^

“พิ้งกี้ไม่ได้โหดแบบแก” ฉันหันไปว่ามัน

“แหม!... พูดเหมือนรู้จักเค้าดีเลยนะยะ ดีไม่ดีเค้าอาจจะโหดกว่าฉันอีกก็ได้ ดูจากความดาร์กที่แอบแฝงมาในภาพสิ ไหนจะการป่าวประกาศบอกรสนิยมว่าชอบผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าแบบนั้นอีก น่ากลัวจะตาย!

“อย่ามาว่าไอดอลฉันนะ!!” ฮึ่ย!... ไม่เชื่อหรอกน่าว่าจะน่ากลัวอะไรขนาดนั้น อาจเป็นแค่ภาพลักษณ์ที่ต้องการสื่อออกมาให้ดูลึกลับก็ได้ใครจะไปรู้

“แกไม่ลองตามหาดูล่ะ? โลเคชันเหมือนในไทยแบบนี้ หมอนั่นอาจจะเป็นคนไทยก็ได้นะ ลองตามหาคนนัยน์ตาสีนิลแบบนั้นดู อาจจะเจอพิ้งกี้ตัวจริงก็ได้” ดูความคิดมัน -_-“

“งมเข็มในมหาสมุทรแบบนั้น ใครทำก็ฟายแล้ว!

จะว่าไปเคยมีแฮกเกอร์ลองตรวจสอบไอพีเครื่องของหมอนั่นดูนะ แต่พบว่าเป็นไอพีของอเมริกา ลองพบแบบนั้นก็เท่ากับไม่เจออะไรเลยนั่นแหละ เพราะไม่ว่าจะอยู่ประเทศไหน ส่วนใหญ่ก็ปลอมแปลงไอพีเป็นของอเมริกากันทั้งนั้น

เรื่องของหมอนั่นก็เลยกลายเป็นประเด็นถกเถียงกันถึงตอนนี้

พิ้งกี้ของฉัน(?)น่าสนใจสุดๆ ไปเลยใช่มั้ยล่ะ?

แต่ทำไม?... ฉันถึงรู้สึกว่าเห็นนัยน์ตาสีนิลของใครซักคนแบบผ่านๆ มาเมื่อไม่นานมานี้นะ? เห็นที่ไหนนะ?

“นี่วิสกี้ ปิดเทอมแกไม่คิดจะกลับไปอยู่บ้านหรอวะ?” ยัยแบมบูถามขึ้น

“ไม่อะ ยิ่งปิดเทอมแบบนี้คนยิ่งเต็มบ้านเลย วุ่นวาย ปวดหัว! อยู่ที่นี่แหละดีแล้ว” บ้านฉันเป็นครอบครัวใหญ่น่ะ สมาชิกเยอะความวุ่นวายก็เยอะตามไปด้วย อีกอย่างพวกนักเลงแถวบ้านมันเยอะ แล้วฉันก็ดันกลายเป็นศัตรูกับคนพวกนั้นไปเสียหมด ทำไงได้วะ? มันชอบมาแซวฉันจนฉันโมโห สุดท้ายก็ด่าพวกมันเรียงตัว จนตอนนี้ ไม่มีไอ้นักเลงหน้าไหนเป็นมิตรกับฉันเลย -_-^

“เอายังไงดีวะ?” ยัยแบมบูบ่นกับตัวเองเหมือนตั้งใจจะไม่ให้ฉันได้ยิน แต่ฉันหูดีกว่าที่หล่อนคิดย่ะ!

“มีอะไร?”

“เอ่อบ้านฉันจะไปเที่ยวกันน่ะ พ่อกับแม่อยากให้ฉันไปด้วย แต่

“ไม่ต้องห่วง! ไปเถอะ อยากไปเที่ยวก็ไป ฉันอยู่คนเดียวได้”

“จะดีหรอ?...

“เออ ดีอยู่แล้วล่ะ อยู่กับแกกับอยู่คนเดียวมันก็ไม่มีทางเลือกไหนน่ากลัวน้อยไปกว่ากันหรอก -_-^

“หมายความว่ายังไงวะ!?

“หมายความอย่างที่พูดนั่นแหละ” ก็ยัยนี่วันดีคืนดีก็ขนของน่ากลัวๆ เข้ามาเก็บในห้อง วันดีคืนดีก็ลุกขึ้นมาแต่งตัวแต่งหน้าซะหลอนขนหัวแทบตั้ง แถมดึกๆ ยังชอบลุกขึ้นมาเปิดเพลงร็อคหนักๆ หรือไม่ก็เพลงที่ร้องเสียงสูงๆ ให้อารมณ์อย่างกับอยู่ในโบสถ์หรือป่าช้า จนฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ามันอยู่กับมันไม่อยู่ อย่างไหนจะน่ากลัวกว่ากัน -_-“

 “เออ! จำไว้เลย เดี๋ยวจะเที่ยวให้นานๆ ปล่อยให้คิดถึงซะให้เข็ด!

กลัวคำขู่ของมันมากเลย -_-+

“แต่ก่อนไป สิ่งที่แกต้องทำมีอยู่อย่างนึง” ฉันหันไปจ้องมันเขม็ง

“อะไร?”

“ไปช่วยฉันขนเสบียงมาไว้ เวลาแกไม่อยู่ฉันไม่มีเพื่อนไปซื้อ”

“ฮะๆ ได้ๆ ขอเวลาอาบน้ำก่อน” มันรับปากก่อนลุกจากเตียงตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำทันที

 

“โห! มันนินทาฉันขนาดนั้นเลยหรอ?”

“เออสิ มันยังบอกไอ้เด็กใหม่นั่นต่อด้วยนะ ว่าถ้ามามีเรื่องกับแกน่ะ โดนแกด่ายันลูกบวชแน่”

หึย!... ฉันเดินไปพลางเมาซ์กับยัยแบมบูไปพลาง มันกำลังเล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับไอ้เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งที่มันไปนินทาฉันลับหลังแต่ยัยแบมบูแอบไปได้ยินมาน่ะ

เจอหน้าจะจัดการให้เข็ด!

“อ้าวเฮ้ย! นั่นมันขนมฉัน กินได้ไงวะ?” ยัยแบมบูท้วงขึ้นเมื่อฉันหยิบขนมปังชิ้นหนึ่งเข้าปาก

ฮะๆ ใครมันจะไปรู้ว่าของใครเป็นของใครวะ? ตอนนี้หิ้วของมาเต็มไม้เต็มมือไปหมด ฉันน่ะไม่เท่าไหร่เพราะของส่วนใหญ่เทไปให้ยัยแบมบูถือ

เรากำลังเดินกลับจากตลาดน่ะ

“เดี๋ยวก่อนถึงหอ แวะบ้านพี่เอรินก่อนนะ ฉันจะเอาไอ้นี่ไปฝากพี่เอริน ^_^” ฉันซื้อพายสัปปะรดไปฝากพี่เอรินน่ะ รู้สึกว่าพี่เอรินจะชอบกินนะ

“ตกลงแกเอาจริงหรอเรื่องพี่เอรินน่ะ?” ยัยแบมบูเอ่ยถามฉัน

“จริงสิ จริงจังมากด้วยแหละ”

“แต่ฉันว่า

“หุบปากเลย! ถ้าจะห้ามบอกไว้เลยว่าไม่มีทาง!

“แต่ฉันว่าแกลองถามใจตัวเองดีๆ ก่อนดีมั้ย? แกอาจจะไม่ได้ชอบ

“บอกว่าอย่าห้ามไง!

“เฮ้อ!... แกนี่มันดื้อจริงๆ” ยัยแบมบูถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เชอะ! ถามใจตัวเองหรอ? ถามเป็นสิบรอบแล้ว คำตอบที่ได้คือ ต้องพี่เอรินคนเดียวเท่านั้น! >.<

“หืม? นั่นมัน” ยัยแบมบูชี้ไปที่ ผู้หญิงคนหนึ่ง ประจวบเหมาะกับที่เธอหันมาเห็นเราสองคนเหมือนกัน

รุ่นพี่ที่โรงเรียนนี่นาไม่รู้จักชื่อหรอก แต่คุ้นๆ หน้า ถ้าจำไม่ผิดน่าจะอยู่ม. 6 นะ

“เอ่อน้องคะ พี่ถามอะไรหน่อยสิ” เธอเดินเข้ามาคุยกับฉันสองคน

“คะ?”

“รู้จักบ้านของพี่คินมั้ย? รุ่นพี่ที่จบจากโรงเรียนเราน่ะ เค้าบอกอยู่แถวนี้ แต่พี่ไม่รู้ว่าอยู่ไหน โทรหาไม่ได้ด้วย แบตหมดแล้ว” เธอบอกพลางชูมือถือของเธอที่ตอนนี้จอดับสนิทขึ้นให้เราสองคนดู

“คินไหนอะ?” ยัยแบมบูเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

“คินหรอ?... ใช่พี่ชายของพี่เอรินรึเปล่า?” ฉันเอ่ยถาม

“ใช่ๆ รู้จักใช่มั้ย?”

“ค่ะ กำลังจะไปบ้านพี่เอรินพอดี” ฉันบอกเธอ

“ดีเลย! พาพี่ไปด้วย >_<” แล้วทำไมต้องดีใจปานลิงได้กล้วยแบบนั้นด้วย? -_-^

รุ่นพี่คนนี้น่ารักพอดูเลยล่ะ ผมสีดำสนิทยาวประบ่า ผิวขาวอย่างกับกระดาษเอสี่แน่ะ สูงอีกต่างหาก หุ่นอย่างกับนางแบบ แต่หน้าอกสู้ฉันไม่ได้หรอกย่ะ

และรุ่นพี่คนสวยนั่นก็เดินตามฉันสองคนมาจนถึงบ้านพี่เอริน ฉันกดกริ่งหน้าบ้านและยืนรออยู่พักใหญ่

แต่ทำไมคนที่เดินออกมาเปิดไม่ใช่พี่เอรินวะ!?

ไอ้พี่คินนั่นเดินออกมาเปิด ก่อนจะมองหน้าฉันด้วยสายตาที่เหมือนจงใจจะถามว่า มาอีกทำไม?แต่ไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยถามถึงพี่เอริน รุ่นพี่ผู้หญิงที่เพิ่งแนะนำตัวกับฉันว่าชื่อพี่วีนัส เธอรีบถลันเข้าไปหาไอ้พี่คินนั่นก่อนจะกอดมันแน่น =[]=!!

“เฮ้!... มาเร็วจังวีนัส” ไอ้พี่คินเอ่ยขึ้นพร้อมกอดตอบเธอเหมือนสนิทชิดเชื้อกันมาแต่ชาติปางไหน

“เกือบหลงแน่ะ แบตหมดโทรหาพี่คินก็ไม่ได้ ดีนะเจอสองคนนี้อะ” เธอคลายกอดไอ้พี่คินแล้วหันมามองฉันสองคน

“เอ๊ะ!? หัวพี่คินไปโดนอะไรมาคะ?” รุ่นพี่วีนัสโพล่งถามน้ำเสียงตกใจ เมื่อสังเกตเห็นผ้าสีขาวที่แปะอยู่บนหัวหมอนั่น

หมอนั่นไม่ตอบคำถามเธอแต่กลับเหลือบหางตามองมาที่ฉันแทน จะหาว่าเป็นความผิดของฉันงั้นสิ!? ไม่แทงตายคาบ้านก็บุญเท่าไหร่แล้ว! ดันไม่พูดไม่จาแถมทำท่าทางเหมือนพวกโรคจิตเองนี่หว่า

ฉันหันหน้าหนีสายตาหมอนั่นก่อนจะเดินผ่านมันเข้ามาในบ้าน

“ไปไหนน่ะ?” มันเอ่ยถาม

“ไปหาพี่เอริน” ฉันหันไปตอบ

“ไม่อยู่”

“ไปไหน?”

“เด็กสมัยนี้ถามผู้ใหญ่ด้วยคำถามแบบนี้หรอ?” โหย! เลิกคิ้วทำหน้ากวนบาทาใส่อีกต่างหาก! มันน่านักเชียว!

“เออ ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก” ฉันเดินกลับออกมาทันที

“มีอะไร? เพิ่งกลับไปตอนเช้า กลางวันก็โผล่หน้ามาอีก”

ดูมันพูดเข้าเซ่!

“เรื่องของฉัน! ฝากนี่ไว้ให้พี่เอรินด้วย” ฉันบอกพลางยื่นถุงขนมให้ไอ้พี่คิน

“ไม่รับฝาก” หมอนั่นเบือนหน้าหนีอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะพารุ่นพี่วีนัสเดินเข้าบ้านไป รุ่นพี่วีนัสยังคงหันมามองฉันด้วยความสงสัย ก่อนพยักหน้าเป็นเชิงขอบคุณ ฉันยิ้มบางๆ ให้เธอแล้วหันกลับมาหายัยแบมบู

“อะไรกันเนี่ย? ผู้ชายหล่อๆ นั่นใครวะ?” ยัยแบมบูเอ่ยถามฉันทันที แน่ล่ะ มันยังไม่รู้จักหมอนั่น

“พี่ชายของพี่เอริน โรคจิตได้โล่เลย ไปกันเถอะ อารมณ์เสียวุ้ย!!” ฉันบอกก่อนเดินนำยัยแบมบูออกมาจากรั้วบ้านหมอนั่น อย่าให้ฉันมีโอกาสเอาคืนนะ!

รู้สึกกันมั้ย? ไอ้พิงกี้ นี่มันคุ้นๆ?

ใช่แล้ว!... ช่างภาพนามแฝงพิ้งกี้นี่ได้แรงบันดาลใจมาจากผู้ชายคนนี้

Lord kevinz
 

ช่างภาพที่ไรเตอร์ปลื้มมมมมมมสวดๆ!

ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้! ดูอันตรายแต่น่าเข้าใกล้สิ้นดี!!! (เพ้อละ)

ภาพแต่ละภาพที่ทำออกมานะ ฮึ่ย!...

ชอบ!!! ผู้ชายแบบนี้แหละใช่เลย!!!!!!

 

พิ้งกี้ในเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมากจากผู้ชายคนนี้แหละ

แต่จะดู Light กว่าหน่อย เพราะ lord kevinz ดาร์กเกินไปสำหรับนิยายเรื่องนี้

ถึงอย่างนั้น แต่พิ้งกี้ก็ดูลึกลับกว่า เพราะมีข้อมูลแค่เพศกับรสนิยม

แต่ lord kevinz เปิดเผยอายุ เป็นลูกครึ่ง สีผิว เพศ บลาๆๆ

ถึงจะข้อมูลน้อย(ซึ่งเราก็พยายามสืบหาให้ได้มากที่สุด) แต่ก็ยังลึกลับอยู่ดี

>_< พูดถึงผู้ชายคนนี้แล้วคลั่งวุ้ย!!!

(ใครที่ยังไม่รู้จัก lord kevinz เสิร์ทกูเกิลได้เลยนะจ๊ะ)


(นั่งกรี๊ด)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

842 ความคิดเห็น

  1. #767 gniyjolie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 02:09
    ๕๕๕๕๕๕

    นึกแล้วอยากอ่านต่อให้จบอ่ะ

    T^T
    #767
    0
  2. #719 ToeyCesci'Z (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 00:58
    คิน แกหื่นมว้าก ><
    #719
    0
  3. #696 SA-Sine I'm HERE! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2555 / 14:27
    พระเอกหื่นเปิดเผยสุดๆ
    #696
    0
  4. #695 SA-Sine I'm HERE! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2555 / 14:27
    พระเอกหื่นเปิดเผยสุดๆ
    #695
    0
  5. #635 Gunner (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 14:35
    รู้สึกดีพระเอกโดนประทุษร้าย55+
    #635
    0
  6. #550 pie@today (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 14:53
     เอิ่ม สมน้ำหน้าคินละ ที่หัวแตก ;'D
    #550
    0
  7. #467 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 10:29
    ทำไมพระเอกมัน... ลามกได้ใจแบบนี้ฟะ T^T
    #467
    0
  8. #459 Aumzippy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:03
    สนุกมากๆ แต่เสียดายที่อ่านได้ไม่จบทั้งเรื่อง T^T
    #459
    0
  9. #91 Funny... (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2555 / 20:30
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด~....ชอบอ่ะ >0<
    #91
    0
  10. #90 St.AbBong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 15:06
     คู่นี้??? สนุกอ่ะ
    #90
    0
  11. #89 where are U (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 20:32
    พี่คินหื่นจังอ่ะ=O= .......แต่เค้าก็ชอบนะ =.,=b
    #89
    0
  12. #88 JENNYHA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 19:31
    ถ้าเป็นครูนางเอกเราจะทำให้ นร เสื่อมกันพอดี ฮาๆๆ
    #88
    0
  13. #87 ☀Relax☀ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 16:51
    ดีแล้วที่ไปเป็นช่างภาพแทนครู
    ปากแบบนี้อ่านะ = =
    #87
    0
  14. #86 pondlovemy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 21:26
    ชอบอ่ะ
    #86
    0
  15. #85 best zaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 00:28
    พิงกี้ คือ คิน แน้ๆ555 เฮ้ย วิสกี้เป็นเลสเหรอ555 ปกตินางเอกเป็นไม้กระดานเรื่องนี้ เอิ่ม...เข้าใจว่า แหวกแนวนะ5555
    #85
    0
  16. #84 llamll (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 17:39
     วิสกี้น่ารัก(?)
    #84
    0
  17. #83 Mayl3 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 19:59
     แอบฮาอ่ะ ฮ่าาา
    #83
    0
  18. #82 N++ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 12:37
    สนุกและน่าติดตามสุดๆ
    #82
    0
  19. #81 ลิปควิด (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 13:40
    555+ ชอบตอนนี้มากค่ะ วิสกี้ว่าได้แบบสะใจอ่ะ ที่จริงสะดุดกับคำว่าหน้าปลาไหลชนเขื่อนล่ะ เพราะว่ามีเพื่อนเคยบอกเราเอาไว้ว่า"หน้าแกเหมือนปลาดุกชนเขื่อน-_-"

    ป.ล. วิสกี้น่าร้ากกก
    #81
    0
  20. #80 กวาง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 16:21
    แน่ะพี่คินจะกินแต่ผู้หญิงที่อายุน้อยกว่า งั้นสาวที่มาหาที่บ้านก็มาเพื่อให้พี่คินกินน่ะสิ

    ในเมื่อพี่คินหื่นขนาดนี้ เรื่องไม่กินคงเป็นไปไม่ได้หรอก
    #80
    0
  21. #79 knkn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 19:56
    อยากอ่านต่ออ่ะ

    ชอบวิสกี้..กับพี่คินอ่ะ

    เวลาเจอกันแล้วน่ารักดี..555+
    #79
    0
  22. #78 jing boildegg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 19:01
     รอ รอ รอ แง~!
    #78
    0
  23. #77 โอ้วว..ชีทเค้ก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 14:59
    สนุกค่า
    #77
    0
  24. #76 N++ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 10:39
    รีบอัพน้าสนุกมากๆ
    #76
    0
  25. #75 PiMMip (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 05:04
    หื่นได้ใจ ชอบๆ
    #75
    0