Brother by Ren Ti Gu Jia (นิยายแปล) (Yaoi) (END)

ตอนที่ 53 : Brother - 53

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    4 เม.ย. 62

Brother – 53

 

 

 

 

ท่านทั้งหลายได้ยินคำซึ่งกล่าวไว้ว่า จงรักเพื่อนบ้านของท่าน และเกลียดชังศัตรูของท่าน

แต่เราบอกพวกท่านว่า จงรักศัตรูของท่าน และจงอธิษฐานเพื่อบรรดาคนที่ข่มเหงพวกท่าน

เพื่อว่าพวกท่านจะเป็นบุตรของพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์ เพราะว่าพระองค์ทรงให้ดวงอาทิตย์ของพระองค์ขึ้นส่องสว่างแก่คนดีและคนชั่วเสมอกัน และให้ฝนตกแก่คนชอบธรรมและคนอธรรม

–Matthew 5:43-45 (Cr.  Matthew 5:43-45  )

 

 

 

 

          เสี่ยวเจิ้ง

          สวี่เจิ้งตื่นขึ้นมา

          เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง ศีรษะเต็มไปด้วยเหงื่อ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก

          เขาวางมือไว้บนอกด้านซ้ายของตัวเองเป็นเวลานานจากนั้นก็เรียก เกอเกอ

          ไม่มีเสียงใดตอบกลับ

          บานหน้าต่างถูกเปิดแง้มไว้เล็กน้อย สายลมในตอนเช้าพัดผ้าม่านค่อนข้างแรงขณะแสงแดดสว่างจ้า

          ด้านที่พี่ชายของเขานอนว่างเปล่า ผ้าห่มทั้งหมดคลุมอยู่บนตัวเขา เสื้อผ้าที่วางระเกะระกะท่ามกลางความรีบเร่งของเมื่อคืนที่ผ่านมาถูกหยิบขึ้นมาพับเป็นกองเรียบร้อยอยู่บนเตียง

          สวี่เจิ้งรู้สึกวางใจเมื่อเห็นเสื้อผ้า

          เขาล้มตัวลงไปบนเตียงอีกครั้ง สูดดมเอากลิ่นของพี่ชายที่ติดอยู่กับหมอนเข้าไปในจมูก

          เขาฝัน สวี่เจิ้งแทบจะไม่เคยฝันเลยเพราะเขาหลับลึกมาก ครึ่งแรกของความฝันนั้นเบลอไปหมด เขาจำได้เพียงแค่ว่าเขาพายเรือไปที่ไหนสักแห่งกับพี่ชาย สภาพอากาศนั้นยอดเยี่ยมและดอกบัวก็บานรอบตัวพวกเขา พี่ชายของเขาพูดกับเขาเบาๆ เขารับรู้ได้ถึงความสุขแม้จะอยู่ในฝัน เขาก้มศีรษะช่วยพี่ชายของเขาเก็บดอกบัว เมื่อพี่ชายเรียกเขาเบาๆว่า เสี่ยวเจิ้งเขาก็เงยหน้าขึ้น และพี่ชายของเขาก็มอบจูบเบาๆให้เขา เขารู้สึกว่ามีบางอย่างที่อบอุ่นอยู่ในตัวเขา ซึมซับเข้าไปในเนื้อและกระดูกทุกส่วน เขาเรียกกลับอย่างขัดเขินว่า เกอเกอและสวี่ผิงก็ยิ้มให้เขา สิ่งต่อไปที่เขารับรู้ก็คือความฝันได้แตกสลายราวกับกระจกแตก

          สวี่เจิ้งตื่นจากฝัน

          เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงฝันแบบนั้น นั่นทำให้เขารู้สึกกังวลเล็กน้อย เขาพลิกตัวไปรอบเตียงขณะที่ฝังใบหน้าลงไปยังหมอนของสวี่ผิงและสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

          เขาเคยถูกพี่ชายดุจากการกระทำแบบนี้เพราะหมอนสกปรกมาก แต่สวี่เจิ้งก็ไม่เคยเลิกทำ เขากระหายกลิ่นของพี่ชายเหมือนติดฝิ่น และเขาก็ไม่สามารถห้ามตัวเองจากการเลียซอกคอของสวี่ผิงราวกับลูกสุนัขตัวโตเมื่อพวกเขาอยู่บนเตียง

          เมื่อคิดแบบนั้นสวี่เจิ้งก็เริ่มรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมา

          เขาคว้าเสื้อยืดและลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า สวมขาเข้าไปในกางเกงขายาว

          เขาเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็ก้าวลงบันไดเร็วๆเพื่อหาสวี่ผิง

          สวี่ผิงไม่ได้อยู่ในบ้าน กระเป๋าเดินทางถูกจัดวางไว้อย่างเรียบร้อยตรงมุมทางเดิน มีแก้วน้ำร้อนวางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว

          สวี่เจิ้งมองไปรอบๆแต่ไม่เห็นสวี่ผิง

          เขาเปิดประตูตาข่ายที่หันไปทางทะเล ชายหาดว่างเปล่าแต่กลับมีเสื้อผ้าสองชิ้นวางอยู่

          สวี่เจิ้งหยิบมันขึ้นมาและสูดดม มันยังคงมีกลิ่นของพี่ชายและความร้อนอยู่

          เกอเกอ!”

          เขาตะโกน มันดังไปไกลมากจนทำให้นกสองตัวบนชายหาดตกใจ พวกมันกระพือปีกขึ้นแล้วบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

          สวี่เจิ้งรู้สึกชาไปทั่วแขนขา เขายกแขนขึ้นและเห็นว่าขนบนร่างกายลุกชันไปหมด

         

 

 

 

          สวี่ผิงรู้สึกราวกับว่ากำลังเดินไปตามอุโมงค์มืดๆ

          แต่แทนที่จะกลัว เขากลับรู้สึกสงบ

          เขาไม่รู้ว่ากำลังอยู่ที่ไหนหรือกำลังจะมุ่งหน้าไปทางไหน ราวกับว่าอารมณ์ด้านลบถูกดูดออกไปหมด เขารู้สึกเบาลอย แม้แต่ความมืดมิดก็ทำให้เขารู้สึกปีติ

          เขาเดินไปยังปลายด้านหนึ่งของอุโมงค์ที่สีแสงแดดส่องถึง มันทำให้ความปรารถนาของเขางอกเงยงดงามขึ้นเรื่อยๆราวกับว่ามีบางอย่างกำลังชักจูงเขา

          เขาเข้าไปหามัน

          มีเงาสองเงาอยู่ภายในแสงสว่างนั้น เป็นเงาผู้หญิงและผู้ชาย แสงเปล่งประกายรอบล้อมตัวของพวกเขา ใบหน้าของพวกเขาเบลอแต่กลับดูบริสุทธิ์

          เขารู้สึกผ่อนคลายและสดใส เขายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาและเรียกเบาๆ พ่อครับ แม่ครับ

          เขาจำสิ่งต่างๆที่คิดว่าลืมไปได้ และพวกเขาก็ชัดเจนเหลือเกิน ผมตายแล้วเหรอครับ?เขาถาม

          ทั้งสองร่างมองกลับมาที่เขาเท่านั้น

          ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เขากลับไม่รู้สึกกลัวเลย

          ทุกอย่างปกติสุขและดีมากๆในโลกนี้ ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีเรื่องที่ต้องกังวล มันเป็นเหมือนกับสวรรค์

          เขามองย้อนกลับไปในชีวิตของตัวเองและไม่เขาได้รู้สึกเสียใจ เขาทำหน้าที่ของเขาแล้ว

          เขายิ้ม พาผมไป

          เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อไปสู่แสงนั้น แต่เขากลับได้ยินเสียงร้องมาจากที่ไกลๆ เกอเกอ!”

          เขาชะงักและมองกลับไปด้านหลังตัวเอง

          เสียงตะโกนดังแทรกผ่านความมืดและเอาชนะเสียงเต้นในหัวใจของเขา

          เกอเกอ!”

          เกอเกอ!”

          สวี่ผิงรู้สึกเจ็บปวดราวกับเสียงนั้นกำลังฉีกวิญญาณของเขาออกจากกัน

          สิ่งต่อไปที่เขารับรู้ได้คือน้ำตาที่ไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก

 

 

 

         

          เปลือกตาของเขาหนักอึ้ง เขาเปียกโชกและหนาวสั่น

          ใครบางคนกำลังกดหน้าอกเขาอย่างแรง บีบจมูกและเป่าปากเขา

          หลังจากเป่าไปสักพัก คนนั้นก็กดหูแนบกับหน้าอกของเขาอีกครั้ง อย่าทำอย่างนี้สวี่ผิงเสียงของเขาสั่น อย่าทำอย่างนี้

          มันฟังดูคุ้นเคยกับสวี่ผิง แต่เขาจำไม่ได้ว่าเป็นใคร

          ชายคนนั้นทำCPRซ้ำอีกสองสามครั้ง แต่สวี่ผิงก็ยังนอนนิ่งอยู่บนผืนทราย ดวงตาปิดสนิทและไม่ไหวติงแม้แต่น้อยทั้งยังหายใจแผ่วเบา เขาเริ่มสำลัก กลับมาเดี๋ยวนี้สวี่ผิง! ฉันเห็นนายร้องไห้นะ! นายรู้ตัวใช่ไหม!? กลับมา! กลับมา!”

          เสียงชายคนนั้นฟังดูเจ็บปวด สวี่ผิงก็เจ็บปวดเช่นกัน

          เขาอยากขยับนิ้วแต่ร่างกายเขากลับถูกตรึงด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น

          ชายคนนั้นกุมใบหน้าของสวี่ผิงและเป่าลมเข้าไปอีก แต่สวี่ผิงก็ยังไม่ฟื้น เขากอดหัวของสวี่ผิงไว้และทำเสียงแปลกๆ

          สวี่ผิงคิดว่าเขากำลังหัวเราะ แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกถึงเม็ดฝนอุ่นๆบนใบหน้า

          ความผิดของฉัน... ฉันผิดเอง...

          สวี่ผิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

          เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะลืมตาขึ้นเพื่อดูว่าอีกคนเป็นใคร แต่ในวินาทีถัดมาเขาก็รู้สึกถึงริมฝีปากของชายคนนั้นบนปากของตัวเอง

          ชายคนนั้นจูบเขาลึกซึ้งจนเขารู้สึกว่าลิ้นกำลังถูกกิน

          จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกำปั้นกระทบกับแก้มของเขาดัง ผัวะ!

          ชายคนนั้นผละออกไป

          เขาได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของน้องชายที่พุ่งเข้าหาผู้ชายคนนั้นเพื่อชกต่อย ทั้งสองกลิ้งไปทั่วพื้นทราย

         

 

 

         

          สวี่เจิ้งถูกความโกรธครอบงำไปทั้งตัว

          เขาว่ายออกไปหลายครั้งแต่ไม่เจอพี่ชาย นั่นทำให้เขาผิดหวังกว่าที่เคย อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเคยถูกสวี่ผิงทิ้งเมื่อตอนยังเด็กมาแล้วครั้งหนึ่ง สวี่เจิ้งจำได้ว่าสวี่ผิงที่มีเลือดออกบอกกับเขาว่า ไปตายซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีกแม้ว่าจะผ่านช่วงเวลาหนึ่งไปแล้ว ส่วนหนึ่งของสวี่เจิ้งก็ยังเชื่อว่าตัวเขาไม่ดีพอสำหรับพี่ชาย แล้ววันหนึ่งพี่ชายก็จะทิ้งเขาโดยไม่บอกกล่าวแบบนี้ หายไปและปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวในความมืด

          สวี่เจิ้งจำความรู้สึกนั้นได้ และเขาก็ไม่กลัวอะไรไปมากกว่านี้แล้ว

          เขากลับเข้าฝั่งด้วยความและเกรี้ยวกราดที่คำรามอยู่ในตัวเขา เขาไม่เข้าใจว่าทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ช่วงหลังมานี้พี่ชายดีกับเขามาก ทำหลายอย่างกับเขาจนไม่สามารถจินตนาการได้ พี่ชายให้ร่างกายกับเขา เขาจูบและกอดด้วยความสนิทสนมได้ ความสุขที่สวี่เจิ้งได้รับทำให้เขารู้สึกจะระเบิดเหมือนลูกบอลลูน แต่สิ่งที่เขารู้ต่อมาคือเกอเกอหายไป

          เขาขมวดคิ้วและขบกรามแน่น กล้ามเนื้อใบหน้าของเขาสั่นสะเทือน

          ในทันใดนั้นเขาเห็นพี่ชายนอนอยู่บนชายหาด หลับตาราวกับกำลังหลับใหล และจากนั้นก็มีชายแปลกหน้าก้มลงไปจูบเขา

          สวี่เจิ้งจ้องมองด้วยความงุนงงชั่วครู่ ความคิดหลายอย่างวิ่งผ่านเข้ามาในห้วงความคิดของเขา แต่มันก็พันกันยุ่งเหยิงและสับสน บางอย่างก็เป็นสิ่งที่สวี่เจิ้งไม่เข้าใจ แต่พวกมันทั้งหมดก็หลายเป็นหนึ่งเดียว เกอเกอไม่ได้ทิ้งผม เกอเกอถูกขโมยไปจากผม

          ครึ่งหนึ่งของความกังวล ความกลัวและความสิ้นหวังกลายเป็นความยินดี

          เกอเกอไม่ได้ทิ้งผม เกอเกอถูกขโมยไปจากผม

          เขาพุ่งไปที่คอของชายคนนั้นและเหวี่ยงกำปั้นไปที่ใบหน้าของเขาจนจมูกของเขามีเลือดไหลออกมา

          เมื่อชายคนนั้นออกห่างจากสวี่ผิงก็ยังมีความตกใจเมื่อเขาจ้องไปที่สวี่เจิ้งราวกับไม่อยากเชื่อว่าเขาถูกโจมตี

          สวี่เจิ้งก้าวข้ามพี่ชายและเข้าไปคว้าไหล่ของชายคนนั้นเพื่อจะชกอีกหมัด ชายคนนั้นกำเข้าที่ข้อมือของสวี่เจิ้งและบิดลงไปที่พื้นทราย

          สวี่เจิ้งผลักชายคนนั้นลงและต่อไปยังใบหน้าของเขาโดยไม่สนใจ

          ชายคนนั้นแข็งแรงมาก หมัดของเขาพุ่งโดนตาของสวี่เจิ้งจนเลือดไหลออกมา

          แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บเลย

          เขารู้สึกว่ามีไฟลุกในอกของเขาและมันทำให้เขาเดือนพล่าน ขมับของเขาเต้นตุบตุบ ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว

          ฆ่าเขา! ฆ่าเขา!

 

 

 

 

          พวกเขาต่อสู้กันกลิ้งไปทั่วพื้นทราย ความโกรธของชายคนนี้ดูเหมือนจะถูกกระตุ้นเช่นกันและเขาก็สู้กลับอีกหนึ่งร้อยสิบเปอร์เซ็นต์

          ดวงตาของพวกเขาสบกันด้วยแววตาน่ากลัวและเต็มไปด้วยความเกลียดชังราวกับจะฆ่ากันและกัน

          สวี่เจิ้งไม่เคยโกรธเช่นนี้มาก่อน เขารู้สึกถึงความกลัวเมื่อคิดว่าแสงเดียวของเขาจะถูกผู้ชายคนนี้ขโมยไป ทิ้งเขาให้อยู่กับความเจ็บปวด เขาส่ายหน้าไม่ยอม

          เขาโหยหวนเหมือนหมีที่เกรี้ยวกราดและกระโดดเข้าไปเพื่อบีบคนชายคนนั้นและดันหัวเขาลงกับทราย

          ชายคนนั้นพยายามดันตัวหนีจากพื้น เขาพ่นทรายออกจากปาก สวี่เจิ้ง!” เขาตะโกนเสียงดัง

          สวี่เจิ้งจับคางชายคนนั้นและกดใบหน้าเขาลงต่อไปโดยไม่สนใจ

          สวี่เจิ้ง พี่ชายนายตายแล้ว

          หมัดขวาของสวี่เจิ้งหยุดเหนือจมูกของชายคนนั้น ลังเลไปวิสองวิก่อนจะกระแทกลงอย่างหนัก

          ชายคนนั้นไอเป็นเลือดออกมา

          สวี่เจิ้งจับคอเสื้อชายคนนั้นขึ้นมาและทุ่มเขาลงพื้นอีกครั้ง

          ชายคนนั้นมองเขาแล้วกระซิบ สวี่ผิงตายแล้ว

          หมัดร่วงลงมาใส่เขาอีกครั้ง และเขาก็หยุดต่อต้าน เขาขดตัวลงกับทรายและก้มศีรษะไว้ภายใต้แขนเงียบๆ

          เวลาผ่านไปสักพักกว่าการโจมตีจะหยุดลง สวี่เจิ้งที่เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวหายใจหอบเหนื่อย เขาใช้มือค้ำเข่าไว้

          ชายคนนั้นยังคงไอต่อไปเป็นระยะระยะบนพื้น ปอดของเขาส่งเสียงครืดๆเหมือนเครื่องสูบลมที่พังแล้ว

          สวี่เจิ้งค่อยๆคลายตัวเองอย่างช้าๆ ก้าวข้ามชายคนนั้นไปหาสวี่ผิง

          ลุกขึ้นเร็วเกอเกอ

          เขาค่อยๆยกแขนสวี่ผิงเบาๆ

          กลับบ้านกันนะเกอเกอ        

          สวี่ผิงหลับตาสนิท

          สวี่เจิ้งกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างเจ็บปวดเล็กน้อยและคิดหาคำพูด

          ผมผิดเองเกอเกอ ผมไม่น่ามีเรื่อง อย่าโกรธผมนะเขาจับมือสวี่ผิง

          กลับบ้านกันนะเกอเกอ

          คำตอบเดียวของเขาคือเสียงคลื่นที่ซัดสาดชายหาด

          ชายคนนั้นเริ่มสะอื้นอยู่บนพื้นทราย

          สวี่เจิ้งจ้องไปที่พื้นทรายอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงและจูบแก้มสวี่ผิง

          เขาค่อยๆสังเกตอารมณ์พี่ชายราวกับสุนัขตัวแสบที่เอาใจเจ้าของ

          เกอเกอเหนื่อยใช่มั้ย?

          สวี่ผิงไม่ตอบ

          สวี่เจิ้งนอนลงข้างๆพี่ชาย เขาหันไปมองสวี่ผิง

          เกอเกอเหนื่อย ผมจะนอนกับเกอเกอสักหน่อย

          เขาขยับสวี่ผิงเข้ามาใกล้นิดๆและใช้มือของตัวเองรองหัวไว้

          ใบหน้าของสวี่ผิงซีดเผือด ขนตาของเขาเรียงเป็นแพแน่น มีเพียงแค่ริมฝีปากที่เป็นสีชมพู แต่เมื่อมองดูรวมๆกลับไม่น่าไว้วางใจ

          สวี่เจิ้งรู้ว่าพี่ชายของเขาหนาว เขาถอดเสื้อแล้ววางทับบนตัวสวี่ผิง

          เขานอนลงและแตะขนตาสวี่ผิง

          นานเกินไป

          เขาจูบดวงตาของพี่ชายด้วยความรัก

          ฝันดีนะเกอเกอ เราจะกลับบ้านตอนพี่ตื่น

         

 

 

 

          ท้องฟ้ามืดครึ้ม เมฆหนาปกคลุมแสงอาทิตย์ เมฆสีดำกำลังก่อตัวกันที่ขอบทะเลพร้อมสำหรับการต่อสู้ เสียงฟ้าร้องแผ่วเบาดังมาจากภายในม่านหนาราวกับกลองสงคราม สิ่งที่ขาดหายไปคือสายฟ้าฟาดข้ามท้องทะเล จากนั้นฝนก็ตกลงมาสู่โลก

          ลุกขึ้นชายคนนั้นยืนอยู่ข้างๆสวี่เจิ้งตอนนี้และออกคำสั่งอย่างเย็นชา ปล่อยสวี่ผิงซะ

          เขาพยายามจะจับแขนของสวี่ผิง แต่สวี่เจิ้งลืมตาขึ้นมาและผลักเขาออก

          เขาลุกขึ้นและตั้งท่าปกป้องอยู่หน้าพี่ชาย จ้องมองชายอีกคนเหมือนหมาป่าล่าเนื้อ

          หลังจากเงียบไปสักครู่ ชายคนนั้นก็พูดขึ้น เขาตายแล้ว สวี่เจิ้ง

          ทันทีที่เขาพูดนั้นคำพูดของเขาก็ทิ่มแทงเขาเอง เขาเงยหน้าขึ้น ตัวสั่นเทาขณะพยายามซ่อนดวงตาที่สั่นไหว

          สวี่เจิ้งจ้องกลับอย่างระมัดระวัง

          เขาป่วย เขามาที่นี่กับนายเพียงเพราะอยากจะสร้างความทรงจำที่มีสุขกับนายในวันสุดท้ายของชีวิตเท่านั้น

          ขณะที่เขาพูดเขาก็พยายามอ้อมไปรอบตัวสวี่เจิ้งเพื่อเข้าไปหาสวี่ผิง

          สวี่เจิ้งปัดมือของเขาออก

          เขาเป็นอย่างนี้ตลอด เขาดูเก่ง ฉลาดตอนอยู่ในโรงเรียน แต่จริงๆแล้วเขามันโง่ที่ไม่รู้จักทำสิ่งต่างๆด้วยวิธีอื่น

          ชายคนนั้นพยายามอีกครั้ง แต่ก็โดนสวี่เจิ้งเตะล้ม

          หลายปีมานี้ฉันกลับมาไม่ได้ ฉันได้แต่ให้คนเฝ้าดูเขา ฉันทำสิ่งที่เลวร้ายกับเขาไว้ และมันก็หลอกหลอนฉันเหมือนฝันร้าย หลายปีที่ผ่านมาฉันคิดว่าฉันจะกลับมายืนหยัดต่อหน้าเขาเมื่อฉันมีชื่อเสียงและอำนาจแล้ว เพื่อขอโทษเขา ฉันจะให้สิ่งที่เขาไม่เคยฝันถึง... เงิน สถานะ หรือชีวิต...

          เขาพยายามลุกขึ้นด้วยเท้าตัวเอง เขาปัดฝุ่นออกจากใบหน้าและก้าวไปหาสวี่เจิ้ง

          นายรู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไงเวลาไปโรงเรียนตอนเช้า ทำงานตอนกลางคืน นอนวันละสามชั่วโมงต่อวัน? มันรู้สึกยังไงที่ต้องทำงานอย่างหนักยี่สิบชั่วโมงและถูกส่งไปโรงพยาบาลเพราะเป็นลมชัก? มันรู้สึกยังไงที่ได้รับสินบน ข่มขู่แบล็กเมล์และหักหลังใครก็ตามที่นายทำได้เพื่อปีนบันไดขึ้นไป? มันรู้สึกยังไงที่จะต่อต้านความชอบของตัวเองและแต่งงานกับผู้หญิงที่นายไม่รู้สึกด้วย อยู่กับเธอทุกวัน ทำดีต่อหน้าพ่อที่ร่ำรวยของเธอเพื่อเงิน!?”

           เขายืนขึ้นต่อหน้าสวี่เจิ้ง

          นายไม่รู้อะไรเลยเขากระซิบ ไอ้โง่

 

 

 

         

          ด้วยการเตะเพียงครั้งเขาก็ไล่สวี่เจิ้งออกไปได้ จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปคว้าลำคอสวี่เจิ้งที่พยายามดิ้นรน

          เขาหลบแขนอ่อนแรงของสวี่เจิ้ง และรัดแขนมากขึ้นรอบลำคอสวี่เจิ้ง เขาพูดพร้อมกับหรี่ตาลง นายเกิดมาเป็นน้องชายเขา เขารักนาย ห่วงนาย ยอมแพ้ทุกอย่างเพื่อนาย แต่นายทำอะไรให้เขาบ้าง!? นายเกิดมาปัญญาอ่อนแล้วก็ยังดูแลตัวเองไม่ได้ อะไรทำให้นายคิดว่าจะเก็บเขาไว้กับตัวเองได้? นายไม่ดีพอสำหรับเขา!”

          สวี่เจิ้งหายใจไม่ออก ใบหน้าของเขาแดงเถือก แขนของชายคนนั้นเป็นเหมือนผ้าพันคอรอบคอของเขา เขาพยายามเหวี่ยงแขนเพื่อเอาตัวรอดแต่ชายคนนั้นก็ปัดแขนเขาอย่างง่ายๆ

          ทุดท้าย...สุดท้ายฉันก็...เขาเริ่มสำลัก ฉันรู้ว่าเขาเป็นมะเร็งและจะพาเขาไปในครั้งนี้ พาเขาไปรักษาและให้ชีวิตที่ดีกับเขา ฉันบอกกับตัวเองว่าให้รอก่อน รอก่อน ฉันจะมาเจอเขาหลังจากที่จบทริปของนายและบอกเขาว่าฉันขอโทษ บอกเขาว่าฉันคิดถึงเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา บอกเขาว่าฉันติดต่อกับหมอที่ดีที่สุดเพื่อที่จะรักษาเขาให้หาย แต่... แต่...

          สวี่เจิ้งรู้สึกว่ามีบางอย่างที่อุ่นร้อนหยดลงใบหน้าเขา

          มันช้าไป มันช้าไป... สวี่ผิงตายแล้ว เขาอ่อนแอมาก แต่เขาก็ยังเลือกจะไปว่ายน้ำตอนเช้า เขาต้องทำมันเพราะอะไรบางอย่างแน่ นายเป็นน้องเขาหรือเปล่า? นายไม่ได้ดูแลและรักเขามากเหรอ? ทำไมนายไม่ดูเขา!? ทำไม!?”

          ในที่สุดมือที่กำรอบคอของเขาก็หายไป ชายคนนั้นก้าวถอยหลังและลงไปนั่งบนพื้นทรายพร้อมกับคร่ำครวญ

          นายนาจะตายไปซะ ตายไปเพื่อสวี่ผิงแล้วเอาเขากลับมา เขาดีกับนายจริงๆ ถ้านายเห็นเขาเป็นพี่ชายจริงๆ นายไปแทนที่เขาสิ!”

          สวี่เจิ้งจับคอของตัวเองและไอออกมา เขาค่อยๆลุกขึ้นมองไปที่ชายที่กำลังร้องไห้ก่อนจะหันไปหาสวี่ผิง

          เขาก้มลงไปและแตะหน้าผากตัวเองกับสวี่ผิง

          เขาจ้องไปที่ใบหน้าซีดขาวของสวี่ผิง เกอเกอ

          เขาผลักพี่ชาย

          ลุกขึ้นเกอเกอ

          เขาเขย่าไหล่พี่ชาย

          ตื่นสิเกอเกอ

          ชายอีกคนเงยหน้ามองสวี่เจิ้ง

          สวี่เจิ้งเขย่าตัวสวี่ผิง ลุกขึ้นเกอเกอ

          เกอเกอ

          เขาตีสวี่ผิงไปทั่วใบหน้า

          ชายอีกคนตกตะลึงและโกรธแค้นในวินทีต่อมา เขารีบกระโดดมาห้ามสวี่เจิ้ง

          นายทำอะไร!? เขาตายแล้ว!”

          ยังไม่ตาย!” สวี่เจิ้งคำรามตอบ

          พี่ยังไม่ตาย เกอเกออยู่ตรงนี้ ผมได้ยินเขาพูดกับผมเขาเอียงศีรษะฟังอย่างระมัดระวัง เขาบอกผมว่าอย่ากลัว เขาบอกผมให้รอเขา

          ชายอีกคนเบิกตากว้างและค่อยๆปล่อยสวี่เจิ้ง

          สวี่เจิ้งโน้มตัวลงแล้วเรียกเบาๆ เกอเกอ

          เขาจูบแก้มข้างหนึ่งแล้วก็จูบอีกข้าง

          ชายคนนั้นดูเหมือนจะทนมองฉากนี้ไม่ได้ เขาหันดวงตาหนีและกดเม้มริมฝีปากลง

          สวี่เจิ้งจับมือของพี่ชายและจูบลงทุกๆนิ้วก่อนจะวางลงบนใบหน้าของตัวเอง

          เกอเกอ ผมไม่กลัวเลยเขาบอกอย่างงุ่มง่าม ผมอยู่นี่ ไม่ไปที่ไหน

          ผมรอเกอเกออยู่นะ

          เขาก้มตัวลงไปจูบบนริมฝีปากของสวี่ผิง

          เกอเกอ…”

          เสียงของเขาสั่นคลอนในตอนท้ายเหมือนเด็กๆที่บาดเจ็บ

          ผมของเขายุ่งเหยิง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยช้ำจากการต่อสู้

          เขาเช็ดน้ำตาด้วยแขนข้างหนึ่ง แต่มันก็หลดลงมาซ้ำแล้วซ้ำอีก

          ผมรักเกอเกอเขาพ่นคำพูดที่อยากจะพูดออกมา เกอเกออย่าทิ้งผมไว้ข้างหลังนะ

          น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากดวงตาของสวี่ผิง มันกลิ้งข้ามใบหน้าและตกลงไปในผืนทราย

          น้ำตาที่ยังคงหลั่งไหลออกมาจากมุมของดวงตาไหลลงบนทรายเป็นวงสีเข้ม

          สวี่เจิ้งยังคงร้องไห้ มันเป็นครั้งแรกที่เขาหลั่งน้ำตา

          ด้านหลังของเขาคือชายคนนั้นที่คุยโทรศัพท์อยู่

          ...รถพยาบาล... ใช่ เอาเลย บอกเขาว่าฉันบอกอย่างนั้น ให้เฮลิคอปเตอร์มารับฉันที่นี่ทันที...

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------

ตอนนี้ยาวมากกกกก เหนื่อยเลยค่ะ ฮ่าๆ

ทะด๊าาาา ใครกันนะที่โผล่มาเป็นชายปริศนา เราคิดว่าทุกคนคงเดาได้ค่ะ

ตอนต่อไปก็จบแล้วนะคะทุกคน เรามาลุ้นไปด้วยกันค่ะว่าจะเป็นยังไงต่อไป ^^

ผิงผิงนี่ชอบหาเรื่องให้ตัวเองจริงๆเลยนะคะ

เจอคำผิด+แปลผิดสะกิดค่ะ ขอบคุณค่ะ

เจอกันตอนต่อไปค่ะ

29/3/19

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. #428 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 03:26
    คืออ่านตอนนี้ค้างไว้เพราะกลัวค้าง มาอ่านตอนนี้ ก็คือ แงงงงง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
    #428
    0
  2. #399 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 00:13
    เธอทำชีวิตของคนๆนึงพัง ไม่ว่าจะเหตุผลอะไรแต่เราบอกตรงๆว่าฟังไม่ขึ้น ถึงแม้ตอนหน้าอาจจะช่วยผิงน้อยของเรากลับมา แต่เราจะไม่ยกโทษให้เธอแน่ๆ แต่ตอนนี้ช้้นเจ็บปวดไปหมดเลย ;-;
    #399
    0
  3. #372 luzia atiria (@opung) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 15:09
    อย่าตายน้าาาาาาา ม่ายยย
    #372
    0
  4. #371 THEdeadsea (@loveakon) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 13:13
    แงงงงง ผิงผิง
    #371
    0
  5. #370 rw_no_jg19 (@rw_no_jg19) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 10:37

    ฮือออออ
    #370
    0
  6. #369 Pinel3 (@tarumi) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 10:28
    หนักกว่าผิงผิงคือ เอ็งกลับมาทำไมตอนเน้ ก่อนหน้านี้ทำไมไม่โผล่มาฟระ!!!!
    #369
    0
  7. #368 AAPPMM (@AAPPMM) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 10:03

    ฮืออออ
    #368
    0
  8. #367 l88O ~ bansai !!!! (@love-1880-8018) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 09:56
    ฮือออ ผิงิผงอย่าตายน้าาา

    ปล. คำว่าล่ำรวย ผิดนะคะ ต้องเป็น ร่ำรวย
    #367
    0