Brother by Ren Ti Gu Jia (นิยายแปล) (Yaoi) (END)

ตอนที่ 20 : Brother - 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    18 ก.พ. 62

Brother – 20

 

 

เวลาที่ฉันใช้เดินทางมันนาน และหนทางมันไกล

–Rabindranath Tagore, Gitanjali

 

 

          ฉันคือสุนัขหมาป่าที่มาจากทางเหนือ เดินทางไปที่ราบไร้ขอบเขต ลมหนาวพัดคำรามและพายุทะเลทรายโหมกระหน่ำ...เสียงเพลงปลุกสวี่ผิงให้ลุกขึ้นมาจากโต๊ะ

          เด็กชายสองสามคนในห้องเรียนพากันล้อมรอบโต๊ะตรงมุมห้องเพื่อฟังเพลง หมาป่าของฉีฉินในเครื่องเล่นเทปของใครสักคน

          มันเป็นเวลาพักระหว่างคาบเรียน บนโต๊ะเรียนทั้งหมดมีเอกสารการเรียนวางอยู่ เมื่อมองลงมาจากกระดาน พวกมันดูเหมือนป้อมปราการที่สร้างด้วยกระดาษ หลักสูตรในปีสุดท้ายของมัธยมปลายหนักมาก นักเรียนหลายคนใช้โอกาสในช่วงเวลาพักนี้งีบหลับใต้ป้อมปราการที่โต๊ะตัวเอง

          สวี่ผิง ครูประจำชั้นเรียกพบเธอน่ะ

          สวี่ผิงตอบรับ เขาลุกขึ้นตบใบหน้าตัวเองเบาๆ

          ทันทีที่ผลักบานประตูไม้ออก เขาก็พบกับคุณครูหลี่ที่นั่งอยู่โต๊ะหัวมุมตรวจข้อสอบที่ทดลองสอบเมื่อวานนี้

          คุณครูหลี่เรียกพบผมเหรอครับ?

          หลี่ซิ่วหยุนเลื่อนแว่นตาบนสันจมูกขึ้น ตอบโดยไม่หยุดปากกาในมือเธอ ใช่ เธอนี่แหละ

          เธอพลิกหน้ากระดาษนับเครื่องหมายลบสีแดงทีละอันและเขียนเลข “76” ลงในหน้าแรกแล้วขีดเส้นใต้สองครั้ง

          หลังจากที่เธอวางปากกาลง เธอมองดูกองกระดาษที่ให้คะแนนแล้วเพื่อหาชื่อสวี่ผิง เธอวางมันลงบนโต๊ะแล้วชี้นิ้วลงไป

          เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ทำไมเธอทำผิดเหมือนเด็กประถมอย่างนี้!?”

          สวี่ผิงหยิบกระดาษขึ้นมาดูคำถามที่ถูกวงสีแดงไว้

          เธอตอบคำถามที่ยากที่สุดได้ แล้วทำไมถึงเติมในช่องว่างไม่ถูก!?”

          สวี่ผิงวางกระดาษลงแล้วหัวเราะเบาๆ ผมไม่ทันระวังครับ

          ไม่ทันระวัง!” คุณหลี่จิ้มกระดาษอีกครั้ง ความไม่ทันระวังไม่ช่วยให้เธอสอบผ่านนะ! เธอรู้ไหมว่ามีนักเรียนกี่คนในจังหวัดที่พยายามจะผ่านเกณฑ์? พลาดจุดเดียวก็หมายความว่าคะแนนลดลงไปห้าสิบ ลดลงไปร้อยคะแนน! เธอเป็นคนฉลาดนะสวี่ผิง อย่าให้อนาคตของเธอจบลงด้วยนิสัยแบบนี้!”

          สวี่ผิงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเหลือล้น

          หลี่ซิ่วหยุนถอดแว่นตาแขวนไว้รอบคอ นอกจากข้อสอบแล้ว วันนี้มันวันศุกร์แล้วนะ ทุกคนส่งใบสมัครกันเกือบครบแล้วด้วย แต่ครูยังไม่เห็นของเธอเลย

          สวี่ผิงไม่มีปฏิกิริยา

          เธอคุยกับครูได้นะถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ ครูรู้ว่าครอบครัวเธอพิเศษ แต่การสมัครเรียนก็เป็นเรื่องสำคัญเช่นกัน เธอต้องจัดการอย่างระมัดระวังที่สุด ครูได้คุยกับคุณพ่อของเธอทางโทรศัพท์วันก่อน จากคะแนนของเธอ เธอสามารถเข้าเรียนในที่ที่ดี บางทีอาจจะเป็นปักกิ่งหรือชิงฮว๋า แต่ครูรู้สึกว่าเธอไม่ได้มีความต้องการแบบนั้น เด็กคนอื่นๆกำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเข้ามหาวิทยาลัยแต่เธอยังลังเลที่จะก้าวข้ามประตู

          สวี่ผิงลูบจมูกของเขา

          พ่อของเธอบอกเรื่องของเธอกับครูแล้ว เขาบอกว่าเธอดูแลน้องชายตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ครูเข้าใจตรงนั้น ปีนี้ครูอายุห้าสิบแล้ว สอนหนังสือมาทั้งชีวิต เห็นนักเรียนมามากมาย และครูก็มีลูก ครูไม่ได้พูดกับเธอในฐานะครู แต่พูดด้วยฐานะคนที่สูงวัยกว่า พ่อของเธอไม่ได้ทำงานมาเพื่อเลี้ยงเธอให้กลายเป็นคนที่ดูแลแต่น้องชายทำอะไรไม่เป็น! แต่นอนว่ามันไม่ได้ผิดถ้าเธอจะทำ แต่ถ้าเธอปล่อยให้อนาคตที่มีค่าของตัวเองหลุดมือไป เธอก็คือคนที่โง่ที่สุดในโลก!”

          มือสวี่ผิงกำขากางเกงแน่นอยู่ครู่หนึ่ง

          เธอดึงลิ้นชักออกแล้วหยิบใบสมัครขึ้นมา ครูไม่ควรให้เธอเห็น แต่ดูที่หยางชิ่งเขียน คะแนนสอบเขาน้อยกว่าเธอแต่เขาก็ยังกล้าพอที่จะเลือกปักกิ่งเป็นอันดับแรก แล้วเธอล่ะ? เธอมีความใฝ่ฝันในตัวหรือเปล่า?

          สวี่ผิงเม้มริมฝีปาก

          ครูไม่ได้บอกให้เธอสมัครไปปักกิ่งหรอกนะ แต่ว่านะสวี่ผิง ในฐานะครูประจำชั้นของเธอ ครูก็ไม่อยากให้เธอเลือกอนาคตที่เบาโหวงเธอปิดลิ้นชัก ส่งใบสมัครภายในวันจันทร์ เอาสิ่งที่ครูบอกกลับไปคิดด้วยล่ะ

 

 

          สวี่ผิงเลิกเรียนช้าไปเล็กน้อย ในปีสุดท้ายของมัธยมปลายมักจะเลิกเรียนช้าเสมอ ไม่ว่าจะทั้งครูหรือนักเรียนก็เครียดและต้องการเวลามากขึ้นในแต่ละวันเสมอ

          โยนเป้ใบหนักของตัวเองลงในตะกล้าด้านหน้า สวี่ผิงกระโดดขึ้นจักรยาน เมื่อเขามาถึงประตูโรงเรียนสำหรับการศึกษาพิเศษ ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

          มีเพียงหน้าต่างไม่กี่บานที่ยังคงมีแสงส่องผ่าน สวี่ผิงเดินขึ้นบันไดสองสามขั้นเพื่อมองหาน้องชายของเขา หลังตรง เข่าชิดกัน นั่งคนเดียวท่ามกลางห้องเรียนที่ว่างเปล่า

          เสี่ยวเจิ้ง

          น้องชายของเขาหันไปรอบๆอย่างช้าๆเหมือนกับหุ่นยนต์ที่ตอบสนองทันที

          สวี่ผิงคลี่ยิ้ม พี่มารับแล้ว

          สวี่ผิงจูงมือน้องชายและพาเขาไปบอกลาคุณครูเฉาที่ยังคงทำงานอยู่ในห้องพัก

          คุณพ่อของเธอกลับมาหรือยัง?

          ยังครับ

          คุณเฉาชี้ไปยังม้านั่งข้างหน้าเธอ ไม่นานหรอก ครูมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอหน่อย

          สวี่ผิงดันน้องชายให้นั่งลงก่อนจะนั่งตาม

          ช่วงนี้ที่บ้านเป็นยังไงบ้าง?

          ก็ดีครับ ช่วงนี้ผมก็เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็เลยมีอะไรให้ทำหลายอย่าง พ่อก็ไปถ่ายหนังที่ต่างจังหวัด ไม่น่าจะได้กลับมาภายในสองสามวันนี้ครับ

          คุณเฉาพยักหน้า

          วันนี้น้องชายผมทำอะไรมั้ยครับ?สวี่ผิงถาม

          เปล่าหรอกคุณเฉายิ้ม สวี่เจิ้งเป็นเด็กดีในโรงเรียนมาตลอด เขาไม่ค่อยโต้ตอบเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้สร้างปัญหาให้เรา

          สวี่ผิงเหลือบมองน้องชาย รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

          อืม ฉันคิดว่าฉันควรจะคุยกับคุณพ่อของเธอ แต่หลังจากคิดแล้ว เธอก็น่าจะรู้ไว้เช่นกัน

          สวี่ผิงยันตัวขึ้นเล็กน้อย ครับ?

          ไขว้มือไว้ที่เข่า เฉาเสวี่ยเริ่มพูด ตั้งแต่สวี่เจิ้งเข้ามาเรียนที่นี่ก็เป็นเวลาแปดปีแล้ว เธอคิดไว้หรือยังว่าอยากให้เขาทำอะไรในอนาคต?

          สวี่ผิงเงียบ

          สวี่เจิ้งอายุสิบหน้าแล้ว ถ้าเขาเป็นเด็กปกติทั่วไปเขาคงจะคิดถึงอนาคตหลังจากเรียนมัธยมต้นจบ ไม่ว่าจะเรียนต่อมัธยมปลายและมาหาวิทยาลัย หรือเรียนไปและหางานไปด้วย การศึกษาภาคบังคับในประเทศเรากำหนดไว้ที่เก้าปี โปรแกรมการเรียนพิเศษของเราไม่ได้เป็นไปตามนั้น แต่มันก็ไม่สามารถใช้ได้ตลอดไป

          คุณเฉาครับ งบประมาณของโรงเรียนลดลงเหรอครับ? ผมจะคุยกับพ่อเรื่องนี้ให้

          เฉาเสวี่ยหัวเราะ งบประมาณของเราไม่เคยพออยู่แล้ว มีเด็กจำนวนมากที่ต้องการความช่วยเหลือเกินกว่าที่เราจะทำได้ แต่ในตอนนี้เราก็ยังคงผ่านมันไปได้ล่ะนะเธอจ้องมองสวี่เจิ้งด้วยความอบอุ่น ฉันจำได้ว่าสวี่เจิ้งตัวเท่านี้ตอนที่เธอและพ่อพาเขามาครั้งแรก เขาจับมือพวกเธอไม่ปล่อยตอนที่พวกเธอจะกลับไป เธอบอกเขาว่าจะมารับหลังจากโรงเรียนเลิก ดังนั้นเขาก็นั่งรอเธอมารับข้างต้นไม้ วันนั้นฝนตกหนักมาก คุณจางกับฉันพยายามพาเขาเข้ามาในห้องเรียน แต่เขากัดทุกคนที่จับตัวเขาจนคุณจางเหลือออก จนสุดท้าย ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ฉันก็เลยกางร่มรอข้างๆเขา

          สวี่ผิงตบหัวน้องชายของเขา

          ขอโทษนะครับที่ทำให้เกิดปัญหา

          จริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก ในตอนนั้นฉันคิดว่าเขาเป็นเด็กที่ภักดีและซื่อสัตย์ หลายๆคนคิดว่าเด็กที่มีความผิดปกติเขาจะไม่เข้าใจสิ่งใด แต่มันไม่จริง พวกเขามีความรู้สึก พวกเขารู้สึกสนุกและโศกเศร้า พวกเขาสัมผัสได้ว่าใครดีต่อเขาและรักเขา

          ก้มหน้าลงต่ำ สวี่ผิงลูบมือน้องชายเบาๆ

          นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันรู้ว่าสวี่เจิ้งและฉันเข้าใจกัน โรงเรียนของเราไม่ได้เปิดเป็นสาธารณะหรือไม่แสวงหาผลกำไร ค่าเล่าเรียนของเราไม่ต่ำ และหลายครอบครัวที่ต้องการความช่วยเหลือไม่สามารถส่งลูกหลานมาเรียนได้เนื่องจากเหตุทางการเงิน มันไม่ใช่ว่าเราไม่อยากช่วยพวกเขา แต่เราทำได้มากที่สุดเท่านี้

          เดือนหน้าค่าเรียนจะเพิ่มขึ้นเหรอครับ?

          เฉาเสวี่ยส่ายหัว

          สวี่ผิง น้องชายของเธออายุมากที่สุดในนี้ มันน่าอายที่จะพูดอย่างนี้ แต่เด็กพิเศษของเราไม่สามารถทำอะไรได้มากมาย เด็กส่วนใหญ่อยู่ในโลกของพวกเขาเอง เหมือนอยู่ในบ้านที่ไม่มีประตู เราทำได้แค่อยู่ข้างนอก ไม่สามารถเข้าไปข้างในแล้วเปิดไฟได้

          ไม่จริงเลยครับ คุณและครูคนอื่นๆได้ทำสิ่งต่างๆมากมาย คุณเฉา

          เฉาเสวี่ยยิ้ม

          ฉันชอบสวี่เจิ้งมาก แต่โรงเรียนไม่สามารถเป็นผู้ปกครองของเขาได้ เราไม่สามารถดูแลเขาตลอดไปได้ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา สวี่ผิง เธอต้องเริ่มคิดหาอนาคตให้สวี่เจิ้งได้แล้ว

 

 

----------------------------------------------

โอ้ยยยย ขอสารภาพว่าแปลไปร้องไห้ไป T^T

แงงง กดดันเนอะ

คำผิด+แปลผิดสะกิดได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ

เจอกันตอนต่อไปค่ะ

12/2/19

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. #383 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:36
    ทำไงดีล่ะ
    #383
    0
  2. #126 แมวหง่าว001 (@graycat-nangrai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:57
    ฮือออ ครูของพี่ชายดุจัง แล้วน้องจะทำอะไรต่อนะ วาดรูป??
    #126
    0
  3. #118 natexcle (@natexclez) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:46

    ฮือออ คลื่นอารมณ์รวามคิดถาโถมม
    #118
    0
  4. #117 D-Dindin (@DeenaDDindin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:02
    ขอเดาว่าไปอยู่ด้วยกันที่ปักกิ่งรึเปล่า ชอบคาแรกเตอร์ชองสวี่เจิ้งมาก ที่คุณครูเล่าเรื่องมาเรียนวันแรกคือเอ็นดูมากอ่ะ น้องงงง น้องนั่งรอพี่อ่ะ น้ำตาซึมเลย ดีใจที่ได้อ่านนิยายแปลเรื่องนี้ มู้ดโทนอารมณ์ต่างๆมันดีมาก เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ รอติดตามตอนต่อไปเลย
    #117
    0
  5. #116 bios (@bios) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:45
    ถึงเวลาต้องตัดสินใจ
    #116
    0
  6. #115 z.tian (@hanwonhyuk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:46
    เศร้าอ่าา ไม่อยากเดาอนาคตของน้องเลย แง
    #115
    0
  7. #114 N_e_N_e (@N_e_N_e) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:27
    ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะคะ อ่านรวดเดียวเลย ชอบโทนของเรื่องนี้มาก ต่างคนต่างเป็นโลกของกันและกัน
    ลุ้นมากว่าคุณพี่จะเลือกอะไร
    #114
    0
  8. #113 bewika (@nattawika03) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:17
    โถ่ น้อง
    #113
    0
  9. #112 Baeklittle (@nanoriza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:11

    สงสารน้อง ????????

    #112
    0