Brother by Ren Ti Gu Jia (นิยายแปล) (Yaoi) (END)

ตอนที่ 19 : Brother - 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 945
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

Brother – 19

 

 

          เพื่อนทั้งสองนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบ

          นึกถึงใบปลิวที่ได้รับก่อนหน้านี้ สวี่ผิงค้นมันออกมาจากกระเป๋าแล้วเริ่มอ่าน

          ประเทศชาติเป็นของประชาชน พวกเราคือประชาชน ใครจะออกมาเรียกร้องถ้าไม่ใช่เรา? ใครจะออกมาเคลื่อนไหวถ้าไม่ใช่เรา?

          ประชาธิปไตยคือรูปแบบสูงสุดของการดำรงชีวิต และอิสระภาพคือสิทธิที่พวกเราถือไว้ตั้งแต่กำเนิด แต่เราจำเป็นต้องแลกชีวิตของเรากับพวกเขาไหม? นี่คือสิ่งที่พวกเราคนจีนควรถือมันด้วยความภาคภูมิใจหรือ?

          เหล่ามารดาทั้งหลาย ดูลูกชายลูกสาวของพวกท่านสิ! ความหิวโหยกำลังทำลายล้างชีวิตหนุ่มสาวของพวกเขา และความตายกำลังรอพวกเขาอยู่ ท่านจะยืนมองอยู่เฉยๆหรือ?

          อะไรน่ะ?เหอจื่อถาม

          สวี่ผิงยื่นใบปลิวให้

          มีคนยื่นให้ตอนผ่านจัตุรัสน่ะ

          นายก็ไปเข้าร่วมด้วยเหรอ?

          สวี่ผิงส่วยหัว

          ตอนฉันเดินผ่าน ฉันเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่บนบันไดของแผ่นจารึกท่ามกลางผู้คนหลายพัน นายต้องไม่เชื่อแน่ๆ แต่ฉันรู้จักเขา เขาจบจากโรงเรียนของฉัน

          จริงเหรอ? ใคร?

          หวง หวงฟ่าน แก่กว่าฉันหนึ่งปี ฉันเคยทำงานในสภานักเรียนตอนปีแรก เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายประสานงานแล้วก็ขึ้นเป็นประธานภายหลัง เมื่อไหร่ที่สภานักเรียนจัดงานอย่างงานประกวดสุนทรพจน์หรือประกวดร้องเพลง เขาก็จะจัดการดูแลระหว่างนั้น วันนี้พอได้ยินเสียงเขาก็จำเขาได้ทันที เขาเข้าเรียนที่มหาลัยX เมื่อปีที่แล้ว แล้วฉันก็ขอชีทเรียนจากเขาด้วยประมาณสองสามเดือนก่อน ฉันไม่คิดว่าจะเห็นเขาท่ามกลางคนอื่นแบบนี้

          นายไม่ได้เข้าไปทักทายเขาเหรอ?

          ฉันพาสวี่เจิ้งมาด้วย ถ้าฉันหลงกับเขาล่ะ? อีกอย่างก็มีคนที่จัตุรัสเยอะมาก

          มากขนาดนั้นเลย?

          ใช่ แล้วก็มีคนที่กำลังจะไปเข้าร่วมอีก ฉันบอกได้เลยว่าเกินหมื่นคน

          เหอจื่อพยักหน้า คืนก่อนๆ ฉันเห็นนักศึกษาถือคบเพลิงประท้วงตอนลุกขึ้นมาฉี่ ไม่ใช่แค่นักศึกษาหรอก พวกคนทำงานในโรงงานที่พี่สาวฉันทำงานอยู่ก็ออกมาประท้วง เกี่ยวกับการทุจริตในระบบราชการกับเรื่องเงินเฟ้อหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ พี่เขยฉันก็ยุ่งจนไม่ได้กลับบ้าน ขณะที่คนกำลังประท้วง ตำรวจก็โดนสั่งงานอย่างหนัก พวกเขาต้องหยุดงานสอบสวนทั้งหมด ทุกคนต้องทำตามคำสั่งเดียวกัน

          เขาก้มลงมองใบปลิว

          ความต้องการของสไตรเกอร์ : 1) การสนทนาที่จริงใจ เป็นรูปธรรม และเท่าเทียมกันระหว่างตัวแทนนักเรียนและรัฐบาลโดยเร็วที่สุด 2) ชื่อใหม่และเป็นธรรมสำหรับขบวนนักศึกษาที่รับรองว่าเป็นนึกศึกษาที่มีความรักชาติและประชาธิปไตย

          พวกเขาอดข้าวประท้วงมาเป็นอาทิตย์แล้วใช่ไหม?

          สวี่ผิงฮึมฮัมยืนยัน มหาลัยหลายแห่งหยุดเรียน ข่าวที่ออกอากาศก็ไม่มีอะไรนอกจากเรื่องนี้

          ฉันอยากรู้ว่ามันจะจบยังไง ฉันก็อยากไปร่วมนะแต่พ่อกับพี่เขยฉันห้ามไม่ให้ไป พี่สาวฉันถึงกับตีฉันด้วยซ้ำพอรู้ ด่าว่าฉันจะไปเป็นตัวป่วนแล้วทำให้พี่เขยฉันงานเข้าอีก เพราะงั้นฉันก็เลยยอมแพ้

          พี่เขยของนายดีกับนายมากนะ ทั้งหาเส้นสายให้นาย นายก็ไม่ควรหาเรื่องยุ่งให้เขา

          แล้วนายล่ะ? นายรู้จักกระทั่งสภานักเรียน!”

          ได้ ฉันจะไปแล้วก็ปล่อยสวี่เจิ้งไว้บ้าน!?” สวี่ผิงประชด

          ฉันอยากจะพูดมันมานานแล้ว ผิงจื่อ นายให้ความสำคัญกับน้องชายมากเกินไป แล้วชีวิตของนายเองล่ะ? นายเคยคิดบ้างไหม? น้องชายนายจะสิบหกปีแล้ว เขาสูงกว่านายอีก คนอื่นยังคิดว่าเขาเป็นพี่เลย! ก็ใช่ที่เขามีปัญหาด้านความคิดแต่นายก็ทำดีที่สุดแล้ว นายไม่สามารถใช้เวลาของนายทั้งหมดเพื่อเขาได้หรอกนะ ใช่ไหมล่ะ?

          สวี่ผิงไม่ตอบ เขาคว้าลูกบอลจากพื้นแล้วกวักมือเรียกน้องชาย

          เสี่ยวเจิ้ง มานี่ พี่จะสอนเล่น

                   

         

          กางนิ้วออกแต่อย่าเกร็ง ปล่อยให้สบายๆ ดีมาก อย่างนั้นแหละ

          ตอนนี้ถือลูกบอลด้วยนิ้วโป้ง นิ้วชี้และนิ้วกลาง อย่าให้ฝ่ามือโดนบอล มันเหมือนกับว่าลูกบอลถูกดูดด้วยนิ้ว ไม่ใช่ถือบอล

          ต่อไปให้ถือลูกบอลด้วยแขนขวา ยกขึ้นจนกว่าแขนจะตั้งฉากแบบนี้

          ดีมาก ตอนนี้นายก็ชูตได้แล้ว ใช้กำลังจากข้อมือแล้วก็เล็งทิศด้วยนิ้วชี้กับนิ้วกลาง ส่วนมือซ้ายก็ประคองบอลให้อยู่ตัวและไม่ขัดมือขวา...

          เหอจื่อนั่งมองเพื่อนของเขาสอนน้องชายชูตบาสเก็ตบอลจากม้าหินอ่อน

          สวี่เจิ้งทั้งสูงทั้งหล่อ เมื่อเขาหลุบตาลงต่ำ เขาดูเหมือนคนปกติทั่วไปเลย แต่ถ้าดูจากการตอบสนองที่ช้า ก็สามารถบอกได้ว่าเด็กชายคนนี้อยู่ห่างจากคำว่าปกติ

          ปัง! ลูกบาสเก็ตบอลเด้งออกจากแป้นตกลงสู่พื้น

        ท่าดีแล้ว แต่ใส่แรงมากเกิน จำไว้ว่าใช้ข้อมือ ไม่ใช่ใช้แขน แบบนี้นะสวี่ผิงจับมือขวาน้องชายแล้วค่อยๆขยับเคลื่อนไหวช้าๆ รู้สึกไหม? ใช้ข้อมือผลักลูกบอลออกไป

          สวี่เจิ้งพยักหน้า

          สวี่ผิงยิ้ม หยิบลูกบอลแล้วผลักกลับมาให้น้องชาย

          ลองอีกรอบ?

          ครั้งแล้วครั้งเล่า ลูกบอลกระแทกโดนแป้นแล้วตกลงสู่พื้น เหอจื่อมองขณะสวี่ผิงรับลูกบอลซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่สนใจเขา

          เขาไม่รู้ว่าสวี่ผิงเพียรพยายามทำสิ่งเหล่านี้ตลอดหลายปีได้อย่างไร ดูแลน้องชายปัญญาอ่อนทุกวัน สอนกินข้าว แต่งตัว พาไปโรงเรียน เล่นกับเขา แค่เห็นเพื่อนแบกรับภาระเหล่านั้นเขาก็เหนื่อยแล้ว

          แกร๊ง! ลูกบอลกลิ้งไปตามขอบห่วงและหล่นลงผ่านห่วงเป็นครั้งแรก

          สวี่ผิงตบมือและชมน้องของเขา

          ขณะที่เขาตบหลังน้องชายอย่างให้กำลังใจ เขาก็หันมาหาเหอจื่อด้วยรอยยิ้มภูมิใจ เป็นไง เขาเก่งใช่ไหมล่ะ?

          เหอจื่อรีบพยักหน้าเห็นด้วย

          สวี่เจิ้งไม่ได้สนใจเหอจื่อเลย เขาก้มหน้าเล็กน้อย มองดูพี่ชายด้วยความสนใจทั้งหมดที่เขามี เขาจ้องมองด้วยความจริงจังและความหลงใหล

          สวี่ผิงเหวี่ยงแขนรอบตัวเด็กชายแล้วพูดอะไรบางอย่างกับเขา พี่น้องสองคนเหมือนถูกล้อมด้วยฟองที่มองไม่เห็น แยกพวกเขาออกจากส่วนที่เหลือของโลก

          เหมือนมีบรรยากาศอันแสนหวานผสมกลมกลืนกันอย่างแปลกประหลาดเกิดขึ้นต่อหน้าเหอจื่อ เพียงแค่เขามองไม่เห็นมัน จากนั้นเขาก็มองทั้งสองต่ออีกเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่พบอะไร

          เขานับถือเพื่อนของเขาเสมอมา เขาคิดว่าถึงแม้สวี่ผิงจะตัวเล็ก แต่เขาก็กล้าหาญและมีความรับผิดชอบเหมือนผู้ใหญ่ แม่ของเขาเสียแล้ว และน้องชายของเขายังปัญญาอ่อนอีก ถ้าหากเป็นเด็กคนอื่นๆพวกเขาอาจจะยอมแพ้ไปนานแล้วก็ได้ แต่เหอจื่อไม่ได้ยินเสียงต่อว่าจากสวี่ผิงเลย เขายอมรับกับตัวเองเลยว่าเขาไม่มีทางจะมอบความรักและอดทนถึงหนึ่งในสิบของสวี่ผิงที่มีให้สวี่เจิ้ง

          เหอจื่อส่ายหัวและปัดความคิดแปลกๆออกไป

          สวี่ผิงหยิบลูกบอล ใช้นิ้วเท้าดันตัวเองขึ้นแล้วชูตลูกบอลลงห่วงอย่างสวยงาม เขาไม่ได้แข็งแรง แต่เขามีสัญชาตญาณและความสามารถ

          เหอจื่อจำครั้งแรกที่ทั้งคู่เล่นบาสเก็ตบอลในโรงเรียนมัธยมต้นได้ แล้วก็มีเด็กที่เดินผ่านมาหัวเราะพวกเขา

          มันผ่านไปเร็วมาก พวกเขาโตขึ้นแล้วและในไม่ช้าพวกเขาก็จะต้องแยกย้ายไปตามทางโดยที่ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาพบกันอีกหรือไม่

          เฮ้ ผิงจื่อ มาเล่นด้วยกันอีกรอบสิ หนึ่งต่อสอง นายกับน้องชายอยู่ทีมเดียวกันเป็นไง?

          พวกเราไม่กลัวนายหรอก! ทำให้เต็มที่ล่ะ!”

         

 

------------------------------------------------

 

น้องออกจะน่ารัก อย่ามาว่าน้องนะเหอจื่อ!!!

มันเริ่มมีความมุ้มมิ้งแล้วทุกคน!! เอาใจเชียร์เสี่ยวเจิ้งกัน เมื่อไหร่น้องจะได้กิ- แค่ก! ได้จุ๊บๆคนพี่นะ

คำผิด+แปลผิดสะกิดเลยค่า ขอบคุณค่ะ

เจอกันตอนต่อไปค่ะ

12/2/19

ปล. ทำไมมันทำตัวเอียงไม่ได้คะ พอเปิดหน้านิยายแล้วมันก็เป็นตัวปกติ ไม่เอียงให้ ;_;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 12:06
    ฮือออน่ารักกก
    #433
    0
  2. #110 แมวหง่าว001 (@graycat-nangrai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:36
    นั้นสิค่ะๆ เมื่อไหร่จะได้กิ- แค่กๆ!
    #110
    0
  3. #108 Ricercare (@Ricercare) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:38
    แปลได้ดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วไม่สะดุดเลย
    เสียน้ำตาให้กับหลายตอนมาก
    #108
    0
  4. #106 D'em (@playzzz1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:32
    สู้มันนนนนนนนนน เฮ!!!
    #106
    0
  5. #104 Monky.d (@beboypop) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:29
    รอตอนพี่โดนกิ--แค่กๆ
    #104
    0
  6. #103 rw_no_jg19 (@rw_no_jg19) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:27
    น่ารัก
    #103
    0
  7. #102 bewika (@nattawika03) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:55
    อย่าว่าน้อง น้องจ้องพี่อยู่55555
    #102
    0
  8. #101 Zero-b (@korinasai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:25

    น่ารักกกกกก

    #101
    0
  9. #100 เม่ยเซิง (@saip) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:06
    เอ็นดูน้องงง
    #100
    0