Brother by Ren Ti Gu Jia (นิยายแปล) (Yaoi) (END)

ตอนที่ 17 : Brother - 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

Brother – 17

 

อำนาจบอกกับโลกว่า เธอเป็นของฉัน

โลกเก็บมันไว้เป็นจำเลยบนบัลลังก์ของเธอ

ความรักบอกกับโลกว่า ฉันเป็นของเธอ

โลกให้อิสระในบ้านของเธอ

–Rabindranath Tagore, Stray Birds

 

          ปู๊นนนน!

          รถรางสีขาวฟ้าเร่งเครื่องยนต์ขับผ่านกลุ่มจักรยานที่จอดรอสัญญาณไฟ พัดเอาฝุ่นปลิวขึ้นเล็กน้อย

          ชายวันกลางคนที่ยืนรอรถรางของอีกฟากฝั่งเดินข้ามมา หวัดดีหนุ่มน้อย จากที่นี่ไปถึงโรงเรียนเทศบาลไปยังไงเหรอ?

          สวี่ผิงคิดหาคำตอบในหัว นั่งรถบัสไปทางทิศตะวันตกสามป้าย ประมาณสิบหน้านาทีครับ

          ขอบใจมาก

          ไม่เป็นไรครับ

          ไฟจราจรเปลี่ยนจากเขียวเป็นเหลือง จากเหลืองเป็นแดง

          สวี่ผิงใช้เท้าข้างหนึ่งดันพื้นและออกแรงปั่นจักรยานท่ามกลางฝูงชน

          น้องชายของเขาจับเอวเขาแน่น ขาของสวี่เจิ้งยาวเกินไปจนทำให้ต้องนั่งท่าแปลกๆ

          สักพักเขาก็เจ็บขา เขาเอาขาลงพร้อมกับที่พี่ชายพูดขึ้น

          ยกขาขึ้น อย่าลากรองเท้ากับพื้น

          โอเคสวี่เจิ้งตอบอย่างเป็นเด็กดี

          เด็กชายโตขึ้นมากในปีนี้ และสวี่ผิงก็เริ่มพบปัญหาเวลาพาเขาขี่จักรยาน เขางอนิ้วและเพิ่มแรงถีบให้มากขึ้น

          กินซาลาเปาเป็นข้าวเช้าเป็นไง?

          สวี่เจิ้งคิดขณะเล่นมุมเสื้อของพี่ชาย ก็ดี

          คนขายอาหารเช้าเริ่มตั้งร้านแล้ว มีทั้งนมถั่วเหลือง โดนัททอด ขนมเต้าหู้ และเค้กสีแดงน่าอร่อย กลิ่นมันลอยตีหน้าเด็กชายเมื่อเขาผ่านมา

          สวี่ผิงหยุดลงข้างๆและเดินไปยังร้านที่มีกองไม้ไผ่สูงสีดำกองสุมกันอยู่

          ขอหมูหนึ่งโหลกับผักกาดกวางตุ้งครับเขาบอกกับเจ้าของร้าน

          บ้านสวี่เป็นลูกค้าของร้านซาลาเปานี้มานาน และเจ้าของร้านก็เป็นแฟนคลับตัวยงของสวี่ชวน สองสิ่งที่แขวนอยู่ข้างผนังที่มีพื้นที่น้อยกว่าสิบตารางเมตรคือโปสเตอร์ของประธานาธิบดีเหมาและโปสเตอร์ภาพยนตร์ของสวี่ชวนที่มีลายเซ็นเซ็นอยู่

          เมื่อเจ้าของร้านที่อวบเล็กน้อยได้ยินก็เดินออกมาจากหลังม่าน

          อ้าว นายนี่เอง สวี่ผิงเธออุทานอย่างยินดี

          อรุณสวัสดิ์ครับสวี่ผิงทักทายด้วยรอยยิ้ม

          พ่อให้มาซื้อข้าวเช้าเหรอจ๊ะ?

          ตอนนี้พ่อไปถ่ายหนังที่ต่างเมืองครับ เหลือแค่ผมกับน้องชาย เช้านี้พวกเราอยากกินซาลาเปาของคุณ

          ร่องรอยความเห็นใจปรากฏบนใบหน้าเธอ เขาปล่อยให้เด็กสองคนอยู่บ้านได้ยังไงเนี่ย? หนึ่งในนั้นยังก็กำลังเตรียมสอบเข้ามหาลัยด้วย!” แล้วเธอก็หันไปหาสามีที่ผอมและตัวเล็ก เฮ้ ซาลาเปาของเสี่ยวสวี่อยู่ไหน? เอาให้เด็กๆเพิ่มอีกสักนิดสิ

          สวี่ผิงโบกมือ ไม่เป็นไรครับ

          ไม่เป็นไรไม่ได้!” เธอตอบอย่างใจดีก่อนจะหันไปเร่งสามีอีกครั้ง ทำไมเอาอันนั้นไว้ข้างบน? มันก็เย็นหมดสิ! เอาอันใหม่ไว้ข้างล่างสิ!”

          ในที่สุด ในถุงก็มีซาลาเปาสิบหกลูก เธออยากจะใส่โดนัททอดให้อีกสองชิ้น แต่สวี่ผิงรีบปฏิเสธ

          สวี่ผิงประทับใจในความเอื้ออาทรของเธอ และไม่ลืมบอกให้สวี่เจิ้งขอบคุณเธอเช่นกัน

          เธอมองดูเด็กชายขึ้นๆลงๆ ว้าว เธอโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย! ดูสิ โตกว่าพี่ชายแล้วนะ ยิ่งโตยิ่งเหมือนพ่อของเธอเลยนะเนี่ย อีกสองสามปีต่อจากนี้ต้องหล่อมากแน่ๆ!”

          สวี่เจิ้งก้มหน้าไม่พูดอะไร

          เขาไม่ค่อยชอบคุยกับคนอื่นน่ะครับสวี่ผิงอธิบายพร้อมกับโอบหลังน้องชาย อย่าถือเลยนะครับ

          เธอรู้เรื่องของเด็กชายและรู้สึกสลดใจกับเด็กทั้งสอง เธอพยายามหยิบโดนัทใส่ถุงกระดาษอีก

          สวี่ผิงจดจำอารมณ์บนใบหน้าของเธอและรับของขวัญด้วยรอยยิ้ม เขาดึงน้องชายไปพร้อมๆกันกับบอกลา

          นั่นหลานชายของเธอเหรอ?ลูกค้าร้านข้างๆถาม

          หลานชาย? เขาคือลูกทูนหัวของฉันต่างหาก!”

 

 

          สวี่ผิงปลดล็อคกลอนประตู วางถุงซาลาเปาไว้บนโต๊ะกินข้าว

          ล้างมือก่อนกินเขาบอกน้องชายขณะหยิบกาต้มน้ำขึ้นมาจากเตาตั้งพื้นเพื่อต้มน้ำ

          น่าจะใกล้ถึงเวลาเปลี่ยนแก๊สแล้ว เขาคิดกับตัวเองตอนจุดเตาไฟ

          เขาเลิกผ้าสีน้ำเงินที่กั้นระหว่างห้องครัวและห้องนั่งเล่นขึ้น เห็นน้องชายนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อย

          สวี่ผิงวางซอสถั่วเหลืองและน้ำส้มสายชูที่เขาเตรียมไว้ลงบนโต๊ะ เอามือมาดูซิ

          สวี่เจิ้งหงายฝ่ามือให้เขาดู สวี่ผิงพลิกมันและตรวจดูใต้เล็บด้วย โอเค กินได้

          สวี่เจิ้งหิวมากเป็นพิเศษหลังจากออกกำลังกาย ไม่นานซาลาเปาครึ่งถุงก็ถูกกลืนลงไป สวี่ผิงกินไปเพียงสองชิ้นเท่านั้นก่อนจะหมดความอยาก

          เขาพลักถุงไปยังน้องชาย นายกินให้หมดสิ

          เขาเช็ดมือแล้วเปิดม่านในห้องนั่งเล่น ทั้งห้องสว่างขึ้นทันทีด้วยแสงสว่างแสบตา

          กินเสร็จก็ไปอาบน้ำ นายต้องเรียนรู้ที่จะทำเองบ้าง ตั้งแต่วันนี้พี่จะไม่ช่วยนายแล้ว

          สวี่เจิ้งกัดซาลาเปาในมือแล้วเริ่มเคี้ยว แก้มพองกลม เขาพยายามจะกลืนแต่ก็ไม่สามารถกินอีกครึ่งที่เหลือในมือได้

          กินไม่ไหวแล้ว เกอเกอ

          สวี่ผิงมองถุงกระดาษ นายกินไปแค่เจ็ดอันเองนะ อิ่มแล้วจริงเหรอ?

          สวี่เจิ้งวางอีกครึ่งที่เหลือลงบนจาน

          สวี่ผิงวางมือลงบนหัวน้องชาย เม้มริมฝีปากในความคิด

          ก็ได้ งั้นก็ไปอาบน้ำ เด็กตัวเหม็น

          เขาหยิบซาลาเปาที่ถูกกินไปครึ่งหนึ่งขึ้นมากัด

          รู้ไหมว่าทำยังไง? แชมพูอยู่ในขวดสีฟ้า ก้อนสีน้ำตาลคือสบู่ บิดไปทางซ้ายคือน้ำร้อน ทางขาวคือน้ำเย็น สระผมก่อนแล้วค่อยถูตัว ผ้าเช็ดตัวอยู่บนชั้นวาง แล้วก็อย่าลืมปิดม่าน

          สวี่เจิ้งก้มหัวไม่มีปฏิกิริยา

          เมื่อสวี่ผิงกินซาลาเปาหมด น้ำก็สุกพอดี ไอน้ำพุ่งออกมาส่งเสียงแหลมเมื่อมันผ่านรอยแยกเล็กๆบนฝา

          สวี่ผิงปิดแก๊ส เทน้ำร้อนลงในกระติกน้ำร้อนสีเขียวบนเคาน์เตอร์

          เขาพูดลอยๆกับน้องชาย ต้าจื่อชวนพี่ไปเล่นบาส นายอยากไปด้วยไหม?

 

         

          สวี่ผิงนั่งทำแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์อยู่ที่โต๊ะตอนที่เขาได้ยินเสียงน้ำกระเด็นออกนอกอ่าง

          เขาถือปากกาไว้ในมือพักหนึ่ง คำถามในกระดาษดูคล้ายที่เขาเคยทำ แต่ภายในหัวเขาว่างเปล่า

          เขานับแต่ละบรรทัดเมื่อเข็มนาทีเลื่อนผ่าน สวี่เจิ้งยังไม่ออกมาหลังจากผ่านไปสิบห้านาที

          เขาโยนปากกาลงบนโต๊ะ ลุกยืนขึ้นอย่างเร็วจนทำให้เก้าอี้หงายหลัง

          เขาวิ่งไปยังห้องน้ำแล้วเปิดประตู กลอนพังไปตั้งแต่เมื่อเช้า ประตูจึงแนบไปกับผนังเฉยๆ

          เสี่ยวเจิ้ง!”

          น้องชายของเขานั่งก้มหัวลงอยู่ตรงขอบอ่าง น้ำร้อนด้านหลังเขายังคงกระจายตัวออกมาจากฝัก เด็กชายเงยหน้าขึ้นแล้วเรียก เกอเกอ

          ความตกใจของสวี่ผิงคลายลง แต่ความโกรธของเขาประทุขึ้น

          เขาปิดก๊อกน้ำแล้วตีหลังศีรษะน้องชาย พี่บอกให้อาบน้ำ ไม่ใช่ให้นั่งเฉยๆ! นายน่าจะเรียกพี่ให้ช่วยถ้านายไม่เข้าใจ! นายคิดว่าค่าน้ำมันฟรีเหรอ? นายปล่อยมันทิ้งไปเฉยๆตั้งสิบห้านาทีเนี่ย!”

          สวี่เจิ้งดูเหมือนจะดีใจที่ถูกตี เขาพูดว่า ครับแล้วเริ่มถอดเสื้อผ้า

          สวี่ผิงยืนมองน้องชายที่เงอะงะของเขาถอดเสื้อ เสื้อกล้าม กางเกง และชั้นในออก เขามองไหล่กว้างและหนาของน้องชาย แขนอันแข็งแรง เอวเรียว สะโพกหนา ขายาวและมีกล้ามเนื้อ และส่วนนั้นที่ยังนอนหลับภายใต้ขนปกคลุม

          เขาหมุนตัวเพื่อออกไปหลังจากยืนตะลึง

          เขาได้ยินเสียงน้องชายเรียกจากด้านหลัง ตั้งใจว่าจะไม่ถูกหลอกอีก

          อาบน้ำดีๆถ้าไม่อยากโดนตี!”

          เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องน้ำได้เพียงก้าวเดียว เขาได้ยินเสียงเปิดน้ำและเสียงเล็กๆจากน้องชาย

          เขาบอกตัวเองว่า อย่าโง่น่ะ สวี่เจิ้งจะไม่เป็นอะไรแต่เขาก็ยังหันกลับไปดู

          น้องชายของเขาเปิดน้ำร้อน และน้ำร้อนนั้นก็สาดลงบนผิวที่เริ่มจะกลายเป็นสีแดงของน้องชาย

          มันช้าไปแล้วกว่าเขาจะดึงน้องชายออกมา สวี่เจิ้งมองแขนตัวเองทื่อๆและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับผิวที่บวมพองของตัวเอง เขายกมือด้านขวาขึ้นมาจับ

          โมโหและเจ็บ สวี่ผิงจับมือขวาน้องชาย ใครสอนให้นายเปิดน้ำร้อนก่อนห๊ะ!? ต้องให้บอกอีกกี่ครั้ง!? เปิดน้ำเย็นก่อน! น้ำเย็น! ทำไมนายไม่จำสักที!?”

          เขาบิดด้านร้อนปิดแล้วเปิดด้านเย็นก่อนจะจับแขนน้องชายเข้าไปใต้ฝักบัว

          สวี่เจิ้งสั่นและจับมือพี่ชายอย่างแน่น

          ไอ้บ้า! โง่!” สวี่ผิงไม่อาจกลั้นความหงุดหงิดของตนได้ แกมันโง่! ทำไมเป็นคนเซ่ออย่างนี้!?” ในขณะเดียวกัน เขาก็กำลังโทษตัวเองในใจ มันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด

          เขาจูงน้องชายออกจากห้องน้ำไปยังห้องนอนของพ่อ เขาเจอยาสีเขียวและใช้มันป้ายไปยังรอยพอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังกระสับกระส่ายเหมือนแมวที่เหยียบอิฐร้อน

          สวี่เจิ้งเอียงหัวมองพี่ชายที่จ้องแขนเขาเหมือนคนโรคจิต

          เกอเกอ

          อะไร!?” สวี่ผิงตะโกน

          มันไม่ค่อยเจ็บหรอก

          สวี่ผิงเงยหน้ามองน้องชาย ดวงตาของเขาวับแวมไปด้วยความชื้น

          เด็กโง่เขาพูดพลางขยับยิ้ม นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ็บคืออะไร

          สวี่เจิ้งไม่ได้สนใจแผลด้วยซ้ำ เขาแค่ดีใจที่ได้พี่ชายใจดีกลับมา

          เขารอพี่ชายมาล้างผมให้อยู่ตรงอ่างในห้องครัวเหมือนเมื่อตอนเด็กๆ แต่ตอนนี้เขาสูงเกินกว่าจะยืนบนเก้าอี้และก้มหัวลง

          นิ้วมือของพี่ชายเขายาวและเย็น มันให้สัมผัสเหมือนเกล็ดหิมะที่ละลายลงบนต้นคอเมื่อสวี่ผิงนวดหนังศีรษะให้เขา

          หน้าต่างตรงอ่างเปิดอยู่ พระอาทิตย์ลอยขึ้นสู่ฟ้า สวี่ผิงมองเห็นกระถางผักและดอกทานตะวันที่อยู่ตึกตรงข้าม เขาได้ยินเสียงเพื่อนบ้านร้องเพลงไปกับเสียงงิ้วปักกิ่งที่มู่กุ้ยอิงเล่นในวิทยุ

          เสียงกลองในสงครามคำรามดั่งฟ้าร้อง นำเอาความปรารถนาและอำนาจในตัวฉันไปทำลายประตูสวรรค์ เมื่อนานมาแล้ว ฉันขี่ม้าศึกที่เก่งกาจ ย้อมกระโปรงตัวเองด้วยเลือดของศัตรู...

          เขาค่อยๆเทน้ำอุ่นในถังลงบนหัวน้องชาย

          แสงอาทิตย์ตัดเฉียงผ่านเคาน์เตอร์ ทำให้เกิดเงาของบานหน้าต่างบนพื้น

          สวี่ผิงจุ่มผ้าขนหนูลงในน้ำหลายครั้งและเช็ดหยดน้ำที่หลงเหลืออยู่บนในหน้าน้องชาย

          สวี่เจิ้งเผยรอยยิ้มกว้าง

          สวี่ผิงรู้สึกว่าใบหน้าตนขึ้นสี เขาหันหน้าหนี

          สวี่เจิ้งสวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ลายสี่เหลี่ยมจัตุรัส นั่งอยู่บนเก้าอี้ รอให้พี่ชายเช็ดตัวให้เขา

 

 

--------------------------------------------------------------------------------

อิน้องมารยาเก่งเป็นที่หนึ่งงงง

 

คำผิด+ตรงไหนแปลกๆสะกิดได้ค่ะ

10/2/19

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 03:35
    แหนะไม่เนียน
    #432
    0
  2. #341 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:22
    อินัองมันใสหรือไม่ใสกันแน่ หื้มม
    #341
    0
  3. #95 D-Dindin (@DeenaDDindin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:54
    ขนาดนี้แล้ว พี่จะหนีไปไหนได้เนอะ ชอบบรรยากาศเวลาเขาอยู่ด้วยกันจังเลยค่ะ มันละมุนๆฟุ้งๆบอกไม่ถูก ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ อยากอ่านตอนต่อไปแล้วเนี่ย ติดมาก
    #95
    0
  4. #94 เคิร์ส (@cheekkyck) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:54
    น้องงงงงงงงงงง ทำไมอ้อนเก่ง
    #94
    0
  5. #93 แมวหง่าว001 (@graycat-nangrai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:24
    ซาลาเปาน้องชายไม่ค่อยอยากกิน แต่อยากกินเต้าหู้(แต๊ะอั๋ง) -..-
    #93
    0
  6. #92 D'em (@playzzz1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:40
    เกอเกอหรือน้องชายนะที่เต๊าะก่อน
    #92
    0
  7. #91 Bluenun (@nanneenajahihi55) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:38
    โอ้ยงื้อข้าน้อยโดนนิยายเรื่องนี้ตกแล้วหลงจนงอหัวไม่ขึ้นซะแล้วววววมาต่อไวๆนะคะอยากให้มีฉากเรทของ2พี่น้องไวๆจังหุๆ
    #91
    0
  8. #90 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:04
    เด็กนี่มันร้าย ดูออก
    #90
    0
  9. #89 RandyHiroki (@RandyHiroki) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:22

    สิบหน้านาที>>>สิบห้า
    พื้นร้องเท้า>>>>พื้นรองเท้า
    #89
    0
  10. #88 rw_no_jg19 (@rw_no_jg19) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:20
    คุณน้องชายซื่อจริงๆใช่มั้ยคะ?
    #88
    0