Zero เสียศูนย์​แต่อย่าสูญเสีย​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 475 Views

  • 18 Comments

  • 7 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    42

    Overall
    475

ตอนที่ 25 : นิทานปรัญญา ตอน รักแท้คือสิ่งใด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 มี.ค. 62



นิทานปรัญญา. 14กุมภาพันธ์ กวีสีเทา
ตอน รักแท้คือสิ่งใด  ภาคหนึ่ง

ความรักหลังจากที่เขาเติบโตเพื่อที่ต้องการจะพัฒนาตัวเองให้เป็นรักแท้ เพื่อพิสูจน์ให้พ่อแม่เห็นว่าเขาเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวจึงตัดสินออกจากบ้านเดินทางเพื่อวิวัฒนาการให้ตนเองจากรักธรรมดาเป็นรักแท้ ระหว่างเดินทางความรักได้รู้จักเพือนสนิทอยู่สองคนคือ อุปสรรค กับ ทุกข์. ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกับความรักไปไหนไปกันกับความรักเสมอแต่ทว่าด้วยความอ่อนต่อโลกและความไรเดียงสาของความรักมักจะโดนอุปสรรคและทุกข์แกล้งให้ร้องไห้อยู่เสมอ ทำให้ความรักเริ่มไม่พอใจกับสิ่งที่อุปสรรคกับทุกข์ทำจึงหลบเลี่ยงหลีกหนีแยกทางกันกับเพื่อนทั้งสองเพื่อเลิกที่จะเป็นเพื่อนกับความทุกข์และอุปสรรค แต่ทว่าทุกข์ก็เหมือนจะรู้ใจความรัก เพราะไม่ว่ารักจะไปที่ใดทุกข์ก็จะรู้ และไล่ตามจนทันเสมอ ความรักเดินทางมาไกลหวังพัฒนาตัวเองเพื่อเป็นรักแท้แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเพื่อจะเป็นรักแท้จึงตัดสินใจไปหาผู้รู้. ผู้รู้คนแรกคือ ความสนุก. เด็กหนุ่มผู้มีหน้าตายิ้มแย้มร่าเริง
ทำไงจะได้รักแท้ ความรักถาม. 
ความสนุกยิ้มกริ่มพร้อมตอบว่า เจ้าก็แค่ต้องสนุกกับชีวิต. รักสนุกชีวิตสุกใส 
ความรักอยู่กับความสนุกร่าเริงทุกวันส่วนความทุกข์ที่ตามมาจะมาเจอกับความรักเขาก็ไม่กล้าเข้าใกล้ความรักเพราะความสนุกค่อยดูปกป้องไม่ให้ความทุกข์เข้าใกล้ แต่ความรักไม่รู้หรอกว่าแท้ที่จริงแล้วความทุกข์คือพี่ชายของความสนุก
ความรักไม่เคยอยู่ที่ไหนได้เบิกบานเท่าอยู่กับความสนุกก็คิดว่าชีวิตแบบนี้ก็ดีนะไม่ต้องทุกข์ใจใช่ไปเรื่อยๆก็คิดว่ามีความสุขดี จนกระทั้งเวลาผ่านไปนาน. ความรักก็มีความสบายใจที่อยู่กับความสนุกก็จริงแต่ความรักก็พบว่าตนไม่สามารถจะพัฒนาเป็นรักแท้ได้ 
"
ทำไมฉันไม่กลายเป็นรักแท้". ความรักถามความสนุก
"
ฉันก็ไม่รู้เธอเหมือนกันแต่อยู่สนุกแบบนี้ไม่ชอบเหรอความรัก มันไม่ทำให้ชอบเหรอ"

ความสนุกถาม
"
ฉันชอบแต่ฉันไม่ได้เป็นรักแท้ มันสนุกแต่ฉันไม่มีความสุขเพราะฉันไม่ได้สำเร็จตามที่ต้องการ". ความรักตอบความสนุก
ความรักจึงออกเดินทางอีกครั้งโดยทิ้งความสนุกไว้เบื้องหลัง ความทุกข์ก็ค่อยติดตาม ความสนุกก็เฝ้ามอง. 
ผู้รู้คนต่อไปที่ความรักเดินทางไปหาคือ เสียสละ. ผู้อารีไม่เรียกร้อง
เสียสละเป็นคนใจดีชอบช่วยเหลือคนอื่นและรักผู้อื่นมากกว่าตัวเองเสมอ. 
"
ที่นี้ละที่เราจะกลายเป็นรักแท้.ความรักพูดกับเสียสละ

แน่นอนถ้าท่านทำเหมือนข้า" เสียสละกล่าวพร้อมทำท่าตีอกตัวเองด้วยความภูมิใจ
ความรักจึงเริ่มเรียนรู้จากเสียสละ. โดยเริ่มจากการให้ และการช่วย. และเรียนรู้ที่จะเป็นฝ่ายได้รับ ทำให้ความรักได้พบสิ่งน่ายินดีคือความสุขของการให้  ความสุขที่แท้จริงที่ทำให้โดยไม่หวังอะไร. ได้รับรู้ว่าคำขอบคุณกากๆที่ง่ายดายเงินทองไม่มีสักบาทนั้นทำให้ความรักพ่องโตที่ได้รับมัน. 
"
การให้ทำให้เรารู้สึกโครตดีแต่ทำไมเราไม่เปลี่ยนไปเป็นรักแท้" ความสงสัยในตนเองจึงถามเสียสละ
"
ท่านได้เสียสละท่านได้รู้จักให้ท่านยังไม่เป็นรักแท้อีกเหรอ". เสียสละบอกความรัก 
ใช่ข้ายังไม่ได้เป็นรักแท้ ทำไมข้าไม่ได้เป็นละทั้งที่ข้าก็มีความสุขที่ได้ให้นะ

ความรักถามเสียสละ ซึ่ง เสียสละเองก็ไม่รู้จะบอกความรักอย่างไร

จนกระทั่งวันหนึ่งความรักถามความเสียสละว่าทำไมชอบช่วยคนอื่น

ความเสียสละจึงพาความรักไปพบอาจารย์ของตน 
ผู้รู้นามว่า. ความเข้าใจ. เป็นชายชราหนวดเครายาวหน้าตาดูผ่านชีวิตมานานอสงไขย เขาเป็นคนสอนเสียสละให้เสียสละอย่างทุกวันนี้
ความรักได้ฝากฝั่งตนเองเป็นศิษย์กับความเข้าใจเพื่อจะได้พัฒนาตนเองเป็นรักแท้.

ความเข้าใจสอนความรักว่า
"
จุดเริ่มต้นของการเข้าใจเริ่มจากพื้นฐานการนำใจเขามาใส่ใจเรา". รู้จักเห็นใจคนอื่นคนอื่นก็จะเห็นใจเราแต่ก่อนจะดูใจคนอื่นควรรู้วิธีดูใจตนให้เป็นเสียก่อน

แล้วมันเริ่มยังไง  ความรักถามความเข้าใจ 
"
รู้เรื่องคนอื่นเป็นสิบเท่าก็มิเท่าเข้าใจตนให้ได้สักครึ่งหนึ่ง". ความรักฝึกฝนตนตามคำสอนของความเข้าใจ ความเข้าใจสอนความรักให้เข้าใจโลก เข้าใจคน เข้าใจธรรมชาติต่างๆ. และสุดท้ายได้เข้าใจในใจตนเอง . ความรักจึงพบคำตอบว่าทำไมตนอยู่กับความสนุกแต่ก็ไม่สามารถเป็นรักแท้ได้เพราะความสนุกมันเป็นแค่ส่วนความรู้สึกเขาเป็นคนหนึ่งที่เข้ามาแต่มันไม่มีจุดสิ้นสุดเพราะความที่รู้สึกดีจากความสนุกมันต้องทำต่อเนื่องเมือหมดความสนุกจากอีกที่ก็ไปตามหาความสนุกต่ออีกที ไม่มีคำว่าพอในคำว่าสนุก 

ส่วนความเสียสละและการได้ให้ละทำไมไม่สามารถทำให้ รัก ไม่พัฒนาตนเองเป็นรักแท้ได้  "เพราะความดีไม่ใช่ผลตอบแทนของความรัก ". การทำให้คนรู้สึกดีหัวเราะมันไม่ได้แปลว่าเขาจะรักเราเพราะการรู้สึกดีไม่ได้แปลว่าจะรู้สึกรัก  มันแยกกันสำหรับบางคน เพราะทุกคนอยากได้คนดีแต่ก็ต้องเป็นคนที่เข้าชอบด้วยเพราะฉะนั้นต่อให้เราดีก็ใช่ว่ามันจะทำให้เขาพอใจเพราะการรู้สึกดีมันทำให้เราสบายใจไม่ได้ทำให้เราพอใจ .

เมือความรักได้พบความเข้าใจก็เลยเข้าใจว่าทำไมเมือตนอยู่กับเพื่อนทั้งสองคือความสนุกและความเสียสละ แล้วตนทำไมไม่สามารถกลายเป็นความรักได้สักที

ความทุกข์ที่เฝ้าติดตามมาตั้งแต่แรกก็เข้ามาหาความรักโอบกอดไว้และปลอบความรัก

นายเป็นรักแท้ได้หรือยังความทุกข์ถาม

ไม่ได้นะสิ ทำไมกันนะทั้งที่ฉันพยามแล้วทำไมฉันไม่สามารถเป็นรักแท้ได้

ความรักถามความทุกข์

ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ไม่เป็นไรนะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเอง

ความทุกข์บอกกับความรัก

ฉันเคยเกลียดนายนะความทุกข์แต่ว่านายก็ไม่เคยทิ้งฉันไปไหนเลย

ฮ่าๆ เมือเรามา ใครต่อใครก็มักจะไม่ชอบเราทั้งนั้นละบางคนก็พยามไล่เรา บางคนก็พยามทำร้ายเรา   พวกเขาไม่แม้แต่ที่จะพยามเข้าใจฉันเลยด้วยซ่ำและไม่มีใครเลยที่บอกว่าเราดีทั้งที่อยู่ด้วยกันมานานตั้งวันแรกๆที่ได้เจอกัน พวกเขากลับพยามว่าและทำร้ายเรา

ความทุกข์ บอกกับความรักพร้อมร้อยยิ้มจ่างๆที่มุมปาก

แล้วนายไม่โกรธเหรอที่ไม่ได้รับการยอมรับจากความรู้สึกอื่นหรือคนอื่นๆที่เขารุมว่านายอะความทุกข์ความรักถามความทุกข์

ถ้าเรายอมรับสิ่งที่เราเป็นได้เราจะต้องการการยอมรับจากคนอื่นทำไมละจริงไมถึงจะไม่มีคนชอบฉันในสิ่งที่ฉันเกิดมาเป็นความทุกข์ใครก็ต่างพากันไม่ชอบฉัน แต่นั้นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันจะต้องไม่รักตัวเองซะหน่อยจริงไมความทุกข์หั่นมาบอกพร้อมร้อยยิ้มให้กับความรัก

ความรักที่ไม่สามารถเป็นรักแท้ได้ความรักได้แต่ตรมตอมคิดมากและเดินทากลับบ้านไปพร้อมกับความทุกข์ที่กอดคอเดินทางไปด้วย. 
-
พ่อแม่ครับ. ผมคงไม่สามารถเป็นรักแท้ได้ ไม่ว่าผมจะพยามและฝึกฝนแค่ไหนก็ตาม. ผมก็ไม่สามารถเปลี่ยนตัวเองเป็นรักแท้ได้. ความรักคุยกับครอบครัวทั้งน้ำตา
-
รักเอย. เจ้าเป็นความรักอยู่แล้วมันก็ดีอยู่แล้วจะเป็นรักแท้ไปทำไม. 
-
ก็ถ้าเราใช่ชีวิตไม่ประสบความสำเร็จถือว่าเราแพ้ไม่ใช่เหรอครับ
-
ความรักชนะทุกสิ่งแม้กระทั้งความทุกข์ก็ยังกลายเป็นเพื่อนได้. รักความทุกข์ไมละลูก
-
ความรักหั่นไปมองหน้าความทุกข์ที่ติดตามมาตั้งแต่ต้น. 
-
ถ้าลูกรักความทุกข์ได้ลูกก็จะรู้ว่ารักแท้ๆคืออะไร
-
มันคืออะไรละครับงั้นรักแท้
-
ความรัก ลูกเอยฟังที่พ่อบอกไว้. คำว่ารักไม่มีนิยามเหมือนชีวิตที่ไม่มีใครรู้จะเป็นและจบลงตอนไหน รักมันไม่มีเหตุผลแต่มันมีมรรคผลกับคนที่มีหัวใจ. ความรักไม่ใช่เรื่องเสแสร้งเพราะถ้าแกล้งรักคุณนั้นละจะเสียใจ. ความรักคือการให้ไปโดยไม่หวังอะไรจะย้อนคืน. ความรักคือความทุกข์เหมือนมุขตลกของโชคชะตา ความรักไม่ใช่วิชาต่อให้เรียนรู้เท่าไรก็สอบตกได้ ความรักเหมือนความเข้าใจไม่ต้องแก้ใขแค่ยอมรับมัน ความรักคือการกอดกันไม่รู้จักมันให้ดูครอบครัว. อาเมน

รักก็คือรัก ไม่มีมีแท้ ไม่มีเทียม เมือรักแล้วมันก็คือรัก มันมีเพียงเท่านั้นจริงๆ

หยุดปรุงแต่งความรู้สึกเหมือนก๋วยเตี้ยว

เพราะทางเลี้ยวมันย่อมไกลกว่าทางตรง

ความลึกซึ่งที่ไม่เข้าใจมันมีแต่ทำให้ เราเดินไกลจากความหมายที่แท้จริง

โปรดเรียกขานฉันด้วยนามอันแท้จริง

#กวีสีเทา #zero

0 ความคิดเห็น