Zero เสียศูนย์​แต่อย่าสูญเสีย​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 469 Views

  • 18 Comments

  • 7 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    36

    Overall
    469

ตอนที่ 23 : ดีสำคัญยังไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ก.พ. 62



อย่าดีเพื่อให้ใครมารัก ไม่งั้นเราจะทุกข์

แต่
อให้ดีเพราะมีความสุขที่ได้ดี

ในปัจจุบันความไรเดียงสาแบบเด็กที่ดูสดใสเถรตรงต่อความรู้สึกตนเองนั้นมันกลับกำกวมในความเข้าใจในความหมายผ่านระยะที่เติบโต ความดีที่เรียบง่ายกลับซับซ้อนผ่านกาลเวลา ความเชื่อใจ ไว้ใจ ยิ่งรู้ ยิ่งผ่าน ก็ยิ่งซับซ้อน จนความดีที่เรียบง่ายในวัยเด็กกลายเป็นดีแบบที่เราไม่รู้จัก

ยิ่งโต ยิ่งรู้จัก ยิ่งซับซ้อน
ทำไม่จิตใจเหมือนคนที่หยอกย้อนลังเลไม่เข้าใจ


ความสับสนทำให้กังวล
ความรู้ทำให้ซับซ้อน
เพราะทว่าที่เป็นดั่งนั้น เพราะความคิดมาจากใจที่หมองมั่วและบาดเจ็บ
#ZERo

เมือเราเป็นเด็กเราไรเดียงสาต่อความคิดความรู้สึกต่อทุกเรื่องที่เกิดขึ้นกับเรา  เช่น ตอนที่ผมเป็นเด็กผมยังเล็กมากตอนที่ยายแท้ๆผมเสียไป ผมได้เห็นน้ำตาของแม่ไหล ผมยังเด็กมากในตอนนั้นแต่ผมก็จำได้ว่าแม่เสียใจมาก แต่ก็สงสัยในส่วนลึกๆว่า แม่จะต้องเสียใจร้องไห้ทำไม เพราะทุกคนรู้ไม่ใช่เหรอว่า ทุกคนต้องตาย เราต้องตายทุกคนเมือวันสุดท้ายนั้นเดินทางมาถึงไม่มีใครรู้วันไหนเพราะโลกนี้ตราบใดที่ยังมีการเกิดก็บอกว่าเราว่าต้องมีการตาย แล้วเราจะต้องร้องไห้เสียใจทำไมเมือมีใครสักคนจากเราไป

ความปกติของความจริงมันไม่เปลี่ยนไป หากแต่เป็นใจตะหาก ที่ไม่คงที่จากความเปลี่ยนแปลง
#ZERO

เมือเราโตขึ้นผมก็ได้เรียนรู้เข้าใจว่า ความตายทุกคนรู้ว่ามันมีจริง แต่การจากลาของความตาย ทุกคนไม่รู้ว่ามันจะมาตอนไหน ความเสียใจจากการไม่พร้อมที่จะสูญเสียมันจึงเกิดขึ้น

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการดีในแบบที่อยากเป็น
ผมจะไม่ตอบคำถามนี้ตรงๆแต่จะขอถามกลับไปเช่นกันว่า คุณจะเสียใจให้น้อยลงได้ยังไงถ้าวันนั้นมาถึง  ซึ่งมันก็จะค้นหาต่อไปว่าจริงๆแล้วเรา ควรทำยังไงให้เราเสียใจน้อยลงในวันที่เราต้องจากลาเพื่อการสูญเสียไป เพราะเราต้องมีชีวิตอยู่เพื่อดูความตายของคนที่เรารักถ้าเราต้องมีชีวิตอยู่ ซึ่งวิธีการนั้นไม่ใช่เรื่องยากคือเมือเราคิดถึงคนที่หายไปจากชีวิตเรา มันก็จะมีทั้งเรื่องน่ายินดีและแสนเศร้า การจากลานั้นจะเปลี่ยนเป็นพลังยังไง เพื่อให้เราคงอยู่ก้าวเดินต่อไปในวันที่คุณเองต้องเผชิญหน้ากับปัญหาเพียงลำพัง เพราะการสูญเสีย ไม่ว่าจะเป็น คน สัตว์ สิ่งของ หรือสิ่งสำคัญต่อใจมันมีผลกระทบต่อความรู้สึกส่งผลต่อความคิด ส่งผลต่อการใช่ชีวิต ของเราที่เกิดขึ้น ซึ่งผมเชื่อว่ามันเป็นจุดเริ่มที่เราจะอ่อนแอ่ลงหรือเข็มแข็งขึ้นเช่นกันจากการเรียรู้การสูญเสีย

ความภูมิใจจากการสูญเสีย
เป็นไปได้อย่างไรที่จะรู้สึกดีจากการสูญเสีย เป็นไปได้อย่างไรที่เราจะต้องดีใจจากการไม่ได้รับ มันทำได้ครับ ถ้าเราเรียนรู้วิธีการที่จะให้ การให้จะเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปในตัวเราในขนาดที่การรับคือรอเพื่อให้ได้มาซึ่งการเติมเต็ม  

การรอรับจะรู้สึกขาด
การให้จะรู้สึกพอ



ให้ อะไร ยังไง
ในขนาดที่เวลาของเราถูกใช่ไป มันสำคัญมากว่าเราใช่เวลาของเราเพื่ออะไร การมีชีวิตอยู่กับคนที่เรารักทุกวันมันไมได้รับประกันหรอกนครับว่าคุณจะไม่รู้สึกเสียใจน้อยลงในวันที่เขาจากคุณไป แต่ช่วงเวลาที่ดีจะช่วยทำให้คุณภูมิใจกับการเปลียนแปลงที่เกิดขึ้นกับความทรงจำในวันที่ความตายเดินทางมาถึง เรื่องดีดีที่เราทำมันจะกลายเป็นความทรงจำที่ดีของเราเพื่อปลอบโยนเราในการจากลา เมือนึกถึงมันแม้ว่าเราจะรู้สึกเจ็บแต่ร้อยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนที่เรารักหรือรักเราได้กระทำไว้จะทำให้ดอกไม้ในความรู้สึกของเราเบ่งบานได้ดีในโลกของความทรงจำ คนคนนั้น สัตว์เลี้ยงตัวนั้น สิ่งของนั้น   คำพูดดีดี มุขตลกที่ตราตึงที่นึกถึงกี่ครั้งก็ยิ้มก็ตลก คำปลอบโยนที่เป็นกำลังใจให้อารมณ์เข็มแข็งขึ้นในวันที่ลำพังและหวั่นไหว สิ่งๆนั้น คนนั้นๆ ที่เคยอยู่ข้างเรา ความทรงจำดีดีจะช่วยเป็นพลังที่ดีกว่า เพราะมันจะทำให้เรารู้สึกว่าครั้งหนึ่งในขีวิตของเราก็เคยมีคนที่เข้าใจและเชื่อมั่นในตัวคุณหรือเขาได้มากมายขนาดนี้ ความรู้สึกดีดีมันจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่งดงามของเราตลอดไป

อดีตมาจากปัจจุบันที่เราใช่ไป


เราฟังเราอาจจะลืมได้   ถ้าเราเห็นเราจะจำ   ถ้าเราทำเราจะเข้าใจ
ชีวิตมันคือแบบนั้น สิ่งที่เราเป็นคือสิ่งที่เราทำเป็นตัวกำหนดความหลังหรือที่เรียกว่าอดีต ที่เกิดขึ้นกับตัวเราเอง สิ่งเราทำในวันนี้คืออดีตของเราเอง การดีเพื่อจะดีเราต้องวค้นหาให้เจอว่าเราอยากดีเพื่ออะไร ความดีที่แท้จจริงมันอาจจะเป็นตัวช่วยให้เราพบว่าเราอยุ่บนโลกนี้เพื่ออะไร หรือเพื่อใคร 

เราเปลี่ยนอดีตไม่ได้ นั้นคือสิ่งที่เราทุกคนรู้
แต่
เราสร้างวันนี้ให้ดีได้เพื่อเป็นอดีตที่งดงาม
#zero


สิ่งที่เราทำมันเปลี่ยนไปได้ แต่ สิ่งที่เราเป็นมันจะไม่เปลี่ยนไป
ถ้าเราฝืนตัวเองมันเป็นการฝืนสัตชาติญาณ​ ของตัวเราเองเราจะรู้สึกทุกข์เวลาที่เราทำอะไรที่ฝืนตัวเราเองมันจะทำได้ไม่นาน เพราะฉะนั้นเราต้องค้นหาและทำถามตัวเองให้รอบคอบว่า อยากเป็นอะไรในความชอบ ความกระหายจากความรักที่จะทำ จะส่งให้เรามีพลังที่จะลุกขึ้นทำมันได้เพื่ออะไร 

และถึงแม้ว่าคุณจะรู้ว่าเราต้องการอะไรหรือไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเราชอบในอะไรหรือยังไงภายใต้เงื่อนใขของชีวิตที่มีความแตกต่างกันทางสังคมและของข้อจำกัดของปัญหาที่แตกต่างกัน ผมเชื่อว่าก็ยังมีผู้คนอีกมากที่ไม่รู้ใจตัวเอง มีความสุขกับคำว่าพอของตนเองในแบบไหน แต่ก็อย่าคิดมากจนซีเรียสครับผมแค่อยากให้ลองคิดดูก่อนทีเวลาเราจะหมดลง 

 

ผมแค่อยากบอกว่าก่อนที่เราจะเสียใจกับคนอื่นน้อยลง คุณหยุดที่จะเสียใจกับตัวคุณเองให้ได้ก่อนหรือยัง 

เราหยุดความรู้สึกไม่ได้มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ แต่
เราเรียนรู้ทำความเข้าใจกับมันได้เพราะเมือเราเข้าใจในอะไรแล้วเราจะปล่อยว่างได้มากขึ้นและทุกข์น้อยลงไปเอง

และถึงแม้ว่าวันนี้เราจะไม่รู้ว่าเราเกิดมาทำไมหรือเพื่ออะไรผมก็อยากบอกว่าอย่าไปซีเรียสครับเพราะทุกวันนี้แค่เราเกิดมาจนมีอายุได้ยาวนานหรือน้อยก็ตาม คุณก็เป็นตัวของคุณเองได้อยู่แล้วขอแค่สิ่งที่เราเป็นเราทำไม่เดือนดร้อนคนอื่น ผมว่านั้นก็เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมากๆแล้ว เพียงแต่เราถือเรื่องพวกนี้เป็นปกติ แต่สำหรับผม บทความนี้อยู่ ผมก็ชื่นชมแล้วนะครับ 

สิ่งที่ทำให้คุณมีทุกวันนี้คือคุณ 
ไม่พบ ไม่เจอ ไม่เป็นไร 
เพราะยังไงคุณก็คือคุณในแบบที่เป็นอยู่ในทุกๆวัน 

ขอให้ภูมิใจที่เรายังรอดและมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้เห็นคุณค่าของเราในทุกลมหายใจที่ใช่ไป อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีค่า ทุกคนมีความดีในตัวเอง ขอให้ดีในแบบที่คุณอยากดี ขอบคุณครับ 
#ผมกวีสีเทา

0 ความคิดเห็น