Zero เสียศูนย์​แต่อย่าสูญเสีย​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 469 Views

  • 18 Comments

  • 7 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    36

    Overall
    469

ตอนที่ 21 : ทำไมต้องเหงา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ก.พ. 62




ทำไมถึงเหงา

ในมุมลึกของจิตใจเมล็ดพันธ์ของความรู้สึกบางอย่างที่เราไม่รู้ผลว่ารสขมหรือหวาน ทั้งที่เราแอบฝั่งมันลงในจิตใจหยั่งรากเป็นต้นของอารมณ์ที่ออกผลทางความคิดจนเราสะท้อนรสชาติออกทางแววตาให้ผู้อื่นได้มองเห็น ผู้ทานผลของอารมณ์เรา บางยิ้มแย้ม บางแสนเศร้า แต่ทว่าตัวของเราเอง ไม่มีทางรับรู้ได้เลยว่า ความเหงากำลังกลืนกินเรา หรือเราที่ตะหากที่กำลังกินกลืนความเหงา

ไม่มีใครไม่เหงาแม้ว่าเราจะมีเขาหรือไม่มีใคร
#zero

ความเดียวดายของอารมณ์ที่รู้สึกจากความลำพัง ความไม่มีใครบางครั้งก็ทำเราเหงาหรือต่อให้คนข้างกายแต่ขาดความเอาใจใส่หรือการถูกรู้สึกว่าไม่เป็นที่ต้องการก็ทำให้เราอยากเป็นคนสำคัญสำหรับใครสักคน แต่ก็ยากที่จะได้รับมันมาเพราะความเหงาได้อาหารมาจากความไม่มีที่อยากมี หรืออาจจะมองว่ามันเกิดมาจากความต้องการที่ในส่วนลึกในจิตใจที่สำรวจในความเหงาแล้ว มันเป็นจริงที่ส่วงหนึ่งของความเหงา มาจากความเว้หว่า ความโดดเดียวของการไม่มีใคร 
 แบบว่ามันรู้สึกอยู่ภายในใจแต่ก็ไม่มีสติควบคุมความคิด แต่ถ้าหากเราจะมัดมือชกไปเลยว่าตอนที่เราเหงา ความเหงาไม่มีสติจริง ทำไมเราเศร้าเราเสียใจได้ในเวลาที่เราเหงา  

ความเหงาเหมือนเงา มันซ้อนตัวอยู่กับความรู้สึกเราเสมอ
#zero

ความชั่ววูบทางอารมณ์อาจจะมาจากบางช่วงของความรู้สึกที่ตัวเราเองขาดความจริงใจในอารมณ์ การไรการโอบกอดในใจที่นำมาสู่ความไม่อบอุ่นในตัวเอง ความเหงาจึงมีขนาดใหญ่ที่จะทำให้เราอ้างว้างจากความโดดเดียวกว้างไกลเมือยืนอยู่ในใจของตัวเอง

ใจของเรามีพื้นทีมากมายที่จะให้อิสระของความมคิด แม้จะเก็บความเหงา เดียวดายใส่กล่องฝั้งมันไว้ ในดินแดนของจิตใจที่เป็นทุ่งกว้าง แต่ต่อให้ซุกซ้อนมันไว้ที่ไหนและฝั้งมันลงไปลึกแค่ไหนในจิตใจ  แล้วออกไปใช่ชีวิตตามปกติกับความรู้สึกอื่นๆสุดท้ายเมือเรายืนเฉยๆหรือมีสติที่ได้จากการระลึก ความเหงาที่ซ่อนใส่กล่องไว้มันก็จะถูกขุดออกมาจากดินอยู่ดี

ยิ่งหลอกตัวเองว่าไม่เหงาและพยามสนุก คุณจะเจ็บจนจุกและเสียใจที่หลอกตัวเอง
#zero

หยิบความเหงาความเดียวดายในขนาดที่คุณยืนโดดเดียวขึ้นมาจากดินที่เราฝั้งมันไว้ถือกล่องนั้นและเปิดออก เราจะพบว่าความจริงแล้วความเหงาไม่ใช่เรื่องไม่ดี เพราะมันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของอารมณ์บางอย่างที่พรั่งพรูออกมาจากจิตใต้สำนึกในวันที่เราต้องเผชิญหน้ากับการขาดกำลังใจหรือคนที่เข้าใจในตัวเรา และนำเราไปสู่เรื่องราวต่างๆในชีวิต ความรู้มากมาย ก่อตัวเป็นอดีตที่ผ่านการตัดสินใจใช่ชีวิตของตัวเราเองมา เรื่องราวในความคิดที่ดูจะไม่สิ้นสุดจากความเหงา ได้โปรดอย่าขับไล่มัน อย่าทำร้ายมัน จับมันไว้อย่าอดทนกับความเหงาของใจ เหมือนมันมาเพราะมันไม่มีคุณค่าที่จะหมด ปล่อยให้มันลูบไล้ตัวเราไปตามความชอบของมัน แล้วเราจะพบว่าแท้จริงความเหงาไม่ได้ทำร้ายเรา มันแค่อยากให้เราเห็นคุณค่าในตัวของเรา ความเหงาเหมือนเสียฃวูดเตือนถัยในสงครามที่บอกว่าเรากำลังอ่อนแอ่ต้องเสริมทัพให้ตัวเราด้วยกำลังใจ   ซึ่งในสถาณที่ของหัวใจในอดีต อนาคต ที่มารวมตัวกันก็กลายเป็นตัวเราในปัจจุบัน  ความปราถนาของความเหงาที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนว่าจะต้องการใคร  แท้ที่จริง มันก็แค่อยากจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของกำลังุใจไปสู่ลมหายใจของปัจจุบัน คือต้องการพลังงานในการทำอะไรสักอย่างหรือเริ่มต้นอะไรสักอย่างและใรความคิดมันต้องการความหมายหรือคนที่เข้าใจ  ความเหงามันกำลังบอกคือพลังกายยังขาดพลังใจที่ค่อยช่วยไม่เพียงพอ เมือเราได้สติไม่ทุกข์ไม่เศร้ากับมัน ความเหงาก็แค่อาภรณ์สีดำที่ไว้ซับใจตัวเองและทบทวนตัวเองยามเหนื่อยล้า

แท้จริงของความมืด มันก็มีบางส่วนที่เรียกว่าความเหงา ไม่มีใครดีที่สุด พวกเราทุกคนบนโลกก็แค่อยากมีความสุขเท่านั้นเอง
#ZERO


เมือเราเขาใจหยิบจับความเหงาที่มาสวมใส่หากใจเข็มแข็งมากพอ ก็ให้หยิบมันและเขวี่ยงออกขึงบนฝากฟ้ากว้างใหญ่ในจิตใจ แต่อย่าตกใจที่ฟ้าจิดใจที่สดใสจะมืดหม่นลงเพราะความเหงาเข้าปกคลุม เพราะความมืดมันใช่เพื่อพักผ่อนและมนุษย์เราก็จะสามารถที่จะนอนได้ก็ตอนที่ฟ้ามืดเสมอ ขอให้ผ่อนคลายความกังวลที่มาจากความเศร้าเวลาเราเหงาไม่มีใคร และขึงอดีตในจิตใจให้มันขึ้นบนท้องฟ้าของจิตใจ เหมือนความรู้สึกที่นอนหมอนหนุนนอนตอนเรากำลังจะหลับ แต่ลืมตาจ้องมองไปยังดวงดาวแห่งอดีตเวลาที่เราเหงา 

หนุนความรู้สึกที่เกิดขึ้นนอนดูดาวจากความมืดของอดีต
#ZERO

ท่ามกลางความมืดของความเวิงว้างในความเหงามีหมู่ดาวที่ส่องประกายจรัสแสง ดวงดาวแห่งอดีตที่งดงาม การคิดถึงความทรงจำเหล่านั้นในวันที่เหงาก็ขอให้มองหาแสงดาวอดีตที่ส่องประกายที่เจิ่ดจรัสเป็นความทรงจำ เพราะเรื่องราวดีดีที่เกิดขึ้นมันยังคงอยู่กับตัวเรา กลายเป็นดาวให้เรานึกย้อนกลับไปในวันที่เหงา บางคนมีเต็มท้องฟ้า บางคนมีมันน้อยมาก เรารู้สึกดีและไม่ดี ได้จากการที่มองดาวของอดีตเวลาที่เราเหงา
 เรารู้สึกเสียใจหรือดีใจจากการเห็นดวงดาว 
อดีต มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นดวงดาวในวันที่เราเอาความเหงามาเป็นท้องฟ้า ดาวอาจจะมีทั้งเรื่องราวดีดีที่เกิดขึ้นในชีวิตหรือเรื่องเลวร้ายที่เหมือนอุกาบาตที่ที่ตกมาใส่ทำร้ายจิตใจ ไม่ว่าจะมาจากเพื่อน คนรัก ครอบครัว หรือจากตัวเราเอง ความรู้สึกดีๆเล็กจากความทรงจำเล็กๆน้อยเหล่านั้นก็ช่วยให้เราผ่อนคลายลงได้บางในวันที่เราเหงา แม้ว่าเราจะทำได้แค่มองดูดาวแห่งอดีตไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ใขอะไรได้ทั้งเรื่องดีเรื่องร้ายที่เกิดขึ้นมาจากอดีตของความทรงจำ อย่างน้อยแสงของดาวที่หมอบเรื่องราวดีดีที่พ้นผ่านกาลเวลามาแล้วมันก็ค่อยย้ำเตือนเราว่า เรายังมีประโยชน์ เพราะเรามีความทรงจำที่มีค่าที่จะเก็บมันไว้เพื่อเป็นกำลังใจชีวิตในวันที่เราเหงา  ในการที่จะเป็นในสิ่งที่เป็น  เราไม่มีทางรู้ว่าโลกจะเหวี่ยงอะไรมาหาเราในวันพรุ่งนี้ ในวันนี้ตอนนี้ ขนาดที่เราต้องหายใจและเหงาคุณจะได้พบความพอใจที่เกิดจากการเข้าใจในความรู้สึกของตัวเองแล้วไม่ว่าจะดีหรือร้าย เราคือเจ้านายของเรื่องราวตัวเอง

อยากมีดาวสวยๆในความรู้สึกในวันที่ใจเหงาเพื่อเฝ้ามอง ก็ขอให้ทำปัจุบันให้ดี เพราะความทรงจำมาจากสิ่งที่เราทำ และเป็นดาวที่ให้ความรู้สึกดีดีจะส่องแสงให้เราในวันที่ความรู้สึกเรามืดหม่น

อาจจะสรุปได้ว่าแท้จริงความเหงา อาจจะมีอารมณ์หลากหลาที่ซุ้มซ้อนอยู่ในตัวมันเอง โดยส่วนตัวผมมองว่าความเหงามันคืออารมณ์ที่ดี เราไม่ได้อ่อนแอหากว่าคุณรู้สึกเหงา เพราะแท้จริงเหตุผลที่คนเรามีความเหงามันแค่พยามเตือนเราจากส่วนลึกว่าเรายังไม่พบความสุขของชีวิตก็เป็นได้ อย่าให้ใครมาเติมส่วนที่เหงาเพราะมันไม่มีใครเติมเต็มส่วนที่ขาดในใจเราได้ เราตะหากที่ต้องเข้าใจในความเหงาของตัวเราเอง ว่าแท้จริงชีวิตเราต้องการอะไรจากมัน และนำเราไปสู่ปัญหาที่ไม่ว่าคุณจะตอบกับคนอื่นอย่างไรคุณก็รู้ตัวเองดีที่สุดว่าคุณชัดเจนกลับคำตอบที่เลือกแค่ไหนเพราะความเหงามันจะกลับมาอีกและจะกลับมาแน่ๆ ถ้าคุณไม่เชื่อในเป้าหมายของคุณ และนั้นจะเป็นอีกครั้งที่คุณต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวคุณเอง
 
ไม่เชื่อในความรักที่เริ่มลังเลว่ามันคืออะไร
ไม่เชื่อในตัวเองที่กำลังใช่ชีวิตไปเพื่ออะไร
ความเหงาเป็นส่วนหนึ่งของความไม่เข้าใจของชีวิตทำให้เรามีโอกาสได้รู้จักกับคำว่า รัก ของตัวเราเอง

มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะหยุดความเหงาและกลัวที่จะเหงา


มีอะไรให้เหงาก็ดีกว่าความทุกข์ละนะว่าปะ ฮ่าๆ 

หวังว่าบทความนี้จะช่วยทำให้ผู้อ่านเข้าใจในความรู้สึกตัวเองมากขึ้นไม่มากก็น้อย ขอบคุณที่ติดตามนะครับ ขอบคุณครับผม กวีสีเทา

0 ความคิดเห็น