คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย 4MINUTESHOTFIC :: INSOMNIA :: (JIYOON x GAYOON) 4MINUTESHOTFIC :: INSOMNIA :: (JIYOON x GAYOON) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 มี.ค. 58 / 19:09


 

INSOMNIA




	

	

	
 
 
 

เฮ้ออออออ... 






เข็มของนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังยังคงทำงานอยู่เรื่อย เข็มสั้นเบนมาถึงเลขสามแล้วในยามค่ำคืน 
ภายในหอพักห้องใหญ่ถูกแบ่งออกเป็นหลายห้องด้วยกัน มันทั้งครบครันและสะดวกสบาย 
เช่นเดียวกับคนอื่นๆที่ป่านนี้คงนอนหลับพริ้ม ไม่รู้เรื่องอะไร 
 
 
เช้าวันใหม่กำลังจะมาถึง เวลานี้ใครๆเค้าก็พักผ่อนกันทั้งนั้น ช่วงเวลาที่แสนจะเงียบสงัดถึงแม้จะเป็นในอาคาร 
แต่ใครบางคนก็ยังไม่เห็นว่าจะมีทีท่าว่าจะง่วงนอน ไม่ใช่เพราะเค้าไม่ง่วงหรอก แต่มันเป็นอาการนอนไม่หลับนี่สิ 
 
 
จอนจียุนไม่เคยเป็นแบบนี้ และไม่รู้ว่าพักนี้เกิดความผิดปกติอะไร เค้าถึงนอนไม่หลับแทบทุกคืน 
บางคืนกว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตอนทีคนอื่นๆเริ่มตื่นกัน เค้าเบื่อที่ตัวเองเป็นแบบนี้.. 
 

" เฮ้อออออออออออ " จียุนถอนหายใจอีกครั้งพลางยกแขนหนึ่งข้างขึ้นมาก่ายหน้าผากเบาๆ เค้าพ่นลมหายใจ
ที่แสนเบื่อหน่ายออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเบื่อกับอาการที่เป็นอยู่ตอนนี้ น่าอิจฉาที่คนอื่นเค้าได้นอนกันสบายใจ 
แต่ตัวเองกลับต้องมาเป็นโรคนอนไม่หลับเนี่ยนะ 




พระเจ้าช่างลำเอียงจริงๆ..
 


" เฮ้ออออ ทำไมจะต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ " เสียงบ่นของจียุนดังออกมาหลายครั้งภายในห้องรับแขก 
เค้าแยกออกมานั่งๆนอนๆด้านนอกเพราะกลัวว่ารูมเมทของเค้าจะตื่น ทั้งขยับตัวไปขยับตัวมาของเค้า เสียงถอยหายใจหลายต่อหลายครั้ง อาจจะทำให้คนที่นอนข้างๆ ลุกขึ้นมาโวยวายก็เป็นได้ การที่ออกมานั่งๆนอนๆด้านนอกนั่น 
จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ร่างสูงนอนมองรอบๆห้องว่ามีอะไรสามารถทำให้เค้าหลับได้บ้าง 
 
 
" ฮูล่าฮูป? " 

เหอะ..ไม่ใช่ตอนนี้ 




" ห้องครัว? " 

แกต้องคุมน้ำหนักตัวเองนะ จอนจียุน 




" เตารีด เครื่องซักผ้า? " 

ให้จีฮยอนทำเถอะ 




" ทีวี? "

ถ้าเปิดเสียงดังพวกนั้นจะต้องออกมาฆ่าฉันแน่ๆเลย 




" มุมหนังสือ? อา.... นี่แหละ.. " ตัวสูงเด้งขึ้นมาจากโซฟานุ่ม แล้วตรงไปหาที่มุมหนังสือของห้อง 
มันเป็นชั้นวางหนังสือเพียงสามชั้น หนังสือก็ไม่มากเท่าไหร่ แต่มันคงจะมีเล่มที่ทำให้เค้าหลับได้บ้าง 
สองมือเริ่มหยิบออกมาดูทีละเล่มๆ ดูท่าว่าจะมีแต่นิตยสารแฟชั่นของกายุนทั้งนั้น การ์ตูน นิยายสักเล่มก็ไม่มี 




เฮ้ออออ เค้าไม่ชอบแฟชั่นนะรู้ไหม..




" คอยดูนะ เผลอเมื่อไหร่ฉันจะเอาไปซ่อนให้หมดเลย " สุดท้ายเค้าก็เดินมานั่งจมกับโซฟาตัวเก่าอย่างเคย 
แผ่ตัวลงไปที่โซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน เสียงเดินของเข็มนาฬิกาในห้องดังก้องหัวเค้าเรื่อยไป




" ทำไมต้องมาเป็นไอโรคนอนไม่หลับอะไรนี่ด้วยวะ โอ้ยยยยย หงุดหงิด " 
จียุนข่มตาลงอย่างหงุดหงิด ใบหน้าของเค้าแสดงออกว่าไม่พอใจสุดๆ คิ้วสวยที่ผูกกันอย่างอดไม่ได้และปากเล็กๆ
เม้มกันดูน่าอึดอัด  อันที่จริงยานอนหลับในหอนั้นก็มีติดไว้ มันอยู่ในตู้พยาบาลข้างผนังห้องที่เค้านั่งอยู่ด้วยซ้ำ 





แต่จียุนเลือกที่จะไม่กินเพราะถูกบางคนปรามว่ามันไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ 
เค้าเลยตัดความคิดที่จะใช้ยานอนหลับพวกนั้นซะ.. 









พรึ่บ..



ไฟในห้องดับลงและคนที่หลับตาอยู่ยังรู้สึกได้ จนต้องลืมตาขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น สายตาคู่คมมองเห็นเงาตะคุ่มๆ
พอรู้ว่ามีคน (?) ยืนอยู่ตรงนั้นแต่ไม่ทันจะได้เรียกถามว่าใคร ไฟก็สว่างขึ้น เพราะถูกเปิดอีกครั้งจากใครบางคน
ที่ยืนอยู่ตรงสวิซท์ ใบหน้าเนียนปรากฏเห็นชัดว่ากายุนยืนกอดอกพิงตัวอยู่ข้างสวิซท์ไฟนั่น 




" เล่นอะไรเนี่ย? " จอนจีพูดกับเธอทันทีที่เห็นหน้า 
 

" นอนไม่หลับอีกแล้วสิ " เธอไม่ได้ตอบ แค่เพียงสวนกลับมาด้วยคำถามใหม่



 
" อื้ม อยากนอนจะตายแต่ดันนอนไม่หลับซะนี่.. " เพื่อนใหม่เดินมาหยุดยืนตรงหน้าโซฟานั่น 
สีหน้าของเธอก็ดูไม่ค่อยจะสดชื่นตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน มันบ่งบอกเจตนาชัดเจนว่าเธอลุกมาดูอีกคนโดยเฉพาะ 
ไม่งั้นเธอคงลุกขึ้นมาโวยวายไม่ก็หงุดหงิดไปแล้ว
 

" แล้วไม่ได้กินยาใช่ไหม? " 
 

" เหอะ ไม่ได้กิน ก็เธอบอกว่ามันไม่ดีงั้นงี้ " 
 

" ดีที่เชื่อฟัง " เธอยิ้มบางๆขณะที่ได้ยิน ในใจรู้สึกดีลึกๆที่คนหัวรั้นอย่างคนเบื้องหน้า ยอมเชื่อฟังเธอบ้าง 
ที่โดยปกติแล้วถ้าไม่เถียงก็แค่ไม่ทำตาม แต่พักนี้รู้สึกจียุนดูจะอยู่ในโอวาทเป็นพิเศษ ทั้งว่าง่ายไม่ต่อปากต่อคำ
อย่างช่วงโปรโมทครั้งที่แล้ว ที่ดื้อทุกเรื่องจนทะเลาะกันบ่อยๆ 




ไม่คุยกันเป็นเดือนๆ.. ไม่รู้ว่าเธอทนเค้ามาได้ยังไง   
 
 
" แล้วนี่ลุกมาทำอะไร เข้าห้องน้ำ? " ร่างสูงถามพร้อมชี้ไปทางมืดๆด้านหลัง
 

" เปล่า "
 
 
" อ่าว แล้วลุกมาทำไม ? "
 

" เป็นห่วงเลยออกมาดู " คนขี้เซายังยิ้มอ่อนให้เค้า แถมยังขยี้ตาไปพลางๆอีก
 

" เธอไปนอนเถอะ ฉันโอเคหน่าเดี๋ยวก็หลับเอง " ร่างสูงพูดส่งๆ เกรงใจว่าอีกคนลุกมาดูแทนที่จะได้นอน เค้ารู้สึกดี
แต่ก็ไม่อยากให้ลำบาก เพราะแค่รู้ว่ากายุนเป็นห่วงเค้า แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ต่างกับอีกฝ่ายที่ทำหน้านิ่งใส่เมื่อได้ยิน
เค้าพูดอย่างนั้น ฟังก็รู้ว่าพูดเพื่อต้อนให้เธอตายใจ ถ้าหลับง่ายๆอย่างที่บอกป่านนี้จอนจียุนคงนอนอยู่ข้างๆ
เธอเรียบร้อยแล้วสิ
  

" ใช่หรอ เมื่อกี้ยังบ่นๆๆอยู่เลย ขี้ตู่จริงๆ " 
กายุนเบะปากสวยใส่อีกคน ดูท่าเธอจะไม่ค่อยพอใจที่โดนเชิญให้กลับเข้าห้อง
 

" เบื่อจังพวกชอบแอบฟัง " 
 

" งั้นก็เบื่อให้ได้ตลอดไปนะ " ฮอกายุนเดินหนีจากตรงโซฟาแล้วก็หายเข้าไปทางห้องครัว จียุนมองต่อไปด้วย
หางตาเผลออมยิ้มออกมานิดๆที่ว่ารูมเมทของเค้าเป็นห่วงขนาดที่ต้องตามออกมาดู ตลอดเวลาที่กายุนเดิน
เข้าไปในห้องครัว จียุนก็ได้ยินเสียงแก้วและช้อนกระทบกันอยู่หลายครั้ง 
 
 

ผ่านไปไม่กี่นาที คนตัวเล็กก็ออกมาพร้อมแก้วสองใบสำหรับคนสองคน กลิ่นหอมของโกโก้คลุ้งไปทั่วห้องรับแขก
สีสะอาด กลิ่นหวานหอมซะจนผู้ป่วยอินโซมเนียแถวนั้นหันไปหาต้นตอของกลิ่นอย่างอดไม่ได้ 
 
 
 
 
 
" ใครบอกว่าจะกิน " คนป่วยที่นอนไม่หลับแกล้งหยอกไปหนึ่งเม็ด ร่างบางเล็กได้ยินจึงมีรีแอคชั่นหันมาตาขวางใส่



 
" ฉันชงมากินคนเดียวหรอก  " ปากว่าไปอย่างแต่มือเล็กก็ยื่นแก้วที่ถือมาอีกแก้วให้เค้าอยู่ดี 



 
" อ้า.. ไม่แกล้งแล้วก็ได้ค่ะ คุณกายุน " จียุนยิ้มแห้งๆพลางรับแก้วนั้นมาจากมือ เค้าดึงแก้วมาใกล้ๆก่อนจะสูด
กลิ่นหอมของโกโก้ที่ชงร้อนๆ กลิ่นนุ่มๆถูกสู่เข้าเต็มปอดอย่างไม่เร่งรีบ ใครๆก็รู้ว่าโกโก้ฝีมือกายุนนี่มันยอดเยี่ยม
อย่าบอกใครเลย และยอมเยี่ยมซะจนบางทีจียุนก็คิดอยากจะให้เธอชงให้เค้าดื่มคนเดียวด้วยซ้ำ
 
 

" ฉันคิดว่าถ้ากินอะไรร้อนๆ น่าจะทำให้เธออยากนอนหลับมากขึ้น " 
 

" ขอบคุณนะ แต่จริงๆคราวหลังไม่ต้องลุกมาก็ได้ "
 

" ก็บอกแล้วไงว่าเป็นห่วง " 
 

" รู้ว่าเป็นห่วง ”
 
 
“ ให้ดูแลนี่ไม่ชอบรึไง?
 
 
“ แต่ไม่เห็นจะต้องลำบากเลยนี่ " เธอชักจะมีน้ำโหขึ้นมาแล้วนะ..
 

" เมื่อไหร่จะเลิกดื้อซักทีจอนจียุน ฉันมีสิทธิ์ที่จะดูแลเธอไม่ใช่หรอ หรือ ไม่อยากได้สิทธิ์นั้นแล้ว? "
 
 

" ม..ไม่ใช่อย่างนี้สิ ฉันเกรงใจที่เธอตะ..... ” เค้ายังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำก็ถูกพูดแทรกขึ้นมา
 
 
“ ฉันพอใจและเต็มใจทุกครั้งที่ได้ทำ ” สุดท้ายแล้วร่างสูงก็ยอมเหตุผลของอีกคนแต่โดยดี  
 
 
“ อา.. เอาหล่ะๆ ฉันไม่เถียงแล้วก็ได้ " ร่างสูงหยุดยิ้มไม่ได้จริงๆ ขณะที่ฟังกายุนพูดออกมาบางครั้งก็รู้สึกว่า
ตัวเองดื้อรั้นเกินไปจริงๆ ถ้าเป็นกายุนที่นอนไม่หลับ ก็คงจะเป็นเค้านี่แหละที่ทำเหมือนเธอตอนนี้ 
 
" งั้นก็กิน มันหายร้อนหมดแล้ว มัวแต่นั่งยิ้มอยู่นั่นแหละ " รอยยิ้มของเจ้าคนดื้อรั้นทำให้อีกฝ่ายเขินออกมา
ซะอย่างนั้น กายุนทำได้แค่กลบเกลื่อนความเขินด้วยการโวยวาย มันเป็นนิสัยที่กายุนแก้ไม่ได้จริงๆ
 

" ไม่เห็นต้องเขินเลย "
 

" ไม่ได้มีใครเขิน " เมนร้องเสียงหลักปั้นหน้านิ่งทำเป็นหูทวนลมกับคำแซวของคนรัก 
เธอวางฟอร์มนิ่งทั้งๆที่ในใจนั้นก็รู้ว่าเค้าดูออกอยู่เต็มอก 
 
 
 
 
 
หลังจากที่ทั้งสองดื่มโกโก้หมด ก็ลุกมานั่งๆนอนๆ กดโทรศัพท์เล่นที่โซฟาได้สักพัก เวลาตอนนี้ก็ตีสามจะครึ่งแล้ว 
จียุนยังไม่มีทีท่าว่าจะง่วงเลยสักนิด กายุนเองก็เช่นกัน เธอก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์และท่องไปในเว็บเรื่อยๆอย่างไม่ได้สนใจสิ่งอื่น
 

" กายุน " 



 
" อื้อ? " 



 
" ไปนอนได้แล้ว "
 

" ไม่ "
 

" ทำไมเธอดื้ออย่างนี้นะ " 
 

" ก็เธอมาดื้อใส่ฉันก่อนหนิ " เธอเดินย้ายที่งนั่งมานั่งบนโซฟานุ่มข้างๆจียุน 
ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดๆเล่นอีกครั้ง มือเล็กเลื่อนหน้าจอไปเรื่อยๆ ราวกับกำลังเช็คข้อมูลอยู่ 
เธอกดไปที่ไอคอนเจ้านกสีฟ้าที่แสนจะคุ้นตาสำหรับจอนจียุน นั่นคือ ทวิตเตอร์..
 
" เฮ้ เธอมีแอคทวิตตั้งแต่เมื่อไหร่? "
 

" ไม่บอก "
 

" ทำไมสมัครแล้วไม่บอกฉันเลยอะ " เค้าแกล้งทำเสียงไม่พอใจ
 

" แน่หล่ะ ฉันเอาไว้ส่องพฤติกรรมคนแถวนี้ " กายุนยกยิ้มใส่อีกคนที่อึ้งนิดๆข้างเธอ ก่อนจะออกจากแอพพลิเคชั่นนั้น 
แล้วเข้าไปเล่นในโซเชียลอื่นๆ เขี่ยโทรศัพท์อยู่พักใหญ่  




อีกห้านาทีก็จะตีสามครึ่งแล้ว แน่นอน.. จอนจียุนยังคงอยากได้เวลานอนคืนมา
 


" นี่.. ตกลงจะไม่ไปนอนใช่ไหม? " ร่างสูงถามเสียงอ่อน 



 
" อื้ม ก็ยังไม่ง่วงอะ " เธอกดโทรศัพท์ต่อไปอย่างไม่ได้สนใจอะไร
 

" งั้น.... " จียุนเอนหลังชิดกับร่างคนตัวเล็กที่นั่งพิงโซฟาอยู่ เค้าบังคับจับมือที่ถือโทรศัพท์ทั้งสองข้างวางมันลง
แล้วดึงมากอดรอบตัวเค้า แผ่นหลังกว้างแนบชิดกับร่างของกายุนพอที่จะกอดให้อบอุ่น ภาพที่เกิดราวกับ
คนตัวเล็กกอดเค้าไว้จากด้านหลัง อีกฝ่ายเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรกับการที่จียุนจัดการมัดมือชกเธอแบบนี้ 
กลับเขินหน้าแดงอย่างอดไม่ได้ซะอีก



 
" อะไรเนี่ย? " ฮอกายุนแกล้งถามด้วยน้ำเสียงกวนๆ



 
" กอดไว้แบบนี้ถึงเช้าเลยนะ " เจ้าของแผนการพูดเสียงเบาลงทันตา
 

" ถ้าบอกว่าไม่อะ? จะทำไง? "
 
 
" ก็ไม่ทำไง เพราะตอนนี้เธอกอดฉันอยู่ " เค้ายิ้มราวกับเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นใหม่
 

" ก็ใครมันบังคับฉันหละยะ "
 

" ไม่บังคับก็ได้ อยากปล่อยก็ปล่อยเลย " ดูเหมือนเป็นคำประชดไม่ก็ท้าทาย แต่จียุนแอบขอในใจว่าอย่าให้เธอ
ปล่อยมือ และโชคก็เข้าข้างเค้า กายุนไม่ได้ปล่อยมือตามที่เค้าตัดพ้อ เธอกอดเค้าแน่นกว่าเดิมด้วยซ้ำ
 

" ขี้งอน " ร่างบางพูดใส่หูอีกคน
 

" ไม่ได้ขี้งอน นี่แค่ท้าต่างหาก "
 

" เถียงเก่งจริงๆ "
 

" ความสามารถล้วนๆนะ "
 

" พูดมากกกกกกกกกกกกกกก " 
มือเล็กข้างหนึ่งยกขึ้นมาบีบจมูกสวยอย่างหมันไส้ ต่อปากต่อคำเก่งแบบนี้น่าจะแกล้งซะให้เข็ดสักที



 
 
โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !
โดนจนได้..
 
 
 
 
 
ผ่านไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง.. หมายความว่าอีกไม่กี่นาทีจะเป็นเวลาตีสี่..
ท่าทางวันนี้จียุนคงจะไม่ได้นอนไปอีกคืน โกโก้ของกายุนไม่ได้ช่วยอะไรเค้าเลย 
และเค้ายังคงถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำ…….
 
 
 
เห้ออออออออออออออออออ...
 
 
 
" ร้องเพลงให้ฟังหน่อยดิ เผื่อฉันจะหลับ " ท่าทางไอเดียของเค้าจะไม่เวิร์ค คำขอของจียุนดูจะไม่มีผลอะไรกับอีกคน
 

" เวลาฉันร้องเพลงมันน่าเบื่อมากขนาดนั้นเลยหรอ? " แถมเธอยังทำหน้าไม่พอใจใส่เค้าอีกด้วย
 

" ไม่ใช่แบบนั้น ฉันหมายถึง.. เหมือนร้องเพลงกล่อมเด็กไง "
 
 
“ เธอไม่ใช่เด็ก ”
 
 
“ แต่ฉันเกิดหลังเธอนะ ” 
 
 
“ ฉันไม่นับหย่ะ “
 
 
“ เหอะหน่า.. ร้องให้ฟังหน่อย แค่นี้ทำให้ไม่ได้หรอ ” 
 
 
“ ก็ได้ แต่แค่เพลงเดียวนะ ” 
ร่างบางใจอ่อนจนได้ ทั้งๆที่ตอนแรกว่าจะไม่ทำตามแล้วแต่ถ้าไม่ติดที่ประโยคท้ายเมื่อครู่เมื่อกี้
 
 
“ โหย เพลงเดียวเองอะ? 
 
 
“ หรือจะไม่ฟัง ? ” 
เด็กน้อย(?) ส่ายหัวใหญ่เมื่อถูกถามกลับ อย่างน้องเพลงเดียวก็ยังดีกว่าไม่ได้ซักเพลงแหละจริงมั้ย.. 






ไม่นานนักเมนร้องหน้าสวยก็เริ่มฮัมเพลงขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะ..
 
 
 
 
You lift my heart up when the rest of me is down
เธอทำให้หัวใจฉันโล่งขึ้น เมื่อทุกๆอย่างกำลังย่ำแย่
You, you enchant me even when you're not around
เธอทำให้ฉันหลงใหล ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ใกล้กันก็ตาม
 
 
If there are boundaries, I will try to knock them down
หากมีขอบเขตใดๆอยู่ ฉันก็จะทำลายมันลงให้หมด
I’m latching on, babe, now I know what I have found
ฉันเหมือนโดนล็อคกลอนไว้กับเธอซะแล้วล่ะ ที่รัก เพราะตอนนี้ฉันได้พบแล้ว
 
 
 
I feel we're close enough
ฉันคิดว่าเราใกล้ชิดกันมากพอแล้วนะ
I wanna lock in your love
ฉันอยากจะติดอยู่ในความรักของเธอ
I think we’re close enough
ฉันคิดว่าเราใกล้ชิดกันมากพอแล้วนะ
Could I lock in your love, baby?
ขอฉันล็อคกลอนอยู่ในความรักของเธอได้มั้ยที่รัก?
 
 
 
 
“ Now I got you in my space . I won’t let go of you
ฉันได้เธอมาอยู่ในพื้นที่ของฉันแล้ว ฉันจะไม่มีทางปล่อยเธอไปเด็ดขาด
Got you shackled in my embrace. I’m latching on to you
พันธนาการเธอด้วยอ้อมกอดของฉัน ฉันล็อคกลอนอยู่กับเธอแล้วนะ
 
 
 
 
 
I’m so encaptured, got me wrapped up in your touch 
ฉันรู้สึกเหมือนโดนจับเหลือเกิน ถูกโอบรัดอยู่ในสัมผัสของเธอ
Feel so enamored, hold me tight within your clutch 
เสน่หาเธอจริงๆ กอดฉันให้แน่นๆด้วยมือของเธอ
 
 
How do you do it, you got me losing every breath
สิ่งที่เธอทำ ทำให้ฉันหายใจไม่ออกทุกที
What did you give me to make my heart beat out my chest 
อะไรที่ทำให้เธอทำให้หัวใจฉันเต้นทะลุอกออกมาได้นะ
 
 
I feel we're close enough
ฉันคิดว่าเราใกล้ชิดกันมากพอแล้วนะ
I wanna lock in your love
ฉันอยากจะติดอยู่ในความรักของเธอ
I think we’re close enough
ฉันคิดว่าเราใกล้ชิดกันมากพอแล้วนะ
Could I lock in your love, baby?
ขอฉันล็อคกลอนอยู่ในความรักของเธอได้มั้ยที่รัก?
 
 
 
 Now I got you in my space . I won’t let go of you
ฉันได้เธอมาอยู่ในพื้นที่ของฉันแล้ว ฉันจะไม่มีทางปล่อยเธอไปเด็ดขาด
Got you shackled in my embrace. I’m latching on to you
พันธนาการเธอด้วยอ้อมกอดของฉัน ฉันล็อคกลอนอยู่กับเธอแล้วนะ
 
 
 
Latching on to you . I won’t let go of you
ฉันล็อคกลอนอยู่กับเธอแล้วนะ ..ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป
 
 
 
 
 
 
 
เสียงเพลงแสนหวานจบไปได้ครู่หนึ่ง.. 
คนช่างพูดเงียบลงทันตา เปลือกตาปิดลงนิ่งไม่ขยับเขยื้อนใดๆ อ้อมแขนเล็กของกายุนยังคงโอบกอดร่างอีกคนไว้อยู่อย่างนั้น เสียงหวานของกายุนทำให้ผู้ป่วยคนนี้หลับได้อย่างง่ายดาย.. 
 
 
 
มันไม่น่าเชื่อ แต่มันก็เป็นไปแล้ว เพียงไม่กี่นาที.. 


ฮอกายุนเธอคงเป็นยารักษาที่ยอดเยี่ยมสำหรับจียุน 


ร่างเล็กเอ็นตัวลงไปใกล้หน้าผากกว้าง ก้มลงประทับริมฝีปากลงอย่างอ่อนโยน 
แล้วกระซิบใส่หูเด็กน้อยของเธอเบาๆ....
 
 
 
 
I’m latching on to you
ฉันล็อคกลอนกอยู๋กับเธอแล้วนะ.. 
 
 


-End-
 












Special track ( Latch : Acoustic Version – Sam Smith )
DUKK97 © copyright 2015 











ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ DUKK97 จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Mildsone_ss (@mildcartoon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 19:51
    ประโยคสุดท้ายน่ารักจัง น่าร้ากกกกกก >_< อ่านไปเขิน คิคิคิ
    #2
    0
  2. #1 1997 ☂ (@satang1212) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 19:47
    โง้ยยยย น่ารักอ่ะ
    #1
    0