เอ๊ะ!? ฉันกลายเป็นนางร้ายไปซะแล้ว!?

ตอนที่ 1 : นางร้าย 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    4 ม.ค. 63


ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ในเวลา ตี 05:30 น.




"ฮึม~ฮืม~ชา~ลั้น~ลา~"


ได้มีเด็กสาวกำลังเดินเล่นพร้อมฮัมเพลงไปด้วย แต่อยู่เด็กคนนั้นก็ได้สดุดล้มลงไปในคลอง


"อะ เดี๋ยวสิ! ฉันสะดุดอะไรเนี่ย!?"


'ม ไม่เป็นไรเราว่ายน้ำเป็น! อะ เชี่_ตะคริวมากินอะไรตอนนี้วะ!?'


'ไม่นะ ฉันจะมาตายตอนนี้น่ะเหรอ ฉันยังอายุแค่ 16 เองนะ! แฟนก็ยังไม่มีเลย ฮึก ขอโทษคะคุณแม่ คุณพ่อ...'


หลังจากที่เด็กสาวกล่าวลาบุพการีทั้ง 2 ในใจเด็กสาวก็สิ้นใจไปในที่สุด


















ณ เวลาเดียวที่อีกฝั่งหนึ่ง




"ฮึก ฮือ คุณยูกิโนะ ย อย่าทำอะไรรี่เลยนะคะ"


ได้มีหญิงสาวสองคนทะเลาะกันอยู่และมีฝูงชนจำนวนมากรายล้อมดู


"ยู!!! เจ้าจะทำอะไรเบอร์รี่น่ะ!?"


"เฮอะ ริค! นายรักนางแพศยานี่นักใช่มั้ย!"


"ใช่! ข้ารักเบอร์รี่ และข้าก็ไม่ได้รักเจ้า!"


"พวกข้าเองก็รักเบอร์รี่!!"


"ฮึก งั้นเหรอ..งั้นก็"


เมื่อหญิงสาวคนนั้นได้ยินก็เริ่มจะปล่อยมือจากเส้นผมของหญิงสาวอีกคนแต่! ตอนกำลังจะปล่อยนั้นหญิงสาวอีกคนก็ได้กระซิบมาว่า


"เจ้าชาย ครอบครัวและเพื่อนๆของแกฉันขอนะ"


หลังจากหญิงสาวพูดจบอีกคนที่ได้ยินก็เกิดโทสะขึ้นมา จึงได้ระดมฝ่ามือตกลงไปที่แก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวที่กระซิบจนแก้มทั้ง 2 แดงเถือกและมีเลือดที่มุมปาก


หญิงสาวคนที่โดนตบนั้นก็ได้จ้องมองยังเครียดแค้นและเกลียดชังไปที่หญิงสาวที่เป็นฝ่ายตบ


"ยู!!! เจ้าน่าเกลียดชังนัก!!ทำร้ายคนที่ไม่ผิดได้ลงนะ!!!!"


"อย่างเจ้า!คงไม่มีใครต้องการหญิงนิสัยเลวเช่นเจ้า!!!"


เมื่อหนึ่งในชายที่อยู่ข้างหญิงสาวคนนึงพูดจบคนที่เหลือก็ได้ร่ายเวทย์ใส่หญิงสาวผู้โชคร้ายที่โดนใส่ร้ายให้กลายเป็นนางมาร


ก่อนที่หญิงสาวจะสลบไปหญิงสาวได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่แสดงถึงความสะใจอย่างเห็นได้ชัดเธอได้ตั้งคำถามในหัวตัวเองว่า


'ทำไม?ฉันไปทำอะไรให้เธอ?ทำไมเธอถึงเกลียดชังฉัน?ทำไมทุกคนถึงต้องเกลียดฉัน?ฉันผิดอะไร?ไม่เข้าใจ??'


เมื่อหญิงสาวคิดจบก็ได้สลบไป เมื่อหญิงสาวสลบไปแล้วก็ไม่มีใครสนใจไยดีและรถของทางฝั่งครอบครัวของหญิงสาวก็ได้มารับและนำไปวางไว้ในห้องของหญิงสาวเฉยๆไม่มีการรักษาหรืออะไรทั้งสิ้น.....

















แดนสวรรค์




ได้มีร่างของหญิงสาว 2 คนนั่งจิบชาคุยกันและมีฝ่ายชายคอยเติมน้ำชาให้หญิงสาวทั้งสอง


"นี่คือเรื่องราวทั้งหมดของฉันค่ะ.."ยูกิโนะ


"งั้นหรอคะ คุณคงลำบากมากเลย แต่ฉันว่าคุณแข็งแกร่งมากที่สามารถทนสภาพแวดล้อมของที่นั่นได้นะคะ"มิ้นท์


เมื่อมิ้นท์พูดจบก็ได้ระบายยิ้มให้แก่อีกฝ่าย


"ค่ะ แต่ว่าตอนนี้ถึงเวลาที่คุณต้องไปอยู่ในร่างที่แท้จริงของคุณอีกอย่างฉันคือคุณคุณคือฉันเราเคยเป็นหนึ่งเดียวกันแต่ด้วยความผิดพลาดของคุณเลโอทำให้คุณและฉันต้องแยกจากกัน ดังนั้นตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่เราจะกลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันแล้วค่ะ"ยูกิโนะ


"แล้วคุณจะหายไปหรือยังอยู่ค่ะ?"มิ้นท์


"ฉันอาจต้องหายไปค่ะ.."ยูกิโนะ


"งั้นหรอค่ะ...ขอโทษนะคะที่ฉันทำให้คุณต้องหายไป.."มิ้นพูดด้วยเสียงสั่นและสำนึกผิด


"ไม่หรอกค่ะ ฉันยังอยู่ในตัวคุณแต่แค่ไม่สามารถแสดงตัวได้ก็แค่นั้นเองค่ะ"ยูกิโนะพูด


"อย่างนั้นหรอคะ ดีใจจังที่ยังมีคุณอยู่^^"มิ้นท์พูดจบก็ได้ระบายยิ้มหวานให้แก่ยูกิโนะ


"งั้นหรอคะ^^"ยูกิโนะได้ระบายยิ้มตอบ


"อืม โถ่พวกคุณคุยกันโดยไม่ให้ได้ผมพูดเลยอ่ะ"เลโอพูดด้วยเสียงงอนๆ


""ฮะๆขอโทษค่ะๆ ฮุๆ""ทั้งยูกิโนะและมิ้นท์ได้หัวเราะให้แก่เลโอที่ทำตัวเป็นเด็กๆทั้งที่อายุก็ไม่ใช่น้อยแล้ว


"เอาล่ะครับ ผมจะให้พรคุณเท่าไหร่ก็ได้นะครับเพื่อชดเชยที่ผมได้ทำผิดพลาดกับคุณไป"เลโอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น


"ค่ะ"มิ้นท์


"1.ฉันขอให้ฉันมีพลังเวทย์ที่มหาศาลและมีครบทุกธาตุเป็นบริสุทธิ์ทั้งหมด


2.ฉันขอให้เป็นที่รักของธรรมชาติและพวกสัตว์


3.ชั้นขอให้ฟังและพูดคุยกับพวกสัตว์ออกไม่เว้นแม้แต่สัตว์อสูรหรือสัตว์เทพ


4.ฉันขอให้ฉันสามารถมีช่องว่างมิติที่เก็บของล้ำค่าไว้มากมายแล้วฉันสามารถเข้าไปหรือพาใครเข้าไปก็ได้ และสามารถเรียกของที่อยู่ข้างในนั้นออกมาได้แค่พูดชื่อมันออกมา


5.ฉันสามารถเสกของที่อยู่ในจินตนาการของฉันออกมาก็ได้


6.ขอให้เลือดของฉันเป็นทั้งยาแก้พิษทุกพิษและโรคต่างๆสามารถรักษาแขนขาที่ขาดได้รวมไปถึงรักษาแผลเก่าก็ได้ด้วยและพิษร้ายแรงทุกพิษฉันสามารถกำหนดได้ว่าฉันจะรักษาหรือจะใช้ยาพิษได้


7.ขอให้ฉันมีคู่หูเป็นสัตว์อสูรหรือสัตว์เทพก็ได้แบบเก่งๆนะคะ


8.ฉันขอให้ฉันสามารถจดจำได้รวดเร็วแค่อ่านผ่านๆเท่านั้นก็สามารถจดจำได้"


"อืม งั้นผมขอให้พรเพิ่มเติมนะครับ


1.คุณจะสวยสดงดงามไม่มีใครเทียบ ใครเห็นก็ลุ่มหลงหรืออิจฉา


2.คุณจะมีกลิ่นกายที่หอมหวานสบายใจ"


"ขอบคุณค่ะงั้นฉันขอตัวแล้วนะคะ บายนะยูกิโนะแล้วเจอกันนะ^^"มิ้นท์


"อืม จ๊ะ^^"ยูกิโนะ


"พร้อมหรือยังครับ"เลโอ


"ฉันพร้อมแล้วค่ะ"มิ้นท์


"งั้นเดินมาใกล้ๆผมนะครับ"เลโอ


จุ้บ


"อะ"มิ้นท์


หลังจากที่เลโอได้จูบหน้าผากมิ้นแล้วสติมิ้นก็ได้ดับมืดไป..

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #8 91250 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:05
    อยากไปต่อยไอพวกนั้นมากๆเลยค่ะทั้งเพื่อนทั้งครอบครัวเลยยยย

    (ขออนุญาตหยาบ)
    "เป็นพ่อประสาอะไรปล่อยลูกไว้แบบนั้นวะ ฟังความด้านเดียวแถมหูเบาไม่สมเป็นขุนนาง มอบความรักให้ลูกไม่ได้เมื่อไม่มีคนรัก โง่วะไม่มีความอดทน ทิ้งลูกลงได้ไง พี่กับแฝดอีกไม่เชื่อคนที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีกลับเชื่อคนที่รู้จักกันแค่ช่วงเวลาสั้นๆเฮอะ!!!! พวกเพื่อนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอก"
    โอเคค่ะเราโล่งแหละเราอินเกินไปน่ะค่ะ
    #8
    0
  2. #1 non2647 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 15:02

    รอนะค่ะ
    #1
    0