คัดลอกลิงก์เเล้ว

วงแหวนแห่งรัก

โดย Little Y

"โอ้ย ท่าน ทำไมท่านไม่มองทางบ้างเลย" "นี้ท่านนั้นแหละ ทำไมบินเร็วขนาดนี้ในเขตวิมานหลวง มันผิดกฎสวรรค์นะรู้ไหม"

ยอดวิวรวม

1,083

ยอดวิวเดือนนี้

18

ยอดวิวรวม


1,083

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ม.ค. 62 / 10:31 น.
วงแหวนแห่งรัก | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




เรื่องนี้มโนมาจากความคิดไรท์ล้วนๆ ไม่อิงความจริงไดๆทั้งสิ้น ทั้งเรื่องสวรรค์ เรื่องการไปเกิดเป็นเทวทูต อย่ามาหาความจริงและสาระจากไรท์เลย อ่านให้สนุกนะออเจ้า

ปล.เรื่องนี้เป็น ชายรักชาย เหมาะสำหรับสาววายใครไม่ชอบเลื่อนผ่านนะจ๊ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ม.ค. 62 / 10:31


​สวัสดี ผมชื่อคริส ผมเป็นเทวทูตอยู่บนสวรรค์แห่งนี้ เวลาผมบินไปไหนต่อไหนมักจะมีสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม และซุปซิปนินทาอยู่ตลอดเวลา เหตุผลเพราะว่า... 

.

งั้นผมขอเล่าเรื่องชีวิตของผมตั้งวันสุดท้ายบนโลกมนุษย์ของผมก่อนเลยล่ะกัน

.

.

.

ผมก็เป็นเด็กมนุษย์ธรรมดาคนนึงที่กำลังเรียนอยู่ในมหาลัยแห่งหนึ่งในเมืองหลวงของประเทศไทย ชีวิตของผมทุกวันก็ดำเนินไปได้ด้วยดี จนวันนี้ขณะที่ผมกำลังจะเดินข้ามถนนเพื่อกลับบ้านหลังจากเลิกเรียนด้วยความเหนื่อยล้าผมเลยไม่ได้ทันระวังตัวเอง จนวินาสุดท้ายของชีวิตผมมาถึง ปืมๆ เสียงแตรรถดังขึ้นทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์ความเหนื่อยล้าแต่มันสายไปแล้ว ภาพทุกอย่างในหัวของผมมันดับมืดไปหมดแล้วสติของผมก็เลือนหายไป ไม่นานภาพทุกอย่างมันก็ชัดขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งอยู่ตรงหน้าผมคือภาพของกลุ่มคนที่กำลังมุงดูอะไรสักอย่าง ผมเดินเข้าไปดู สิ่งแรกที่เห็นคือ ผมนอนนิ่งจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น อ่าวเห้ยไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า!!! แล้วที่ยืนอยู่ตรงนี้มันใครวะ ก็กูหนิ แล้วที่นอนอยู่ตรงนั้นใครวะ ก็กูหนิ


"หรือ ว่าเราตายไปแล้ว อือออ น่าจะเป็นแบบนั้น" 


ตาย !! ตายงั้นหรอ 


"อ๊ากกกกกกกกกกก นี่เราตายแล้ว เดี๋ยว ไม่ๆ ตายไม่ได้สิ นี่ผมยังไม่มีแฟนเลยนะ โอ้ความรัก โอ้สวรรค์"


 ผมฉุกคิดขึ้นได้ ใคร ใครกันที่ฆ่าช้านนน ผมกำลังเดินมุ่งหน้าตรงไปยังรถคันนั้น มีคนนึงกำลังยืนมองรถคันนั้นอยู่ผมกำลังจะก้าวไปทัก จู่ๆ ก็มีแสงสีขาวสว่างจ้าส่องลงมาที่ตัวผมแล้วดูดจิตของผมลอยลิ่วขึ้นไปบนฟ้า ผมมาหยุดในห้องโถงใหญ่ห้องหนึ่งเบื้องหน้ามีบัลลังใหญ่สีทองตั้งตระหง่านอยู่


"นายพีระวัส" อยู่ๆ ก็มีเสียงดังกังวาลดังขึ้น

"ครับ พีระวัส ครับ"

"เจ้าผู้มีจิตใจที่อ่อนโยน มีเมตตา ประพฤติดีมากกว่าประพฤติร้าย ข้าจะให้เจ้าไปเกิดเป็นเทวทูตอยู่ในสวรรค์" 


ห่ะไปไหนนะ


"ค.. ครับ" 


พอผมตอบรับร่างกายของผมค่อยๆ สลายกลายเป็นดวงจิตสีขาวบริสุทธิ์ จิตของผมค่อยๆ เลือนหายไปแต่ก่อนที่จิตของผมจะเลือนหายไป ก็เห็นมีดวงจิตอีกดวงลอยลงมาอยู่หน้าบัลลังอีกหนึ่งดวง ผมไปเกิดอยู่ในครอบครัวหนึ่งในสวรรค์ ผมก็เป็นเทวดาในสวรรค์ทั่วๆ ไป แต่สิ่งที่แปลกไปคือ วงแหวนประจำกายที่อยู่เหนือหัวของผมกลับมีแค่ครึ่งซีกเท่านั้น ในตอนแรกท่านพ่อกับท่านแม่ของผมต่างก็ตกใจ และพยายามหาสาเหตุและวิธีการแก้ไขแต่ก็เปล่าประโยชน์ไม่เคยมีบรรทึกว่าเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ในสวรรค์ ทุกครั้งที่ผมออกจากวิมานสายตาทุกสายตาที่ผมบินผ่านมักจะจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่มองว่าผมเป็นตัวประหลาด แต่ผมก็ไม่สนนะเท่ห์ดีออกไม่เหมือนใครด้วย ใครจ้องมองมาทางผมผมก็แค่ยิ้มตอบไปก็เท่านั้น ผมบินผ่านกลุ่มเทวดากลุ่มหนุ่งกำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่


"เธอดูเทวทูตตนนั้นสิ แปลกเนอะ วงแหวนประจำกายมีแค่ครึ่งเดียว"

"นั่นสินะ สงสัยเป็นพวกที่บุญวาสนาน้อยแต่กระเสือกกระสนมาเกิดบนสวรรค์" 


ผมได้ยินทุกอย่างที่เทวดากลุ่มนั้นพูด ผมน่ะ ที่จริงแล้วผมก็ไม่ได้อยากมาเกิดเป็นเทวทูตสักนิด ไม่เคยคิดเลยสักนิด แค่คิดแบบนั้นน้ำตาผมมันก็.... ผมรีบพุ่งบินไป บินไปไหนก็ได้ให้ไกลที่สุด ไอ้น้ำตาบ้าจะไหลออกมาทำไมมากมายนักวะ น้ำตาทำให้ระยะการมองเห็นของผมค่อนข้างไม่ดีนัก ผมสังเกตเห็นบางอย่างกำลังลอยมาทางผม เห้ยยๆ ไม่.. ไม่ทันแล้วผมกับเทวทูตอีกตนกำลังจะพุ่งชนกัน 


อ๊ากกกกก ฟึบ ตุ๊บ ปึก !! 


"โอ้ย ท่าน ทำไมท่านไม่มองทางบ้างเลย" ผมเอ็ดเทวทูตตนนั้นไป

"นี่ท่านนั้นแหละ ทำไมบินเร็วขนาดนี้ในเขตวิมานหลวง มันผิดกฎสวรรค์นะรู้ไหม" ผมฉุดคิดขึ้นได้ว่าความจริงแล้วผมนั้นแหละที่ผิด


"ข... ขออภัย"

"ไม่เป็นไร ทีหลังระวังด้วย ข้าขอตัวล่ะ" 


เอ๊ะ!! เดี่ยวนะ


"ท่าน เดี่ยวก่อน"

"มีอะไร รึเปล่า"

"ทำไม ท่านถึงไม่มีวงแหวนประจำกาย"

"....." 


สีหน้าเทวทูตตนนั้นดูอึกอัก


"ข้า ขอภัยที่ถาม" เทวทูตตนนั้นเงียบแล้วจ้องมองมายังผม

"ท่าน ท่าน" เอ้าา อยู่ๆ ก็เงียบ นี่เราทำอะไรผิดไปรึเปล่าเนี่ย

"อะ เอ่อ ทำไมวงแหวนบนหัวของท่านถึงมีแค่ครึ่งเดียว"

"อันนี้ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เกิดมามันก็มีแค่เท่านี้แล้ว แล้วที่ข้าถามล่ะท่านจะตอบได้รึยัง"

"เอ่ออ วงแหวนของข้าก็.... ไม่มีหรอก ข้าเกิดมามันก็ไม่มีแล้ว" 


หึ จริงหรอวะเกิดมาเป็นเทวทูตแล้วไม่มีวงแหวน


"งั้นข้าขอตัวก่อนละ" 

"ด...เดี่ยวก่อน ข้าชื่อคริสนะ"

"ข้าชื่อสิงโต" 


พอบอกชื่อเสร็จเขาก็หันหลังแล้วบินกลับไป หลังจากนั้นผมก็บินกลับวิมานแล้วเก็บคำถามมากมายไปถามท่านพ่อกับท่านแม่


"ท่านแม่ ท่านพ่อ"

"ว่าไงเทวทูตน้อยของแม่"

"คือวันนี้ข้าไปเจอเทวทูตตนหนึ่ง"

"แล้วยังไงต่อ"

"คือ ว่า..."

"คืออะไรละ"

"เทวทูตตนนั้นเขาไม่มีวงแหวนประจำกายครับ" สีหน้าของท่านทั้งสองดูตกใจ

"แปลก แปลกดี เป็นเทวทูตแต่กลับไม่มีวงแหวนประจำกายงั้นหรอ" สีหน้าของท่านทั้งสองครุ่นคิด

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" 


ผมปลีกตัวออกมาจากท่านทั้งสอง ถ้าให้เดาจากสีหน้า แสดงว่าเรื่องแบบนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นในเมืองสวรรค์แห่งนี้เหมือนกันกับเรื่องของเราแน่นอน วันพรุ่งนี้ผมตั้งใจว่าจะไปหาเทวทูตตนนั้นอีกครั้ง

.

.

.

เช้าวันรุ่งขึ้นผมตื่นแต่เช้าเพื่อไปตามหาเทวทูตตนนั้นแต่หายังไงก็หาไม่เจอ จนผมบินผ่านซอยเล็กซอยนึงอยู่ๆ ก็มีวัตถุนึงลอยมาทางผม 


โป๊ก!! โอ้ยย ใครโยนอะไรมาเนี่ย เจ็บชิป


"เฮ้ย ท่านเป็นไงบ้าง"

"ก็เจ็บสิ ถ...ถาม... อ่าว ท่านสิงโต"

"อ่าว ท่าน ไปไงมาไงถึงบินมาแถวนี้เนี้ย" 


ตอนนี้สิงโตกำลังโอบผมไว้ ทำให้ตอนนี้ผมได้มองหน้าของสิงโตใกล้ๆ เห้ย หล่อ เอ้ยย ไม่สิ ผิวหน้าเข้ม แต่กลับเนียนใส ตากลมสีดำสนิท รู้สึกเหมือนโดนมนต์สะกดอะไรสักทำให้ผมหยุดมองสายตานั้นไม่ได้เลยจริงๆ


"คริส คริส"

"อ...เอ่อ ขออภัย"

"มองข้าขนาดนั้น ข้าหล่อใช่ไหมล่ะ"

"หลงตัวเอง" 


ผมสะบัดหน้าหนี ไม่ปฏิเสธเลยจริงๆ ว่าสิงโตมันหล่อจริงๆ นั่นแหละ ผมพยายามหยัดกายลุกยืนขึ้น


"เป็นอะไรมากรึเปล่า"

"ก็ไม่นะ แค่รู้สึกเจ็บๆ ตรงปีกนิดนึงอ่ะ"

"งั้นลองบินดู" ผมสยายปีก บินขึ้นไปได้แค่นิดเดียวเท่านั้น

"โอย!! ผมร่วงลงกับพื้นแต่ไม่ยักกะเจ็บแฮะ 

"เฮ้ย ขออภัยท่าน" สิงโตเข้ามารองรับตัวผมไว้

"หนักไม่ใช่เล่นเลยนะท่าน"

"นี่ ท่านว่าข้าอ้วนงั้นหรอ"

"ข้าว่าเราเลิกพูดท่านๆ ข้าๆ ดีกว่าเรียกชื่อกันก็พอ" สิงโตเสนอมาแบบนั้น

"เอางั้นหรอท่าน เอ้ย สิงโต"

"อื้ม แบบนั้นแหละ" 


สิงโตพาผมเดินมานั่งพักตรงแถวๆ ริมบึงที่ไม่ห่างจากเขตวิมานหลวงมากนัก มันมานั่งมองๆ แถวปีกของผม


"สงสัยจะเป็นตอนที่คริสตกลงกระแทกพื้น ขอโทษนะคือผมไม่ได้ตั้งจะขว้างไปทางนั้น ตอนนั้นมันโมโหนิดหน่อย"

"โมโหเรื่องอะไรหรอ"

"ก็สายตาที่เทวดา เทวทูต ทุกตนมองผมมันดูน่ารังเกียจ แค่ไม่มีวงแหวนประจำกาย มันแปลกขนาดนั้นเลยหรอ"

"ผมก็เหมือนกัน สิงโตก็เห็นว่าวงแหวนของผมมันมีแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น ทุกวันผมต้องทนกับทุกสายที่มองแบบเหยียดหยามทุกวัน ไม่มีเทวดา เทวทูต ตนไหนที่จะมาเป็นมิตรสหายกับผมเลย ผมน่ะ ผม ฮึก ผมไม่ได้อยากเกิดมาเป็นอะไรแบบนี้เลยนะ" 


ผมพูดไปพาลคิดถึงสายตาเหล่าเทวดา เทวทูตตนอื่น ๆ หยดน้ำใสก็ไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัว จู่ๆ ก็มีอ้อมแขนนึงมาโอบกอดตัวผมไว้


"ผมเข้าใจ เข้าทุกความรู้สึกที่คริสกำลังรู้สึกอยู่" สิงโตโอบกอดแล้วกำมือผมไว้ มันรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่เคยรู้สึกอบอุ่นขนาดนี้มาก่อนเลย ผมเอื้อมมือไปจับข้อมือสิงโตไว้แน่น

"ขอบคุณนะ" 


ผมพูดขอบคุณพร้อมกับหันไปมองหน้าของสิงโต ใบหน้าของเราที่ห่างกันเพียงแค่ไม่เกินหนึ่งฝ่ามือเท่านั้น ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของสิงโตที่ลอยมากระทบ สายตาที่สิงโตมองผม มันช่างดูอบอุ่นเหลือเกิน


"หล่อ ก็บอกเถอะ" เสียงของสิงโตทำให้หลุดออกจากภวังค์ สะบัดตัวให้หลุดออกจากอ้อมกอดนั่น

"หลงตัวเอง"

"แล้วทำไม ต้องหน้าแดงด้วยละท่านคริส"

"แดงอะไร แดงตรงไหน บ๊าาา" เสียงสูงเชียวนะ ผมหันกลับมามองสิงโตอีกครั้ง

"แล้วตอนที่อยู่โลกมนุษย์เป็นอะไรถึงตายหรอ"

"ผมขับรถชนคน ชนเสร็จผมหักหลบไปชนกับเสาร์ไฟฟ้า"

"โห เสาร์ไฟฟ้าทับตาย"

"เปล่าไฟช็อตตาย ดูสายไฟในกรุงเทพสิ" 


ผมกับสิงโตถึงกับขำก๊ากกออกมาพร้อมกัน ก็จริงของมัน ฮ่า ๆ ๆ แต่เอ๊ะ ชนคนตายงั้นหรอ


"แต่ ทำไมชนคนตายทำไมถึงมาเกิดในสวรรค์กันล่ะ"

"ข้าหล่อไง" แหวะ

"หลงตัวเองอีกล่ะ เอาจริงๆ ดิ"

"ผมก็ไม่รู้ ตอนที่เขาประกาศคำตัดสินไม่ได้ตั้งใจฟังขนาดนั้น" 


เห่ออ เหมือนกูเลยแฮะ แต่ชนคนตายงั้นหรอ หืมมม!!


"แล้วคุณไปขับรถชนคนที่ไหนหรอ"

"ก็แถวๆ มหาลัยเมืองหลวงนั่นแหละ คนที่ถูกชนก็หุ่นประมาณคริสนี่แหละ" ห่ะมหาลัยเมืองหลวง แสดงว่า

"สิงโต คุณนั่นเองที่ทำผมตาย"

"อ่าวคริสเองหรอ คริสนั่นแหละทำผมตาย เดินไม่ดูทางเลย"

"คุณนั่นแหละ"

"คริสนั่นแหละ" 


ผมกับสิงโตเถียงกันอยู่สักพักต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันสักพัก ฮ่า ๆๆๆๆๆ 


"ตลกดีเน๊อะ"

"พรหมลิขิตมากกว่ามั้ง"  ไอ้นี่หนิหยอดเก่งถ้าผมเป็นผู้หญิงคงหลงมันไปแล้ว

"กรรมมากกว่า นี่ก็เย็นมากแล้วงั้นผมขอตัวกลับก่อนนะ" ผมสยายปีกอีกครั้ง บินขึ้นไปได้ไม่นาน ผมก็ร่วงลงมาอีกครั้ง

"ยังเจ็บอยู่หรอ"

"อืม ก็นิดหน่อย"

"งั้นวันนี้ไปพักที่วิมานของผมก่อนไหม"

"ท่านพ่อ ท่านแม่ต้องเป็นห่วงแน่เลย"

"ก็ส่งกระแสจิตไปหาสิ" 


เออว่ะลืมไปได้ยังไง ผมส่งกระแสจิตไปหาท่านแม่ โดนเอ็ดไม่น้อยเลยเรื่องไม่ระวังตัว


"ปะกลับวิมานกัน"  กลับวิมานกันหรอ ขนลุกแปลกๆ

"แล้วจะกลับยังไงผมบินไม่ได้"

"ไม่ต้องบินหรอกวิมานผมอยู่ใกล้ๆ นี่เอง" 


สิงโตจับมือลุกแล้วพาเดินไปที่บ้าน แต่ถ้าเดินปกติผมจะไม่แปลกใจเลย แต่นี่มันจับมือผมไม่ปล่อยเลยนี่สิมันแปลกตรงนี้ นี่ตาผมก็ไม่ได้บอดนะ ไม่ได้เจ็บขาด้วย เจ็บปีกจ้าเจ็บปีก ไม่นานก็ถึงวิมานของสิงโต อื้มสวยไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย สิงโตพาผมไปหาท่านพ่อกับท่านแม่ของมันท่านดูใจดีมาก ช่วยมาดูปีกของของผมด้วย สิงโตพาผมเข้าไปในห้องนอน มองยังไงๆ มันก็แปลกๆ นะที่ไม่มีวงแหวนประจำกายอยู่บนหัวแบบนั้น


"คุณ ผมขอถามอีกครั้งได้ไหม"

"อะไรหรอ"

"วงแหวนประจำกายของคุณหายไปไหน"

"อะ เอ่ออ ผมเคยบอกไปแล้วไง"

"สิงโตโกหก เอาความจริงมาดิ"

"เออ ความจริงแล้วผมมีนะวงแหวนนะ แต่มัน... เอ่อออ มันเกะกะผมเลยถอดมันแล้วผนึกมันไว้ในหีบเวทย์" เกะกะหรอ เท่ห์จะตาย

"อ่อ งั้นหรอ"

"ถ้าง่วง ก็นอนก่อนเลยนะ"

"อ่าวแล้วคุณจะไปนอนไหนล่ะ"

"ที่โซฟาข้างนอก"

"เห้ยย เดี่ยวผมไปนอนเองก็ได้"

"ไม่เป็นไร"

"งั้นผมไม่นอน"

"ทำไมดื้อนักล่ะ"

"...."

"ก็ได้ๆ นอนด้วยกันนี้แหละงั้น" สิงโตค่อยๆ ก้าวขึ้นมาบนเตียงแล้วนอนลงข้างผม

"คุณนี้แปลกเนอะ มีวงแหวะเท่ห์จะตายกลับบอกว่าเกะกะ แล้วก็ยังมาบ่นว่าโดนมอง ถ้ามีวงแหวนก็ไม่เห็นจะมีปัญหาแล้วหนิ"

"ยิ่งมีนั่นแหละที่เป็นปัญหา"

"ห่ะ ยังไง"

"ช่างเถอะ นอนได้แล้วมั้ง" 


ไม่นานลมหายใจของสิงโตก็สม่ำเสมอ แต่ผมนี่สิกลับนอนไม่หลับ เวลาสิงโตมันหลับนี่ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ สิงโตนอนดิ้นขลุกขลักอยู่สักพัก ฟึบบ!! มันเอื้อมแขนมากอดผมไว้ ผมพยายามดันแขนมันออกแต่มันกลับกอดแน่นกว่าเดิม แต่จะว่าไปมันก็อบอุ่นดีนะไม่นานผมก็ผล็อยหลับไป

.

.

เช้าวันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมา ไม่เจอสิงโตอยู่ข้างๆ ผมลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจนิดหน่อยแล้วขอเสียมารยาทเดินสำรวจห้องของสิงโตนิดนึง ผมเจอหีบใบนึงวางอยู่ใต้เตียงของสิงโตพอผมสัมผัสหีบมันก็เรืองแสงออกมา

"ทำไรอะไรน่ะ" ผมตกใจเลยปล่อยมือจากหีบใบนั้น

"ข...ขออภัยที่เสียมารยาท"

"ไม่เป็นไร เป็นไงบ้างเมื่อคืนนอนสบายไหม"

"สบายบ้าอะไรล่ะ ท่านละเมอมากอดข้า"

"บอกแล้วไงเลิกพูดท่านได้แล้ว แล้วอีกอย่างรู้ได้ไงยังไงว่าผมละเมอ" หูร้อน ใจเต้นแรงตึกตักขึ้นมาทันที

"เลิกล้อเล่นได้แล้วน่า"

"แล้ว...รู้ได้ไงว่าล้อเล่น มาเถอะไปลองบินดูว่าไหวไหม ถ้าไม่ไหวจะได้พักที่นี่อีกคืน" ผมเดินตามสิงโตออกไป ผมสยายปีกออกแล้วลองบินขึ้นดู รอบนี้ไม่เจ็บแล้วแฮะ

"ข้าบินไหวแล้ว งั้นข้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะ" 


หลังจากวันนั้นผมกับสิงโตก็ไปๆ มาๆ หากันบ่อยๆ เพราะสิงโตเป็นคนเดียวที่เข้าใจในสิ่งที่ผมกำลังเป็นอยู่ จนตอนนี้มีความรู้สึกบางอย่างในใจของผมที่กำลังเปลี่ยนไป ผมไม่แน่ใจว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร และวันนี้ผมก็มาหาสิงโตอีกครั้ง

"อ่าว คริสมาหาผมแต่เช้าเลย คิดถึงล่ะสิ"

"ใครจะไปคิดถึงคุณกันล่ะ"

"แต่ผมคิดถึงนะ" โว้ยย ไอ้บ้า

"อ...เออ วันนี้ผมมีอะไรจะมาถาม"

"ตอนนี้สิงโตชอบใครอยู่รึเปล่า"

"ก็มีนะ ทำไมหรอ" รู้สึกนอยอยู่หน่อยๆ แฮะ มีคนชอบแล้วหรอ

"ป...เปล่า ถามเฉยๆ" สิงโตลุกขึ้นมาแล้วเอาแขนมาล็อคตัวผมไว้

"เฮ้ย ทำไรเนี่ย"

"ก็พอผมบอกว่าชอบคนบางคนอยู่ สีหน้าของคริสก็เปลี่ยนไปเลยนะ" เฮ้ย นี่สีหน้าเราออกขนาดนั้นเลยหรอ

"เปลี่ยนยัง ไง๊ บ๊า ไม่มี๊"

"เสียงสูงจังนะท่านนนน"


หลังจากนั้นสิงโตก็เงียบไปเอาแต่จ้องหน้าผม แล้วมันก็ค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ จนผมสัมผัสได้ลมหายใจอุ่นรดใบหน้าผมอยู่ ช่องว่างของผมกับสิงโตค่อยๆ หายไป จนริมฝีปากของเราสองคนสัมผัสกัน เป็นการสัมผัสที่ไม่มีการรุกลำไดๆ นี่เป็นจูบแรกของผม ผมตกใจนิ่งทำตัวไม่ถูก สิงโตค่อยๆ ถอนจูบออกไป แล้วสบสายตาเข้ามาในตาของผม


"คนที่ผมชอบน่ะ ก็คือคนที่อยู่ตรงหน้าผมนี่ไง"


ความอบอุ่นวาบเกิดขึ้นมาในใจ มันเป็นความรู้สึกที่ดีแบบอธิบายไม่ถูก หยดน้ำใสค่อยๆ เอ่อล้นออกมา มันไม่ใช่น้ำตาของความเสียใจแต่มันเป็นน้ำตาของความดีใจ สิงโตก้มจูบลงที่เปลือกตาของผมอย่างแผ่วเบา

"นี่คุณล้อเล่นอีกรึเปล่า" สิงโตมองหน้าผมอย่างจริงจังก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"ด้วยเกียรติของข้า เทวทูตขั้น 5 แห่งเมืองสวรรค์ ในนามของข้า สิงโต ปราชญา คำทุกคำที่ข้ากล่าวอ้างหากมีคำไดที่ข้าพูดเท็จขอให้ข้า..." 


ก่อนที่เขาจะพูดจบ ผมดึงใบหน้าของสิงโตลงมาประทับจูบลงไปเบาๆ


"พอแล้ว จูบนี้เป็นหมายสำคัญว่า ด้วยเกียรติของข้า เทวทูตขั้น 4 แห่งเมืองสวรรค์ ในนามของข้า คริส พีรวัส ทุกความรู้สึกที่ข้าถ่ายทอดไปในจูบนี้คือความรู้สึกที่เป็นความจริงทุกประการ" 


พอพูดจบเราสองคนก็มอบความหวานผ่านจูบของเราสองคนอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างกอบโกยความหวานของกันและกัน ปลายลิ้นแหลมพันกันจนไม่สามารถแยกออกได้ว่าลิ้นไหนเป็นของใคร สิงโตค่อยๆ ปลดอาภรของคริสออกเผยให้เห็นยอดอกสีสวย สิงโตพรมจูบลงไปอย่างไม่ลังเล

"อะ อืออ"

"ฮึ่มม" เสียงคำรามต่ำของสิงโตส่งเสียงออกมา สิงโตกำลังเลื่อนไปที่แกนกลางของตัวผม ผมดันมือของสิงโตออกเบาๆ

"คือ ผมยังไม่พร้อม"

"ถ้าคริสยังไม่พร้อม ผมก็จะไม่ทำ" 


สิงโตเคลื่อนขึ้นมากอดผมไว้ในอ้อมกอด อ้อมกอดนี้อบอุ่นเสมอสำหรับผม


“คริส" สิงโตเรียกผมด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ผมหันไปมองก็เจอสายตาที่มองมา

"มีอะไรหรอ"

"คือ ผมมีอะไรจะบอกก่อนที่เราทั้งสองคนจะเดินไปด้วยกันไกลกว่านี้ ก่อนที่เราจะตกลงเรื่องความสัมพันธ์ของเรา" 


สิงโตพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ทำเอาผมเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วสิ ถ้าเกิดมันบอกว่ามันมีแฟนแล้วล่ะเราจะทำยังไง


"ลุกขึ้นมานี่สิ" สิงโตก้มหยิบกล่องใบนั้นขึ้นมา เป็นกล่องที่ส่องแสงประกายตอนที่ผมสัมผัสตอนนั้น

"ก่อนที่ผมจะเปิดกล่องใบนี้ ผมมีเรื่องนึงที่จะบอก วันนี้หลังตะวันลับฟ้าท่านมหาเทวทูตสั่งให้เราทั้งสองคนไปที่วิมานหลวง"

"ร...เรื่องอะไรหรอ"

"เชื่อใจผมไหม" สิงโตพูดอะไรแปลกๆ วะเนี่ย

"อื้ม"

"ในนามของข้าสิงโต ปราชญา เทวทูตระดับ 5 แห่งเมืองสวรรค์ พลังเทพเทวะในตัวข้าจงเชื่อฟังข้า ปลดผนึก" 


เมื่อสิ้นเสียงท่องคาถา หีบเวทย์ก็ค่อยๆ เปิดออก ทำให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน

"อ่ะ นั่นมัน วงแหวนประจำกายของคุณหนิ แต่เอ๊ะ!!"

"ใช่มันมีแค่ครึ่งเดียวเหมือนกับของคริส ท่านพ่อท่านแม่ของผมและท่านพ่อท่านแม่ของคริสก็ช่วยกันหาสาเหตุของเรื่องนี้ ตั้งแต่วันนั้นที่เราเจอกันวันนั้นคริสได้เล่าให้ท่านพ่อกับท่านแม่ของคริสฟังรึเปล่า"

"อื้ม เล่าสิ"

"นั่นแหละวันนั้นท่านพ่อกับท่านแม่ของผมก็ถามเรื่องของคริสกับผมเหมือนกัน" 


วงแหวนประจำกายของสิงโตค่อยๆ ลอยขึ้นมาอยู่เหนือหัวของสิงโต เวลาผ่านไปจนท้องฟ้าเริ่มหม่นแสงลง


"ปะ เราไปกันเถอะ"

"ไปไหน"

"ไปหาท่านมหาเทวทูตที่วิมานหลวงไง" 


ไปทำไมวะเนี่ย สิงโตก็พาผมบินไปยังวิมานหลวงเราบินเข้าไปยังในห้องโถงใหญ่ ในนั้นมีเทวดา เทวทูตมารวมตัวกันอยู่มากมาย เมื่อเราบินเข้าไปเสียงซุบซิบก็เริ่มดังขึ้น เบื้องหน้าบัลลังทองมีท่านพ่อ ท่านแม่ของผมกับสิงโตยืนอยู่ ผมสงสายตาถามอย่างสงสัยไปหาท่านแม่


"วันนี้ความลับของวงแหวนแห่งชีวิตที่มีครึ่งเดียวของลูกกับเทวทูตสิงโตจะถูกเปิดเผยที่นี่ เพราะมันเป็นเรื่องที่แปลกมากและไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่เคยมีบันทึกอยู่ในเมืองสวรรค์นี้เลย"


เสียงแตรดังขึ้นเมื่อท่านมหาเทวทูตลงมาประทับ


"เอาล่ะ เทวทูตทั้งสอง เรื่องที่เกิดขึ้นนี้มันเป็นเรื่องที่แปลกมาก แต่เมื่อเราย้อนความไปถึงเมื่อท่านทั้งสองยังมีชีวิตอยู่ก็ได้พบว่า ท่านทั้งสองนั้นเกิดปีเดียวกัน วันเดียวกัน เวลาเดียวกัน และอีกทั้งวันตายก็ยังเป็นวันเดียวกัน เวลาเดียวกัน ยังไม่หมดเท่านั้นวันที่ท่านทั้งสองตายความจริงแล้ววันท่านทั้งคู่ต้องเจอกันครั้งแรก เหตุเพราะความจริงแล้วท่านทั้งคู่คือเนื้อคู่ที่ต้องพบเจอและรักกันในเมืองมนุษย์แต่นั่นไม่ได้หมายความเป็นกรรมที่ทำให้ท่านทั้งสองไม่ได้เจอที่เมืองมนุษย์ แต่มันเป็นบุพเพนำพาให้ท่านมาพบเจอกันที่เมืองสวรรค์" 


หลังจากที่ท่านมหาเทวทูตพูดจบ ก็มีบทสวดบทนึงดังขึ้น วงแหวนประจำกายของเราทั่งคู่ค่อยๆ หมุนและหันหน้าในส่วนที่ขาดเขามาหากัน


"หากวงแหวนนี้ประกบกันเมื่อไดเจ้าทั้งสองจะมิอาจแยกจากกันได้อีก เจ้าทั้งคู่พร้อมหรือไม่" 


ผมหันหน้าไปมองสิงโตอย่างลังเล แต่แววตาของสิงโตนั้นกลับหนักแน่น ผมหันหน้าไปหาท่านพ่อกับท่านแม่ ท่านทั้งสองพยักหน้าเพื่อให้เป็นการตัดสินใจของเราเอง สิงโตเอื้อมมือมาจับมือของผมแล้วบีบไว้แน่น เพื่อให้ผมมั่นใจ


"ข้าพร้อมขอรับท่านมหาเทวทูต"


เราสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน บทสวดเริ่มดังขึ้นอีกครั้งวงแหวนของเราค่อยๆ เคลื่อนที่เข้าหากัน จนประกบกัน ความรู้สึกอุ่นวาบเกิดทั่วทั้งร่างกายของผม จิตใจของผมกับสิงโตเริ่มสื่อสารหากันราวกับเราทั้งคู่มีจิตเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เสียงสวดมนต์เงียบลง เสียงของเทวดา เทวทูตตนอื่นๆ ต่างส่งเสียงฮือฮากันใหญ่


"ตอนนี้ท่านทั้งคู่เปรียบเหมือนตนๆ เดียวกันแล้ว หลังจากนี้ ในนามของข้ามหาเทวทูตสูงสุดเปโตร แห่งเมืองสวรรค์ ข้าขอแต่งตั้งให้ท่านทั้งคู่เป็น เป็นมหาเทวทูตขั้น 1 มหาเทวทูตแห่งความรักอันนิรันดร์ จากแต่นี้ต่อไปในภายภาคหน้า เรื่องราวของเจ้าทั้งสองจะเป็นที่ประจักแก่ชาวสวรรค์และชาวโลก" 


เมื่อเรื่องราวทั้งหมดจบลงผมและสิงโตพากันบินออกไปด้านหน้าวิมานหลวง เทวรูปสูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าวิมานหลวง เทวรูปมหาเทวทูตแห่งความรักอันนิรันดร์ ผมจับมือสิงโตไว้แน่น


"ข้าเชื่อแล้วที่ท่านเคยบอกข้าว่าที่เราพบกันไม่ใช่เพราะกรรม แต่คือ พรหมลิขิต"

"บอกแล้วไงเลิกเรียกท่าน ได้แล้ว"

"แต่ตอนนี้เราเป็นมหาเทวทูตกันแล้วนะ"

"เป็นมหาเทวทูตแล้วยังไง ที่สำคัญตอนนี้เราคือคู่ครองกันแล้ว" 


(บ่มีอีหยังมาพังทลายความฮักเฮาสองลงได้/เพลงนี้ลอยมาในหัวเลยทีเดียว) เราทั้งคู่มองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน

 

จบแล้วเป็นไงบ้าง บ้าบอดีใช่ไหมล่ะ ไม่ต้องมีดราม่า มีแต่ความรักและความสดใส

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Little Y จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:37

    เป็นเนื้อคู่กันจริงด้วย เกิดพร้อมกันตายพร้อมกัน และได้อยู่ด้วยกันตลอดไป

    #1
    0