บอดี้การ์ดหัวใจ (บ้านตัวก.)

  • 98% Rating

  • 38 Vote(s)

  • 579,471 Views

  • 3,690 Comments

  • 2,754 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    61

    Overall
    579,471

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 6 อย่ามาทำให้หวั่นไหวได้ไหม (70%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    23 ต.ค. 57



ไม่อยากพิมพ์มากเนอะ กระดูกข้อมือขวาร้าวอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ ช้าหน่อยนะคะช่วงนี้


ตอนที่ 6 อย่ามาทำให้หวั่นไหวได้ไหม (ต่อ)


“อย่ามองจะดีกว่า”

เธอเห็นมันแค่แว่บเดียวก็จริง แต่เธอก็รู้ว่ามันคืออะไร ภาพหนึ่งผ่านเข้ามาในสมอง ปากระบอกสีดำสนิทที่ชี้ตรงมาที่หน้าเธอในระยะประชิด กลิ่นฉุนของดินปืนเหมือนจะลอยอยู่ในอากาศรอบตัวทำให้หายใจไม่ออก

กันธีร์รู้สึกได้ว่าไหล่บางใต้ฝ่ามือเกร็งขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวถี่กระชั้นผิดปกติ

เขากดน้้ำหนักฝ่ามือลงบนไหล่บางแล้วบีบนิดๆ ร่างบางสะดุ้งตอบสนองสัมผัสของเขา ซึ่งถือว่าเป็นสัญญาณที่ดี

“คุณเคยยิงคนไหม?” ปลายตะวันถามหลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

“ส่วนใหญ่ผมยิงที่ขา หรือไม่ก็แขน”

คนถามยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออก เพราะไม่คิดว่าเขาจะตอบออกมาตรงๆ แบบนี้ เธอรู้ว่าคำถามของเธอมันฟังดูโง่มาก เพราะอดีตนายตำรวจคนนี้เป็นถึงหัวหน้าทีมหน่วยสืบสวนคดีทุจริตดังๆ หลายคดี ลงข่าวหนังสือพิมพ์ก็หลายครั้ง เนื้อหาข่าวก็บอกอยู่ว่าปะทะกันดุเดือด

แต่เธอก็ไม่คิดจริงๆ ว่าเขาจะตอบทื่อๆ แบบนี้

“ไม่คิดจะปลอบใจกันเลยหรือไง?” หญิงสาวอดพึมพำไม่ได้

“ทำไมต้องโกหกในเรื่องที่คุณก็รู้อยู่แล้ว”

ริมฝีปากคนฟังเบะเบ้เล็กน้อย แล้วพึมพำอีกรอบ “แค่ลองหน่อยก็ไม่น่าจะเป็นอะไรนี่หน่า”

“หินเดินได้...”  เขาเริ่มประโยคด้วยเสียงทุ้มต่ำ แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น “..เป็นฉายาเดียวที่น้องชายผมตั้งให้ นายกิตไม่ค่อยมีหัวสร้างสรรค์เหมือนคุณ”

ปลายตะวันยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ เพราะเธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกแบบไหนดีกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

“นี่คุณ...เพิ่งจะปลอบใจฉันใช่ไหม?”

“ได้ผลหรือเปล่า?”

ริมฝีปากบางเม้มแน่น ก่อนจะคลี่เป็นรอยยิ้มทีละนิด หญิงสาวไม่รู้อะไรดลใจให้ทำ แต่เธอเอนตัวไปด้านหลัง ทิ้งน้ำหนักพิงคนร่างสูงกว่า

กันธีร์ไม่ว่าอะไร เขาเพียงแค่ยืนนิ่งเป็นหลักให้เธอเท่านั้น มือทั้งสองข้างก็ยังคงไม่ขยับไปไหน ข้างหนึ่งยังปิดตาเธอเอาไว้ ขณะที่อีกข้างก็วางอยู่ที่ไหล่บางอย่างอ่อนโยน

“คุณฝันร้ายบ่อยแค่ไหน?”

ไหล่บางฝ่ายใต้ฝ่ามือเกร็งขึ้นเล็กน้อย แล้วคลายลง ตามด้วยเสียงถอนหายใจยาว ก่อนหญิงสาวจะเอ่ยตอบเสียงหยัน

“เพราะยัยรมิดามารื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ น่ะสิ ฉันถึงได้ฝันร้าย”

คนร่างสูงไม่ตอบอะไร ทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดี ขณะที่ในใจย้อนคิดไปถึงวันแรกที่เขาย้ายเข้ามา ป้าทิพย์บอกกับเขาว่า เดิมทีห้องของปลายตะวันอยู่ติดกับห้องของน่านฟ้า แต่เมื่อประมาณแปดปีก่อน จู่ๆ ปลายตะวันก็ขอย้ายมาอยู่ที่ห้องปัจจุบัน

ตอนที่ได้ยินกันธีร์ก็คิดอยู่แล้วว่ามันมีอะไรบางอย่างแน่ๆ เพราะมันไม่ใช่วิสัยของคนปกติที่จู่ๆ จะย้ายห้องนอนที่อยู่มาเกือบยี่สิบปีด้วยเหตุผลที่ว่า อยากดูพระอาทิตย์ขึ้น  มาตอนนี้เขารู้แล้วว่าเหตุผลจริงๆ ของเธอคืออะไร

ปลายตะวันไม่อยากให้พ่อและพี่ชายได้ยินเสียงกรีดร้องของตัวเอง ต้องการปกปิดเรื่องฝันร้ายเอาไว้ไม่ให้ใครรู้

จากแฟ้มประวัติและคำบอกเล่าของน่านฟ้า ทำให้เขารู้เรื่องเกี่ยวกับการลักพาตัวครั้งที่สอง บอดี้การ์ดซึ่งถูกจ้างมา และทำงานมานานถึงสองปี ตัดสินใจทรยศคนที่เขามักพร่ำพูดเสมอว่าเห็นเธอเป็นเหมือนน้องสาวคนสำคัญ เพียงเพื่อเงินไม่กี่แสนบาท เขาส่งเด็กสาวอายุสิบแปดเข้าสู้วงล้อมของหมาป่าทั้งฝูงที่พร้อมจะฉีกทึ้งเธอ

เมื่อนำเรื่องนี้มาพิจารณา มันก็ไม่ได้น่าแปลกใจเลยสักนิดที่เธอทำตัวเป็นคุณหนูตัวแสบหาเรื่องมากลั่นแกล้งเขาได้ตลอดเวลา ปลายตะวันก็เป็นแค่เด็กที่หวาดกลัวการเชื่อใจคนอื่น เพราะกลัวที่จะถูกทรยศจึงเลือกที่จะสร้างกำแพงเพื่อป้องกันตัวเอง  ถ้าไม่คิดมากเรื่องที่เธอแผลงสารพัดฤทธิ์ใส่เขาล่ะก็ เธอก็น่าสงสารไม่น้อยทีเดียว

ภาพเหตุการณ์ที่ผับเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ผ่านเข้ามาในความคิด ใบหน้าหวานที่ฉายชัดถึงความเศร้านั้นกวนใจเขามาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น แม้เธอจะยืนต่อหน้าผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นได้อย่างทระนง แต่เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้นชัดเจน รวมไปถึงความหวาดกลัวด้วย และความหงุดหงิดเกิดขึ้นในใจทุกครั้งที่นึกถึงผู้หญิงที่ชื่อรมิดา

เธอเป็นผู้หญิงประเภทที่เขารังเกียจอย่างมาก พวกที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา รู้ว่าตัวเองด้อยกว่าอีกฝ่าย แต่ยอมรับไม่ได้ จึงใช้จุดอ่อนของอีกฝ่ายมาคอยตอกย้ำซ้ำเติมเพื่อความสะใจของตัวเอง

“ป่านนี้ใครๆ ก็คงรู้กันทั่วแล้ว เรื่องที่ฉันเป็นผู้หญิงโรคจิต” น้ำเสียงเยาะหยันดึงกันธีร์ให้กลับมาอยู่กับความเป็นจริงอีกครั้ง

เขาไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่น้ำเสียงของเธอก็บอกได้อย่างชัดเจนแล้วว่าเจ้าตัวกำลังรู้สึกยังไงต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“อย่างคุณไม่เรียกว่าโรคจิตหรอก แต่เขาเรียกว่าขาดสติเป็นครั้งคราวต่างหาก” รอยยิ้มที่กำลังจะก่อตัวชะงักค้าง เธอกำลังจะต่อว่าเขา แต่กันธีร์เอ่ยต่อซะก่อนว่า “อย่าไปเก็บคำพูดคนอื่นมาคิดมากนักเลย ปวดหัวเปล่าๆ”

“นี่คุณ...กำลังปลอบใจฉันอยู่ใช่ไหม?”  หญิงสาวถามพร้อมดึงตัวออกห่างเขาเล็กน้อยแล้วเงยศีรษะขึ้น เพราะอยากจะดูสีหน้าเขาว่าจริงจังหรือแค่ล้อเล่น แต่ทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคมของคนที่ก้มลงมอง ปลายตะวันก็รู้ทันทีว่าตัวเองคิดผิดที่ทำแบบนั้น

หัวใจดวงน้อยไม่ได้เตรียมพร้อมรับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน มันเหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาเต้นอีกครั้งด้วยจังหวะที่ช้า แต่หนักหน่วงอยู่ในอก ลมหายใจร้อนๆ ของเขารินรดอยู่ที่ริมฝีปาก มันชวนให้นึกถึงการป้อนยาของเขา และอุณหภูมิในร่างกายเหมือนจะร้อนขึ้นอีกหลายองศา เมื่อในหูได้ยินประโยคที่เขาตอกใส่หน้ารมิดาในผับ

...ผู้หญิงที่ผมจะทำหน้าที่คุ้มกันให้มีเพียงปลายตะวันคนเดียวเท่านั้น...

 “คุณจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฉันใช่ไหม?” คนถามถามออกไปแบบไม่รู้ตัวเลยสักนิด เหมือนคำพูดนั้นหลุดออกจากปากโดยที่ไม่ผ่านสมองเลยด้วยซ้ำ

ทั้งน้ำเสียงออดอ้อนที่เธอใช้เอ่ยมันทำให้กันธีร์รู้สึกหงุดหงิดในใจนิดๆ แถมดวงตากลมโตใสแจ๋วของเธอก็ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ จนทนไม่ไหว ต้องยกมือขึ้นมาปิดเอาไว้

“ละเมอตอนตื่นก็ได้หรือไง”

คำตอบของเขาทำให้ร่างบางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าด้วยทันที แต่กันธีร์ไวกว่า เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วที่ปลายตะวันแทบมองตามไม่ทัน พอเธอหมุนมาเขาก็ก้าวผ่านหน้าเธอไป พอเธอมองตาม ก็เห็นเพียงหลังเขาไวๆ ที่ก้มเก็บอาวุธคู่กายบนพื้น และเธอยังไม่ทันได้อ้าปากเรียกเลยด้วยซ้ำ ร่างสูงของคนหน้าตายชอบกวนโมโหก็หายลับออกไปจากห้องพร้อมเสียงปิดประตูตามหลังซะแล้ว

ภายในห้องนอนกว้าง ปลายตะวันอ้าปากขึ้น ก่อนจะหุบลง แล้วเปลี่ยนเป็นกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกันไม่ให้ตัวเองกรีดร้องออกมา เธอขึงตาใส่ประตูที่กันธีร์เพิ่งจะเดินหายออกไป

“อยากให้คุณใหญ่มาเห็นจริงๆ ว่าใครกันแน่ที่ชอบยั่วให้โมโห” ปลายตะวันพึมพำใบหน้างอง้ำอยู่คนเดียว ดวงตาคู่สวยตวัดไปมองทางประตูอีกครั้ง แม้จะยังโกรธ แต่ความรู้สึกหวั่นไหวในอกก่อนหน้านี้ก็ยังชัดเจน

เป็นสโนว์แมนแท้ๆ แต่ชอบมาแผ่ความร้อนให้คนอื่น!!!!

 

“เป็นยังไงบ้างครับคุณกันธีร์?” น่านฟ้าเอ่ยถามอดีตนายตำรวจหนุ่มในระหว่างมื้อเช้า ใบหน้าของคนถามมีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังอย่างเต็มที่

ชนิดที่ว่าไม่ต้องพูดต่อกันธีร์ก็พอจะเดาสิ่งที่อีกฝ่ายคิดอยู่ได้เลยทีเดียว

“บอกตามตรงว่าสามวันที่ผ่านมา ผมก็แอบกลัวอยู่หน่อยๆ ว่าคุณจะขอถอนตัวซะก่อน” น่านฟ้าเอ่ยอีกครั้งด้วยสีหน้าค่อนข้างลำบากใจ “ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครทนยัยน้องได้นานเกินสองวันเลยสักคน”

จากสิ่งที่เขาเจอมาตลอดสามวันสิ่งที่ได้ยินตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนักหรือเหนือความคาดหมายนักหรอก

“ผมต้องขอบคุณคุณกันธีร์จริงๆ ที่ยอมอดทนกับยัยน้อง ผมรู้จักน้องสาวผมดี ยัยน้องคงหาเรื่องแกล้งคุณตลอดสามวันที่ผ่านมาใช่ไหมครับ?”

“ขายน้องแต่เช้าเลยเหรอคะคุณใหญ่” เสียงหวานดังขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ว่างข้างพี่ชายซึ่งกำลังมองเธอด้วยดวงตาเบิกกว้าง แม่บ้านสูงวัยเองก็มีอาการเดียวกัน แน่นอนว่าคนเดียวที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยก็คือบอดี้การ์ดหน้าตายของเธอนั่นแหละ

ปลายตะวันขึงตาใส่เล็กน้อย หวังให้เขามีตอบสนองบ้าง แต่ผลที่ได้ก็ยังเหมือนเดิม สุดท้ายเธอก็ต้องเป็นฝ่ายถอดใจและหันกลับไปทางพี่ชายอีกครั้ง

น่านฟ้ากำลังพลิกข้อมือขึ้นดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือของตัวเอง แล้วจึงเงยหน้าขึ้น “วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันตกหรือไง? อะไรทำให้เราลุกขึ้นมาจากเตียงได้ก่อนเวลาอาหารเที่ยงแบบนี้?”

ถ้าจะพูดให้ถูก ตั้งแต่ที่ตื่นจากฝันร้ายเมื่อคืน เธอก็ยังไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ คิดแล้วปลายตะวันก็อดที่มองเลยไปยังคนต้นเหตุที่นั่งนิ่งอยู่อีกด้านของพี่ชายไม่ได้

หน้าใสกิ๊กแบบนี้ หลับสบายเลยล่ะสิ หึ!!!

“เราคงไม่ได้วางแผงอะไรแผลงๆ อีกหรอกใช่ไหม?”

ดวงตากลมโตเลื่อนกลับมามองคนเป็นพี่อีกครั้ง แล้วเอ่ย “คุณใหญ่เล่นขู่ซะแบบนี้ เดี๋ยวเกิดคุณกันธีร์เขาตกใจ เก็บกระเป๋าหนีไปจะทำยังไงล่ะคะ”

“เราก็อย่าเอาแต่ใจ หาเรื่องแกล้งคุณกันธีร์เขาสิ” น่านฟ้าตอบกลับ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย “แล้วอย่าคิดว่าพี่ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนะ”

ดวงตากลมโตตวัดหันไปมองทางกันธีร์ทันที “เรื่องแค่นี้คุณต้องฟ้องคุณใหญ่ด้วยเหรอ?”

“หยุดเลยนะยัยน้อง” คนเป็นพี่ร้องเตือนเสียงขุ่น “ขนาดพี่นั่งอยู่ตรงนี้แท้ๆ เราก็ยังจะหาเรื่องคุณกันธีร์เขาเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องลับหลังหรอก”

ปลายตะวันเบะปากทำหน้างอใส่พี่ชาย และอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองคนหน้าตายด้วยสายตราขุ่นมัว

“แล้วนี่คุณบอดี้การ์ดตอไม้เขาฟ้องคุณใหญ่ว่าอะไรล่ะคะ?”

“คุณกันธีร์เขาไม่ได้ฟ้อง” น่านฟ้าย้ำเสียง “ป้าทิพย์เป็นคนบอกพี่ว่าเราน่ะไปกวนคุณกันธีร์เขาที่ริมสระว่ายน้ำ คงคิดจะใช้มุกเดินแบบโชว์แล้วกรีดร้องว่าคุณกันธีร์เขาลวนลามแล้วให้พี่ไล่เขาออกใช่ไหมละ แต่คุณกันธีร์เขาอ่านเกมเราออกเลยไม่เล่นด้วย แถมเรายังโชคร้ายลื่นตกสระว่ายน้ำ จนเขาต้องเป็นฝ่ายช่วยเราซะอีก พี่พูดถูกไหม”

ประโยคสุดท้ายนั้นไม่ใช่คำถาม เพราะสายตาคมของคนเป็นพี่ที่มองมานั้นมันสื่อความหมายได้อย่างดี

ริมฝีปากบางเม้มแน่น เธอพยายามเชิดหน้าสูง และแสร้งทำหน้าไม่รู้เรื่อง แต่เมื่อสายตาเหลือบเลยไปทางคนที่นั่งอยู่ถัดจากพี่ชาย เห็นท่าทางเลิกคิ้วสูงของเขาแล้ว ปลายตะวันก็แทบเก็บอาการเอาไว้ไม่ไหว

เขาทำหน้าอย่างกับไม่รู้เรื่อง! ทำหน้าซื่อเหมือนกับว่าตัวเองไม่ได้รู้อยู่แล้วว่าวันนั้นเธอวางแผนการอะไรไว้! ถ้าไม่รู้ แล้วยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่เกย์ก็ต้องเป็นพวกตายด้านนั่นแหละ!

ความคิดหลังสุดเป็นอันต้องสะดุดเมื่อความทรงจำบางอย่างมันผ่านเข้ามาในสมอง ค้านสิ่งที่เธอเพิ่งจะเหน็บแหนมเขาอยู่ในใจ และมันก็ทำให้แก้มนวลแดงเรื่อขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

“คนดีๆ อย่างคุณกันธีร์ไม่ใช่จะหาได้ง่ายๆ หรอกนะ” เสียงพี่ชายดังขึ้นอีกครั้ง แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยผ่านเข้าไปในสมองและความคิดของหญิงสาวเท่าไหร่นัก

ปลายตะวันยังไม่ละสายตาจากบอดี้การ์ดของเธอ กันธีร์เมื่อถูกมองก็จ้องกลับตรงๆ แบบไม่เกรงใจเหมือนกัน สายตาสองคู่สบประสานกันเนิ่นนาน จนสุดท้ายดวงตากลมโตก็ต้องเป็นฝ่ายเบือนหลบ เพราะหัวใจมันทนรับสายตาคมๆ คู่นั้นไม่ไหว มันเต้นถี่ระรัวอัดแน่นอยู่ในอกจนเหมือนจะทะลุออกมาข้างนอก แก้มนวลมีเลือดฝาดจนเกือบจะแดงก่ำเพราะเลือดที่สูบฉีดแรงกว่าปกติ

“พี่ขอร้องเราได้ไหมน้อง อย่าหาเรื่องคุณกันธีร์เขาอีก”

“คุณใหญ่ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะคะ เพราะน้องตัดสินใจแล้วว่าจะยอมให้คุณชายตอ...” คำพูดถูกหยุดชะงักด้วยคิ้วหนาที่ขมวดเข้าหันกันของพี่ชาย ปลายตะวันกระแอมเล็กน้อยก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียก “...น้องหมายถึงคุณกันธีร์น่ะค่ะ น้องเห็นด้วยกับคุณใหญ่ที่ว่าเขาเป็นคนมีฝีมือ และหาได้ยาก น้องคิดว่าหน้าที่ดูแลคุ้มกันน้องคงไม่มีใครจะเหมาะสมไปกว่าเขา”

ดวงตาคนเป็นพี่หรี่แคบ ก่อนจะถามด้วยเสียงที่ไม่ค่อยจะไว้ใจนัก "เหมือนประโยคนี้พี่จะคุ้นๆ ว่าน้องเคยพูดไปแล้วนะ"

คำย้อนของพี่ชายทำเอาปลายตะวันชะงัก เกือบไปต่อไม่ได้

“แน่ใจเหรอว่าเราจะไม่หาเรื่องแกล้งคุณกันธีร์เขาอีก?”

“แน่ค่ะ ครั้งนี้น้องยอมจริงๆ” ปลายตะวันตอบด้วยเสียงจริงจังที่ทำให้คิ้วน่านฟ้าเลิกสูง “น้องสัญญาต่อหน้าคุณใหญ่เลยนะคะ ว่าจะไม่หาเรื่องแกล้งอะไรคุณสารวัตรอีก”

คนพูดจงใจลากเสียงตรงคำว่า สารวัตร มันจึงฟังเหมือน ศาลาวัด มากกว่าตำแหน่งหน้าที่ทางราชการของเขา

ยอมแพ้ แต่ไม่ทิ้งลายสินะ กันธีร์คิดในใจ และริมฝีปากหนาขยับยกเป็นรอยยิ้มนิดๆ

และมันก็เป็นรอยยิ้มที่กระตุกหัวใจดวงน้อยของคนมองได้อย่างดี หัวใจที่เกือบจะสงบไปแล้วก่อนหน้านี้กลับมาเต้นระรัวอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ ความเขินอายแปลกๆ แบบที่ไม่เคยรู้สึกผ่านแทรกเข้ามาในความคิด ทำให้ปลายตะวันต้องเบือนสายตาเสมองไปทางอื่นแทน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองคนหน้าตายที่มีรอยยิ้มชวนหวั่นไหว

อีกครั้งที่ดวงตาของคนเป็นพี่หรี่แคบ อาการของน้องสาวมันผิดปกติกว่าที่เคย ท่าทางที่เหมือนกำลังเอียงอายของเธอทำให้น่านฟ้าสะดุด อดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางคนที่นั่งอยู่ถัดไป ซึ่งมันก็แทบไม่ได้ให้คำตอบอะไรเขาเลย เพราะอดีตนายตำรวจหนุ่มยังไงนั่งนิ่ง สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

น่านฟ้าเลื่อนสายตากลับมามองที่น้องสาวอีกครั้ง แม้เขาจะไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่กับปลายตะวันมากนัก เพราะต้องเข้ารับตำแหน่งประธานบริษัทต่อจากคุณตาตั้งแต่เรียนจบ และถึงนิสัยเธอจะเปลี่ยนไปมากหลังเหตุการณ์ลักพาตัวครั้งที่สองเมื่อแปดปีก่อน แต่เขาก็สามารถพูดได้ว่ารู้จักน้องสาวคนเดียวพอสมควร

มันน่าแปลกที่ปลายตะวันมีท่าทีเขินอายอย่างชัดเจนแบบนี้ แถมยังเป็นกับผู้ชายที่เพิ่งเจอและได้รู้จักไม่กี่วันเท่านั้นเอง คิดแล้วสายตาก็เลื่อนกลับไปมองทางอดีตนายตำรวจหนุ่มมาดเข้ม

หน้าตาของนายอดีตตำรวจหนุ่มคนนี้จัดว่าหล่อทีเดียว แม้แต่ในสายตาของผู้ชายอย่างเขา และเท่าที่สังเกตมาตลอดสามวัน กิริยามารยาทเองก็ไม่มีที่ติ การวางตัวน่าไว้วางใจ ไม่มีส่วนไหนไม่ดี แถมเขายังเป็นคนที่คุณหญิงผกาแนะนำมาเองซะด้วย

สงสัยเขาคงต้องหาเวลาไปเยี่ยมคุณหญิงผกาเสียหน่อยแล้วล่ะมั้ง

“คุณน่านฟ้ามีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ?” กันธีร์เอ่ยถาม เมื่อถูกจ้องนานร่วมนาที

“ต้องขอโทษที่เสียมารยาท พอดีผมกำลังคิดว่าจะขอบคุณคุณหญิงผกายังไงที่แนะนำคุณมาให้น่ะครับ”

“ส่งหินอ่อนแกะสลักไปสิคะ ตอบแทนที่คุณหญิงส่งตอไม้มาให้เรา” เสียงหวานสวนกลับขึ้นทันทีที่น่านฟ้าพูดจบ ดึงสายตาทั้งสองคู่ให้หันไปมอง สายตาคนเป็นพี่นั้นมองดุ ส่วนอีกคนแค่ขมวดคิ้วนิดๆ เท่านั้น “น้องล้อเล่นน่ะค่ะ”

น่านฟ้ามองน้องสาวด้วยสายตาเป็นการเตือนอีกครั้ง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นซะก่อน ชายหนุ่มเอื้อมไปหยิบมาดู ชื่อของผู้จัดการฝ่ายการตลาดที่ปรากฏบนหน้าจอนั้นทำให้คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เขาเอ่ยขอตัวกับผู้ร่วมโต๊ะทั้งสองคน แล้วจึงลุกออกจากห้องอาหารไป

วงแตกซะล่ะเสียงพึมพำอย่างเย้ยหยันดังมาจากคนที่กำลังใช้มือคนข้าวต้มที่เพิ่งถูกนำมาเสิร์ฟให้ด้วยท่าทางเซ็งๆ ความอยากอาหารก่อนหน้านี้มันหายไปจนหมดสิ้น สุดท้ายจึงเลิกพยายามจับช้อนวางที่ข้างถ้วยแล้วลุกขึ้น

คุณน้อง แล้วข้าวต้มล่ะคะ?” ป้าทิพย์เอ่ยเรียกอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นนายสาวลุกขึ้นจากโต๊ะทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แตะอาหารแม้แต่นิด

น้องนึกขึ้นได้ว่ากำลังรอโทรศัพท์สำคัญอยู่น่ะค่ะ แล้วก็ดันลืมมือถือเอาไว้ที่ห้องซะด้วย เลยต้องขอตัวก่อนปลายตะวันเอ่ยตอบเสียงเย็น ก่อนจะเดินออกจากห้องอาหารไปอีกคน

โธ่ คุณน้องของป้าแม่บ้านสูงวัยพึมพำเสียงเศร้า นึกสงสารนายสาวจับใจ แต่ก็ไม่รู้จะปลอบยังไงเหมือนกัน เธอหันมาทางกันธีร์ซึ่งเป็นคนเดียวที่ยังคงนั่งอยู่ "คุณกันธีร์อย่าถือสาคุณน้องเลยนะคะ"

"ไม่หรอกครับ" เขาตอบเสียงเรียบ ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คนรักเจ้านายฟังแล้วอดกังวลไม่ได้ ต้องรีบออกตัวแทน

"คุณน้องเธอน่าสงสารน่ะค่ะ คุณผู้ชายงานยุ่งตลอดตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว แถมเพราะเรื่องงานยังทำให้คุณน้องต้องเสียแม่ แล้วก็ถูกลักพาตัวตั้งสองครั้ง คุณใหญ่เองก็ต้องมารับช่วงต่อกิจการตั้งแต่เรียนจบ มีครอบครัว แต่ก็เหมือนไม่มีใคร คุณน้องเธอต้องเหงามาก แต่ก็ไม่เคยพูดออกมาเลยสักคำ ถึงจะชอบเอาแต่ใจ แต่ก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากใครเลยเหมือนกัน ก่อนที่จะเกิดเรื่องคุณน้องเธอน่ารักมากนะคะ เป็นเด็กผู้หญิงที่ร่าเริง ยิ้มง่าย หัวเราะบ่อย เหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆ เลยล่ะค่ะ พูดไปแล้วป้าก็อดคิดถึงไม่ได้ ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นคุณน้องก็แทบไม่เคยยิ้มจริงๆ เลยนะคะ ป้าสาบานได้เลยว่าแทบไม่เคยได้ยินเสียงหัวเราะของเธออีกเลย" ป้าทิพย์เอ่ยเสียงเครือ "คุณกันธีร์ช่วยใจเย็นกับเธอหน่อยนะคะ ถ้าคุณน้องทำอะไรผิดไป เล็กๆ น้อย ก็อย่าถือสาเลยนะคะ"

"ผมไม่ใช่คนคิดมากขนาดนั้นหรอกครับ"

ป้าทิพย์ยิ้มกว้าง พร้อมเอ่ยขอบคุณเป็นการใหญ่ ก่อนจะขอตัวกลับไปทำหน้าที่ในครัว ปล่อยให้อดีตนายตำรวจหนุ่มได้ทานอาหารเช้าต่อ

 แต่กันธีร์ไม่ได้ทานต่อ ทันทีที่แม่บ้ายสูงวัยคล้อยหลังไป เขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะมาหยิบของบางอย่างที่ปลายตะวันลืมเอาไว้บนโต๊ะ แล้วเดินออกจากห้องอาหาร ตรงขึ้นบันไดไปชั้นสอง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #3185 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 16:33
    ปลายตะวันมีมุขตลกเหมือนกันนะเนี่ย คุณหญิงส่งตอไม้มาให้
    #3185
    0
  2. #2405 Snook (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 15:28
    เพิ่งรู้ว่าคุณน้องเป็นนตลก55555555

    ปล.เราเข้าใจคุณน้องนะ
    #2405
    0
  3. #1625 Kesnapha Phoopat (@kesnapha) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 00:28
    ทนอีกนิดนะ มาต่อไวๆนะคะ ขอร้องค่ะ
    #1625
    0
  4. #842 เลือดสีชมพู. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 19:29
    ตลกเรื่องส่งหินอ่อนไปตอบแทนส่งตอไม้ 5555555 
    ไรเตอร์คิดได้ไง ขำมาก 55555555555 
    #842
    0
  5. #800 pairung naka (@pairung2545) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 18:32
    รอๆๆๆๆๆๆคุณกันธีย์อยู่นะคะ วันนี้ไปสอยคุณหมอก้องมาแว้ววว
    #800
    0
  6. #798 donut (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 10:09
    น่ารักจริงๆ คุณกัน น่ารักฝุด ปลายตะวันก็น่ารัก



    ไรท์ยิ่งน่ารัก เจ็บมือ ก็พยายามมาอัพ ให้กระชุ่มกระชวยกัน



    หายเร็วๆนะคะ จะรออ่านค่ะ เรื่องนี้สนุกมาก นึกไปถึงตอน สองคนนี้มีบทน่ารักกุ๊กกิ๊ก กัน คงจะฟินน่าดู อ่าาาา อยากอ่านๆๆๆ
    #798
    0
  7. #797 ทีบิวปิ๊งคิววววว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 22:35
    อ่านตอนนี้แล้วเขินมากเลยค่าาาา จะบึ้มกับคู่นี้จริงๆ

    น่ารักจะอยากเก็บคุณกันไว้คนเดียว =.,=



    ไรท์เตอร์สู้ๆนะฮะ ติดตามเสมออ ถึงแม้ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้ามาอ่าน T _ T

    หายไวๆนะคะ ให้หมอก้องดูแลเล้ยยยยย

    แม้หมอก้องจะเป็นหมอสูติ แต่ก็รักษาไรท์ให้หายได้โดยเร็ววันอยู่แล้วฮิๆสู้นะฮับบ

    #797
    0
  8. วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 11:21
    แม่นางเอก เธอลืมโทรศัพท์มือถือสินะ
    เฮ้อออ ขุ่นพระเอก ได้ใจเค้าไปเต็ม ๆ
    #793
    0
  9. #792 darika_tsn (@darika2214) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 08:12
    ลืมอะไรไว้หนะ หายไวๆนะค่ะไรต์ 
    #792
    0
  10. #791 mint (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 04:48
    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ หายไวๆ รออ่านอยู่ อ่านเรื่องกลเกมกามเทพแล้วเลยมาตามอีกสองหนุ่ม (สงสัยนิดถ้านางเอกไปเที่ยว แต่เหมือนไม่ได้เที่ยวเลย เลยสงสัยว่านางเอกจะไปทำไม)
    #791
    0
  11. #790 Apolloil (@apolloil) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 23:47
    คืออ่านอดีตของนางแล้วแบบ งืออ อะไรทำให้นางกลัวขนาดนั้น จินตนาการไปถึงเรื่องที่เลวร้ายมากๆ แง้ ขอให้ไม่เป็นแบบนั้น กระซิกๆ / ส่วนพี่กันน่ารักกกก แอร้ยผู้ชายหน้านิ่งนี้หน้าค้นหาจริงๆ -///- ปล. ไรต์เตอร์หายไวๆ น้า ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
    #790
    0
  12. วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 21:35
    พอจะมีใครอัพนิยายให้ไรต์ได้มั้ยคะ อยากอ่านนิยายของไรต์เยอะๆ :) สู้ๆ ค่ะไรต์ รักคุณกันกับปลายตะวันมากๆ
    #788
    0
  13. #787 fefa44 (@mimin444) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 21:08
    หายไวๆนะคะแล้วก็ขอบคุณมากค่ะที่มาอัพให้ อยากรู้มากคุณกันต์จะชอบปลายตะวันตอนใหน เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ
    #787
    0
  14. #786 Aunkung Kub (@aunsoiton) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 19:03
    ผมรู้ว่าเรื่องยังขยับถึงชาร์ท ทั้งที่สนุกมาก เพราะคนแต่งเจ็บมือนี้เองเลยมาช้าอันดับเลยช้าด้วย
    #786
    0
  15. #784 chanisata (@367fafa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 14:32
    หายไวๆนะคะไรท์ไม่ไหวก้ไม่ต้องอัพก้ได้นะคะ สุ็ๆค่าาาาาาาาาา
    #784
    0
  16. #783 suni2542 (@sunisa2542) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 14:11
    หายไวไวนะค่ะ
    #783
    0
  17. #782 ซึ้งใจไร้ต์จ๋ามากๆๆๆๆเจ้าค่ะะะะะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 12:53
    ข้าเจ้าขอขอบคุณไร้ต์จ๋า ที่ขนาดเจ็บเป็นกระดูกข้อมือขวาร้าว

    แล้วยังมีอัพให้รีดเดอร์อ่านกันอีก ข้าเจ้าซึ้งใจไร้ต์จ๋ามากๆนะเจ้าค่ะ

    ขอให้คุณงามความดีที่ไร้ต์จ๋า สร้างสรรค์นิยายดีๆ ให้กะรีดเดอร์

    ได้ช่วยให้ไร้ต์จ๋าหายเจ็บจากอาการกระดูกข้อมือขวาร้าวด้วยเจ้าค่ะ

    ขอเป็นกำลังใจให้ หายจากความเจ็บปวดทุกประการเจ้าค่ะ

    ส่วนการอัพนิยาย ก็ขอให้ตามความประสงค์ของไร้ต์จ๋า

    เท่าที่สุขภาพจะเอื้ออำนวยให้นะเจ้าค่ะ และก็ถ้าไม่ไหว

    จะหยุดก่อน แล้วรักษาสุขภาพให้หายสนิทก่อน แล้วมาอัพต่อ

    ก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เพราะถึงนานแค่ไหน ข้าเจ้าก็จะมาตามดูไปเรื่อยๆเองเจ้าค่ะ
    #782
    0
  18. #781 Eight (@eight8) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 12:24
    หายไวๆ นะคะ ^^
    #781
    0
  19. #780 SHfah (@fhash) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 12:17
    ปลายตะวันลืมอะไรไว้อะ??
    #780
    0
  20. #779 แว่นใส (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 12:05
    ลืมอะไรไว้นะ มือถือเหรอ
    #779
    0
  21. #777 Chunni Chonnicha Lin (@chunni) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 11:54
    หายไวๆๆ นะไรต์
    #777
    0
  22. #776 Omi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 09:52
    สงสารปลายตะวันอ่ะ พี่กันดูแลดีดีหน่อย



    หายเร็วๆนะค่ะไรเตอร์ Take Care Ka
    #776
    0
  23. #775 Pen pa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 09:09
    ไรท์หายเร็วๆน้าาา เป็นห่วง อยาก อ่านต่อด้วยแหล่ะแห่ะ แห่ะ
    #775
    0
  24. #774 loliz (@neospobkap) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 09:07
    เฮ้อ งานนี้คุณกีนเรางานหนักหน่อยแฮะ สาวเจ้ามีปมเยอะเลย
    #774
    0
  25. #773 coffee coffee (@coffee21) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 09:01
    ยิ่งอ่านยิ่งสนุก ยิ่งลุ้นเลยเนียะ
    #773
    0