บอดี้การ์ดหัวใจ (บ้านตัวก.)

  • 98% Rating

  • 38 Vote(s)

  • 579,466 Views

  • 3,690 Comments

  • 2,754 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    56

    Overall
    579,466

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 5 อดีตที่ถูกตอกย้ำ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    12 ต.ค. 57



ยังไม่มีเวลาตอบเม้นนะคะ แต่อ่านทุกคอมเม้นเนอะ ยังไงเป็นกำลังใจให้หนูปลายกับคุณกันด้วยนะคะ

ตอนที่ 5 อดีตที่ถูกตอกย้ำ (จบ)


“ผมขอปฏิเสธ”

รอยยิ้มหวานสะดุด รมิดาเอนตัวออกห่างแต่ไม่ได้ผละจากร่างสูงซะทีเดียว “เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะคะ?”

“ข้อเสนอของคุณ ผมขอปฏิเสธ” ครั้งนี้คำตอบนั้นถูกย้ำอย่างชัดเจน ซึ่งมันทำให้คนถามรู้สึกเสียหน้า แต่ยังพยายามที่จะเจรจาต่อ

“แหม อย่าเพิ่งตัดรอนกันสิคะ ฉันจ่ายให้คุณได้จริงๆ นะ เขียนตัวเลขที่ต้องการมาเลยก็ได้ ในฐานะลูกสาวคนเดียวของหนังสือนิตยสารระดับแนวหน้าของประเทศ”

“ช่วยกรุณาถอยออกไปได้ไหม”

“คะ?”

“ช่วยกรุณาถอยออกไปได้ไหมครับ” กันธีร์เอ่ยซ้ำอีกครั้ง ด้วยท่าทางสงบนิ่ง เยือกเย็นพอๆ กับคำพูดต่อมาของเขา “กลิ่นน้ำหอมของคุณฉุนจนผมเวียนหัว”        

รอยยิ้มของรมิดาหายไปทันที เธอผละออกห่างจากร่างสูงราวกับต้องของร้อน พร้อมใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอับอาย แต่มันยังไม่จบแค่นั้นหรอก เพราะก่อนที่หญิงสาวตั้งสติได้ คนหน้านิ่งแต่ปากคอจัดจ้านก็เอ่ยต่อซะก่อนว่า

“แล้วก็เก็บเงินของคุณเอาไว้เถอะครับ ผมไม่ต้องการ

“นี่คุณกำลังปฏิเสธข้อเสนอของฉันงั้นเหรอ?”

“ผู้หญิงที่ผมจะทำหน้าที่คุ้มกันให้มีเพียงปลายตะวันคนเดียวเท่านั้น”  น้ำเสียง แววตา และท่าทางของเขาจริงจังจนคนฟังสัมผัสได้ เขาหมายความตามนั้นทุกตัวอักษรจริงๆ “ขอตัวก่อน”

 พูดจบ คนร่างสูงก็หมุนตัว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของปลายตะวันฉุดหญิงสาวให้ออกเดินทันที ทิศทางมุ่งหน้าไปที่ประตูทางออกของผับ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยสักนิดว่าได้ทิ้งคลื่นเสียงกรี๊ดของบรรดาสาวๆ ที่ได้ยินประโยคนั้นเอาไว้เบื้องหลัง แม้แต่รมิดาเองก็ยังอดที่จะใจสั่นไม่ได้

สำหรับกันธีร์แล้วเขาไม่คิดจะรับหน้าที่ในฐานะบอดี้การ์ดอีกเป็นครั้งที่สองอย่างแน่นอน!!

ถึงจะถูกลากออกมา เมื่อเขาเปิดประตูฝั่งที่นั่งคนขับให้ปลายตะวันก็ไม่เอ่ยปากโต้แย้ง เธอยอมเข้าไปนั่งด้านในดีๆ ก้มหน้านิ่งมองมือทั้งสองข้างทีประสานกันอยู่ที่ตักตัวเอง

กันธีร์เหลือบมองคนที่นั่งอยูเบาะข้างๆ แล้วถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้

ร่างบางผงะตกใจ หัวใจแทบจะหยุดเต้น เพราะความใกล้ชิดที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้น ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งจะทำให้จิตใจเธอว้าวุ่นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ริมฝีปากบางเม้มแน่น กลั้นลมหายใจ

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของเธอ แต่ก็ไม่คิดจะถามอะไรมาก มือหนาเอื้อมมือไปคว้าสายเข็มขัดนิรภัยมาแล้วจัดการเสียบเข้ากับตัวล็อกข้างที่นั่ง

แกร๊ก!

เสียงนั้นทำให้ปลายตะวันก้มลงมองทันที ต้องใช้เวลาห้าวินาทีกว่าเธอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และตอนนั้นเสียงสตาร์ทของเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นแล้ว อดีตสารวัตรหนุ่มกลับไปนั่งประจำที่ ขณะที่มือหนาขยับเข้าเกียร์ถอยหลังเพื่อนำรถออกจากช่องจอด

กันธีร์รู้สึกได้ว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ มองเขาอยู่ตลอด แต่เขาไม่เอ่ยถามอะไร จนกระทั่งสิบนาทีหลังจากนั้นที่รถมาจอดติดรอสัญญาณไฟที่แยกไฟแดงแห่งหนึ่ง

อดีตนายตำรวจหนุ่มขยับเข้าเกียร์ว่างเรียบร้อย แล้วจึงหันไปมองคนนั่งข้างๆ ซึ่งสะดุ้งเฮือกสุดตัวก่อนจะหันหน้าเสมองไปทางหน้าต่างข้างตัว

“ผมไม่ขอโทษหรอกนะที่ลากคุณออกมาจากผับนั่น”

“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” ปลายตะวันตอบกลับด้วยเสียงอู้อี้ ไม่ได้หันกลับไปมองคนถาม

คิ้วของนายอดีตตำรวจหนุ่มขมวดเข้าหากันนิดๆ เพราะคำตอบที่ได้รับมันเหนือความคาดหมาย เขาคิดว่าเธอจะโวยวายหรือไม่ก็พูดจาประชดประชันใส่เขาเสียอีก และความแปลกใจนั้นยิ่งมากขึ้นไปอีกเมื่อหญิงสาวเอ่ยประโยคต่อมา

“เรื่องเมื่อกี้...ขอบคุณนะ”

กันธีร์มองเงาของคนหน้าหวานที่สะท้อนในกระจกประตูรถ แม้ภาพสะท้อนนั้นจะไม่ได้ชัดเจนมากนัก แต่เขาก็สัมผัสความเศร้าของเธอได้อย่างชัดเจน

ปรี๊นนนน

เสียงแตรดังมาจากรถคันหลังทำเอาร่างบางสะดุ้งหันกลับมามองคนที่ทำหน้าที่ขับรถ และต้องชะงักเมื่อเห็นมือหนาที่ยื่นออกมาเกือบจะถึงไหล่ตัวเอง อดีตนายตำรวจทำหน้ายุ่งเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนมือลงไปจับที่เกียร์ พารถยนต์ขยับออกตัวจากแยกไฟแดงก่อนที่รถคันหลังจะบีบแตรไล่เป็นครั้งที่สอง

ปลายตะวันได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองเขา ใบหน้าที่ปกติก็ขรึมอยู่แล้ว ดูเคร่งยุ่งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า

กันธีร์ยกมือข้างซ้ายขึ้นกำหลวมๆ ปิดที่ริมฝีปากแล้วกระแอมเล็กน้อย ก่อนจะถาม “จะให้ผมพากลับบ้าน หรือจะไปไหนต่อ?”

“กลับบ้าน” หญิงสาวตอบกลับ ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองวิวยามค่ำคืนของนครที่ไม่เคยหลับใหล ครั้งนี้เธอหันไปมองด้วยสาเหตุที่ต่างกัน ไม่ใช่เพราะความอาย หรือต้องการหลบหน้า แต่มันเป็นความรู้สึกเวิ้งว้างที่อยู่ภายในจิตใจ

รมิดาบังคับดึงความทรงจำที่เลวร้ายกลับมาอีกครั้ง ความทรงจำที่เธออยากจะลืม ไม่อยากจะนึกถึง ความทรงจำที่ช่วงเวลาหนึ่งมันกลายเป็นฝันร้ายตามหลอกหลอนทุกครั้งที่เธอล้มตัวลงนอน

เพราะอย่างนั้นเธอถึงเกลียดเวลาค่ำคืน

 

เสียงกรีดร้องปลุกกันธีร์ให้ลุกพรวดขึ้นมานั่งบนที่นอน พร้อมกับมือที่เอื้อมไปกดเปิดสวิทซ์โคมไฟหัวเตียง คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ขณะที่ทุ่มสมาธิทั้งหมดไปกับการฟัง แล้วเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันเป็นเสียงที่เบามากจนคนทั่วไปอาจจะไม่ได้ยิน แต่สำหรับคนที่ถูกฝึกประสาทสัมผัสทั้งห้ามาแล้วอย่างเขา เสียงร้องของปลายตะวันถือว่าชัดเจนมาก

เขาไม่รอช้าหรือคิดอะไรอีก มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้ากุญแจดอกเล็กที่วางเอาไว้ข้างโคมไฟ อีกมือขยับไปเปิดลิ้นชักของตู้ข้างหัวเตียง หยิบปืนพกแบบออโต้เมติกคู่กายออกมาจาก ปลดตลับกระสุนออกมาเพื่อเช็คความพร้อมในการใช้งาน ขณะที่ขายาวก้าวออกจากห้องด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบและเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

กันธีร์มาหยุดที่หน้าประตูห้องของปลายตะวัน เสียงกรีดร้องของเธอดังขึ้นให้ได้ยินอีกครั้ง แต่อดีตนายตำรวจหนุ่มยังใจเย็น เขาเอื้อมมือไปทดสอบลูกบิดประตูเบาๆ พบว่ามันถูกล็อกจากด้านใน

อดีตนายตำรวจหนุ่มกระชับอาวุธในมือ อยู่ในท่าที่เตรียมพร้อมใช้งาน ขณะที่อีกมือเสียบลูกกุญแจเข้าในช่อง เขาพยายามอย่างมากเพื่อให้เกิดเสียงน้อยที่สุด

เสียงล็อกดีดตัวดังขึ้นในความเงียบของยามวิกาล กันธีร์ผลักประตูเปิดออก มือข้างที่ถืออาวุธปืนสีเงินสวยยื่นนำออกไปก่อน ขณะที่อีกมือเอื้อมไปควานหาสวิทซ์ไฟที่ผนังข้างประตู

สวิทซ์ถูกกดเปิด ทำให้ไฟในห้องเปิดสว่าง อดีตนายตำรวจหนุ่มถือปืนอย่างระมัดระวัง เขากวาดสายตาไปมองรอบๆ แต่ไม่เห็นอะไรผิดปกติ หน้าต่างระเบียงยังคงถูกปิดสนิท ม่านถูกรูดปิดทึบจนแสงภายนอกผ่านเข้ามาไม่ได้

“ช่วยด้วย ไม่นะ!!!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง จากคนร่างบางบนเตียงกว้าง มือน้อยของเธอยกขึ้นในอากาศเหมือนกำลังปัดป้องบางอย่าง ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคาบน้ำตา “ไม่!!!

กันธีร์ใส่เซฟปืนในมือแล้ววางมันเอาไว้ที่โต๊ะเล็กๆ ข้างเตียง ขณะที่ตัวเองนั่งลงบนเตียง มือหนาเอื้อมไปจับไหล่มนทั้งสองข้างเอาไว้

“ม่ายยย อย่านะ ปล่อยฉัน พี่ภัทรช่วยน้องด้วย คุณใหญ่!!!!” คนที่ยังติดอยู่ในฝันร้ายกรีดร้องดังยิ่งกว่าเดิม มือน้อยวาดสะเปะสะปะในอากาศ ขาทั้งสองข้างดิ้นรน แต่ร่างกายไม่ได้ขยับไปไหน

“ปลายตะวันตื่น!!” อดีตนายตำรวจหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงค่อนข้างดัง

“ปล่อยนะ อย่ามาจับ อย่า!!!

“ปลายตะวัน!!” กันธีร์ร้องเรียกอีก ครั้งนี้ร่างบางลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียงดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากอ้ากว้าง ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวชัดเจน เสียงกรีดร้องคงจะดังลั่นบ้านไปแล้ว หากกันธีร์ไม่ไหวตัวทันและดึงร่างบางเข้ามาแนบอก

เสียงกรีดร้องของเธอถูกซับด้วยอกแกร่ง แต่เธอยังดิ้นและพยายามจะทุบตีเขา ทั้งมือ ทั้งศอกของเธอทำเอาเขาจุกไปหลายทีเหมือนกัน

“ปลายตะวัน!!

“ไม่!

“ปลายตะวันตื่น นี่ผมเองกันธีร์ ผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณ!!” กันธีร์เอ่ยพร้อมลูบผมยาวสลวยเบาๆ เพื่อปลอบประโลมคนขวัญเสีย ปลายตะวันต้องใช้เวลาอีกเกือบนาทีกว่าสมองเธอจะทำงานได้อีกครั้ง กว่าที่สติที่กระเจิดกระเจิงจะค่อยๆ กลับมา “ไม่เป็นไรผมอยู่ตรงนี้แล้ว ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด”

เสียงทุ้มที่ดังอยู่ข้างหูทำให้หัวใจที่เต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอกค่อยๆ ลดจังหวะลงอย่างช้าๆ เธอคนที่ไม่ชอบให้คนอื่นสัมผัสตัวกลับรู้สึกปลอดภัยในอ้อมแขนที่โอบรัด มือที่เคยผลักไสเปลี่ยนมาเป็นจับยึดเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าความอบอุ่นนี้จะหายไป

เวลาในห้องนอนกว้างเหมือนจะหยุดลงชั่วขณะ

.................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. #3175 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 16:07
    ปลายตะวันฝันร้ายแบบนี้ตลอดเลยหรอ น่าสงสารจริงๆ
    #3175
    0
  2. #2482 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 23:03
    นั่นไงงง 

    รักแท้แพ้ใกล้ชิดดด

    บอกพ่อจ้างบอร์ดืการ์ดให้แบบนี้ คงจะดีไม่น้อยยย คึคึ
    #2482
    0
  3. #2401 Snook (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 15:04
    สงสารนางเอก
    #2401
    0
  4. #1291 นานะ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 11:42
    น่าสงสารนางเอก ที่แท้ก็มีปมในใจ
    #1291
    0
  5. #1052 งุงิ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 11:57
    ที่นางเอกร้ายวีนเหวี่ยงเพราะมีอดีตนี่เอง
    #1052
    0
  6. #1051 งุงิ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 11:57
    ที่นางเอกร้ายวีนเหวี่ยงเพราะมีอดีตนี่เอง
    #1051
    0
  7. #794 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 18:02
    อ๊ากกกกก ตื่นเลย!!! O.o เอ๊ะ อะไรตื่นนะ 555 #เขินน
    #794
    0
  8. #715 Jeedza Samahlee (@jeedd_pn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 20:23
    กำลังสนุกเลย ดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ ไรเตอร์
    #715
    0
  9. #714 Bow Malinee Jang (@19870722) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 21:29
    หยุด หยุด ...........หยุดทำไม ฮือๆ ค้างๆ กะลังฟินเบยยยย
    #714
    0
  10. #713 Sabeena Kawaii (@sabeena1517) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 19:56
    ค้าง อยากรู้เกิดไรขึ้นกับปลายตะวันเลย
    #713
    0
  11. #712 zanv (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 19:37
    แอร๊ยยยยยยย จะหล่อไปไหนคะคุณกันธีร์
    #712
    0
  12. #711 เลือดสีชมพู. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 18:31
    แทบจะกรี๊ดดดดด ไม่ได้กรี๊ด เพราะฝันร้ายแบบปลายตะวัน 
    แต่กรี๊ดเพราะความอิจฉามันขึ้นตาเลยอ้ะ 
    นางร้ายมาสิงรีดเดอร์แทบทุกคนแล้วแน่ๆ 55555555
    #711
    0
  13. #710 onenuengkha (@onenuengkha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 16:27
    เป็นกำลังใจให้คร้าาาาาาาาาาาาาาา
    #710
    0
  14. #709 darika_tsn (@darika2214) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 16:17
    พี่กันน่ารักจัง มาอัพไวๆนะค่ะ 
    #709
    0
  15. #708 •.★*..miwzaza..*★.• (@mewzaza) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 16:11
    กรี๊ดดดดด คือค้างมาก รีบมาต่อนะคะ รอยุๆ
    #708
    0
  16. วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 12:36
    ฟินมากค่ะสารวัตร
    #707
    0
  17. #706 ไหมจันทร์ (@aopt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 12:30
    คุณกันธัร์ ช่วยปลายตะวันด้วยนะ
    #706
    0
  18. #704 ลูกแมวตัวน้อยๆ (@noramonj) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 06:40
    เกือบจะฟินแต่ดันตกลงมาเสียงดังแอ๊กเพราะเหตุผลคุณกันต์แท้ๆ ขี้เกียจ ชิ
    #704
    0
  19. #703 รุ้งวลี (@lugvle) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 02:06
    เกือบจะซึ้ง ยุ่อล้วเชียวแต่เหตุผลนี่ทำเอาเงิบ สรุปคือขี้เกียจรับงานบดี้กาด
    #703
    0
  20. #702 Faye Bee WS (@febie) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 01:22
    ฟินเลย >o<
    #702
    0
  21. #701 soundy (@sound-j) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 01:06
    หน้าต่างระเบียงยังคงถูก "เปิด" สนิท? น่าจะเป็นคำว่า "ปิด" ไรท์พิมพ์เกินนะคะ อิอิ
    #701
    0
  22. #700 soundy (@sound-j) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 01:03
    น่ารักกกกก
    #700
    0
  23. #699 กิ่ง ก้าน ใบ. (@themarz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 00:38
    #724 ถูกแล้วนี่คะ รมิตาทำให้ความทรงจำที่ไม่ดีของปลายกลับมา
    #699
    0
  24. #698 coffee coffee (@coffee21) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 00:13
    เริ่มสงสารปล้ายตะวันแล้ว คุณกันเท่เหมือนเดิม
    #698
    0
  25. #696 Eight (@eight8) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 23:31
    เริ่มสงสารปลายตะวันละ ^^
    #696
    0