บอดี้การ์ดหัวใจ (บ้านตัวก.)

  • 98% Rating

  • 38 Vote(s)

  • 579,475 Views

  • 3,690 Comments

  • 2,753 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    65

    Overall
    579,475

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 4 ก็ไม่รู้ใครยั่วใคร (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    28 ม.ค. 61

กันธีร์คว้าตัวร่างบางที่กำลังตะเกียกตะกายได้ตอนที่เธอจมลงสู่ใต้น้ำเป็นครั้งที่สอง แต่เพราะความหวาดกลัวทำให้ปลายตะวันป่ายปะแขนไปทั่ว เธอกดคนร่างสูงกว่ารวมทั้งตัวเองจมสู่ใต้น้ำอีกครั้ง อดีตนายตำรวจหนุ่มยังใจเย็น เขาจัดการหมุนตัวร่างบาง ใช้แขนรวบเอวเธอจากทางด้านหลังและดีดตัวทั้งคู่พ้นผืนน้ำอีกครั้ง

คราวนี้ปลายตะวันไม่ได้ขัดขืน เธอยอมปล่อยให้เขาว่ายพาเธอไปยังส่วนที่ตื้นกว่า เพราะการสำลักและความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจมันทำให้ทั้งแขนและขาหมดแรงจะต่อต้าน

ปลายตะวัน เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเมื่อเขาว่ายพาเธอมาหยุดที่ยังส่วนที่ทำเป็นขั้นบันไดลงสู่สระว่ายน้ำ

ร่างบางในอ้อมแขนสั่นสะท้านราวกับลูกนกที่หนาวจัด ทั้งๆ ที่อุณหภูมิในน้ำไม่ได้ต่ำขนาดนั้น กันธีร์มองหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างสงสาร ท่าทางของเธอในยามนี้ไม่เหลือเค้าความแสบสันให้เห็นเลยแม้แต่น้อย       ปากอิ่มขาวซีด ผมยาวเปียกลู่ ดวงตาคู่สวยเด่นชัดด้วยความกลัว มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นอยู่ด้านหน้า

เขาถอนหายใจเบาๆ และโดยไม่ถามความสมัครใจ ก็จัดการช้อนร่างบางขึ้นสู่วงแขนทันที

การที่จู่ๆ ปลายเท้าก็พ้นจากพื้นทำให้ปลายตะวันตกใจ สัญชาตญาณทำให้เธอเอื้อมมือไปคว้าไหล่กว้างเอาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อพบใบหน้าคมสันอยู่ใกล้เพียงแค่คืบเดียว

อดีตนายตำรวจหนุ่มรู้สึกว่าถูกมองอยู่จึงก้มหน้าลงมองสบตาคนในอ้อมแขน ร่างบางสะดุ้งนิดๆ ก่อนจะรีบซุกหน้าหนีสายตาเขา

ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

ปลายตะวันไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดไปเองหรือเปล่า แต่เธอคิดว่าเธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยในน้ำเสียงของเขา และความคิดนั้นมันก็ทำให้รู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ ที่อกข้างซ้าย

ด้านกันธีร์ เขาไม่โกรธหรือคิดมากที่ไม่ได้คำตอบ ขาทั้งสองข้างยังก้าวอย่างมั่นคงกลับเข้าไปในตัวบ้าน แน่นอนว่าสภาพเปียกโชกของทั้งสองทำให้ป้าทิพย์ร้องเสียงหลงอย่างตกใจ แม่บ้านสูงวัยรีบเข้ามาไถ่ถามอาการนายสาวทันที

ผมว่าเดี๋ยวค่อยถามอาการกันทีหลังดีกว่า ให้คุณปลายตะวันเธอได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ไม่อย่างงั้นคงได้เป็นปอดบวมแน่

ป้าทิพย์พยักหน้ารับ และรีบเดินนำนายตำรวจหนุ่มขึ้นไปที่ห้องของนายสาวเพื่อคอยเปิดประตูให้

เดินไปห้องน้ำเองไหวไหมคุณ?”

ปลายตะวันพยักหน้ารับแทนการตอบ นายตำรวจจึงลดร่างเธอจาก   วงแขนลงสู่พื้นช้าๆ ตอนที่เท้าทั้งสองข้างแตะพื้นมันดูไม่มีปัญหาอะไรให้     น่าเป็นห่วง แต่พอมือหนาละจากเอวเธอเท่านั้นแหละ เข่ามันก็เหมือนจะทรุด จนเขาต้องเข้ามาโอบเอวเธอไว้อีกรอบ

ขอโทษ ปลายตะวันเอ่ยอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียงนัก

กันธีร์ไม่ว่าอะไร แต่ก้มลงช้อนคนร่างบางสู่วงแขนอีกครั้ง เดินผ่านส่วนที่เป็นห้องแต่งตัวเข้าไปในห้องน้ำ ป้าทิพย์รู้หน้าที่รีบเดินเข้ามาปิดฝา     ชักโครกลงให้ปลายตะวันได้นั่ง

“เดี๋ยวป้าไปหาผ้าเช็ดตัวมาให้นะคะ”

ร่างสูงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้า มือหนาเอื้อมปัดผมยาวที่เกาะกันเป็นก้อนให้พ้นจากใบหน้าหวาน

“ตอนตกลงไปหัวกระแทกหรือเปล่า?

ปลายตะวันส่ายศีรษะเบาๆ ตอนนี้เธอกำลังสับสนว่าเหตุผลที่         หัวใจเต้นแรงอยู่ตอนนี้มันเป็นเพราะความหวาดกลัวจากการตกลงไปใน       สระว่ายน้ำหรือเหตุผลอื่นกันแน่...

“นี่ค่ะ” ป้าทิพย์กลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมยื่นผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ให้นายตำรวจหนุ่ม

“ป้าช่วยไปชงช็อกโกแลตอุ่นๆ หรือไม่ก็ชาหวานๆ มาให้คุณ         ปลายตะวันหน่อยได้ไหมครับ?

“ได้ค่ะได้ ป้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้” แม่บ้านสูงวัยรับปากและรีบออกจากห้องไป ทิ้งให้สองหนุ่มสาวอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง

“ถอดเสื้อผ้าเองได้หรือเปล่า?

ปลายตะวันเงยหน้ามองคนถามทันที ใบหน้าที่ขาวซีดก่อนหน้าค่อยๆ ระเรื่อขึ้นทีละนิด ไม่รู้จะโกรธหรือจะอายดีกับคำถามทื่อๆ ของเขา

“ถ้าฉันถอดไม่ได้คุณจะทำยังไง ตัดเสื้อผ้าฉันอีกหรือไง?

กันธีร์จ้องมองหญิงสาวตรงๆ ดวงตาคมบอกอย่างจริงจังว่านั่นแหละคือสิ่งที่เขาจะทำ

ดวงตาเขามันจริงจังมากเสียจนปลายตะวันอยากจะข่วนหน้าเขา       ให้รู้แล้วรู้รอดไปจริงๆ

เธอรู้สึกหงุดหงิดที่เขายังทำหน้านิ่งอยู่ได้ ทั้งๆ ที่เรื่องที่กำลังพูดกัน   อยู่นั้นดูล่อแหลมจนใจเธอสั่นไหวไปหมด

“ไม่ต้องห่วงหรอก ผมอาบน้ำให้หลานบ่อยๆ”

ถึงตอนนี้ปลายตะวันไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกอย่างไรดีแล้วจริงๆ เธออ่อนใจจะพูดกับผู้ชายหน้าตายคนนี้แล้ว

“รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ก่อนที่คุณจะปอดบวม ผมจะรออยู่ข้างนอก ถ้ามีอะไรก็เรียกได้” กันธีร์พูดจบก็ลุกขึ้นยืน หันหลังเดินออกจากห้องน้ำไปพร้อมปิดประตูให้เสร็จ

ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองบานประตูนิ่ง ขณะที่หัวใจสั่นไหวด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในอกข้างซ้ายมันรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

นี่เธอรู้สึกอุ่นเพราะก้อนน้ำแข็งเดินได้เหรอเนี่ย?

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ปลายตะวันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยหัวใจที่ไหวระรัว เมื่อคิดว่าต้องเผชิญหน้ากับคนหน้าตาย แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิด คนที่นั่งรออยู่คือแม่บ้านสูงวัย

“คุณน้อง” ป้าทิพย์ร้องเรียกและรีบเข้ามาพยุงตัวนายสาวให้เดินไปที่เตียงทันที “เป็นยังไงบ้างคะ?

“น้องแค่ตกใจน่ะค่ะ แล้วนี่... คุณตำรวจเขาไปไหนซะล่ะคะ?

“คุณกันธีร์กลับไปที่ห้องนานแล้วค่ะ แล้วก็สั่งให้ป้าอยู่รอคุณน้อง บอกนะคะว่าให้คุณน้องดื่มช็อกโกแลตให้หมด แล้วก็กินยาแก้ไข้นี่ด้วย คุณกันธีร์นี่เขาเป็นคนดีนะคะ เอาใจใส่คุณน้องจริงๆ ไม่เหมือนคนก่อนๆ เลย”

แน่ละ ถ้าเหมือนคนก่อนๆ ล่ะก็ ป่านนี้วิ่งเตลิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แล้วดูเอาเถอะ ไม่สะทกสะท้านไม่เท่าไร แต่ยังสั่งเอาๆ อีกด้วย นี่ตกลงใครเป็นนายจ้างกันแน่เนี่ย... ปลายตะวันอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมเขาอยู่ในใจ

แล้วไหนบอกว่าจะรออยู่ไงล่ะ?

“คุณน้อง?” เสียงป้าทิพย์ดึงความคิดของปลายตะวันให้กลับมาอยู่ในห้องตัวเองอีกครั้ง “คุณน้องเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ให้ป้าโทรตามคุณหมอมาตรวจหน่อยดีไหมคะ?

คนฟังถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ย “น้องสบายดีค่ะ แต่อยากนอนพักหน่อย”

“ดีค่ะดี ดื่มช็อกโกแลตร้อนๆ กินยาแล้วก็นอนพักนะคะ”

“ป้าทิพย์เอากลับไปเถอะค่ะ น้องไม่อยากกิน”

“แต่ป้าว่ากินยาแก้ไข้กันไว้ก่อนดีกว่านะคะ”

“เอาเป็นว่าป้าทิพย์วางช็อกโกแลตร้อนเอาไว้ แล้วเอายากลับไปนะคะ” หญิงสาวตอบกลับมา และไม่เปิดโอกาสให้แม่บ้านสูงวัยได้แย้งเพราะเธอเดินไปล้มตัวลงบนที่นอน ตะแคงหันหลังให้พร้อมดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเรียบร้อย

คนสูงวัยกว่ามองอย่างเป็นห่วง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านั้น สุดท้ายจึงต้องจำใจออกจากห้องไปพร้อมกับถาดที่ถือเข้ามา ป้าทิพย์ไม่ได้วางช็อกโกแลตเอาไว้ให้เพราะรู้ดีว่านายสาวจะไม่แตะต้องมันอย่างแน่นอน เช่นเดียวกับยาแก้ไข้ในถ้วยใบเล็ก

ป้าทิพย์ปิดประตูห้องนายสาวพร้อมด้วยเสียงถอนหายใจอย่างเป็นกังวล เธอหันหลังและกำลังจะเดินกลับลงไปข้างล่าง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่กันธีร์เปิดประตูออกมา คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นของที่อยู่ในมือของแม่บ้านสูงวัย

“คุณน้องเธอไม่ยอมกินค่ะ” ป้าทิพย์บอกตามตรง

“เธอให้เหตุผลหรือเปล่า?

“คุณน้องไม่ชอบกินยามาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ เรื่องนี้แม้แต่คุณใหญ่ก็ยังบังคับไม่ได้ ขนาดไปนอนโรงพยาบาลก็ยังไม่ยอมแตะจนหมอต้องใช้วิธีฉีดให้แทน”

กันธีร์เหลือบไปมองทางประตูห้องของปลายตะวันเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองป้าทิพย์อีกครั้ง พร้อมมือหนาที่ยื่นออกไป

“ผมจัดการเอง”

ป้าทิพย์มองอดีตนายตำรวจหนุ่มอย่างลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมส่งถาดที่ถืออยู่ไปให้

กันธีร์ถือถาดด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่อีกข้างยกขึ้นเคาะประตูสองครั้ง ไม่รอเจ้าของห้องตอบรับ แต่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปเอง

“ไม่ว่าป้าทิพย์จะพูดยังไงน้องก็ไม่กินยาหรอกนะคะ” เจ้าของห้องซึ่งนอนตะแคงข้างหันหลังให้ตอบกลับมา น้ำเสียงฉายชัดถึงความดื้อดึง

ร่างสูงเดินเข้าไปหยุดที่ข้างเตียงแล้ววางถาดไว้ที่ชั้นเล็กๆ ที่ตั้งติดกับหัวเตียง

เสียงถาดที่ถูกวางนั้นทำให้ร่างบางพลิกตัวหันกลับมาทันที

“น้องบอกแล้วไง...” คำพูดถูกหยุดลงกลางคัน ก่อนเจ้าตัวจะเด้ง      ลุกขึ้นมานั่งบนที่นอน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ขณะที่ดวงหน้าหวานแดงเรื่อขึ้นทีละนิด “คุณเข้ามาทำไม?

“กินยาซะ” กันธีร์เอ่ยพร้อมยื่นถ้วยยาไปให้

“คุณเอากลับไปเถอะ ฉันไม่กิน”

“ผมบอกให้กิน”

“ฉันก็บอกอยู่นี่ไงว่าไม่กิน”

“คนอายุยี่สิบหก ทำตัวงอแงไปก็ไม่น่ารักเหมือนเด็กอายุแปดเดือนหรอกนะ”

ปลายตะวันขึงตาใส่คนพูดอย่างเอาเรื่อง “ทำไมฉันต้องสนว่าคุณจะมองฉันน่ารักหรือไม่น่ารักด้วย!

“ผมยังไม่ได้พูดสักคำว่าคุณน่ารัก ก็แค่เปรียบเทียบให้ฟังเท่านั้น”

ริมฝีปากบางเผยอค้าง อยากจะกรีดร้องลั่นบ้านให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย เธอจะทำอย่างไรกับผู้ชายหน้าตายคนนี้ดี จะทำอย่างไรเขาถึงจะหยุดเข้ามาวุ่นวายกับเธอ!

“ผมไม่ชอบพูดซ้ำๆ นะ กินยาซะ”

“ถ้าไม่กินแล้วจะทำไม คุณบังคับฉันไม่ได้หรอก” หญิงสาวตอบกลับพร้อมด้วยท่าทางกอดอกดื้อดึง ใบหน้าหวานเชิดสูงอย่างท้าทาย

กันธีร์ไม่เตือน หรือไม่บอกกล่าวอะไรล่วงหน้า เขาหยิบยาหย่อนใส่ปากตัวเอง ตามด้วยน้ำเปล่า แล้วก้มลงหาคนหัวดื้อ ศีรษะเอียงเล็กน้อยเพื่อให้ได้มุมที่เหมาะสมในการ ป้อนยา

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เธอตกใจเกินกว่าจะทำอะไรได้ และเมื่อจะเอนหนี แขนแข็งแรงก็ตวัดมารัดตัวเธอเอาไว้ ทั้งน้ำทั้งยาถูกส่งผ่านทางริมฝีปาก มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นปิดใบหน้าครึ่งบนรวมไปถึงจมูก ทำให้เธอไม่สามารถหายใจได้ สุดท้ายจึงจำใจต้องกลืนสิ่งที่ถูกป้อนมาให้ น้ำบางส่วนไหลซึมจากริมฝีปากที่ประกบกันแนบแน่น ผ่านลำคอระหงสู่ร่องอกอิ่ม

อดีตนายตำรวจหนุ่มถอยห่างเมื่อได้สิ่งที่ต้องการ ใบหน้าคมสันนั้นยังนิ่งสนิท ไม่แสดงอารมณ์ขณะที่ปลายตะวันเองก็ยังมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเกินกว่าจะเข้าใจความรู้สึกตัวเอง

นอนพักซะ

พูดจบร่างสูงก็เดินออกจากห้องเธอไป ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนสิ่งที่เขาเพิ่งทำกับเธอเป็นเรื่องธรรมดาเสียเหลือเกิน

ปลายตะวันยกมือขึ้นแตะริมฝีปากที่เม้มแน่น ความรู้สึกร้อนผ่าวเหมือนจะยังติดตรึงอยู่ตรงนั้น

นี่เป็นจูบแรกของเธอ เธอควรจะโกรธเขา แต่ไม่รู้ทำไม ในใจเธอกลับไม่มีความรู้สึกนั้นอยู่เลย

ไม่มีเลยสักนิด แถมหัวใจมันยังเต้นด้วยจังหวะแปลกๆ อีกด้วย

 

อีกด้านของประตูห้อง หลังจากปิดประตูแล้วกันธีร์ก็ไม่ได้ขยับไปไหน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกปมได้เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองเพิ่งจะทำลงไป

อะไรดลใจให้เขาทำอะไรบ้าๆ แบบนั้น... หรือว่าเขาจะคิดถึงปากนุ่มๆ ของยายหนูศิกานต์มากเกินไป?

 



***

การลงซ้ำเป็นเจตนาของผู้เขียน

****


กันธีร์คว้าตัวร่างบางที่กำลังตะเกียกตะกายได้ตอนที่เธอจมลงสู่ใต้น้ำเป็นครั้งที่สอง แต่เพราะความหวาดกลัวทำให้ปลายตะวันป่ายปะแขนไปทั่ว เธอกดคนร่างสูงกว่ารวมทั้งตัวเองจมสู่ใต้น้ำอีกครั้ง อดีตนายตำรวจหนุ่มยังใจเย็น เขาจัดการหมุนตัวร่างบาง ใช้แขนรวบเอวเธอจากทางด้านหลังและดีดตัวทั้งคู่พ้นผืนน้ำอีกครั้ง

คราวนี้ปลายตะวันไม่ได้ขัดขืน เธอยอมปล่อยให้เขาว่ายพาเธอไปยังส่วนที่ตื้นกว่า เพราะการสำลักและความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจมันทำให้ทั้งแขนและขาหมดแรงจะต่อต้าน

ปลายตะวัน เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเมื่อเขาว่ายพาเธอมาหยุดที่ยังส่วนที่ทำเป็นขั้นบันไดลงสู่สระว่ายน้ำ

ร่างบางในอ้อมแขนสั่นสะท้านราวกับลูกนกที่หนาวจัด ทั้งๆ ที่อุณหภูมิในน้ำไม่ได้ต่ำขนาดนั้น กันธีร์มองหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างสงสาร ท่าทางของเธอในยามนี้ไม่เหลือเค้าความแสบสันให้เห็นเลยแม้แต่น้อย       ปากอิ่มขาวซีด ผมยาวเปียกลู่ ดวงตาคู่สวยเด่นชัดด้วยความกลัว มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นอยู่ด้านหน้า

เขาถอนหายใจเบาๆ และโดยไม่ถามความสมัครใจ ก็จัดการช้อนร่างบางขึ้นสู่วงแขนทันที

การที่จู่ๆ ปลายเท้าก็พ้นจากพื้นทำให้ปลายตะวันตกใจ สัญชาตญาณทำให้เธอเอื้อมมือไปคว้าไหล่กว้างเอาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อพบใบหน้าคมสันอยู่ใกล้เพียงแค่คืบเดียว

อดีตนายตำรวจหนุ่มรู้สึกว่าถูกมองอยู่จึงก้มหน้าลงมองสบตาคนในอ้อมแขน ร่างบางสะดุ้งนิดๆ ก่อนจะรีบซุกหน้าหนีสายตาเขา

ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

ปลายตะวันไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดไปเองหรือเปล่า แต่เธอคิดว่าเธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยในน้ำเสียงของเขา และความคิดนั้นมันก็ทำให้รู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ ที่อกข้างซ้าย

ด้านกันธีร์ เขาไม่โกรธหรือคิดมากที่ไม่ได้คำตอบ ขาทั้งสองข้างยังก้าวอย่างมั่นคงกลับเข้าไปในตัวบ้าน แน่นอนว่าสภาพเปียกโชกของทั้งสองทำให้ป้าทิพย์ร้องเสียงหลงอย่างตกใจ แม่บ้านสูงวัยรีบเข้ามาไถ่ถามอาการนายสาวทันที

ผมว่าเดี๋ยวค่อยถามอาการกันทีหลังดีกว่า ให้คุณปลายตะวันเธอได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ไม่อย่างงั้นคงได้เป็นปอดบวมแน่

ป้าทิพย์พยักหน้ารับ และรีบเดินนำนายตำรวจหนุ่มขึ้นไปที่ห้องของนายสาวเพื่อคอยเปิดประตูให้

เดินไปห้องน้ำเองไหวไหมคุณ?”

ปลายตะวันพยักหน้ารับแทนการตอบ นายตำรวจจึงลดร่างเธอจาก   วงแขนลงสู่พื้นช้าๆ ตอนที่เท้าทั้งสองข้างแตะพื้นมันดูไม่มีปัญหาอะไรให้     น่าเป็นห่วง แต่พอมือหนาละจากเอวเธอเท่านั้นแหละ เข่ามันก็เหมือนจะทรุด จนเขาต้องเข้ามาโอบเอวเธอไว้อีกรอบ

ขอโทษ ปลายตะวันเอ่ยอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียงนัก

กันธีร์ไม่ว่าอะไร แต่ก้มลงช้อนคนร่างบางสู่วงแขนอีกครั้ง เดินผ่านส่วนที่เป็นห้องแต่งตัวเข้าไปในห้องน้ำ ป้าทิพย์รู้หน้าที่รีบเดินเข้ามาปิดฝา     ชักโครกลงให้ปลายตะวันได้นั่ง

“เดี๋ยวป้าไปหาผ้าเช็ดตัวมาให้นะคะ”

ร่างสูงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้า มือหนาเอื้อมปัดผมยาวที่เกาะกันเป็นก้อนให้พ้นจากใบหน้าหวาน

“ตอนตกลงไปหัวกระแทกหรือเปล่า?

ปลายตะวันส่ายศีรษะเบาๆ ตอนนี้เธอกำลังสับสนว่าเหตุผลที่         หัวใจเต้นแรงอยู่ตอนนี้มันเป็นเพราะความหวาดกลัวจากการตกลงไปใน       สระว่ายน้ำหรือเหตุผลอื่นกันแน่...

“นี่ค่ะ” ป้าทิพย์กลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมยื่นผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ให้นายตำรวจหนุ่ม

“ป้าช่วยไปชงช็อกโกแลตอุ่นๆ หรือไม่ก็ชาหวานๆ มาให้คุณ         ปลายตะวันหน่อยได้ไหมครับ?

“ได้ค่ะได้ ป้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้” แม่บ้านสูงวัยรับปากและรีบออกจากห้องไป ทิ้งให้สองหนุ่มสาวอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง

“ถอดเสื้อผ้าเองได้หรือเปล่า?

ปลายตะวันเงยหน้ามองคนถามทันที ใบหน้าที่ขาวซีดก่อนหน้าค่อยๆ ระเรื่อขึ้นทีละนิด ไม่รู้จะโกรธหรือจะอายดีกับคำถามทื่อๆ ของเขา

“ถ้าฉันถอดไม่ได้คุณจะทำยังไง ตัดเสื้อผ้าฉันอีกหรือไง?

กันธีร์จ้องมองหญิงสาวตรงๆ ดวงตาคมบอกอย่างจริงจังว่านั่นแหละคือสิ่งที่เขาจะทำ

ดวงตาเขามันจริงจังมากเสียจนปลายตะวันอยากจะข่วนหน้าเขา       ให้รู้แล้วรู้รอดไปจริงๆ

เธอรู้สึกหงุดหงิดที่เขายังทำหน้านิ่งอยู่ได้ ทั้งๆ ที่เรื่องที่กำลังพูดกัน   อยู่นั้นดูล่อแหลมจนใจเธอสั่นไหวไปหมด

“ไม่ต้องห่วงหรอก ผมอาบน้ำให้หลานบ่อยๆ”

ถึงตอนนี้ปลายตะวันไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกอย่างไรดีแล้วจริงๆ เธออ่อนใจจะพูดกับผู้ชายหน้าตายคนนี้แล้ว

“รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ก่อนที่คุณจะปอดบวม ผมจะรออยู่ข้างนอก ถ้ามีอะไรก็เรียกได้” กันธีร์พูดจบก็ลุกขึ้นยืน หันหลังเดินออกจากห้องน้ำไปพร้อมปิดประตูให้เสร็จ

ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองบานประตูนิ่ง ขณะที่หัวใจสั่นไหวด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในอกข้างซ้ายมันรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

นี่เธอรู้สึกอุ่นเพราะก้อนน้ำแข็งเดินได้เหรอเนี่ย?

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ปลายตะวันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยหัวใจที่ไหวระรัว เมื่อคิดว่าต้องเผชิญหน้ากับคนหน้าตาย แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิด คนที่นั่งรออยู่คือแม่บ้านสูงวัย

“คุณน้อง” ป้าทิพย์ร้องเรียกและรีบเข้ามาพยุงตัวนายสาวให้เดินไปที่เตียงทันที “เป็นยังไงบ้างคะ?

“น้องแค่ตกใจน่ะค่ะ แล้วนี่... คุณตำรวจเขาไปไหนซะล่ะคะ?

“คุณกันธีร์กลับไปที่ห้องนานแล้วค่ะ แล้วก็สั่งให้ป้าอยู่รอคุณน้อง บอกนะคะว่าให้คุณน้องดื่มช็อกโกแลตให้หมด แล้วก็กินยาแก้ไข้นี่ด้วย คุณกันธีร์นี่เขาเป็นคนดีนะคะ เอาใจใส่คุณน้องจริงๆ ไม่เหมือนคนก่อนๆ เลย”

แน่ละ ถ้าเหมือนคนก่อนๆ ล่ะก็ ป่านนี้วิ่งเตลิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แล้วดูเอาเถอะ ไม่สะทกสะท้านไม่เท่าไร แต่ยังสั่งเอาๆ อีกด้วย นี่ตกลงใครเป็นนายจ้างกันแน่เนี่ย... ปลายตะวันอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมเขาอยู่ในใจ

แล้วไหนบอกว่าจะรออยู่ไงล่ะ?

“คุณน้อง?” เสียงป้าทิพย์ดึงความคิดของปลายตะวันให้กลับมาอยู่ในห้องตัวเองอีกครั้ง “คุณน้องเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ให้ป้าโทรตามคุณหมอมาตรวจหน่อยดีไหมคะ?

คนฟังถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ย “น้องสบายดีค่ะ แต่อยากนอนพักหน่อย”

“ดีค่ะดี ดื่มช็อกโกแลตร้อนๆ กินยาแล้วก็นอนพักนะคะ”

“ป้าทิพย์เอากลับไปเถอะค่ะ น้องไม่อยากกิน”

“แต่ป้าว่ากินยาแก้ไข้กันไว้ก่อนดีกว่านะคะ”

“เอาเป็นว่าป้าทิพย์วางช็อกโกแลตร้อนเอาไว้ แล้วเอายากลับไปนะคะ” หญิงสาวตอบกลับมา และไม่เปิดโอกาสให้แม่บ้านสูงวัยได้แย้งเพราะเธอเดินไปล้มตัวลงบนที่นอน ตะแคงหันหลังให้พร้อมดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเรียบร้อย

คนสูงวัยกว่ามองอย่างเป็นห่วง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านั้น สุดท้ายจึงต้องจำใจออกจากห้องไปพร้อมกับถาดที่ถือเข้ามา ป้าทิพย์ไม่ได้วางช็อกโกแลตเอาไว้ให้เพราะรู้ดีว่านายสาวจะไม่แตะต้องมันอย่างแน่นอน เช่นเดียวกับยาแก้ไข้ในถ้วยใบเล็ก

ป้าทิพย์ปิดประตูห้องนายสาวพร้อมด้วยเสียงถอนหายใจอย่างเป็นกังวล เธอหันหลังและกำลังจะเดินกลับลงไปข้างล่าง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่กันธีร์เปิดประตูออกมา คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นของที่อยู่ในมือของแม่บ้านสูงวัย

“คุณน้องเธอไม่ยอมกินค่ะ” ป้าทิพย์บอกตามตรง

“เธอให้เหตุผลหรือเปล่า?

“คุณน้องไม่ชอบกินยามาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ เรื่องนี้แม้แต่คุณใหญ่ก็ยังบังคับไม่ได้ ขนาดไปนอนโรงพยาบาลก็ยังไม่ยอมแตะจนหมอต้องใช้วิธีฉีดให้แทน”

กันธีร์เหลือบไปมองทางประตูห้องของปลายตะวันเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองป้าทิพย์อีกครั้ง พร้อมมือหนาที่ยื่นออกไป

“ผมจัดการเอง”

ป้าทิพย์มองอดีตนายตำรวจหนุ่มอย่างลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมส่งถาดที่ถืออยู่ไปให้

กันธีร์ถือถาดด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่อีกข้างยกขึ้นเคาะประตูสองครั้ง ไม่รอเจ้าของห้องตอบรับ แต่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปเอง

“ไม่ว่าป้าทิพย์จะพูดยังไงน้องก็ไม่กินยาหรอกนะคะ” เจ้าของห้องซึ่งนอนตะแคงข้างหันหลังให้ตอบกลับมา น้ำเสียงฉายชัดถึงความดื้อดึง

ร่างสูงเดินเข้าไปหยุดที่ข้างเตียงแล้ววางถาดไว้ที่ชั้นเล็กๆ ที่ตั้งติดกับหัวเตียง

เสียงถาดที่ถูกวางนั้นทำให้ร่างบางพลิกตัวหันกลับมาทันที

“น้องบอกแล้วไง...” คำพูดถูกหยุดลงกลางคัน ก่อนเจ้าตัวจะเด้ง      ลุกขึ้นมานั่งบนที่นอน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ขณะที่ดวงหน้าหวานแดงเรื่อขึ้นทีละนิด “คุณเข้ามาทำไม?

“กินยาซะ” กันธีร์เอ่ยพร้อมยื่นถ้วยยาไปให้

“คุณเอากลับไปเถอะ ฉันไม่กิน”

“ผมบอกให้กิน”

“ฉันก็บอกอยู่นี่ไงว่าไม่กิน”

“คนอายุยี่สิบหก ทำตัวงอแงไปก็ไม่น่ารักเหมือนเด็กอายุแปดเดือนหรอกนะ”

ปลายตะวันขึงตาใส่คนพูดอย่างเอาเรื่อง “ทำไมฉันต้องสนว่าคุณจะมองฉันน่ารักหรือไม่น่ารักด้วย!

“ผมยังไม่ได้พูดสักคำว่าคุณน่ารัก ก็แค่เปรียบเทียบให้ฟังเท่านั้น”

ริมฝีปากบางเผยอค้าง อยากจะกรีดร้องลั่นบ้านให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย เธอจะทำอย่างไรกับผู้ชายหน้าตายคนนี้ดี จะทำอย่างไรเขาถึงจะหยุดเข้ามาวุ่นวายกับเธอ!

“ผมไม่ชอบพูดซ้ำๆ นะ กินยาซะ”

“ถ้าไม่กินแล้วจะทำไม คุณบังคับฉันไม่ได้หรอก” หญิงสาวตอบกลับพร้อมด้วยท่าทางกอดอกดื้อดึง ใบหน้าหวานเชิดสูงอย่างท้าทาย

กันธีร์ไม่เตือน หรือไม่บอกกล่าวอะไรล่วงหน้า เขาหยิบยาหย่อนใส่ปากตัวเอง ตามด้วยน้ำเปล่า แล้วก้มลงหาคนหัวดื้อ ศีรษะเอียงเล็กน้อยเพื่อให้ได้มุมที่เหมาะสมในการ ป้อนยา

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เธอตกใจเกินกว่าจะทำอะไรได้ และเมื่อจะเอนหนี แขนแข็งแรงก็ตวัดมารัดตัวเธอเอาไว้ ทั้งน้ำทั้งยาถูกส่งผ่านทางริมฝีปาก มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นปิดใบหน้าครึ่งบนรวมไปถึงจมูก ทำให้เธอไม่สามารถหายใจได้ สุดท้ายจึงจำใจต้องกลืนสิ่งที่ถูกป้อนมาให้ น้ำบางส่วนไหลซึมจากริมฝีปากที่ประกบกันแนบแน่น ผ่านลำคอระหงสู่ร่องอกอิ่ม

อดีตนายตำรวจหนุ่มถอยห่างเมื่อได้สิ่งที่ต้องการ ใบหน้าคมสันนั้นยังนิ่งสนิท ไม่แสดงอารมณ์ขณะที่ปลายตะวันเองก็ยังมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเกินกว่าจะเข้าใจความรู้สึกตัวเอง

นอนพักซะ

พูดจบร่างสูงก็เดินออกจากห้องเธอไป ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนสิ่งที่เขาเพิ่งทำกับเธอเป็นเรื่องธรรมดาเสียเหลือเกิน

ปลายตะวันยกมือขึ้นแตะริมฝีปากที่เม้มแน่น ความรู้สึกร้อนผ่าวเหมือนจะยังติดตรึงอยู่ตรงนั้น

นี่เป็นจูบแรกของเธอ เธอควรจะโกรธเขา แต่ไม่รู้ทำไม ในใจเธอกลับไม่มีความรู้สึกนั้นอยู่เลย

ไม่มีเลยสักนิด แถมหัวใจมันยังเต้นด้วยจังหวะแปลกๆ อีกด้วย

 

อีกด้านของประตูห้อง หลังจากปิดประตูแล้วกันธีร์ก็ไม่ได้ขยับไปไหน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกปมได้เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองเพิ่งจะทำลงไป

อะไรดลใจให้เขาทำอะไรบ้าๆ แบบนั้น... หรือว่าเขาจะคิดถึงปากนุ่มๆ ของยายหนูศิกานต์มากเกินไป?

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #1953 King23468 (@gunnging5555) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 14:47
    ถ้าอยากได้ตอนนี้ยังมีอยู่ไหมค่ะและต้องทำไงค่ะ
    #1953
    0
  3. #844 aom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 20:54
    ได้มาครอบครองเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะค่ะ หมอก้อง
    #844
    0
  4. #705 Rottao (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 08:15
    เค้าไปหาหมอก้องมาสองรอบแล้ว ตจว ยังไม่มาเลยยย

    อยากกอดหมอก้องแย่แล้ววว อิอิ
    #705
    0
  5. #599 อ๋อย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 20:12
    พรุ่งนี้จะไปถอยมาเหมือนกัน
    #599
    0
  6. #598 Chunni Chonnicha Lin (@chunni) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 19:56
    วันนี้ได้หมอก้องมาไว้ในครอบครอวเรียบร้อยแล้ว
    #598
    0
  7. วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 00:55
    รูปเล่มสวยมากจ้า
    #594
    0
  8. #592 Wanwipa Bungky Chaisiripenpak (@bungky9977) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 22:20
    สู้ๆนะคะไปจัดหมอก้องมาเรียบร้อยแล้วคร่า^^
    #592
    0
  9. #591 nanny (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 21:41
    สู้ๆๆๆๆค่ะ
    #591
    0
  10. #590 nanny (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 21:41
    สู้ๆๆๆๆค่ะ
    #590
    0
  11. #589 Behati Prinsloo (@-hellomox-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 17:19
    สู้ๆนะคะ ไรท์เตอร์
    #589
    0
  12. วันที่ 30 กันยายน 2557 / 11:08
    เย่ๆกำลังคิดอยู่เลยว่าเมื่อไหร่จะได้มากอดไว้ฮิๆ รูปเล่มสวยมากกกก เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ ไอพวกดีแต่ก๊อปอย่าไปยอมค่ะถ้าคุยกันไม่รู้เรื่องก็เอาเรื่องให้ถึงที่สุด ย๊ากกก(เว่อร์จริง) สู้ค้า คอยนิยายตัวอยู่น้า
    #587
    0
  13. #586 Gancha. (@p16709000685000) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 10:13
    สู้สู้คะ สู้
    #586
    0
  14. #584 น้องโดเรม่อน (@bogie143) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 09:18
     ปกสวย ชอบบบ
    #584
    0
  15. #583 g_risa (@g-risa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 09:07
    เตรียมรอสอยคะ
    #583
    0
  16. วันที่ 30 กันยายน 2557 / 00:51
    เย้
    #582
    0
  17. #581 love_u_jung*o* (@Milky_jung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 00:49
    เคยเห็นแต่พรอตเรื่องคล้ายๆกัน ยังไม่เคยเจอที่เหมือนเป๊ะ แต่ถ้าเจอจะแวบมาบอกนะคะ เพราะชอบหมอก้องมากกกกกกกกก
    #581
    0
  18. #580 Eight (@eight8) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 23:48
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^
    #580
    0
  19. #578 Sarin_RinRin (@mayukijung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 21:32
    สู้ๆๆๆ ไรเตอร์
    #578
    0
  20. #577 Veenpa Ponchai (@kaveenpa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 21:04
    สู้ๆนะค่ะ
    #577
    0
  21. วันที่ 29 กันยายน 2557 / 20:32
    สู้ๆ ค่ะไรเตอร์
    #575
    0
  22. #574 Praowwii Vithayapat (@praowwii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 20:28
    สู้ๆนะคะไรท์
    #574
    0
  23. #573 นิจ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 20:00
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #573
    0
  24. #572 ป้าผักกาด (@jelino) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 19:53
    อย่าไปขอร้องเลยค่ะ จับภาพ ปริ้นท์ออกมา แจ้งเจ้าของเว็บ รวมรวมหลักฐาน ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจ ฟ้องค่ะ อย่าได้ยอมความ


    หน้าหนาๆแบบนั้น ไม่มีสำนึกหรอกค่ะ 


    อย่าเป็นนางเอก ใจอ่อนกับพวกคำพูดประมาณว่า ชอบผลงานคุณมาก เลยใช้เป็นแรงบันดาลใจ (บันดาลใจพ่-อง)



    ยิ้มค่ะ ยิ้ม อย่าโวยวายไป ยิ้มดีใจเสียที่งานโดนก๊อป ..... นั่นเพราะงานคุณเขียนออกมาดี


    ซุ่มตะปบเงียบๆค่ะ เรียกค่าเสียหายได้เสร็จแล้วทำหนังสือเวียนแจ้งข่าวทีหลังก็ยังทันค่ะ


    โอเคนะคะ เข้มแข็งๆๆ สู้ๆๆๆ

    #572
    0
  25. #571 Wanthiya Nilsodsai (@kat15) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 19:53
    ปกสวยมากเลย แดงๆๆๆๆๆ จะได้อ่านหมอก้องเป็นเล่มแล้ว
    #571
    0