คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

891

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


891

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ธ.ค. 56 / 22:00 น.
นิยาย It's All Lies [ˡ] ........[Ending]........ It's All Lies [โกหกทั้งเพ] ........[Ending]........ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

>>>>>>>>>>>   Reflection  เป็นเรื่องของ ชาย x ชายค่ะ
เป็นคู่ Lo&Jae  [BAP] ค่ะ  
เกิดจากจินตนาการล้วนๆ
  รับไม่ได้กด ปิดเลยค่ะ 

มโนเรื่องแรกค่ะ   อาจจะงงไปบ้าง  ก้ทนๆอ่านนะคะ ^^ 
  











.
.
.
.
.
.
.
.
.


 

............................
 

“ฮยองอีกแล้วนะ   บอกแล้วไงว่าไม่ชอบๆ  ยังจะทำอีกอยู่ได้  รำคาญ!!!!

 

.........................

 

“บอกแล้วไง   ผมไม่ชอบให้ฮยองมาจูบผม” 

 

..............................

 

 

“เหอะ   เออ  ฮยองชนะ!!!  ไม่เล่นแล้ว” 


..........................

 

ฮยองผมขอโทษ!!!



















 





Cr : ViveeT SR [YouTube]









 
ขอขอบคุณ >>>:-daisy ✿

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ธ.ค. 56 / 22:00


 

 

 

ขอขอบคุณ >>> :-Daisy ✿





 

 












 

.............................

 

 

ฮยองอีกแล้วนะ   บอกแล้วไงว่าไม่ชอบๆ  ยังจะทำอีกอยู่ได้  รำคาญ!!!!”  ร่างสูงของมักเน่เดินหนีไป  ทิ้งให้พี่อีกคนมองตามด้วยความรู้สึกผิด  แต่ก้เพียงเสี้ยวเดียว  ก้กลับมายิ้มกลบเกลื่อน กับเมมเบอร์คนอื่นไปเรื่อย  ภายใต้สายตาเจ็บปวด

 

.........................


 

บอกแล้วไง   ผมไม่ชอบให้ฮยองมาจูบผม”  ร่างสูงผลักร่างบางออกห่างแล้วเดินหนีไป  ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดไว้ให้คนข้างหลัง


 

..............................


 

เหอะ   เออ  ฮยองชนะ!!!  ไม่เล่นแล้ว”  ร่างสูงทิ้งจอยส์เกมส์แล้วเดินเข้าห้องไปอย่างอารมณ์เสีย  ทิ้งให้อีกคนกระโดดหยองแหยงดีใจกับคนอื่นภายใต้ใจที่ชาหนึบ


 

......................







 

นั่นนายจะไปใหนน่ะ”  เมื่อเห็นน้องเล็กเดินหอบเสก็ตบอร์ด ผูกสายรองเท้าจะออกจากห้องก้ถามด้วยความสงสัย

 

เล่นเสก็ตบอร์ดฮะ”  ตอบแบบขอไปที

 

อ้าวงั้นฮยองก้อยู่ คนเดียวสิ  นายกล้าทิ้งฮยองหรอ”  ลุกขึ้นโวยวาย  เพราะตอนนี้พี่ใหญ่ก้เข้าบริษัทกับพี่รอง  ส่วนมักเน่รองก้ไปกินชีสเค๊กกับเมนวอยส์ตัวดำ  ตั้งนานแล้วก้ยังไม่กลับ  นี่กะจะทิ้งกันเลยรึไง

 

แล้วฮยองจะไปด้วยป่ะล่ะ”  ถามตามมรรยาท

 

ไปดิ  ไปด้วย   รอแป๊ป”  ว่าจบก้วิ่งไปแต่งตัวทันที  ร่างสูงของน้องเล็กก้เดินกลับมานั่งรอที่โซฟาอย่างเสียไม่ได้  จะตามไปทำไมให้เกะกะวะ

 

ปะ  เสร็จละ”  ร่างบางในชุดใส่สบาย  กางเกงขาสั้น  เสื้อยืดคอวีกว้างเห็นช่วงคอเนียน สมาร์ทโฟนคู่ใจพร้อมลูพเซ็ต  เดินมาผูกสายรองเท้าเตรียมออกไปเต็มที่

 

นี่ฮยองจะใส่อย่างนี้ออกไปจริงดิ”  เห็นแล้วก้หงุดหงิดลูกตา  จะไปอ่อยใครวะ

 

อื้อ  ไมหรอ”  ว่าแล้วก้สำรวจตังเอง  ก้โอนะ

 

เหอะ”  แค่นหัวเราะแล้วเดินผ่านไป  ร่างบางยืนงงได้ไม่นานก้วิ่งตามร่างสูงออกห้องไป










 

 

....................










 

 

แฮ่กๆ  เหนื่อยยยยยย จู  จุนฮง  แฮ่ก  รอก่อน  แฮกๆ   ฮ....ฮยองไม่ไหวแล้ว  โอ้ย”   ว่าไปวิ่งไปก้อีกคนขี่ล้อเลื่อนอีกคนก้วิ่งตาม  ถึงว่าจะเย็นแล้วแดดอ่อนๆ  แต่เพราะวิ่งตามมานานก้เหนื่อยเป็นธรรมดา 

 

ฮยองจะตามมาทำไม  ไมไม่ไปนั่งรออยู่ม้าหินอ่อนนู้น”  บอกปัดอย่างรำคาญ  ทั้งที่ใจก้นึกตลกอีกคนที่บ้าวิ่งตามอยู่ได้   ทึ่มจริงๆเลย

 

แล้วนายจะกลับมารับฮยองมั้ยล่ะ”  โวยวายทั้งที่ยังวิ่งตาม

 

ผมเคยทิ้งฮยองไว้รึไง”  ว่าแล้วก้เร่งความเร็วของล้อเลื่อนไปทิ้งให้คนวิ่งตามหยุดหอบอยู่ข้างหลัง  หึโง่จริงๆเลย

 

แต่นายก้ไม่เคยรอฮยองเลยนี่  จุนฮง”  พูดทั้งหอบหายใจ  ก่อนจะเดินโซเซไปหาที่นั่ง 

 

 

เฮ้ออออออออ

 

 

 

ร่างบางถอนหายใจออกมาแรงๆจากการหอบหายใจเหนื่อยที่เริ่มจะปกติ

 

เอ่อ  ค.....คือ   เอ่อ  ขอโทษค่ะ  เอ่อ  ใช่ยองแจอปป้ารึเปล่าคะ”  เด็กสาวแรกรุ่นและเพื่อนอีกสองสามคนเดินมาถามอย่างเขินอาย  ยองแจยิ้มบางตอบกลับแล้วพยักหน้า

 

ครับ  มีอะไรหรอครับ”  ถามกลับอย่างสุภาพ

 

เอ่อ  เราขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยคะ”  เด็กสาวพูดไปบิดตัวไปด้วยความเขินอาย

 

ได้สิครับ”  ตอบรับไปแล้วลุกไปโอบไหล่บางของเด็กสาวแล้วยิ้มให้กล้องอย่างอบอุ่น 

 

ทำไรอยู่ฮะฮยอง”  ร่างสูงของเด็กน้องเล็กเดินมาทักเปื้อนรอยยิ้มน่ารักที่ชอบทำเมื่อเห็นคน อื่น  เด็กสาวหันมามองตาม    เสียงกรี๊ดกร๊าดก้ดังขึ้น  แล้ววิ่งมาขอถ่ายรูปกับร่างสูงอย่างรวดเร็ว  ส่วนมือกล้องก้กลายเป็นยองแจ 

 

ขอบคุณค่ะ   ขอบคุณมากๆนะคะ  อร๊ายยยย”   เด็กสาวสี่คนเดินออกไปพร้อมกับความคุ้มคลั่งที่คั่งค้าง  หลังจากถ่ายภาพจนเต็มอิ่ม

 

ฮอตไม่เบาเลยนะเรา”  ว่าแล้วก้ชกไหล่หนาเบาๆด้วยความหมั่นใส้  แล้วกอดคอจะมุ่งหน้ากลับหอ

 

อึดอัดอ่ะฮยอง”  ร่างสูงขืนตัวจากอ้อมแขนคนเป็นพี่  ยองแจได้แต่หน้าเจื่อนลง  แต่ก้เพียงเสี้ยวเดียว  ก้กลับมายิ้มเกลื่อน

 

โหยยย  แตะนิดแตะหน่อยทำเป็นเล่นตัว  ทีกะสาวๆนะแก”  ว่าแล้วก้ผลักร่างสูงแรงๆ  ทั้งที่ความหน่วงยังถ่วงอยู่ในอกกับท่าทีที่ร่างสูงทำกับตนเอง  

 

โอ๊ะ”  ร่างสูงโดนผลักไปชนกับชายที่เดินผ่านมาพอดี  ทำให้จุนฮง  และชายอีกคนล้มไม่เป็นท่า

 

จุนฮง   อ๊ะ   ฮยองขอโทษนะ  เจ็บมั้ย”  ถามอย่างตกใจเจือด้วยสำนึกผิด  แล้วพุ่งไปช่วยน้องเล็กอย่างรวดเร็ว

 

หึ่ย  เจ็บดิผลักมาได้”  ปัดการช่วยเหลือของพี่ชายแล้วลุกขึ้นปัดเศษฝุ่นอย่างหัวเสีย  ยองแจหน้าชาด้วยความรู้สึกผิด  แล้วหันไปมองชายอีกคนที่ยังนอนแอ้งแม้งอยู่

 

เอ่อขอโทษนะครับ  เจ็บตรงใหนมั้ยครับ”  ว่าแล้วก้เข้าไปช่วยดึงอีกคนให้ลุกขึ้นมาอย่างสุภาพ

 

เอ่อ  ไม่เท่าใหร่หรอกครับ  ไม่เป็นไร”  ร่างสูงยิ้มให้อย่างใจดี  เอ๊ะคุ้นๆชายแปลกหน้าคิดในใจได้  ก้ถามออกไป

 

เอ่อ   คุณใช่ยองแจรึเปล่าครับ”  ชายแปลกหน้าถาม   ยองแจชี้ให้ตัวเองแล้วทำหน้าเอ๋อ  ก่อนจะพยักหน้า

 

ครับ  ใช่ครับ”  ยองแจตอบพร้อมยิ้มให้ชายแปลกหน้า

 

ว้าว  คุณตัวริงน่ารักกว่าในจอซะอีกนะเนี่ย  ผมเป็นแฟนบอยคุณเลยนะ  สวัสดีครับ  ผมคยูมินครับ”  ว่าแล้วก้ก้มหัวเคารพอีกคนอย่างสุภาพ  ส่วนยองแจก้ได้แต่ยืนยิ้มดีใจที่เจอแฟนบอยเป็นของตนเองแม้จะรู้สึกแปลกใจกับ คำชมอีกคน  เหลือบไปเห็นน้องเล็กได้ที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ก้ห่วงอีกคน  แต่ก้หันมาสนใจกับแฟนบอยของตนต่อ

 

คุณมาเดินเล่นหรอ ครับ  อ่อถ้าจำไม่ผิด  นั่นคงจะเป็นเซลโล่สินะครับ  คยูมินชี้ไปที่คนตัวสูง  พอได้ยินชื่อตนร่างสูงก้ยิ้มให้  แต่ก้หุบยิ้มทันทีที่คนพูดถึงไม่ยักจะสนใจหันมามองตน  มัวสนใจแต่พี่ชายร่างบางนั่น  แถมสายตาเยิ้มๆนั่นอีก  แม่งไม่แดกเข้าไปทั้งตัวเลยวะ

 

เอ่อ คุณยองแจให้เกียรติถ่ายรูปกับผมได้มั้ยครับ  เอ่อ  เซลโล่ครับถ่ายรูปให้ผมได้ได้มั้ยครับ”  พูดจาอย่างสุภาพ  ยองแจก้ไม่ขัดขืนอะไร  คยูมินได้ทียื่นกล้องให้ร่างสูง  จุนฮงเริ่มรู้สึกอยากตั๊นหน้าหล่อนั่นเต็มทน  เพราะคยูมินดึงยองแจไปโอบไหล่อย่างถือสิทธิ์ อยู่ใกล้แค่นี้มันต้องโอบขนาดนั้นด้วยหรอวะ  การถ่ายภาพที่ไม่มีการนับ  แค่ถ่ายไปพอให้เสร็จ

 

อ่า  ขอบคุณมากนะครับ  อ่า  คุณยองแจน่ารักที่สุดเลย”  ว่าแล้วก้เบียดตัวหาร่างบางเพื่อให้เห็นภาพด้วยกันได้ชัดๆ  พอเห็นร่างบางสนใจรูปภาพอยู่ก้แอบหอมแก้มอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งหนี ไป...........

จุนฮงได้แต่อึ้งกับภาพที่เห็น  ใอ้หมอนี่มัน = =+   .............

ส่วนยองแจได้แต่ยืนช็อค  เป็นเสาหินเป็นที่เรียบร้อย  เฮ้ยยยย  หอมแก้มกุทำไม ????  = =////////

 

จะยืนรอให้มันมาฉุดกลับบ้านรึไง”  ว่าจบก้เดินฉับๆออกไป  ฮึ!!!!  กะอีแค่หอมแก้มทำเป็นเขิน  ฮอตกันจังกับผู้ชายเนี่ย  ฮึ่ยยย

 

อ่ะ  อ้าว  จุนฮงรอด้วยดิ”  เหมือนพึ่งจะรู้ตัว  ร่างบางวิ่งตามน้องไป  แต่ก้ไม่ทันเพราะอีกคนไถลเสก็ตบอร์ดไปไกลแล้ว  เลยหยุดเดินกลับเองคนเดียว  อีกแล้วนะไอ้เด็กบ้า  คิดแล้วก้พองแก้มขัดใจ

 

โดยที่ไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำมีใครอีกคนเฝ้ามองอยู่ไกลๆ

 

 

 

 

...............................

 

 

 

 

 

ยองแจน่ารักจริงๆ  น่ารักมากๆเลย  ฮึๆ  อยากได้........





 

******************************************************



 

 หน้าใสๆนี่คยูมิน  มักเน่  [Led  Apple]  นะคะ ^^












..........................











 

อ้าวเซลโล่  ไปใหนมา  แล้วยองแจล่ะ”  แดฮยอนมองหาอีกคน  เพราะกลับห้องมาก้ไม่เจอใครเลยคิดว่าออกไปกับน้องเล็ก  แต่ก้เห็นกลับมาคนเดียว  ยองแจไปใหนน่ะหรอ  ห่วงกันซะจริง ชิส์

 

ก้ไม่รู้สิฮะ  ก้เมื่อกี๊ก้เดินตามผมมาอยู่เลย”  ว่าแล้วก้เก็บรองเท้าเข้าชั้นแล้วเดินไปเช็ดเสก็ตบอร์ต

 

อย่าให้รู้ว่าทิ้งยองแจไว้อีกนะ  พ่อจะสิงซะเลย”  แดฮยอนเดินไปเล่นเกมกับจงออบต่อ

 

กลัวตาย”  พึมพำกับตัวเองพลางเช็ดเสก็ตบอร์ตคู่ใจไป











 

.............................











 

[หมายเลขที่ท่านเรียก...........]

 

แฮ่กๆ  ช่วยด้วย  แฮ่กๆ  ช่วยผมด้วย”  ร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัวทั้งที่ขาวิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย  ความเมื่อยล้าที่เริ่มก่อตัวหลังจากวิ่งมานาน  จุนฮงนายอยู่ใหน  ช่วยฮยองด้วย  ฮึก  คิดถึงอีกคน   ที่คงจะไม่มา

หลังจากที่จุนฮงทิ้ง ให้ต้องเดินกลับคนเดียว  ร่างบางก้เดินฟังเพลงไปเงียบๆ  จนเดินชนกับชายร่างสูงใหญ่ที่แสยะยิ้มให้อย่างหน้ากลัว  พอจะเดินหนี  ชายร่างสูงก้คว้าตัวไว้  ทำให้ร่างบางขัดขืนจนหลุดออกมาจากพันธะนาการมาได้ก้วิ่งหนีไม่คิดชีวิต  แต่ไม่ว่าจะหนีเท่าใหร่อีกฝ่ายก้ยังไม่คิดจะหยุด    ยังคงตามและพูดประโยคบ้าๆออกมา  ให้ร่างบางกลัว  ครั้นจะโทรหาใครก้โทรไม่ติด  ความกลัวยิ่งเพิ่มสูงขึ้น  จุนฮงบ้านายอยู่ใหนกันนะ  ฮึก ฮรืออออ

 

คึๆ  ยองแจน่ารัก...........   น่ารักจัง ............ น่ารักที่สุด ............. อยากได้ยองแจ ............. จะเอายองแจ ........... ยองแจของผม ........... ของผม ............. ของผม”  เสียงเย็นหลอนยังลอยตามมาเรื่อยๆ  ขาที่ล้าจากการวิ่งยังคงวิ่งต่อไป   จุนฮงช่วยฮยองด้วย  ฮึก   หมดความหวังเมื่อขาล้าสะดุดขาตนเองล้ม  จนเกิดรอยถลอกบนเข่าและข้อศอกให้จนน่าหวาดเสียว

 

ยองแจของผม   ของผม  ของกู  ฮึๆ  ฮ่าๆๆๆๆ”  ร่างสูงของชายแปลกหน้าที่ดูท่าทางคล้ายคนบ้าเดินมายืนหัวเราะอยู่ตรงหน้ายอง แจอย่างบ้าคลั่ง   ร่างบางยันตัวพยายามลุกหนี  แต่เพราะขาที่ล้า  แผลสดที่เริ่มปวดแสบขึ้นมา  และความกลัวจนตัวสั่นทำให้ทุกอย่างดูช้าไปหมด  ร่างใหญ่เดินมากระชากร่างบางให้อยูใต้ร่างตน

 

ยองแจของกู  ยองแจของกู  ยองแจของกูน่ารัก   น่ารัก   น่ากัด  ฮึๆ”   ฟันคมครูดกัดเข้าที่ต้นแขนร่างบางจนเลือดซิบ  ร่างบางที่กำลังสั่นกลัวพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุม  จนสุดแรงต้าน   แต่ดูเหมือนมันก้ไร้ผล  ยิ่งผลักยิ่งเหนื่อยยิ่งเจ็บ  มือที่ทุบทำร้ายร่างสูงจึงตกไปอยู่ข้างตัว  จนไปกระทบกับก้อนหินแข็งเย็นเฉียบ  หินไวเท่าความคิดมือที่อ่อนแรง  กับดวงตาท้อแท้เมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นสายตาวาวโรจน์  หินก้อนใหญ่ถูกสองแขนเรียวยกขึ้นฟาดลงกลางหัวชายโรคจิตอย่างแรง   ทำให้ร่างใหญ่กระตุกอย่างแรงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองยองแจอย่างโกรธขึง

 

มึง!!!

 

 

ผลั่ก

 

 

ตุบ!!! 

 

 

ยองแจฟาดเข้าไปที่กก หูร่างใหญอย่างแรงอีกครั้งทำให้เลือดกระเด็นเต็มหน้าร่างบาง  พร้อมกับร่างใหญ่ที่แน่นิ่งคาอกยองแจ  ตาย!!!   ก......แกตายแล้วใช่มั้ย   แกทำชั้นก่อนนะ  ฮึก  ชั้นไม่ผิดนะ  ฮรือออออ จุนฮงนายอยู่ใหน  ทำไมไม่มาช่วยฮยองซักที

 

ฮรืออออ  ช่วยด้วย  ใครก้ได้ช่วยผมด้วยฮรึก  ฮรืออออ”  เสียงแหบโยที่เปล่งออกมาพร้อมกับที่ร่างบางพยายามดันร่างใหญ่ที่ทับตัวเองอยู่ออก  แต่ก้ไม่เป็นผล   เลือดข้นหนืดและกลิ่นน่าสะอิดสะเอียนฟุ้งไปทั่ว  จนร่างบางสติจะหลุดไปแล้ว

 

 

 

 

เอ๊ะ!!!  นั่นใครอยู่ตรงนั้นน่ะ”  

 

 

 

 

 

 

 ในที่สุดพระเจ้ายอมมาช่วยผมซะที

 










 

..............................











 

กลับมาแล้ว   มาดูซิวันนี้เราได้ไรกินมั้ง  แด้  แจ  มารับพี่หน่อย”  ฮิมชานเดินเข้าห้องมาพร้อมของพะรุงพะรังเต็มมือ

 

ว้าวววว  อะไรมั่งเนี่ย   ของโปรดผมทั้งนั้นเลยอ่า”  แดฮยอนวิ่งหน้าตั้งมารับของ  ไปช่วยถือ

 

เออ  เอาไปจัดใส่จานไป  ชั้นขออาบน้ำก่อน  เมื่อยมาทั้งวันและ   อ้าว??  แล้วยองแจล่ะ”   ฮิมชานถามถึงน้องอีกคนเมื่อไม่พบร่างบาง  ที่เคยมารับของเหมือนทุกที

 

อ้าว  แจ้มันยังไม่กลับหรอ  โล่แกพาแจ้ไปทิ้งไว้ใหนวะ”  แดฮยอนตะโกนถามน้องที่อยู่ในห้อง พึ่งนึกได้ว่าเพื่อนอีกคนยังไม่กลับ  นี่มันก้นานมากแล้วนะ

 

ไม่รู้สิ  เราแยกกันที่สวนสาธารณะน่ะ”  จุนฮงเดินออกมาแล้วมานั่งเล่นเกมแทนที่แดฮยอนต่อ  จะอะไรอีกล่ะก้เรียกร้องความสนใจอยู่น่ะสิ เหอะ

 

เฮ้ยยย  นี่ก้นานมากแล้วนะ  โทรตามซิ”  แดฮยอนพูดเองโทรเอง   พอยกโทรศัพท์ดูก้ปรากฏว่าแบตหมด  เจริญเลยกรุลืมชาร์จ

 

ออบ  ฮยองยืมโทรศัพท์หน่อยดิ” 

 

อ่อ...............เอ่อ    ผมลืมไว้ห้องซ้อมอ่ะครับ”   เกาหัวแกรกๆตอบเปื้อนรอยยิ้ม  แดฮยอนกุมขมับอย่างระอา

 

โล่  ของแกล่ะ”  เลยหันไปถามน้องเล็ก

 

เดี๋ยวไปเอามาให้ฮะ”   ว่าแล้วก้วางจอยเกมไปหยิบโทรศัพท์มาให้พี่ชายตัวดำ  จะอะไรกันนักกันหนาวะ  ชอบทำให้คนอื่นหัวปั่นอยู่เรื่อย

 

นี่ฮะ”  ยื่นโทรศัพท์ให้พี่เสร็จก้นั่งเล่นเกมต่อ

 

เฮ้ยยยย   ไอ้ลิงเผือก?   แกมัวทำไรอยู่วะ  ไม่รับ  36 มิสคอล  ยองแจทั้งนั้นเลยนี่”  ใจกระตุกเมื่อได้ยินพี่ชายพูด   ไม่น่าปิดเสียงไว้เลย..........  เกิดอะไรขึ้นรึป่าววะ?????

 

ฮัลโหล  แจ้  แกอยู่ใหนวะ”  รอไม่นานปลายสายก้รีบรับสาย  เมื่อ ได้ยินพี่ชายคุยก้ลุกมาอิงหูฟังบ้างเพราะอยากรู้ว่าอีกคนปลอดภัย  แต่แดฮยอนก้ลุกไปคุยอีกที่หนึ่ง  จะเดินไปใหนวะ  คนยิ่งห่วงๆอยู่เหมือนกัน 

 

 

ห่วง?

 

 

ห๊ะอะไรนะ”  ใจร่างสูงกระตุกเต้น

 

“................”

 

เออๆ  เดี๋ยวกุรีบไป”  ไปใหน?

 

“.................”

 

ใจเย็นๆ  รอกุก่อนนะ”   เกิดอะไรขึ้น?

 

 

ทุกคนฮะ  ใอ้แจ้อยู่สถานีตำรวจ”  แดฮยอนพูดขึ้นทำให้ทุกคนในห้องหันมามองเป็นตาเดียว  เมื่อจุนฮงได้ยินอย่างนั้นก้เกิดอาการชาทั้งตัว  มันเกิดอะไรขึ้น  ฮยองเป็นอะไร

ยองแจ..........

 

ฮยองเค้าไปทำอะไรมาหรอครับ  ถึงไปอยู่สถานีตำรวจ”  จงออบถามขึ้น

 

ไว้คุยกันบนรถ”  ว่าจบทุกคนก้พากันรีบตรงไปที่รถทันที  รวมทั้งร่างสูงที่ได้สติ  วิ่งตามเหล่าพี่ๆไป











 

......................................












 

ยองแจ”   พอเห็นร่างบางสะอื้นฮักอยู่ก้พากันวิ่งเข้าไปหาอย่างเป็นห่วง  แต่พอเห็นคราบเลือดบนเสื้อร่างบางต่างก้พากันตกใจ   เมื่อนเห็นสภาพพี่ชายจุนฮงได้แต่ยืนนิ่งอึ้ง 

 

ไม่เป็นไรนะ  มันผ่านมาแล้ว”  ฮิมชานกอดปลอบน้องในอก  อย่างห่วงใย  ฮยองผมขอโทษ  คำนี้ที่ได้แต่คิดในใจ  แต่ทำอะไรไม่ได้  อยากกอด  อยากปลอบ  แต่ไม่รู้ทำไมยังยืนอยู่ที่เดิม

 

ฮยอง  ฮึก  ผมกลัว  ฮึก  ฮรือออออ   มันจะปล้ำผม  ฮรืออออ”  ร่างบางตัวสั่นพล่ามไม่หยุดกับพี่รอง  ปล้ำหรอ?   ยงกุกเดินมาลูบผมอย่างอ่อนโยนระคนสงสารน้อง 

 

ไม่ต้องกลัวนะ  เราอยู่นี่แล้ว   กลับบ้านเรานะ”  เสียงแหบต่ำเอ่ยออกมาเคล้าความห่วงใย  ที่นานๆทีจะได้เห็น  ร่างบางพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินไปแต่โดยดี   จุนฮงได้แต่ยืนมอง  ความรู้สึกหลายอย่างตีวนในใจ  น้ำตาของยองแจไม่เคยได้เห็นแต่ตอนนี้มันกลับไหลมาบีบหัวใจร่างสูงให้เจ็บ แปลบอย่างประหลาด  ใหนจะหน้าซีดๆ  ตัวสั่นๆ  และความอ่อนแอ  นั่นอีก  อยากปกป้อง   แจฮยอง.......ผมขอโทษ

 

 

 ผมขอโทษ  ขอโทษฮะแจฮยอง…………………

 

 

จากการสันนิฐานของ แพทย์คนร้าย  ที่โดนของแข็งฟาดอย่างแรงจนกะโหลกร้าวเคสนี้สามารถทำให้คนร้ายกลายเป็นเจ้า ชายนิทราได้  ยองแจไม่ได้รับความผิดเพราะทำไปเพื่อป้องกันตนเองจากการทุกกระทำชำเรา  ทางตำรวจจึงปล่อยตัว  และเพราะยองแจเป็นบุคคลสาธารณะเรื่องนี้จึงถูกปกปิดเป็นความลับราชการ   จึงไม่มีการแพร่กระจายข่าวให้คนนอกได้รู้  รวมถึงครอบครัวของตนเอง













............................












 

เคร้ง

 

 

 

อิ่มแล้วฮะ”  ยองแจวางช้อนลงทั้งที่กินยังไม่ถึงสามคำ  ร่างสูงของจุนฮงชะงักแล้วมองหน้าซีดๆของอีกคนอย่างเป็นห่วง

 

แกกินหรือดมวะ  กินอีกดิ”  แดฮยอนเงยหน้ามาดุเพื่อนตัวดี  แล้วกินส่วนของตัวเองต่อ  จุนฮงพยักหน้าเห็นด้วย

 

ไปนอนก่อนนะ”  ว่าจบก้ลุกทันที  เพื่อหลบจากสายตาคมนั่น

 

เดี๋ยว  ถ้าไม่หมดถ้วยนั่น   ไม่ต้องไปใหนทั้งนั้น”  คำพูดศักดิ์สิทธิ์ของพี่ใหญ่เอ่ยขึ้น

 

ผมอิ่มแล้วจริงๆฮะ  ขอตัวก่อน”  ไม่ฟังคำทัดทานร่างบางก้หายเข้าไปอีกห้องทันที  ทิ้งให้ทุกคนได้แต่กลุ้มกับอาการของน้อง  ที่ไม่ยอมกินอะไรตั้งแต่วันนั้น  นี่ก้ปาเป็นอาทิตย์อยู่แล้ว  แก้มอิ่มเหลือไว้แค่แก้มตอบ  ความสดใสถึงจะมี  แต่ก้ตอนออกงาน  พอกลับหอก้หมกตัวอยู่แต่ในห้อง

 

            เราต้องทำอะไรซัก อย่างแล้วล่ะ  แจ้มันซึมมากเลย”  ฮิมชานเปิดประเด็น  จุนฮงได้แต่กินข้าวเงียบๆ  ช่วงนี้ยองแจไม่คุยและไม่ใกล้เค้าเลย  ถ้าเป็นแต่ก่อนก้คง……..   คิดได้ความทรงจำต่างๆที่ตนทำไว้กับอีกคนก้ตีวนขึ้นมา  ความรู้สึกผิด  ใจหาย  หรืออะไรซักอย่างมันกำลังสะท้อนในใจ  

 

 

แมะ!!!

 

 

น้ำ??   น้ำตา   ปากเคี๊ยวข้าวไป  จมูกก้สูดน้ำใสที่ไหลออกมา  มือก้เช็ดน้ำตาแล้วก้คีบอาหารเข้าปาก  เราเป็นอะไรไปนะ ฮรึก!!!

 

เฮ้ย  โล่  จุนฮง  ร้องให้ทำไม  ออบแกล้งน้องหรอ”  แดฮยอนตกใจลุกมาดึงตะเกียบออกจามือน้องเล็กแล้วกอดปลอบ  ทั้งที่ยังงงกับอาการร้องให้ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยของน้องอยู่

 

หึ  จะอะไรล่ะ  ทำกับเค้าไว้มากล่ะสิ”  พูดเท่านั้นฮิมชานก้เดินหนีออกมา  ไม่อยากโอ๋มาก  เพราะที่ผ่านมาก้ตามใจมาตลอด  จะได้รู้ซะมั่งว่าตนเองทำอะไรไว้  











 

...................................











 

แอ๊ดดดด

 

แจฮยอง”  จุนฮงเปิดประตูเข้าไปหาอีกคนที่นอนคลุมโป่งอยู่

 

“..............”   ยองแจนอนหันหลังนิ่งไม่ไหวติง

 

ผมขอโทษฮะ  ผมขอโทษที่ปล่อยฮยองไว้คนเดียว  ยกโทษให้ผมนะ”  จุนฮงดึงมือบางมาจับไว้  แล้วนั่งลงข้างคนที่นอนอยู่

 

“...............”  ยองแจดึงมือกลับ 

 

ผมขอโทษฮะ  ขอโทษจริงๆ  ผมจะไม่ทำอีกแล้ว”  ร่างสูงเริ่มใจไม่ดี  รวบกอดร่างบางภายใต้ผ้านวมแน่น  อย่าเกลียดผมนะฮยอง

 

ปล่อย อึดอัด”  ร่างบางพยายามดิ้นขืนจากแขนแกร่ง

 

ไม่เอา  ฮยองหายโกรธผมก่อน  เหมือนเดิมนะ  เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม  นะฮยอง”  จุนฮงกระชับอ้อมกอดแน่น

 

ก้เหมือนเดิมอยู่แล้วนี่”  ร่างบางพูดขึ้น

 

เหมือนเดิม  ชั้นยังรักเหมือนเดิม  เหมือนเดิมชั้นยังเจ็บเหมือนเดิม เหมือนเดิมชั้นยังดูน่ารังเกียจ  ไม่สิหน้าเกลียดกว่าเดิมอีก  หึๆ”  ร่างบางพูดทั้งน้ำตา  จุนฮงชะงักค้างแต่ก้ยังกอดแน่น  ไม่เอา  ไม่ใช่แบบนี้

 

ไม่นะ  ผมไม่เคยรังเกียจฮยองนะ  ผมขอโทษ  ฮยองผมขอโทษ”  พอคิดถึงจุดนี้น้ำตาก้พาลจะไหล

 

“ปล่อยชั้นเหอะ”  น้ำเสียงเย็นชา  ปนเหนื่อยใจ  ที่ส่งมาจากร่างบางทำให้จุนฮงไม่อยากรั้งต่อ  แขนแกร่งคลายกอดออกอย่างอ่อนแรง  พยายามสบตาแต่อีกคนกลับหลบหนี  แล้วซุกหน้าหายเข้าไปในผ้านวมผืนนุ่ม   พร้อมแรงสะอื้นน้อยๆทำให้ร่างสูงไม่อยากเห็นมันจึงเดินออกมาด้วยใจวูบโหวง











 

.............................











 

เฮียคังบอก ทางบริษัทให้โบนัสเราอาทิตย์หน้าหยุดทั้งอาทิตย์ เว่ย เย้ๆๆๆ”  ฮิมชานวิ่งมาแจ้งข่าวให้ทุกคนได้รับทราบ  ทุกคนต่างก้ดีใจกันถ้วนหน้า

 

งั้นเอางี้มั้ยเราไปเที่ยวกัน  ที่ใหนดี  เอาสวนน้ำมั้ยไอ้โล่มันบอกอยากไป”  ฮิมชานเสนอความคิด

 

ไม่ๆ  ทะเลดีกว่าดูสาวแก้ผ้าด้วย โอ้ยยยยย”  แดฮยอนร้องจ๊ากทันทีเพราะโดนจงออบบิดท้องด้วยความหมั่นใส้เปื้อนรอยยิ้ม

 

แจ้แกว่าไง”  ฮิมชานหันไปถามน้องทั้งที่แต่ก่อนมักจะเสนอไอเดียเจ๋งๆเป็นที่หนึ่ง  แต่ตอนนี้กลับเงียบเป็นเป่าสาก

 

ผมอยากกลับบ้านน่ะ  คงไม่ไปหรอก  พวกฮยองก้เที่ยวเผื่อด้วยนะ”  ว่าแล้วก้เดินเข้าห้องไป  ทิ้งไว้แค่ความเงียบ  ทุกคนหันมาสบตากันไม่ได้นัดหมาย  เหลือเพียงแค่ร่างสูงที่ยังคงมองตามร่างบางไป

 

เฮ้อออ  สงสารแจ้มันว่ะ  เมื่อใหร่มันจะเหมือนเดิมวะ”  ฮิมชานบ่นออกมา  ทุกคนต่างก้ถอนหายใจไปตามๆกัน

 

งั้นเอางี้มั้ยฮยอง...........”  แดฮยอนเล่าแผนการอย่างออกรส








 







 

...........................



















 

โชคดีนะ”  ยงกุกเดินมาตบไหล่บาง

 

เดี๋ยวจะเที่ยวเผื่อ”  แดฮยอนเดินมากอดตบหลังเบาๆ

 

เดินทางดีๆนะ  มีไรโทรหาได้ตลอด”  ฮิมชานเดินมากอดแล้วลูบผมนุ่มเบาๆ

 

ไว้เจอกันนะครับ”  จงออบเดินมาเกาหัวแกรกๆ  เปื้อนรอยยิ้ม

 

“เจอกันหรอ”  ยองแจขมวดคิ้วด้วยความสงสัย  แดฮยอนมาคว้าตัวเด็กเอ๋อที่เกือบคายความลับซะก่อน

 

โล่แกไม่มาลาพี่เค้าหน่อยหรอ”  แดฮยอนพูดแทรกขึ้น  ส่วนร่างสูงของน้องเล็กยังสนใจแต่กับหน้าจอทัชสกีนตรงหน้าไม่แม้แต่จะหันมาตอบรับ  ยองแจไม่รอฟังเพราะรู้ดีอยู่แล้ว  เลยถือกระเป๋าขึ้นรถที่จอดรอ  ก่อนจะหันหน้ามายิ้มให้ทุกคน

 

เออ  ช่างเหอะ  โชคดีเว่ย”  ทุกคนโบกมือลายองแจที่หายเข้าไปในรถ  ที่เลื่อนตัวออกไป  จนลับตา

 

ไง  ยังไม่สำนึก”  ฮิมชานตะคอกใส่น้องเล็กตัวสูงด้วยความเหลืออด  กุไม่น่าตามใจจนมึงเคยตัวเลยใอ้เด็กโย่งนิสัยไม่ดี

 

อ้าว แจฮยองไปแล้วหรอ”  เกาหัวแกรกทำหน้าเอ๋อแล้วเดินเข้าตัวอาคารไป  อย่างไร้เดียงสา  ทำให้ฮิมชานกุมขมับด้วยความระอา   เด็กทึ่ม!!











 

......................











 

กลับมาแล้วครับ”  ยองแจเดินเข้าบ้านด้วยความเคยชิน  ยังมีตะกร้ากระรอกที่แต่ก่อนเค้าเคยเอามาแขวนไว้เพราะเชื่อว่ามันเป็น เครื่องรางปัดเป่าสิ่งไม่ดี  ห้อยอยู่ประตูเหมือนเคย  ยังเหมือนเดิมสินะ

 

ยองแจ    กลับมาแล้วหรอลูก  เป็นไงบ้างดูผอมลงนะ  เจ้าคังปล่อยให้ลูกแม่ผอมลงขนาดนี้ได้ไงห๊ะ  ดูสิแก้มยุ้ยน่ารักของลูกแม่หายหมดเลย  ไม่เป็นไร  แม่จะซุปสาหร่ายของโปรดลูกให้กินเยอะๆเลยนะ”  ผู้เป็นแม่บ่นยาวด้วยความคิดถึงปนห่วงใย  ก่อนจะดึงร่างบางเข้าบ้านไป

ร่างบางโถมตัวกอดแม่ ด้วยความคิดถึงปนห่วงหาความอบอุ่นที่นานๆทีจะได้รับ   คุณนายยูตกใจแต่ก้ไม่ว่าอะไรแล้วกระชับอ้อมกอดให้ลูกอย่างเต็มใจ

 

คิดถึงแม่จัง”  ร่างบางพูดเสียงอ่อนทั้งที่กอดแม่อยู่

 

แม่ก้คิดถึงลูกนะ  ถึงบ้านเราแล้วลูก”  ไม่รู้ว่าเหนื่อยมาจากใหน  แต่พอได้ยินคำว่าถึงบ้านจากปากคนเป็นแม่ทำให้ความเศร้าที่มีลดลงได้มากที เดียว   ไม่อยากกลับไปเลย  ไม่อยากเจอ  อยากอยู่ที่นี่  กับแม่...........

 

ผมขอไปพักก่อนนะ ครับ  ส่วนซุปสาหร่ายแม่ทำไว้เลย ถ้าหิว ผมจะลงมากินเอง”  บอกแม่เสียงอ่อนพร้อมยิ้มบาง  ให้ผู้เป็นแม่ที่งงงันกับความเปลี่ยนไปของลูก  ทีแต่ก่อนพอมาถึงก้ถามหาของกินไม่ก้นั่งอ้อนแม่จนต้องไล่ให้ไปนอน 

เป็นอะไรของเค้านะหมูน้อย..............








 






 

....................
















 

ติ๊งต่อง................

 

 

 

ค่า   รอซักครู่นะคะ  ผมยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่มีตะกร้ากระรอกห้อยอยู่  น่ารักทั้งบ้านทั้งคนเลยนะเนี่ย  ผมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

เอ๊ะ  เชลโล่  เข้ามาก่อนสิจ๊ะ  คุณนายยูยิ้มทักทายผมอย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง  ผมเคยมาที่นี่แต่ก้ไม่บ่อยเท่าใหร่นัก  ส่วนใหญ่จะมากินเลี้ยงสังสรรค์ในวันพิเศษของคนบ้านนี้  หรือไม่ก้มาพักผ่อนบ้างบางครั้ง  ทำให้คุณนายยูคุ้นเคยกับพวกผมเป็นอย่างดี

 

เชลโล่มาหายองแจหรอจ๊ะ  พี่เค้าอยู่บนห้องนะ  คุณนายยูเดินหายเข้าไปในห้องครัว

 

หรอครับ  ที่จริงผมคิดมาตลอดทางว่าผมควรจะสารภาพกับเธอเรื่องแจฮยองซักที  อย่างน้อยถ้าแจฮยองไม่ยกโทษให้  แต่ได้ขออภัยกับคุณน้าก้ยังดี

 

มีอะไรกับน้ารึเปล่าจ๊ะ  เดี๋ยวน้าทำซุปสาหร่ายให้หมูแจหน่อยผอมลงมากเลย  งานยุ่งมากหรอจ๊ะ  คุณนายยูเงยหน้าจากหม้อซุปมาถามผมที่เดินตามเข้ามา

 

ครับ  เอ่อ.......  ผมรับคำทั้งที่ยังยืนเก้งก้างอยู่   เริ่มไม่มั่นใจที่จะพูดออกไป

 

ถ้ามีอะไรกับน้าเดี๋ยวไปนั่งรอน้าที่โซฟาก่อนเลยนะ  เดี๋ยวน้าตามไป  ผมเดินกลับมานั่งที่โซฟาด้วยความคิดไม่ตก  เฮ้อ  อะไรจะเกิดก้ต้องเกิดล่ะนะ  คิดดังนั้นผมก้ฮึดสู้  ฮึบ  ไม่นานคุณนายยูก้มาพร้อมกับแก้วน้ำใสในมือ  ก่อนจะวางลงตรงหน้าผม

 

มีอะไรจ๊ะ  คุณนายยูถามและยิ้มอ่อนโยนมาให้  แต่ตอนนี้ผมกลับคิดหนัก  จะเริ่มไงดีนะ

 

เอ่ออออ    คือออ

 

จ้ะ  เธอไม่ได้คาดคั้น  แต่มันหนักที่ผมเริ่มต้นไม่เป็น

 

คือผม     คืออออ  ผมเกร็งไปทั้งตัวทั้งที่เธอก้ไม่ได้กดดันอะไร

 

เรื่องหมูแจรึเปล่าจ๊ะ  เฮือก  ลมหายใจผมสะดุด  ก่อนจะสบตาสวยที่เหมือนอีกคน

 

ครับ  เอ่อ

 

หมูแจแปลกไปนะ   มีเรื่องอะไรที่ทำงานหรอ  เธอดูกังวลขึ้น

 

เปล่าหรอกครับ  เอ่อ   ที่จริง   คือออออ  พูดไปสิวะ

 

ไม่ต้องเกร็งหรอกนะ  มีอะไรก้ค่อยๆพูด  ค่อยๆคิด  น้าจะรับฟังเอง  คุณนายยูเดินเข้ามานั่งข้างผมแล้วลูบผมให้ผมอย่างอ่อนโยน

 

ที่จริง   เรื่องทั้งหมดผมผิดเองครับ  ผมพูดขึ้น  แล้วหันไปมองแววตาอ่อนโยนที่มองผมอยู่  เธอแค่พยักหน้า

 

คือ  ผมรัก  เอ่อ  คือ

 

“.............”

 

ผมรักแจฮยองครับ  มือที่ลูบผมให้ผมหยุดชะงัก   ตาใสที่เหมือนอีกคนมองผมอย่างอึ้งๆ

 

ลูกพูดอะไรเชลโล่  เธอชักสีหน้า  พร้อมจะลุกหนี  ผมดึงมือเธอไว้

 

ผมพูดความจริงครับ  ผมรักแจฮยอง  ผมยืนยันด้วยสายตามุ่งมั่น  และน้ำเสียงจริงจัง

 

ยองแจเป็นผู้ชายนะ  เธอดึงมือกลับ  ย้ายไปนั่งโซฟาอีกฝั่ง  แล้วยกมือปิดหน้าอย่างสับสน

 

ผมรู้ครับ  ว่ามันผิดแปลก  แต่ผมรักแจฮยองจริงๆนะครับ  ผมขอยืนยันด้วยใจ

 

แล้วทำไมลูกน้าถึงกลับมาในสภาพนั้น  สายตาเธอดูเจ็บปวด

 

ผมอธิบายได้ครับ  ผมเล่าเหตุการณ์ที่เกืดขึ้นให้เธอฟัง....................

 

 

 

 

.........................

 

 

 

 

ลูกกำลังบอกว่า  คนเริ่มคือยองแจหรอ  เธอตั้งใจฟังมาโดยตลอด  แล้วเธอก้สรุปเอาเอง

 

ที่จริงผมผิดเองที่ทำตัวมีอคติ  แล้วยังผลักไสฮยองเค้าอีก  คือ  ที่จริง  คือ...........  ผมอายน่ะที่จะตอบรับ  ผมหลบตาเธอ

 

เพราะลูกน้ามันง่ายเองสินะ  งั้นหนูก้ไม่ผิดหรอก   กลับไปซะเถอะ  ยองแจเค้าเหนื่อยมากแล้ว   เธอคิดเองเออเองเสร็จสรรพ   อ้าวทำไมคุณน้าเข้าใจอย่างนั้นล่ะ 

 

ผมขอโทษครับ   ผมมันไม่ดีเอง  มารู้ก้ตอนที่สาย   ผมพูดอย่างรู้สึกผิด  ผมผิดเองทั้งหมด

 

“............”  คุณน้ายังคงเงียบ

 

ผมขอคุยกับแจฮยองได้มั้ยครับ   ผมพยายามพูดขอร้อง  แล้วส่งสารตาอ้อนวอนไป

 

ยองแจต้องการพักผ่อน  ลูกกลับไปก่อน  ไว้อารมณ์ดีๆ  เรื่องมันซาๆไปค่อยคุยกันมันยังไม่สายนะ   เธอว่า  แล้วลุกหนีไป  ผมคุกเข่าลงพื้น   อย่างจำนน  เธอหันกลับมามองผมอย่างอึ้งๆ

 

ขอซักครั้งครับคุณน้า   ผมขอร้อง  ผมอยากเจอยองแจ   ที่จริงจะทำอย่างที่คุณน้าบอกก้ได้  แต่ความเจ็บปวดถ้าไม่รักษาเร็วๆ  มันก้ช้ำใน

 

น้าก้เข้าใจเชลโล่นะลูก  แต่ลูกก้เห็นใจยองแจบ้าง  ดูเธอก้ลำบากใจอยู่ไม่น้อย

 

นะครับคุณน้า    ผมขอร้อง  แค่ครั้งเดียว  ครั้งเดียวเท่านั้น

 

“...........”

 

นะครับ  ผมสัญญาจะดูแลยองแจให้ดีที่สุด  เท่าที่ผู้ชายคนนึงจะทำได้

 

“..................”

 

ด้วยเกียรติของผม

 

“...................”  

 

“...............”  ผมสบตาเธอจริงจัง

 

ยองแจเป็นคนแข็งนอกนุ่มใน  ดูร่าเริงแต่ดวงตาเค้าจะไม่โกหก  เธอยอมพูดขึ้นแล้วสบตาผม

 

“.............”  ผมงง  ผมอยากเจอแจฮยองครับ

 

ลืมห้องยองแจแล้วหรอ  เธอถามผมย้ำ  แอ๊ะหรือว่า............

 

ขอบคุณคุณน้าครับ  ขอบคุณจริงๆครับ   คิดได้  ผมก้ลุกขึ้นโค้งพับๆให้คุณน้าอย่างตันใจ  แล้วหิ้วกระเป๋าบึ่งตรงห้องแจฮยองทันที   แจฮยอง  ช่วยยกโทษให้ผมทีนะ  ผมผิดไปแล้ววววว
















 

 


 

.........................................











 

ก๊อกๆๆๆ

 

ครับแม่”  เสียงเคาะประตูห้อง  เรียกร่างบางที่นั่งเหม่ออยู่ระเบียงห้องให้ได้สติ  ก่อนจะเดินไปเปิดประตู

 

แจฮยอง” 

 

ปึก!!!!

 

ร่างสูงที่ปรากฏอยู่หน้าประตูทำให้ร่างบางตกใจรีบปิดประตูทันที  มาได้ไงวะ?

 

 

 

ก๊อกๆๆๆ 

 

 

 

ฮยอง  เปิดประตูก่อน”   เสียงที่ได้ยินยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าตาตัวเองไม่ได้ฝาด  เอาไงดี  จะเปิด ไม่เปิดดี  ยังไม่พร้อม  ไม่อยากฟัง

 

ฮยองครับ  กระเป๋าผมหนักนะ  นั่งรถกว่าจะมาถึงก้เหนื่อยด้วย  ฮยองใจร้าย”  เสียงออดอ้อนเอาแต่ใจที่ไม่เคยได้รับ  ดังผ่านประตูมา  ชั้นจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด

 .
.
.
.

 

ครืด!!!!

 

 

 

มาทำไม......”  แค่จะไล่   อยากจะด่าอีกคนไปให้พ้นๆ  แต่ก้ถูกร่างสูงดึงเข้าไปกอดซะก่อน

 

คิดถึง”   แค่กระซิบเบาๆ   แต่กลับก้องในใจคนฟังให้กระตุกเต้นพองโตและเจ็บหน่วงในได้เวลาเดียวกัน

 

ปล่อย”  พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น  ผลักอีกคนให้ออกห่าง

 

คิดถึงผมมั้ย”  ไม่ปล่อยตามที่บอกแต่กลับกระชับแน่น  จนได้ยินอีกใจที่เต้นเร่าไม่แพ้กัน  ทำไมกันนะ

 

ชั้นบอกให้ปล่อย”  พยายามแล้ว  ดิ้นขืนก้แล้ว  ทุบหลังก้แล้ว  ไม่มีท่าทีว่าอีกคนจะสะทกสะท้านเลย   ทำไมอ่อนแออย่างนี้นะ  พอซักที   ตาใสเอ่อล้นด้วยน้ำตา   กลั้นเสียงสะอื้นภายใต้อกแกร่งอย่างเจ็บปวด  ร่างสูงรับรู้แต่ไม่อยากเห็นเลยเสหน้าหนี

 

ว้าว  ห้องฮยองหน้าอยู่จัง  ผมขออยู่ด้วยคนน๊ะ”  ร่างสูงผละจากกอดแล้วเดินเข้าห้องยองแจอย่างถือวิสาสะ

 

ออกไป”  ยองแจผลักอีกคนให้ออกจากห้อง  แต่เพราะขนาดตัวที่ต่างกันเลยถูกร่างสูงรวบข้อมือไว้   ใช้อีกแขนกอดเอวบาง  แล้วล้มตัวลงบนที่นอนนุ่มทั้งคู่   พร้อมกันคร่อมพี่ชายตัวเล็กไว้ยองแจตกใจกับท่าทีล่อแหลม  พยายามดิ้นหนีแต่ก้ถูกขายาวล็อกช่วงตัวเอาไว้แน่น  ตาคมจ้องหน้ายากจะคาดเดาความคิด

 

จะทำอะไรน่ะ   ปล่อยชั้นนะ”  กัดฟันตะคอกด่าอีกคนอย่างเหลืออด  กลัวทั้งกลัว  เจ็บทั้งเจ็บ  กะจะให้แหลกคามือรึไง  ต้องการอะไร

 

ฮยองก้อย่าดิ้นสิ”  พูดทั้งที่ยังจดจ้อง  นายคิดอะไรอยู่นะจุนฮง

 

นายต้องการอะไร”  จ้องตากลับอย่างไม่ยอมแพ้

 

ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษา”  สายตาคมสั่นริก  แต่ก้ยังจ้องตาสวยอีกคนไม่ลดละ

 

ปล่อยก่อนอึดอัด”  ก่อนที่ชั้นจะละลาย  ว่าแล้วก้พยายามขืนตัว

 

แล้วแต่ก่อนล่ะ  ชอบไม่ใช่หรอ”   ร่างสูงยิ้มเจ้าเล่ห์

 

ถ้าจะมาถามคำถามบ้าๆ  ก้ออกไปซะ”  พูดเสียงรอดไรฟัน  แขนเล็กที่ดิ้นขืนเริ่มปรากฏรอยแดง

 

ทั้งที่แต่ก่อนผม เป็นคนพูด  เปนคนผลักใส  แต่ฮยองก้ยังจะทำ  แล้วทีผมทำบ้างฮยองจะปฏิเสธทำไม  ฮยองไม่รักผมแล้วหรอ”  เริ่มแรกที่จริงจังจนน่าเจ็บปวด  และลงท้ายด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า  อยากรู้  ร่างสูงต้องการอะไร  อยากเอาคืน  อยากให้เหมือนเดิม  หรืออยากจะ......?????
 

 

“...................” 

 

 

จุนฮงขอโทษยองแจ นะ   จุนฮงมันเป็นคนไม่ดี   จุนฮงมันโง่   จุนฮงมันไม่น่าให้อภัย   มารู้ตัวอีกทีก้ตอนที่สาย   แต่มันสำนึกผิดแล้วนะ  นะครับ”  สายตาเจ็บปวด  น้ำเสียงออดอ้อน  ทำให้ใจสั่นไหวแต่ก้เจ็บ

 

“.............”

 

อาจจะไม่ใช่ตอน นี้   แต่เค้าจะรอยองแจนะ   รอการให้อภัยจากยองแจ   จะรอแม้ยองแจไม่คิดจะอภัยก้ตาม”  ร่างสูงผละออกไป  และกำลังจะเดินออกไป 

 

เพราะอะไร  นายจะมาโทษตัวเองทำไม”   ร่างสูงชะงัก   ผมไม่ได้โกรธเรื่องวันนั้น  แค่ต้องการหยุดเพราะผมมันสกปรก  ไม่คู่ควรกับเค้า  ผมไม่อยากฉุดเค้าให้มาแปดเปื้อนกับคนอย่างผม

 

เพราะผมทิ้งฮยองไว้  เพราะที่ผ่านมาผมทำร้ายกัยฮยองไว้มาก”  ร่างสูงเดินมาจับมือผมแนบข้างแก้มแล้วสบตากับผมอย่างสื่อความหมาย

 

ก้แค่รู้สึกผิดสินะ”  ผมยิ้มเศร้าเบนสายตาหนี  แล้วดึงมือกลับ  แกจะหวังเอาอะไรวะยองแจ

 

นั่นมันก้ส่วนหนึ่งครับ”  จุนฮงจับหน้าผมให้สบตาคม

 

“....................”

 

ก้ที่จะถามนี่ล่ะว่าเพราะอะไร”  ผมไม่เข้าใจสายตาที่เจ็บปวดเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นตาวาวซุกซน  นายจะถามไร

 

อะไร  ชักจะตามอารมณ์ไม่ทันซะแล้วสิ

 

แต่ก่อนผมเห็นฮยองทำแบบนี้กับทุกคนเลย”  ว่าแล้วก้หอมแก้มผมซ้ายขวา  จนหน้าผมร้อนไปหมด  ได้แต่นิ่งอึ้งที่อีกฝ่ายฉวยโอกาสไป   ใจเจ้ากรรมก้เต้นระส่ำ
 

 

ผมหงุดหงิดมากเลย และไม่ชอบด้วย   แถมฮยองยังกอดคนนู้นคนนี้  แล้วยังยิ้มน่ารักๆนั่นอีก  โปรยไปทั่ว  ผมไม่ชอบเลย   ไม่ชอบให้ฮยองทำกับใคร  ไม่ชอบก้เลยผลักใส  เพราะกลัว  แต่ไม่รู้กลัวอะไร”  แล้วตาคมก้หลุบต่ำอย่างใช้ความคิด  ก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ

 

แล้ววันนั้นไอ้แฟนคลับนั่นมันโอบไหล่ฮยองด้วย  ผมเกือบตั๊นหน้ามันแหนะ”  ร่างสูงลุกขึ้นโวยวายจนผมตกใจ

 

แล้วก้ตอนนั้นที่ ฮยองหายไปเพราะผมปิดเสียงโทรศัพท์ไว้  พอรู้ตัว  ผมกลับกลัวจนทำอะไรไม่ถูก   แล้วหลังจากนั้นฮยองก้ผลักใสผม  ผมคิดว่าขอโทษแล้วฮยองจะเหมือนเดิม  แต่ผมดันคิดผิด   พอคิดว่าฮยองเกลียดมันก้เหมือนทุกอย่างมันวูบไปหมด  ผมไม่คิดว่าจะร้องให้นะ  แต่มันก้อดไม่ได้  ฮึก”   เหมือนจุนฮงเก็บกดมานานน้ำตาใสที่เกินจะอดกลั้นกำลังลังจะไหลทะลักออกมา อย่างเก็บไม่อยู่   ผมดึงน้องตัวโตเข้ามากอด

 

แล้วอย่างนี้มันเรียกว่าอะไรอ่ะ  ผมหวงฮยอง  ผมทนฮยองเกลียดไม่ได้  ทั้งที่ผมก้รำคาญมันแต่มันก้ควบคุมไม่ได้ซักที ฮึก  ฮรืออออ”  

 

ไม่ต้องพูดแล้ว  ไอ้เด็กบ้า  ถ้านายยังร้องนะชั้นร้องตามนายจริงๆด้วย  ฮึก  ฮรืออออ”  ผมกระชับอ้อมกอดแน่นแล้วน้องก้กอดผมตอบ

 

ฮึก  ไม่นะ  ผมร้องได้คนเดียว  เพราะฮยองร้องมาเยอะแล้ว  แล้วอีกอย่าง  ฮยองไม่เหมาะกับน้ำตาเลย”  น้องเช็ดน้ำตาให้ผมเบาๆ   ผมโน้มหน้าใสให้ลงมารับเอาสัมผัสที่จริงใจจากริมฝีปากผม   ไม่มีการรุกล้ำ  แต่อบอุ่น  และเนิ่นนาน    เป็นจูบเดียวที่คนนี้คนเดียวได้  จูบทั้งน้ำตา  จูบขอบคุณ  จูบจาก..............ใจ

 

แต่นายรู้มั้ย  สำหรับหน้าผาก  ปลายจมูก   และปาก  ฮยองทำกับนายคนเดียวนะ”  หลังจากผละจูบออก  ผมพูดไล่สายตาไปยังส่วนต่างๆที่พูดถึง  แล้วสบตาคมอย่างสื่อความหมาย   ทีแรกจุนฮงก้มุ่นคิ้วงงๆ  แต่พอคิดได้เท่านั้ล่ะรอยยิ้มเจ้าเหล่ห์แถมตาลุกวาวก้ปรากฏขึ้น   ผมพูดให้ซึ้งนะ  ไม่ใช่ให้หื่น = =/////

 

ฮยองทำตอนใหน  ฮยองลักหลับผมหรอ”  เอาแล้วไง  ไอ้เด็กนี่  ไม่น่าบอกมันเลย  ให้ตาย

 

ป่าวซะหน่อย   ไม่เอาแล้ว   ปล่อยได้แล้วจะไปกินข้าว    หิว”  ชักจะไม่ปลอดภัยซะแล้วสิเรา  ผมขืนตัวออกจากอ้อมกอดแน่นของอีกฝ่าย

 

พูดยังไม่เครีย  ไม่ได้กินข้าวนะฮยอง”  น่านนน  อย่ายิ้มมุมปากแบบนี้สิ  ขนลุก

 

เครียไร  จบแล้ว    ปล่อย  เหวอ”   เหวอสิครับก้ไอ้เด็กนี่มันล้มตัวลงมาทับผมบนที่นอนอีกครั้งนิ่  เฮ้ยอย่านะเว่ย

 

ขอเอาคืนก่อนค่อย กินข้าวนะ  แต่ถ้าทนไม่ไหว  สนใจจะกินผมแทนเลยก้ได้นะ”  ตาวาวเจ้าเล่ห์และยิ้มร้ายๆนั่น  ช่วยบอกทีว่าลูกจะรอด  

 

เด็กบ้าปล่อยยยยยย”  มือใหญ่จัดการบล็อกหน้าผมไว้  แล้วจัดการจูบจนทั่วหน้าผม  จนหน้าผมเห่อร้อนไปหมด  จูบจนสาแก่ใจ  ตาคมก้จ้องผมนิ่ง  เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างระหว่างเราทำให้ ใบหน้าคมใสเลื่อน ใกล้เข้ามาเรื่อย  จนเราสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน  ผมมองที่ริมฝีปากแดงสวยของจุนฮงที่แตะลงบนริมฝีปากผมอย่างแผ่วเบา  แล้วก้พริ้มตาหลับรับสัมผัสอุ่นชื้นที่ปลายลิ้น  ลิ้นหนาดูดกลืนความหวานทั่วปากอย่างเอาแต่ใจ  แต่ก้อ่อนโยนนั้นทำให้ผมเคลิ้มไปกับมันได้ไม่ยาก

จูบที่เนิ่นนาน  ล้ำลึก  และเร่าร้อน  กำลังทำให้ผมขาดใจ

 

อื้อ”  เสียงครางประท้วงทำให้จุนฮงได้สติ  ผละจูบออกอย่างเสียดาย  เอาอีก  จุนฮงยังไม่อิ่มอ่า

 

ตกลงจะกินข้าวรึกินผมดี”  [กินโล่ๆๆ #โดนถีบ]     เจ๊ไรท์ครับ......  โล่ถามผม =////=;

 

ก.....ก้.........ก้กินข้าวดิ”  ผมเขินจานอยากมุดที่นอนหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย  ให้ตาย

 

แต่เค้าอยากกินแจอ่ะ”  เสียงบ่นงึมงำที่เข้าหูทำให้ผมเขินจนอยากจะถีบให้ตกเตียง  ไอ้เด็กหื่น =/////=*  [โหดอ่ะ]

 

ลุกดิ  ไปกินข้าว”   ร่างสูงชักสีหน้าขัดใจ  แต่ก้ลุกให้โดยดี   เสียดายอ้อนอีกหน่อยเค้าก้ยอมแล้ว [แจ้อย่าแรดขอร้อง #โดตบ!!!]

 

 

 

 

............................

 

 

 

 

โย่ว  แจแจ้  เฮ้ย  โล่มาได้ไงอ่ะ  แกมาตอนใหน  ใหนว่าจะไม่มา”  เราเดินลงมากะจะหาอะไรกิน  ก้โดนทักทายด้วยคนตัวดำและรอยยิ้มจากเหล่าเมมเบอร์ทุกคนที่เหลือ   มาได้ไงวะ

 

ก้หลังจากส่งแจฮยองเสร็จผมก้ตามมาเลย”   จุนฮงตอบยิ้มแป้น  และเหมือนกับว่าดูทุกคนจะมองเราแปลกๆ

 

เครียกันแล้ว?”  ฮิมฮยองถามขึ้น

 

เราคบกันแล้วด้วย”  จุนฮงตอบอีกที  ใช่ๆเราแฟนกัน?

 

ห๊ะ!!!!”  ผมและทุกคนรวมถึงแม่ผมต่างอุทานโดยไม่ได้นัดหมาย

 

ครับ”  จุนฮงเดินจูงมือผมลงมานั่งบนโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มใสซื่อตามแบบฉบับ

 

เมื่อกี้  ขอรีเพล์อีกรอบซิ”  แด้มันยังไม่เครีย

 

ผมกับยองแจ  เราคบกันแล้วฮะ  เราตกลงกันเมื่อกี้”   จุนฮงทวนอีกครั้ง

 

เราตกลงกันตอนใหน”  ผมถามกลับอย่างงงงัน  ผมพูดตอนใหน

 

ก้ตอนผมจูบฮยองแล้วฮยองก้จูบผมกลับงะ”   ไอ้เด็กบ้านนี่จะพูดมาทำไม  ผมได้แต่ก้มหน้าหงุด    ตอนนี้  อยากมุดปูนหนีให้รู้แล้วรู้รอด

 

ถึงขั้นนั้นเลยหรอ *0* ”  ไอ้แด้ทำปากเหวอทันที  ดีนะที่แม่ผมเดินกับไปเอาของในห้องครัว  ไม่งั้นนะ  ไม่อยากคิดสภาพคนข้างตัวที่ยืนยิ้มร่าอยู่  รวมทั้งตัวผมเอง

 

ไวไฟนะเรา”  ไอ้มันชกเข้าที่ต้นแขนจุนฮงอย่างหยอกล้อ

 

“แม่ซุปสาหร่ายหมดก่อนผมได้ไงอ่ะ”  ผมร้องหาแม่ก่อนจะลุกไป  แต่ก้โดนมือหนาของจุนฮงรั้งไว้

 

“เดี๋ยผมไปเองฮะ”  ว่าแล้วจุนฮงก้วิ่งปรื๋อไป  ส่วนผมหรอ  นั่งคดข้าวเปล่ากินเงียบๆ  ท่ามกลางสายตาของฮยองทั้งหลาย   ที่มองมา 

 

แม่ฮะผมว่าซุปสาหร่ายไม่ต้องนะฮะ  ขอกิมจิแก้เลี่ยนเวิร์คกว่า”  ไอ้แด้มันมันร้องขึ้นหลังจากมองผมอยู่นาน 

 

มดเจาะโต๊ะแล้วเว่ย”  ฮิมฮยองก้ร่วมด้วย

 

แม่ว่าผึ้งมันมาทำรังแล้วแน่เลยล่ะ”   แม่ก้อีกคน  ที่มาพร้อมกับแฟนผม?  ที่ยิ้มร่ามาแต่ไกล  ไอ้เด็กนั่น   =////=*

 

อ้าว  แล้วคุณน้าจะอยู่ได้หรอครับ  ไม่กลัวผึ้งต่อยหรอ?”  ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ  กับมุกพาซื่อของรองมักเน่  อันนี้ก้ซื่อเกิน

 

ผึ้งพวกนี้ไม่กัดหรอก  มันเปนผึ้งอินเลิฟ”   แดฮยอนให้เกียรติอธิบาย  ซึ่งเราก้กลั้นยิ้มกับหน้าเอ๋อๆของจงออบ

 

ผึ้งอย่างนี้มีด้วย หรอ  ผมอยากเลี้ยงไว้จังเลย”  จงออบตอบเปื้อนยิ้ม เท่านั้นล่ะพวกเราฮากันตรึมเลย ส่วนแดฮยอนได้แต่กุมหัวด้วยความระอา  นี่แฟนใครวะซื่อจนน่า...........











 

...........................











 

ทุกคนถูกส่งตัวไปนอนห้องรับรองแขกเป็นคู่ๆ

 

เฮ้ออออ  จะได้พักผ่อนแล้วหลังจากเมื่อยรถมาทั้งวัน  ห้าวววว”  ฮิมฮยองเดินตัวปลิวเข้าห้อง

 

นี่กะจะโยนภารให้กุแบกให้หมดเลยรึไงไอ้เหยิน”  เฮียบังตะโกนด่าให้ฮิมฮยอง  อย่างเซ็งๆ

 

ก้ห้องมันอยู่แค่นี้  อีกอย่างของชั้นก้เบาๆ  ถือมาเหอะน่า  ทำเป็นบ่น”  ฮิมฮยองตะโกนกลับ  เอ่อ  ไอ้ที่หนักไม่หนักไม่รู้ครับ  แต่เท่าที่ดูสัมภาระของฮิมฮยองเยอะเท่ากับสัมภาระของทั้งสามคนรวมกันเลยตะหาก???

 

งั้นจ่ายค่าแรงกุมาเลยเฮียยิ้มเจ้าเล่ห์

 

โหย  งกอ่ะ   แค่นี้มีค่แรงด้วย”  ฮิมฮยองบ่นๆก่อนจะหายเข้าไปในห้อง

 

กุไมเอาแพงหรอก  กุจะเอามึง”  ฮิมฮยองครับโชคดีนะครับ

 

 

 

แล้วทั้งคู่ก้ต่อในห้อง?.......................

 

 

 

 

ออบอยากได้ผึ้งอินเลิฟอ่ะ  มันมีขายมั้ยฮะ”  ผึ้งสายพันธุ์นี้มันยังไม่จบ

 

ไม่มีขายนะ  แต่ถ้าออบอยากได้ฮยองจัดให้”  ดูแด้มันดิหน้าโครตจะหื่น  อ๊อบช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

 

จริงๆนะฮะ  ขอบคุณฮะ”  จงออบยิ้มดีใจใหญ่เลย

 

ครับ  เอาตัวใหญ่กว่าผึ้งบ้านนี้เลย”  อ๊อบเอ๋ย  น่าสงสาร

 

 

 

แล้วทั้งคู่ก้ต่อกันที่ห้อง?...................

 

 

 

 

 

แจฮยอง  ปะไปเลี้ยงผึ้ง”  แล้วเสียงหื่นๆนี่มันก้มาพร้อมกันกับแขนแกร่งที่ช้อนตัวผมขึ้น

 

ทะลึ่งแล้ว  ปล่อยนะเว่ย”  ผมดิ้นขลุกขลัก

 

อย่าโวยวายดิเด๋วแม่ก้ว่าหรอก  แล้วอีกอย่าง  ฮยองยังไม่ตอบคำถามผมนะ  อย่างนี้ต้องโดนทำโทษ”  สายตาเจ้าเล่ห์นี่มันหน้าโบกซักทีมั้ย

 

ตอบไร  ปล่อยได้แล้ว  มีขา  จะเดินเองว้อย”  ผมพยายามดิ้นขืน  แต่ไอ้เด็กยักนี่ก้ยังอุ้มผมเดินเข้าห้องได้อย่างสบาย ก่อนจะวางผมลงเตียงนุ่มแล้วขึ้นมาคร่อมผมเอาไว้

 

“ผมรักฮยองนะ  แจฮยอง จุนฮงรักยองแจนะครับ”  หลังจากเข้าห้องมาจุนฮงก้วางผมลงบนเตียงแล้วกอดผมไว้  การกระทำก้ทำให้ผมเขินจนไปไม่เปนแล้วนะ  ยังจะกระซิบบอกแบบนี้อีก  นายกะจะระเบิดชั้นเลยรึไงไอ้เด็กบ้า

 

แจรักผมมั้ย”  ยังจะถาม

 

เชอะ  ไอ้เด็กทึ่ม”  ผมผลักอกมันแรงๆ  แต่ก้ไม่กระเทือนมันซักนิดแถมยื่นหน้าเข้ามาอีก

 

ตอบมานะ  ไม่ตรงคำถามโดน”  จุนฮงเลียปาก  ทำตากรุ่มกริ่ม

 

อือ”  ผมหลบสายตาเพราะเขินอาย

 

อือ ไร?”  ไอ้............

 

ร......รัก”  เขินโว้ย

 

รักใคร”  รักมึงไงเด็กเปรต

 

รั...........รักจุนฮง

 

แล้วเซลโล่ล่ะ  ไม่รักเค้าหรอ”  ไอ้เผือกนิ  คนยิ่งเขิลๆอยู่

 

รัก

 

รักใคร”  อ้าวยังจะถาม  ผมชักสีหน้าใสจุนฮงที่ตอนนี้ทำหน้ากวนๆอยู่  อย่าให้กุได้คร่อมนะ  แกไม่รอดแน่ [วันนั้นมันไม่มีหรอกแจ้  ถ้าแจ้ไม่ออน........ท๊.อ.ป?]

 

ก้รักหมดแหละ  ไม่ว่าจุนฮง  หรือเซลโล่  หรือไอ้เด็กเผือก ตัวสูง  หน้ารัก  น่ากอด  น่าหอม  ตรงหน้าเนี่ย”  เฮ้ย!!!  ไปแล้ว  ตะโกนไปแล้ว   แล้วดูจุนฮงจะอึ้ง  ก่อนจะเปลี่ยนโหมดให้น่ากลัวกว่าเดิม  จะกลัวอะไรล่ะ  หน้าหื่นซะขนาดนี้  TT  จะรอดมั้ยเนี่ย

 

 

 

 

 

 

.....................

 

 

 

 

 

 

                เรื่องร้ายๆที่ผ่านเข้ามาทำให้เรารู้ค่ากันในวันนี้   แต่บางทีโชคชะตา  อาจไม่ใจดีอย่างนี้เสมอไป   เราควรรักษาสิ่งที่มีอยู่ให้อยู่เรากับให้นานที่สุด  เผื่อวันสุดท้ายจะไม่มีพรุ่งนี้ให้เรารักกัน.............

 

จุนฮง

 

ครับ

 

รักนะ

 

รักยองแจเหมือนกันนะครับ   จะนอนมั้ย?   ไม่นอนได้ออกกำลังกายใต้ผ้าห่มนะ

 

 

“..............ไอ้หื่น............”  =////=

 

 

รักมากมาย”  อ้อมกอดนี้อบอุ่นจริงๆ

 

 

...................


 


............


 



......


 




...


 





..







.

 

 

 

 

 

ENDING ^^



 

 




 

 

 

 

            ®  Talk : >>>  เสดฉับ!!!!

แก้เสร็จซ๊าที  คาใจอยู่นาน  ^^  ยกเครื่งใหม่หมดอ่ะ  บางตอนก้ตัดทิ้งเปลี่ยนใหม่

อ่านให้สนุกนะคะ

 

ผลงานทั้งหมด ของ มู๋ย๋อง ^^

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 15:09
    กว่าจะรู้ใจตัวเอง เป็นไงล่ะเกือบเสียแจฮยองไปแล้ว จุนฮงพาโบ!
    #6
    0
  2. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 12:26
    น่ารักกันเชียว 

    โล่แจ นิพาน

    ชอบเพลงอะ เข้ากับภาษาไทยดี 
    #5
    0
  3. วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 00:41
    น้องออบไม่น่าต้องเจอคนหื่นอย่างแด้เลยนะ ซื่อจริงๆ 555

    อยากได้สเปเชี่ยลคู่เฮียอ่ะ น่าร้ากก



    ดีใจกะโล่นะที่แจยังรัก

    ไม่งั้นได้สำนึกนานเลยอ่ะ งอนเบื้องต้น เมินแจเกินไปและ

    พอทีนี้ เล่นหื่นใส่แจทุกวินาทีเลย 555 ฟินต่อออ
    #4
    0
  4. วันที่ 23 กันยายน 2556 / 20:28
    ตอนแรกโกรธโล่มากๆๆ  ทำหมูแจได้
    หลังๆมา  หวานจุงเบย 

    โอ๊ยเขิน!! > <
    #3
    0
  5. วันที่ 23 กันยายน 2556 / 06:38
    กว่าจะรักกัน 55~ ลุ้นอ่า บังฮิมนี้ฮาร์ดคอมาก แด้เข้าข่ายหลอกลวกนะนั้น=-O
    #2
    0
  6. #1 ghhht
    วันที่ 21 กันยายน 2556 / 14:38
    อยากเลี้ยงผึ้ง -..-
    #1
    0