มาดามคานทอง (สนพ.พิมพ์คำ พิมพ์ครั้งที่ 8)

ตอนที่ 20 : Chapter 20 : พี่ปริมเมียพี่ปุณณ์ (100%) ยาวมากตอนนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89,381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 716 ครั้ง
    26 เม.ย. 60



โอ๊ยไปขี้ก็ไม่ได้! พวกแกมันจะมากไปล้าววว! คนไปขี้ก็ผิดเหร๊ออออ ฉันอุสาไปมาลาไหว้! จะมาก็บอกจะไปขี้ก็บอก! ยังมาเหน็บฉันอีก! ตอนนั่งขี้ฉันก็คิดอยู่ล้าววว! ว่าเดียวพวกมันต้องบ่นเรื่องมาขอไปขี้แน่นอนเลย แล้วไงไม่เคยพลาด! เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ!!





 






 พี่ปุณณ์ผัวพี่ปริม

 


ตรีประดับกดปิดหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว ไม่คิดอ่านข้อความที่ปุริมพิมพ์ส่งถึงเธอในนั้นแม้ซักนิด มือบางกำโทรศัพท์ไว้แน่น พยายามกระพริบตาไล่ของเหลวในดวงตาที่ทำท่าจะไหลออกมาก่อนจะสูดลมหายใจเข้าอย่างต้องการรีแลกซ์ตัวเอง

พลันนั้นเครื่องมือสื่อสารที่กำแน่นเอาไว้ก็กระพริบขึ้นอีกครั้งราวกับมันกำลังต่อต้านการถูกเธอบีบอย่างแรง ตรีประดับยกมันขึ้นดู เมื่อเห็นว่าสายที่ชื่อ ‘มิ้ม’ กำลังโทรเข้ามา เธอก็รู้สึกอยาก!

อา!

ละ!

วาด!!

“ว่าไงค่ะน้องมิ้ม กำลังจะจมน้ำตายเหรอถึงได้โทรมา!?”

ปลายสายเงียบไปราวกับกำลังตกใจ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกึ่งไม่มั่นใจกึ่งไม่พอใจ

‘นั้นใครพูด แล้วพี่ปุณณ์อยู่ไหน’

ตรีประดับหัวเราะหึเสียงเหี้ยมก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอามืออีกข้างเท้าเอว

“อ่อ นี้พี่ปริมพูดค่ะ! พี่ปริมที่เป็นเมียพี่ปุณณ์ของน้องน่ะ....อ๊ะ!!”

ปุริมที่ยืนมองตรีประดับมาตั้งแต่ต้น มองคนอาละวาทที่จู่ๆก็หมุนตัวมาเห็นเขาเข้าพอดีก่อนเธอจะอุทานอย่างตกใจ

...พี่ปริมเมียพี่ปุณณ์

เขายิ้มบางก่อนจะยกมือกอดอกยืนพิงขอบประตูอย่างไม่คิดห้ามปรามอะไร ปล่อยให้ ‘พี่ปริมเมียพี่ปุณณ์’ ปากคอสั่นพับๆ พูดไม่ออกอยู่ที่เดิม

ทางด้านตรีประดับที่จู่ๆ ก็เห็นเจ้าของห้อง ทั้งยังเป็นเจ้าของโทรศัพท์ปรากฏตัวก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก แถมเมื่อกี้เธอยังประกาศไปอีกว่าตัวเองน่ะเป็น ‘พี่ปริมเมียพี่ปุณณ์’ แล้วๆๆ หมอนั้นมันจะได้ยินหรือเปล่า

ต้องได้ยินสิย๊ะ ไม่งั้นมันไม่ยิ้มปากแทบถึงหูอย่างนั้นหรอก! หยุดนะอย่ามายิ้ม หุบกลีบปากแกเดี๋ยวนี้เลย!

ทว่าขณะที่เธอกำลังคิดว่าจะทำอะไรล้างอายครั้งนี้ดี จะเอาหัวโหม่งเสา หรือกระโดนพุ้งออกนอกหน้าต่างไปดี เสียงของนังหนอนมิ้มก็ดังขึ้นอีกตรงข้างหู

‘พี่ปริมเหรอค่ะ...พี่ปริมอยู่กับพี่ปุณณ์เหรอค่ะ?’

ตรีประดับผู้ยอมอายไม่ชอบเสียหน้ากัดฟันกรอดพลางกำมือแน่น เอาไว้ล้างอายทีหลังก็ได้วะ ตอนนี้เล่นนังหมอนี้ไว้ก่อน

สะใจไว้ก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน!

“เอ๊า! ก็ต้องอยู่ด้วยกันสิค่ะน้องงงงง! ก็บอกอยู่ว่าพี่นะเป็น ‘พี่ปริมเมียพี่ปุณณ์’ ”

กล่าวพลางก็หลบสายตา ‘พี่ปุณณ์ผัวพี่ปริม’ ไปพลาง เอ้ย! หลบสายตาปุริมไปพลาง แต่แหมเธอขอบ่นหน่อยเหอะนะ ว่าไอ้หมอผีบ้าเนี้ยก็ยืนตั้งใจฟังเชียว ไม่คิดเดินไปอึไปฉี่ซักหน่อยเหรอ!?

‘ตะ...แต่ดึกป่านนี้? พี่ปริมไม่กลับไปนอนที่บ้านหรือคะ ทำไมถึง...’

ตรีประดับเลิกสนใจปุริมก่อนจะกลอกตาตอบกลับคนปลายสาย

“ไม่กลับหรอกค่ะน้องพี่นอนนี้! ว่าแต่น้องมิ้มน่ะโทรมามีอะไรหรือเปล่า รีบว่าธุระมาสิค่ะ พี่กับพี่ปุณณ์ของน้องยังมีกิจกรรมให้ต้องทำร่วมกันอีกมากนะ!”

หญิงสาวกล่าวประโยคสองแง่สามง้าม เริ่มสนุกและไม่สนใจ ‘พี่ปุณณ์’ ที่ยืนกอดอกฟังอยู่ทางด้านหลัง

‘เอ่อ...มิ้มขอคุยกับพี่ปุณณ์ได้ไหมค่ะ คือมีเรื่องที่โรงพยาบาลจะปรึกษา’

ตรีประดับชะงักก่อนจะเหลือบสายตากลับไปมองปุริมที่กำลังทำสายตาพราวระยิบมองเธอ คนขอสะใจไว้ก่อนเดินไปหาปุริมในขณะที่พยายามหลบสายตาไปด้วย มือขาวส่งโทรศัพท์ให้คนเป็นเจ้าของ ไม่เอ่ยว่าอะไร

ปุริมเลิกคิ้วมองมือที่ยืนสายของมณฑิตามาให้ราวกับจะถามย้ำให้แน่ใจ “จะให้ฉันคุย?”

หญิงสาวที่พยายามไม่สบตาปุริมเพราะเมื่อกี้เล่นใหญ่ไว้มาก หันกลับไปมองเขาตรงๆ ก่อนจะพยักหน้า ทว่าปุริมกลับไม่ยอมรับไปโดยง่าย

“แน่ใจ?”

“อื้ออ!”

เมื่อได้ยินตรีประดับอนุญาตรอบสองปุริมก็ยอมรับโทรศัพท์มาไว้ในมือ ทว่าทันทีที่ส่งให้แล้วตรีประดับกลับหันไปคว้ากระเป๋าแอเมสบนเตียงแล้วตั้งท่าจะเดินออกจากห้อง ชายหนุ่มที่ยกโทรศัพท์ใส่หูเรียบร้อย จึงรีบคว้าแขนของเธอเอาไว้ ไม่ยอมให้หนีไปไหน

“เอ๊ะ!”

“...ครับมิ้ม”

ปุริมตอบกลับปลายสายด้วยน้ำเสียเรียบเฉย สายตามอง ‘พี่ปริมเมียพี่ปุณณ์’ ที่มองค้อนเขาขวับเพราะถูกจับตัว

ตรีประดับซึ่งกำลังตาเขียวปั๊ดมองขู้ปุริมก่อนจะขยับปากสั่งอย่างไร้เสียง ‘ปล่อย!’

ทว่าอีกฝ่ายกลับทำเป็นไม่สนใจ เขายังคงจับแขนเธอเอาไว้ ราวกับต้องการให้ยืนฟังว่าเขาจะสนทนาอะไรกับมณฑิตา

‘พี่ปุณณ์ค่ะ พี่ปุณณ์อยู่ที่ไหนค่ะ’

เสียงปลายซ้ายดังขึ้นข้างหู และคำถามนั้นทำให้ปุริมรีบมองตรีประดับ

“ในห้องนอนครับ มิ้มมีธุระอะไรหรือเปล่า?”

ตรีประดับที่พยายามแกะมือปุริมออกนิ่งเงียบคล้ายคำตอบของชายหนุ่มทำเธอสนใจ ก่อนเธอจะพยายามเงียหูฟัง แน่นอนว่านั้นทำปุริมแอบยิ้มอยู่คนเดียว

‘งั้นเหรอคะ...คือมิ้มจะโทรมาถามว่า พรุ่งนี้พี่ปุณณ์จะเข้าโรงพยาบาลกี่โมง พอดีกว่ารถมิ้มเสีย ก็เลยจะขอติดรถไป...’

ตรีประดับที่กำลังเขย่งเท้าเอาหัวชิดหูปุริมรีบถลึงตามองชายหนุ่มซึ่งพยายามย่อความสูงลงเพื่อให้เธอฟังการสนทนาได้ถนัด ก่อนมือบางจะหยิกท้องปุริมอย่างแรงราวกับจะสั่งให้เขาปฎิเสธ แต่ด้วยความแรงของการบิดอย่างโหดร้ายทารุนนั้น ทำเอาปุริมร้องเรียงหลง ฟังดีๆจึงดูคล้ายเสียงครวญคราง

“โอ๊ยปริม! อาาา าา~~~”

‘...!!!!’

ตรีประดับซึ่งยังไม่ยอมปล่อยมือจากการบิดท้องปุริมได้ที รีบพูดเสียงหวานให้แทงทะลุเข้าไปในโทรศัพท์!

“แหมมมคนดีจ๋าละก็~ ที่รักข๋าแค่เอามือคลำนิดเดียว ถึงกับร้องเสียงหลงเลยย~~ ~”

คนพูดยิ้มสะใจขณะที่ปุริมผู้เจ็บปวดงอตัวเป็นกุ้งเพราะยังโดนบิดท้องไม่เลิก

“พะ พรุ่งนี้พี่ไม่ว่างครับ แค่นี้นะมิ้ม พี่ อ๊าาา าา า~~~”

ปุริมพูดยังไม่ทันขาดคำ ตรีประดับก็เค้นมือบิดท้องเขาอีกก่อนจะแย่งโทรศัพท์มาครองแล้วกดวางสาย

“หึ! ต้องให้เจอฤทธิ์แม่!

คนสะใจยิ้มเหี้ยมอีกครั้งก่อนจะยัดโทรศัพท์คืนให้ปุริมที่กำลังลูบท้องปอยๆ ทว่าในขณะที่เธอพยายามจะเดินออกจากห้องอีกครั้ง ปุริมที่ตั้งท่ารออยู่ก็ดึงเอวเธอไว้

“อ๊ะ! ปุณณ์!”

“เดี๋ยวสิ มาคุยกับพี่ปุณณ์ก่อน~~ ~”

ร่างแบบบางถูกยกจนตัวลอยด้วยมือเพียงข้างเดียวกลับมายืนตรงที่เดิม ทำให้แผ่นหลังของหญิงสาวแน่บติดอยู่กับแผงอกกว้างของคนที่จู่ๆ ก็กลายเป็นมือปลาหมึกขึ้นมา ความใกล้ชิดอย่างที่ไม่เคยถูกใกล้มานานทำให้ตรีประดับดิ้นพล่าน พยายามจิกข่วนอีกฝ่าย

“ปล่อยนะ แกอย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันนะย๊ะ ฉันไม่ใช่นังหมอมิ้ม!”

ปุริมมองคนพยายามหนี แม้ใบหน้าจะกลับไปนิ่งเฉยแบบเดิม แต่แววตากลับดูกะลิ้มกะเหลี่ยอย่างร้ายกาจ

“ก็ไหนว่า ‘พี่ปริมเมียพี่ปุณณ์’ จะนอนค้างนี้ ประกาศไปแล้วนี้”

ตรีประดับหน้าร้อนยามถูกคนด้านหลังนำคำพูดตัวเองมาแกล้งยั่ว

“ฉันก็พูดไปงั้นล่ะ! อย่ามาทำเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยไปหน่อยเลย”

“คนโตแล้วเขาไม่พูดเล่นกันหรอก”

“ปล่อยยยยย! แกไม่มีสิทธิมาจับตัวฉันนะ เราเลิกกันแล้ว”

ตรีประดับกล่าวพร้อมทำสีหน้าดุดันเงยหน้ามองปุริมที่โอบเธอไว้ ทว่าอีกฝ่ายจะกลัวเธอไหม เธอคิดว่าไม่นะ!

“แกเป็นคนขอเลิก”

หมอหนุ่มกล่าวหน้าเฉยขณะย้อนคิดถึงตอนที่เขาและตรีประดับคบกันสมัยมหาลัย

“จำแม่นนี้ และคงจำได้ว่าฉันขอเลิกเพราะเรื่องอะไร!”

“แต่ฉันไม่ได้ตกลงซักหน่อย”

“ใช่! และ…ห๊ะ!“” ตรีประดับมองปุริมหน้าเหวอ “ว่าไงนะ”

“ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ตกลง…แกโวยวายขอเลิก แต่ฉันไม่ได้ตกลง...ไม่เก็ทเหรอ”

ปุริมถามหน้าตายแต่หญิงสาวที่เป็นฝ่ายฟังกลับชักจะงงๆ เธอยกมือกุมหัวอย่างต้องการใช้ความคิด

“เดี๋ยวๆ ถ้าจะพูดแบบนั้น งั้นไอ้ 20 คนที่ฉันคบมานั่นก็!”

“แฟนน้อยของแกไง พวกเด็กหนุ่มเจ้เลี้ยง หรือจะเรียกว่าคณะลิเกของแกก็ได้  พวกมันเป็นคณะลิเก แกเป็นแม่ยก”

ตรรกะ! พัง! มาก!!

ปุริมพยักหน้ารับทั้งที่ใบหน้ายังเป็นแบบเดิม ก่อนเขาจะมองเลยไปยังกระเป๋าแสนแพงที่ตรีประดับคล้องไว้ที่แขน

“ยิ่งตอนนี้ยิ่งเลิกยากเลย เพราะแกรับของหมั้นฉันไปแล้ว”

ตรีประดับชะงักตามเสียงที่ดังอยู่บนหัว ก่อนจะออกแรงดีดตัวออกจากแขนแข็งแรงของปุริม มายืนประจัญหน้ากับเขา

“ของหมั้น!?”

“กระเป๋าในมือนั้นไง”

“ฉันว่าแล้ว!" เธอกล่าวอย่างเดือดดาน"แกนี้มัน!!!”

“รึจะไม่ยอมแต่ง?...ไม่แต่งก็เอาคืนมา”

ตรีประดับรีบจับกระเป๋าที่คล้องอยู่ในมือมากอดไว้  “เรื่องอะไร! อ้อยเข้าปากฉันแล้ว ฉันไม่คลายง่ายๆ หรอกย๊ะ!”

“อ่อไม่คืนซะด้วย มันชักจะยังไง?”

“กะ ก็รู้จักสุภาษิตที่ว่า เกลียดตัวกินไข่เกลียดปลาไหลกินปลาไหลหรือเปล่าล่ะ!?”  หญิงสาวกล่าวอย่างมาดมั่นก่อนจะหยุดคิด “เอ๊ะ เกลียดปลาไหลกินปลาไหลหรือเปล่านะ”

ปุริมมองคนปากดีจะใช้สุภาษิตแต่กลับยังพูดไม่ถูก

“พอเห็นโจรโง่อย่างนี้ ฉันเลยไม่รู้จะทำโทษที่แอบขึ้นห้องฉันยังไงเลย”

ตรีประดับถลึงตาใส่ชายหนุ่มอย่างไม่สนใจว่าตัวเองผิด มือบางยกกระเป๋าแอเมสขึ้นโชว์ “ขโมยอะไรถือแอเมสกันย๊ะ”

“ขโมยโง่ที่แอบดูโทรศัพคนอื่น...แล้วก็ทำท่าจะร้องไห้เอง”

หญิงสาวอึกอักครั้นปุริมกล่าวถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า พลันนั้นใจที่สงบก็พลันเต้นรัวยามนึกถึงความทรงจำมากมายใน App บีทวิน ซึ่งอีกฝ่ายยังคงถนอมมันไว้เป็นอย่างดีมาโดยตอด

“ก็...ถ้าไม่อยากให้ดูแล้วทำไมไม่เปลี่ยนรหัสเครื่องซะละ...แกนั้นแหละที่โง่”

ว่าจบตรีประดับก็รีบหลบตาก่อนจะเสมองทางอื่น ทว่าพอหันกลับมามองทีท่าของปุริม เธอกลับเห็นเขายิ้มมองมา เป็นรอยยิ้มราวกับจะบอกว่า ‘เขาดีใจที่เธอได้เห็นมัน’

ตรีประดับรีบกระแอมไอสองสามครั้งอย่างคนมีฟอร์มที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมลงให้ปุริมโดยง่าย ก่อนจะหลบกระเป๋าใบสวยไว้ด้านหลัง เชิดหน้าพูดถึงเจตนารมณ์ที่แท้จริงในการมาของเธอ

“ฉันไม่ได้แอบเข้ามาเช็คโทรศัพท์แกก็แล้วกัน ฉันมาเอานามบัตรคุณเผ่าทองคืนต่างหาก ส่งมาสิฉันจะได้กลับบ้าน!”

คำพูดของตรีประดับทำเอาปุริมที่กำลังยิ้มค่อยๆเปลี่ยนเป็นนิ่งอย่างเดิมทันที

“...อยู่ในห้องน้ำ”

หญิงสาวมองคนยอมบอกง่ายๆ อย่างไม่วางใจ ก่อนจะเดินถอยหลังไปทางประตูห้องน้ำเพราะกลัวว่าถ้าตนหันหลัง เกิดไอ้มือปลาหมึกเมื่อกี้พุ่งเข้ามาอีกเธอจะป้องกันตัวไม่ทัน

ตรีประดับก้าวเท้าเข้าไปในห้องน้ำซึ่งทั้งโปร่งและดูโล่งสบาย ทว่าเธอก็ยังคงมองไม่เห็นอะไรอีกเช่นเคย ในขณะที่กำลังตั้งท่าจะวิ่งออกไปด่าเจ้าของห้อง ร่างสูงโปร่งของปุริมที่เดินตามติดมาตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ ก็อุ้มเธอขึ้นไปวางบนอ่างล้างหน้า ก่อนจะเริ่มลูบคลำไปบนหน้าท้องของเธออย่างถือสิทธิ์

“กรี๊ดดดดดด!”

ตรีประดับพลักมือแข็งแรงของเขาเป็นพัลวัน ทว่าปุริมกลับไม่สะทกสะท้าน ยังคงตั้งหน้าตั้งตาลูบบบบบบ

ลูบอยู่นั้น จะขอหวยหรือไง!

“รู้สึกยังไงบ้าง?”

ตรีประดับที่กำลังห่วงกระเป๋าและกำลังห่วงเนื้อห่วงตัวเงยหน้ามองปุริมตาวาว “ฉันไม่เสียวหรอกย๊ะ! แค่โดนลูบแค่เนี้ย!”

ปุริมหัวเราะก่อนจะยกมือเคาะหัวหญิงสาว ซึ่งอากัปกิริยาแสดงความสนิทสนมนั้น เป็นกิริยาที่ชายหนุ่มชอบทำสมัยยังคบกันที่สุด “บ๊องเอ้ย ฉันหมายถึงอาการปวดหรือหน่วงๆ ตรงท้องต่างหาก”

ตรีประดีบผู้ถูกยิ้มพิฆาตซึ่งมีพลังในการทำลายล้างสูงของปุริมสกัดจุดเข้า รีบร้องตอบอย่างเงอะงะ “อะอ่อ ก็ไม่นี้”

ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนจะรืบลงมือลูบหน้าท้องตรวจเบื้องต้นตรีประดับต่อไป ปากก็พูดไปด้วย

“ก้อย...ฉันหมายถึงหมอกนกวลีเจ้าของไข้แก วานมาบอกว่าถ้าว่างเมื่อไรให้ไปตรวจร่างกายซ้ำ แล้วพรุ่งนี้ว่างหรือเปล่า”

เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงการหาหมอ ซ้ำยังดูเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับปีกมดลูกอีกข้างที่เหลืออยู่ ตรีประดับก็มองเขาอย่างจริงจัง ไม่เล่นหัวอะไรอีก

“ทำไม”

“ตรวจเผื่อไว้ ถ้าถุงน้ำมันไม่เป็นอีกก็ดี แกจะได้ไม่ต้องวิ่งวุ่นหาคนนั้นคนนี้ไปทั่ว...”

ตรีประดับยกยิ้มมองคนที่อยู่ใกล้ใบหน้าเธอจนแทบจะชิดกัน “ทำไม คนใจเย็นนิ่งไม่ไหวแล้วหรือไง?”

“...อืม”

“สะใจจัง”

ปุริมมองคนยิ้มแป้นพลางขบกราม ทว่าหญิงสาวกลับทำทีเป็นไม่เห็นความไม่พอใจนั้น เธอดันเขาออกแล้วกระโดดลงมา สองมือยังคงกอดกระเป๋าของหมั้นไว้แน่น

“แล้วในละนามบัตรคุณเผ่าทอง?”

ปุริมไม่ตอบ แต่กลับเหลือบสายตาไปทางชักโครก

ตรีประดับมองตามสายตานั้นก่อนจะอ้าปากหวอ “จะบอกว่าทิ้งไปแล้ว!?”

ชายหนุ่มยิ้มบางก่อนจะแสร้งกล่าวน้ำเสียงรู้สึกผิด “ป่านนี้คงไปอยู่ในบ่อบำบัดของหมู่บ้านแล้วละ”

“บัดซบ! แกขัดขวางบุพเพสันนิวาสของฉัน!!”

“...สะใจจัง”

ต่อนี้จ้า


 

คนโดนขัดขวางบุพเพสันนิวาสมองคนกวนโอ้ยในคราบมาดนิ่งก่อนจะขบเคี้ยวฟัน เธอหมดคำพูดจะพูดแล้วจริงๆ จึงออกแรงพลักร่างสูงแล้วเดินรี่ออกจากห้องน้ำ หมายใจจะกลับบ้านและไปให้ไกลจากเจ้าของห้อง ทว่าคนด้านหลังกลับใช้มุขเก่า เขาเดินตามตรีประดับ รอจนกระทั่งเธอก้าวพ้นจากห้องน้ำถึงจะคว้าตัวเอาไว้

“เอ๊ะ!”

ตรีประดับค้อนขวับ ก่อนจะสะบัดมือแข็งแรงนั้นแล้วเร่งฝีเท้าจะออกไปจากห้องอีก แต่แล้วก็

“อ๊ะ!”

ปุริมโอบตัวเธอเอาไว้อีก คราวนี้เขายกตัวเธอจนลอย แล้วพาไปวางใกล้กับเตียงนอนกลางห้อง

“ฉันจะกลับบ้าน!”

อีกครั้งที่ตรีประดับใช้ความโกรธเข้าข่มอีกฝ่าย เธอแสร้งไม่พอใจ ก่อนจะวิ่งจู๊ดไปทางประตู และในขณะที่มือกำลังจะคว้าลูกบิดนั้น

“กรี๊ดดดด!”

ปุริมตามมารั้ง แต่คราวนี้เขาแบก ใช่สมควรจะใช้คำว่าแบก นั้นเพราะคนเป็นเจ้าของห้องยกร่างแบบบางขึ้นพาดไหล่ ก่อนจะเดินดุ่มๆแบกเธอไปวางไว้บนเตียงราวกับตุ๊กตา

“นี่! แกคิดจะทำอะไรกันแน่!”

ตรีประดับดันตัวขึ้นโวย เริ่มยอมรับกับตัวเองว่า ตลอดหลายต่อหลายปีที่ข่มปุริมอยู่ ไม่ว่าจะเป็นขู่ด้วยท่าทาง ด้วยเสียง หรือด้วยกำลังตนเอง ทั้งหมดล้วนทำได้เพราะเขายอมให้เธอทำทั้งสิ้น ก็ดูอย่างตอนนี้สิ เธอพยายามเดินออกจากห้องกี่รอบ แต่พอเขาไม่ยอม ยังไงก็ออกไปไม่ได้ เธอไม่อยากยอมรับเลยว่าสู้แรงคนตัวโตไม่ได้จริงๆ

ไม่ยุติธรรม!

หญิงสาวคิดพลางกำมือแน่น ดูก็รู้ว่าปุริมกำลังไม่พอใจ และได้กลับไปเป็นปุริมที่ชอบนิ่งเงียบคนเก่า แต่เขาต้องการอะไรล่ะ พอเธอจะไปก็จับเอาไว้ แถมครั้งสุดท้ายยังจับเธอโยนลงบนเตียงอีก!?

“แกคิดจะปล้ำฉันหรือยังไง ห๊า!!”

คนคิดเร็วพูดเร็วร้องถาม ทว่าปุริมกลับมองเธอนิ่ง และดูเหมือนการเงียบสยบนั้นยิ่งทำให้ตรีประดับคิดไปไกลถึงขั้นสรุปเอาเอง

“เหอะ! อย่าหวังสูงไปหน่อยเล้ยยย แกนะไม่มีทางได้เห็นขาอ่อนฉันง่ายๆ หรอกย๊ะ!”

ปุริมฟังนำ้เสียงถือตัวและใบหน้าที่เชิดสูงอย่างผยองพองขน คิ้วเข้มเป็นทรงชัดเจนเลิกขึ้นแสดงความรู้สึก ราวกับจะพูดแทนตัวเอง

“ตอนนี้ยังหรอก”

“แกว่าอะไรนะ!”

“ฉันบอกว่าตอนนี้ยัง แต่อีกสามเดือนข้างหน้า...ไม่รอด”

ตรีประดับชะงักกับอารมณ์จริงจังที่ปุริมแฝงไว้ในคำพูด ทว่าหญิงสาวยังคงเชิดใบหน้าขึ้น ไม่ยอมอ่อนต่อหน้าชายหนุ่ม

“อีกสามเดือนแล้วยังไง? จะอีกห้า! อีกสิบ! หรืออีกตลอดชีวิตแล้วไง! ทุกอย่างก็จะเป็นแบบนี้เหมือนเดิม!”

ในที่สุดใบหน้าที่นิ่งเฉยของปุริมก็ปรากฏรอยยิ้ม อันเป็นรอยยิ้มอันตราย คล้ายกับตัวเขาไม่ยอมรับคำพูดที่คนพูดพล่อยๆ พูดออกมาพลักความตั้งใจของเขา

“ฉันเป็นผู้เล่นที่ทำทุกอย่างตามกฏ แกตั้งกฏไว้ ฉันยอมเดินตาม เพราะงั้นอย่าทำเป็นจำไม่ได้...แกรู้ว่าฉันพูดถึงเรื่องอะไร”

ปุริมสาวเท้าเข้าใกล้ร่างแบบบางที่ยืนนิ่งให้กับคำพูดและท่าทางเอาจริงของเขา ก่อนคนตัวสูงจะใช้ปลายนิ้วทัดเส้นผมไปที่ข้างหูของตรีประดับ และสัมผัสร้อนๆ ที่ปัดผ่านใบหูของเธอนั้นทำให้ตรีประดับทราบว่า แท้จริงอุณหภูมิบนร่างกายของปุริม กำลังร้อนแค่ไหน

“สามเดือนเท่านั้นปริม”

ปุริมกล่าวครั้นจัดการกับเส้นผมรกตาเรียบร้อย

“สามเดือนที่ฉันจะเรียนจบตามโจทย์ของแก สามเดือนที่ฉันจะยอมลงให้เพราะความรู้สึกผิดทั้งหมด...ถ้าแกยืนยันว่ายังไงก็จะไม่แต่งกับฉัน มีทางเดียว...คือต้องหนี ไม่ก็ย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่นซะ”

ตรีประดับตั้งท่าจะพูดว่า ‘ย้ายบ้านบ้าบออะไร เธอเกิดและโตที่นี้นะโว้ย’ ทว่าชายหนุ่มกลับเอามือทาบปากเธอไว้อย่างห้ามปราม

“ฉันรู้แกยังรักฉัน”

เมื่ออีกฝ่ายพูดมาถึงประโยคนี้ ตรีประดับก็ปัดมือของเขาออกอย่างแรง

“แกคิดไปเอง! ที่สำคัญจะอีกกี่เดือนก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน! นู้น! ไปเกี่ยวกับน้องมิ้มแฟนแกนู้น!”

“ฉันเคยบอกแล้วว่ามิ้มไม่ใช่แฟน”

ตรีประดับร้องเหอะอย่างไม่เชื่อ “น่าเชื่อเน้อ ถ้าฉันไม่เจอแกกับน้องมิ้มคุยริกรี้อยู่ที่โรงบางก็คงจะเชื่อสนิทแล้วละ!”

ว่าจบคนมีน้ำโหก็ทำท่าจะเดินออกจากห้องอีก และคงไม่ต้องบอกมั่ง แน่นอนว่าปุริมย่อมไม่ยอมให้ไป

โธ่โว้ยยย!

“วันนั้นมีเคสผ่าร่วม เคสส่งต่อมาจากโรงพยาบาลของมิ้ม เราเลยต้องร่วมงานกัน”

ปุริมเริ่มอธิบายอย่างจริงจังแต่ตรีประดับกลับยกสองมือปิดหู คนตัวสูงจึงต้องรั้งมือเธอลง อธิบายต่ออย่างไม่ยอมให้เข้าใจผิด

“เป็นเคสที่เสี่ยงมาก ความผิดพลาดนิดเดียวเท่ากับชีวิตผู้ป่วย อาจารย์หมอของทั้งสองโรงพยาบาลต้องร่วมมือกัน พอการผ่าลุล่วงเราเลยดีใจกันไปหน่อย”

“ฉันไม่ได้อยากรู้! ผู้ชายสาธารณะอย่างแกไม่ต้องเหนื่อยอธิบายหรอก!”

“ฉันรักมิ้มไม่ได้หรอก”

คำพูดของปุริมทำให้ตรีประดับยอมเงียบและเงยหน้ามองเขาในที่สุด

“เพราะมิ้มทำให้ฉันเกือบเสียแกไป...ยิ่งถ้าฉันเอาแกกลับมาไม่ได้ แม้แต่สถานะคนเคยรู้จัก ฉันก็คงไม่ให้เขา

ปุริมกล่าวก่อนจะกดสายตาตรึงใบหน้าหวานของหญิงสาวตรงหน้าเอาไว้ เผยความรู้สึกในใจที่น้อยครั้งคนพูดน้อยจะยอมกล่าวมันออกมา

“ฉันยอมรับว่าฉันอาจเขวไป  อาจเพราะเราห่างกัน เพราะมิ้มมีบางอย่างคล้ายน้องปราย เพราะความรู้สึกผิดของฉัน เพราะความโง่ หรือเพราะอะไรก็ตาม แต่ฉันดีใจที่เขวไปตอนนั้น เพราะมันทำให้รู้ว่าฉันรักใคร...และฉันต้องการใครจริงๆ”

“...”

“ฉันผิดไปแล้วปริม และเพราะรู้ว่าผิดถึงไม่เคยว่าซักคำที่แกมีคนอื่น”

“แกไม่มีสิทธิจะว่าอยู่แล้ว”

ตรีประดับตอบทันขวัน และนั้นทำให้ปุริมยิ้มอ่อนแรงมองเธอ

“เพราะรู้เลยไม่เคยว่า เพราะถ้านั้นคือสิ่งที่แกคิดว่าฉันควรได้รับฉันก็ยินดี...เหมือนที่เป็นมาโดยตลอด”

ปุริมกล่าวพร้อมใบหน้าเศร้าซึมที่ตรีประดับไม่เคยได้เห็น ทว่าท่าทางเผยความรู้สึกอ่อนแอของเขาก็มีอยู่เพียงเท่านั้น ก่อนนัยน์ตาคมจะสว่างวาบ น้ำเสียงจริงจังฟังดูน่ากลัว

“แต่แค่สามเดือนนี้เท่านั้นนะ ฉันจะให้แกลั๊นล้ากับผู้ชายคนอื่นแค่อีสามเดือนเท่านั้นปริม เพราะหลังจากสามเดือนฉันจะทวงแกคืน และแกจะได้รู้ว่า...”

ตรีประดับถอยหลังครั้นร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนเขาจะใช้สองมือประคองใบหน้าเธอไว้เพื่อให้ตั้งใจฟังเขา

“ความจริงแล้วฉันก็เป็นคนขี้หวง….ของของฉันมันก็ต้องเป็นแค่ของของฉัน ฉันไม่ต้องการแบ่งมันให้กับใครแม้จะเป็นแค่ความอยากเอาชนะ ความน้อยใจ หรือห่...อะไรก็ตาม ที่หมายความว่าต้องแบ่งแกให้คนอื่น” ปุริมกล่าวประโยคที่ครั้งหนึ่งตรีประดับเคยพูดเอาไว้ และเขารับรู้ได้ว่า เจ้าของร่างที่ถูกเขาสัมผัสอยู่ กำลังสั่น “แกจะบอกว่า ที่คบใครต่อใครเพราะอยากให้ฉันเจ็บบ้าง แค่อยากให้ฉันเสียใจแบบแกบ้าง ฉันขอพูดไว้ตรงนี้เลยนะว่า หลังจากสามเดือนนี้ฉันจะไม่อนุญาต ฉันจะไม่ยอมรับ ฉันจะไม่ให้แกยุ่งกับใคร ไม่ใช่แค่ไอ้เผ่าทอง แต่ฉันหมายถึงผู้ชายทุกคน...และแกต้องทำได้”

ตรีประดับไม่อาจบรรยายได้ว่าตนเองกำลังรู้สึกเช่นไรกับการโดนย้อนสิ่งที่เคยพูดเอาไว้เมื่อสิบปีก่อน เธอแค่สงสัย ทำไมปุริมยังจำคำพูดเธอได้

สิบปีแล้วนะ มันตั้งสิบปีแล้ว

เขาไม่เคยลืมทุกคำที่เธอเคยประกาศเอาไว้ ไม่เคยลืมเลยแม้แต่คำเดียว

ทว่าเมื่อย้อนถึงเรื่องเก่า ความรู้สึกเก่าๆ ก็ล้นทะลักเข้ามาในใของเธอด้วย หญิงสาวปัดมือของปุริมออกอีกครั้ง เธอมองเขาและเริ่มพูดเสียงกร้าวดัง อันเป็นการประกาศว่าคำพูดใดๆ ของเขา เธอไม่อาจยอมรับ

“อย่ามาพูดกะเกณฑ์อะไรกับฉัน! ทำไมฉันต้องทำตามแกบอก!? อีกอย่างเรื่องเมื่อสิบปีก่อนน่ะฉันลืมไปหมดแล้ว! มีแต่แกนั้นแหละที่โง่! หลงตัวคิดจะพิสูจน์บ้าๆบอๆ”

หญิงสาวกล่าวก่อนจะยกมือกอดอกแล้วยิ้มเยาะมองปุริม

“มันน่าตลกนะปุณณ์ แกคิดว่าทำแบบนั้นแล้วฉันจะกลับไปเหรอ? ขอโทษ! ฉันไม่โง่ที่จะฝังใจรักอยู่ที่แกคนเดียวมาตลอดสิบปี เข้าใจผิดหรือเปล่า ฉันไม่ใช่นังน้องมิ้มของแกนะ! และในเมื่อแกประกาศว่าหลังสามเดือนจะปล้ำฉัน งั้นฉันขอประกาศบ้าง! ว่าภายในสามเดือนนี้ ฉันจะหนีแกให้ได้เหมือนกัน! แต่ฉันไม่ย้ายบ้านหนีหรอกนะ! ฉันจะแต่งงานกับคนอื่นหนีแกต่างหาก!”

ตรีประดับเชิดหน้ามองปุริมก่อนจะพลักชายหนุ่มแล้วเดินออกจากห้อง และถ้าครั้งนี้เขายังตามมาจับเธออีก เธอสาบาน ว่าจะเอากระเป๋าใบละสามล้านนี้ฟาดหน้าเขาจริงๆ!

ทว่าคราวนี้ปุริมกับไม่รั้ง เขาแค่นั่งลงบนเตียง มองตามด้านหลังของหญิงสาวที่กำลังจะก้าวไปถึงประตู

“ทิฐิสูง...ฟอร์มเยอะ...ไม่ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง”

คนพยายามหนีชะงักเท้าหันกลับมามองปุริม ชายหนุ่มจึงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ตอนนี้เขารู้สึกทั้งรัก เอ็นดูท่าทางเอาแต่ใจ และแสนหมั้นเขี้ยว อยากให้ไอ้สามเดือนเฮงซวยนั้นมันมาถึงเดี๋ยวนี้เลย!

“แกทำตามใจตัวเองไปนั้นแหละดีแล้ว” ปุริมกล่าวเสียงเรียบ “เล่นกับความรู้สึกฉันให้สนุก เพราะพอถึงตาฉันบ้าง...ฉันก็จะทำตามใจตัวเองไม่ถามความเห็นแกเหมือนกัน”

ชายหนุ่มยกยิ้มก่อนจะเลื่อนสายตามองร่างแบบบางของตรีประดับ “แต่กว่าจะถึงสามเดือนที่ฉันจะปล้ำแกนั้น ยังไงก็ช่วยลดหุ่นลงกว่านี้หน่อยนะ เพราะตอนนี้มันดู...ออกจะเหมือนหม้อข้าวไปหน่อย”

ตรีประดับที่กำลังถลึงตามองคนปรามาสเปลี่ยนเป็นอ้าปากค้างพลางเอ่ยละล่ำละลัก

“มะหม้อข้าว! หุ่นฉันเหมือนหม้อข้าวเหรอ!”

เธอกล่าวก่อนจะก้มดูร่างตัวเอง “ นี้มัน 34 24 35 เลยนะย๊ะ! หม้อข้าวบ้านแกหุ่นเหมือน Kylie Jenner รึไง!? ฉันปี๊ด! ฉันจะปี๊ดแล้วนะ!”

ปุริมเลิกคิ้วมองหุ่นของตรีประดับอีกครั้งราวกับกำลังจะเทียบกับเซเลบชื่อดังที่หญิงสาวกล่าว

“ก็ท่าหุ่นแกยังเหมือนเดิมอย่างภาพในหัวที่ฉันจำได้...อืม ก็หม้อข้าวดีๆ นี้เอง”

“กะกรี๊ดดดดดดดด!!!!!”

ตรีประดับกรี๊ดลั่น เพราะนอกจากปุริมจะเอาหุ่นเธอมาล้อ เขายังล้อเรื่อง ‘อย่างงั้นอย่างงี้’ ในอดีตอีก คนทั้งโกรธ ทั้งโมโห ทั้งเขิน เต้นเร่าๆอยากจะเอาเรื่องชายหนุ่ม แต่เพราะนัยน์ตาพราวระยับนั้นช่างทำเธอเขินอายเหลือเกิน สุดท้ายจึงทำได้เพียงเขวี้ยงของในมือใส่เขาเป็นการระบายความโกรธ แล้วถึงสะบัดก้นหนี ทว่าไอคนด้านหลังกลับเรียกเธอไว้

“เอ้า ไม่เอากระเป๋าแล้วเหรอ...งั้นขายนะ?”

หญิงสาวผู้ลืมตัวกำลังเดินไปพ้นประตูห้องแล้วแท้ๆ แต่พอจำได้ว่าที่เขวี้ยงไปคืออะไร ก็รีบวิ่งจู้ดกลับมาเอาคืนจากมือของปุริมทันที

ปุริมยอมส่งกระเป๋าหมั้นให้ตรีประดับอย่าวง่ายดาย เขามองสบตาคนกอดกระเป๋าแน่นแล้วถึงเอ่ย

“คืนนี้ฝันดีล่ะ ‘พี่ปริมเมียพี่ปุณณ์’ ไม่สิ...ต้องพี่หม้อข้าวเมียพี่ปุณณ์ต่างหาก”

ตรีประดับมองคนยิ้มยั่ว ก่อนจะกรีดร้องอย่างคลุ่มคลั่งอยู่ในใจ

ช้านเกลียดม้านนนนน!!!”

 




คือบั่บ! ไม่คิดว่าหายไปวันเดียวคนอ่านจะทุรนทุรายแบบนี้
เฮ้อออออ ช่วยไม่ได้จริงๆ อะนะ ฉันรู้พวกหล่อนน่ะขาดฉันไม่ได้ เฮ้อออ ทำใจ

---------------------------------------------------------

ขอได้ไหม? ขอให้ทุกคนกดไลค์เพจเฌอมาคนละ 1 ทีได้ไหม? 
กดเพื่อติดตามนิยายและผลงานชิ้นต่อๆ ไปของฉัน เกาะติดฉันต่อไปจนกว่าเฟสบุ๊คมันจะล้มละลาย?
ฉันขอพวกแกได้ม้ายยย!!! >>
เพจเฌอมา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 716 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,240 ความคิดเห็น

  1. #12988 Ploy Nakarthit (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 04:17
    โอ๊ยยยเขิลลลล
    #12,988
    0
  2. #12139 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 18:16
    หู้ววว
    #12,139
    0
  3. #11518 nitapala (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 01:04
    คืนนี้จะหลับได้มั้ยเนี๊ย บอกตัวเองว่าจะอ่านอีกตอนเดียวแล้วนอน นี้อ่านมาเกือบ10ตอนแล้วยังไม่ยอมนอน จะนอนก็นอนไม่หลับ กระสับกระส่ายเหมือนคนติดยา นอนยิ้มมโนจนนอนไม่ได้ เฮ้อ ชีวิต ต้องไปหาพี่หมอให้ตรวจทีว่าอาการแบบนี้มันอารายยย 0///0 อิอิ
    #11,518
    0
  4. #11516 lady-dizella027 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 00:09
    ชอบมากกกกกกก อ่านไปยิ้มไป ทำไมขำขนาดนี้55555
    #11,516
    0
  5. #11512 BFT591 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 23:16
    อ่านไปยิ้มไป บางตอนก็แทบดิ้น
    คือมันน่ารักมากอ่ะะะ
    เอาแล้ว~ หมอเริ่มมาล่ะ
    จะรออะไรคะย้ายข้างด่วนๆ😘
    #11,512
    0
  6. #11215 ⓒЯAẕY DO_G (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 19:22
    หมั่นไส้พี่หมอและหมั่นไส้ไรท์ด้วย มีความกวนตี..55555555555 เกลียดตรง 'ขาดไรท์ไม่ได้'
    เออ! ยอมรับ
    #11,215
    0
  7. #10304 junekie (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 21:17
    คือเราสงสัยมากเลยค่ะ พี่ปริมบอกว่าเรื่องผ่านมา 10 ปีแล้ว แต่เท่าที่อ่านพี่ปุณณ์เลิกกับพี่ปริมตอนปี 2 เท่ากับว่าพี่ปุณณ์น่าจะเรียนจบแล้วหรือป่าวคะ ทำไมถึงยังเรียนอยู่ แหะๆ
    #10,304
    3
    • #10304-2 Misssong(จากตอนที่ 20)
      25 มิถุนายน 2560 / 00:01
      เท่าที่รู้มาพี่ปุณณ์เลิกกับปริมตอนปีสอง หมอเรียนหกปี ตอนจบหมอก็น่าจะสี่ปี หมอใช้ทุนอีก 3 ปี ก็เป็นเจ็ดปี และตอนนี้น่าจะเรียนเฉพาะทางเป็นกุมารแพทย์ใช้เวลาเรียน 3 ปีจบ ก็น่าจะครบ 10 ปีพอดีที่เลิกกันและหมอปุณณ์เรียนจบ แต่อันนี้คือข้อสันนิษฐานนะคะ
      #10304-2
    • #10304-3 IBTBMEDSTD(จากตอนที่ 20)
      28 มิถุนายน 2560 / 07:25
      พี่ปุณณ์เรียนเฉพาะทางค่ะ
      #10304-3
  8. #10281 Dummika (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 01:23
    ทีมพี่ปุณคะ
    #10,281
    0
  9. #10280 Dummika (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 01:22
    ทีมพี่ปุณคะ
    #10,280
    0
  10. #9288 tukkatars (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 14:42
    โอ้ยยยย ปุณณ์มาตอนเดียวตายไปเร้ย
    #9,288
    0
  11. #8407 แม่หญิงหญิงหญิง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 17:29
    โอ้ยยยย พี่ปุณณ์ ถ้ายังน่ารักแบบนี้ เราจะทิ้งป้ายไฟพี่พิมานแล้วนะ! แล้วพี่เผ่าทองเนี้ย ค่าตัวแพงมากใช่ไหมคะไรท์ ตั้งแต่ต้นเรื่องมายังเจอไม่ถึงห้านาทีเลยนะคะ 555555555555
    #8,407
    0
  12. #8234 kkwan2323 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 16:33
    งือน่ารัก
    #8,234
    0
  13. #8171 sophit28 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 22:24
    กดไลค์ให้แล้วน้าาาา
    #8,171
    0
  14. #7862 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 11:17
    555555 พี่ปุณณ์ ปากร้ายกาจมากๆ
    #7,862
    0
  15. #7664 doctorfire (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 18:20
    บังอาจมากมาว่านางเอกว่าหม้อข้าว555+
    #7,664
    0
  16. #7584 mexo9031 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 06:41
    น่าร้ากกกกก
    #สามเดือนจงมา!
    #7,584
    0
  17. #7283 BB oi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 21:55
    5555 น่ารักนะคู่นี้ เหมาะสมกัน เหมือนนนน
    #7,283
    0
  18. #6726 Opor (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:11
    แกเริ่มเผยธาตุแท้ออกมาแล้วใช่มั้ยอิพี่หมอปุณณ์ปัวพี่ปริม
    #6,726
    0
  19. #6722 Anan Anong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 19:37
    เพิ่งเข้ามาอ่านชอบมากค่ะ
    #6,722
    0
  20. #5945 yingying20 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 16:31
    งื้ออ ชอบมากก
    #5,945
    0
  21. #5685 Afarzgat (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:59
    เกลียดนางเอก เล่นตัวจัง //ถ้าไม่เอาชั้นขอ
    #5,685
    0
  22. #5564 Atom:) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 06:36
    เกลียดหมออหมอน่ารักเกินไปปปป5555
    #5,564
    0
  23. #5320 มูตี้ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 15:56
    ^_____^
    #5,320
    0
  24. #5274 *_* (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:55
    พี่ปุณณ์ของน้องงงงง ทีมพี่ปุณณ์ข่าาาาา
    #5,274
    0
  25. #5173 👼joyje'👼 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 22:13
    อ่านแล้วอิน ขอสิงปริมแป๊บบบ หมอปุณณ์แซ่บมาก ปากร้ายกว่าปริมอีกกกก 555
    #5,173
    0