มาดามคานทอง (สนพ.พิมพ์คำ พิมพ์ครั้งที่ 8)

ตอนที่ 15 : Chapter 15 : ตัวตายตัวแทน (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 216 ครั้ง
    20 เม.ย. 60



โอ๊ยแกร๊ฉันกำลังจะน๊อน อาบน้ำแล้ว พอกหน้าก็แล้ว! แต่มีคนอ่านเข้าไปตามในเพจ บอกให้มาอัพนะโว้ยยยรออยู่ นางว่าเงี้ยะ 5555555 ฉันลุกพรึบเลย! ไม่กล้านอน T_T นี้ฉันทำเวนทำกรรมอะไรกับพวกแกไว้ห๊าาาา!? ฉันลาออกจากงานเพื่อมาเป็นลูกจ้างพวกแกเหร๊อห๊าาาา นี้ฉันมีเจ้านายเกือบ 6,000 คนเชียวเหรอ? (ยอดติดตาม) ฉันทรมานหัวใจเหลือเกินนนนน
เอ๊า! ลุกก็ลุกสิ! ในเมื่อขอมา ในเมื่อท้าทายมา!
เดี๋ยวเจ้จัดให้!
ขอเสียงคนรอหน่อย?
ขอเสียงคนยังไม่นอนหน่อย?
เจ้จะจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบ! เพราะงั้นคือนี้...มาโต้รุ่งเป็นเพื่อนกันเส้!!!! 
*ขำคนที่ไปตามในเพจ ขอบคุณสำรับการขมขู่ให้มาทำงานนะค่า กร๊ากกก กอดดดดแน่นน! >_<









เผ่าทอง



บทที่ 15 : ตัวตายตัวแทน
ปุริมเดินเข้าสู่ลานจอดรถของวังจักรพงษ์พร้อมร่างของคนโวยวายที่แบกอยู่บนไหล่ ก่อนชายหนุ่มจะลวงเอากุญแจรถออกมา ปลดล็อคสัญญาญแล้วโยนหญิงสาวที่พยายามทั้งจิกทั้งขย้ำหัวของเขาเข้าไปด้านใน

“ปุณณ์! แกทำอะไรของแกเนี้ย!”

ปุริมไม่รอตอบ เขาวิ่งอ้อมไปอีกทางแล้วขึ้นมานั่งเคียงข้าง ในขณะที่ตรีประดับกำลังเปิดล็อคประตู แน่นอนว่าเธอย่อมช้ากว่าขายาวๆ ของเขาอยู่แล้ว

“อยู่นิ่งๆ”

มือกว้างของคนพึ่งยอมเปิดปากพูดคว้าแขนเล็กที่พยายามเปิดล็อคประตูอีกครั้ง หญิงสาวเพียงคนเดียวผู้ไม่เข้าใจสถานะการณ์และอารมณ์คนขับหันมองใบหน้าคนบังคับอย่างไม่อยากเชื่อผสมความไม่พอใจ

เขามีสิทธิอะไรมาตัดสินว่าเธอควรกลับหรือไม่ควรกลับ? ตอนเธอมา เธอยังมาได้เองโดยไม่ต้องขออนุญาตเขาเลย!

คิดได้อย่างนั้นคนที่รู้สึกว่าทุกอย่างช่างอยุติธรรมก็เอื้อมมือเข้าไปดึงพวงมาลัยจากมืออีกข้างของปุริม เป็นเหตุให้คนมีสภาวะจิตใจนิ่งสนิทรีบปล่อยมือบาง คว้าจับพวงมาลัยเบี่ยงรถที่เสียหลักให้ตรงสู่เส้นทางที่ถูกต้อง

“ปริม!”

“ฉันไม่กลับบ้าน!”

ปุริมไม่ตอบ เขาเอี้ยวตัวเข้ามาใกล้หญิงสาว คว้าสายเบลท์มาคาดให้ก่อนจะคว้าแขนคนดื้อด้านอีกครั้งแล้วขับรถต่อ

ตรีประดับเริ่มรู้สึกโกรธกับความเผด็จการอันไม่มีต้นสายปลายเหตุนั้น เธอเลือกใช้วิธิเดิมอีกครั้ง ในเมื่อไม่ยอมให้ลงดีๆ ก็อย่าหวังจะได้ขับรถอย่างเป็นสุขเลย!

“จอดเดี๋ยวนี้นะ!”

“เฮ้ย!”

“ฉันบอกให้จอดไง! จอดดดด!”

“ปริม! มีรถมา!”

“กรี๊ดดดดด!”

‘โครม!’

แรงสั่นสะเทือนซึ่งเกิดจากเหล็กเสียดสีทำให้ใบหน้าของตรีประดับและปุริมกระแทกไปที่พวงมาลัยรถพร้อมกัน ชายหนุ่มหันมองคนข้างตัวที่สะบัดศีรษะคล้ายความงงก่อนจะร้องถามอย่างเป็นห่วง

“เป็นอะไรไหม!”

“ไม่ แต่รถเราชนเหรอ?”

ชายหนุ่มมองคนเบลอก่อนจะหันมองเหตุการณ์ด้านนอก ใช่ รถของเขาชนเข้ากับรถหรูคันหนึ่งที่กำลังหักเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดพอดิบพอดี และอาจเป็นเพราะโค้งอยู่ในตำแหน่งอับสายตา ทำให้ฝ่ายนั้นก็ไม่ทันเห็นรถที่ขับเฉไปเฉมาของเขา

“รออยู่บนรถ”

ปุริมกล่าวเสียงเรียบ และไม่มีร่องรอยที่แสดงว่าเขากำลังติหรือโทษตรีประดับเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มก้าวลงจากรถ เช่นเดียวกับเจ้าของรถหรูอีกฝั่งที่เปิดประตูลงมาเช่นกัน

ตรีประดับมองเหตุการณ์อันเป็นต้นเหตุมาจากตัวเองก่อนจะรีบเปิดประตูลงไปบ้าง สภาพภายนอกทำให้เธอเห็นเหตุทุกอย่างในอีกมุมหนึ่ง

ไฟหน้าทางขวาของรถปุริมและไฟหน้าทางซ้ายของสปอร์ตหรูสีดำมันปราบเบียดเข้าหากันจนบุบแตก โชคดีที่รถทั้งสองคันไม่ได้ขับไวมากเพราะยังแล่นอยู่ในลานจอด ทว่าอย่างไรก็เป็นความผิดของเธออยู่ดี

เธอไม่ควรเล่นบ้าๆแบบนั้นขณะที่ปุริมขับรถ

“ปุณณ์ ฉัน”

ตรีประดับผู้รู้ตัวว่าผิดเงยหน้าขึ้นจากฟ้าหน้ารถหมายจะขอโทษปุริม เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตาของเธอผสานเขากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคุ้นตาของเจ้าของรถคู่กรณี ทำให้เสียววินาทีนั้น

เธอสตั๊นท์ไป

“...”

นายแพทย์ปุริมขบฟันจนแถบซีกหน้าขึ้นเป็นเส้นคมสัน เขามองใบหน้าตะลึงงันราวกับตกอยู่ในภวังค์ของตรีประดับซึ่งกำลังจ้องมองคู่กรณีเจ้าของรถสปอร์ตคันหรูอย่างไม่วางตา

“ปริม!”

เสียงของเขาทำเอาตรีประดับสะดุ้งโหย่งก่อนจะหันมอง สุดท้ายเธอกระพริบตาปริบๆ อย่างต้องการเรียกสติ ไม่วายหันมองคู่กรณีอย่างอดไม่ได้อีกครั้ง ครั้งนี้สายตาไม่ได้ตกตะลึงอีก แต่มันกลับพราวระยับ แสดงออกมาอย่างชัดเจนและจริงจังว่าพอใจ ถูกใจ ชายหนุ่มท่าทางดีตรงหน้าซึ่งกำลังอมยิ้มมองตอบกลับมาแค่ไหน

!!!

ทางด้านนางสาวตรีประดับผู้ไม่รับรู้ว่ากำลังทำพ่อภูเขาน้ำแข็งเช่นปุริมหวงเข้าแล้ว ยังคงเพ้อถึงพ่อหนุ่มตะมุตะมิตรงหน้าต่อ

ตาแบบนี้!

จมูกแบบนี้!

ปากแบบนี้!

ทรงหน้าแบบนี้!!

นี้มันใช่เลย! นี้มันตัวตายตัวแทนที่เธอตามหามาตลอดชัดๆ!

หญิงสาวคิดก่อนจะพยักหน้ายิ้มราวกับคนบ้า พินิจมองใบหน้าหล่อเหล่าของเจ้าของรถสปอร์ตคันงาม ชายหนุ่มท่าทางดีสูงราวๆ 185 พอๆ กับปุริม ตาสวยจมูกเป็นสันคล้ายคลึงกับปุริม! ทั้งยังคางบุ๋มแบบนั้น ทรงหน้ายาวแบบนั้น! ที่สำคัญยังรอยยิ้มแบบนั้น!

นี้มันปุริมนัมเบอร์ทูชัดๆเลย!

"ดีลค่ะ! ดิฉัน...ขอดีลคุณเลยค่ะ!!

-----------------------------

 

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของตรีประดับทำเอาชายหนุ่มอีกคนหัวเราะอย่างไม่ถือสา เขาล่วงกระเป๋าหยิบนามบัตรของตัวเองออกมา ก่อนนิ้วเรียวแข็งแรงขาวสะอาดราวกับคุณชายเจ้าสำอางจะยื่นนามบัตรขอบทองดูหรูหรามาทางเธอ

“ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้พวกคุณเสียเวลา แต่ผมต้องรีบเข้าไปในงานจริงๆ นี้นามบัตรผม ไว้เป็นหลักฐานว่าผมไม่คิดจะชนแล้วหนี”

ตรีประดับยิ้มรับน้ำเสียงทุ่มน่าฟังนั้นก่อนยกมือรับเจ้าบัตรใบแข็งมาอย่างว่องไว

“ไม่หรอกค่ะ เพราะถึงยังไงฉันก็ไม่ปล่อยให้คุณหนีอยู่แล้ว อุ๊บส์!”

ชายหนุ่มคนดังกล่าวอมยิ้มกับคำพูดของเธอก่อนจะปราดสายตาไปทางอีกหนึ่งหนุ่มที่ยืนข้างกายร่างบาง

ชะอุ้ย! ตาดุจริง

“เอ่อ...งั้นผมต้องขอตัวก่อน แล้วจะรอสายจากคุณนะครับ...คุณ”

เขาว่าก่อนจะหันมาทิ้งสายตาไว้ที่ตรีประดับอย่างเดิม

“ปริมค่ะ ฉันชื่อปริม 089771xxxx”

ตรีประดับท่องเบอร์โทรศัพท์ขอตัวเองออกมาเร็วปรื้อจนชายหนุ่มคนดังกล่าวชะงักก่อนเขาจะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“ครับ ฮ่าๆ โอเคครับคุณปริม แล้วผมจะตั้งตารอสาย...จากเบอร์สวยเบอร์นี้”

เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กเรียงสวย

โอ้ เธอเชื่อเหลือเกินว่ามันต้องไม่มีพริกชี้ฟ้า ก้านคะน้า หรือใบผักชีติดอยู่ตามซอกฟันพวกนั้น!

สเปคเจ้เลย!

หญิงสาวมองส่งร่างสูงโปร่งจนกระทั่งเขาเดินกลับขึ้นไปบนรถแล้วขับออกไป ก่อนจิตใต้สำนึกของเธอจะร้องเตือนอย่างรุนแรง

เธออยากรู้จัง

อยากรู้ว่าเขาชื่ออะไร!

คิดได้ดังนั้น คนสร้างอุบัติเหตุและเป็นตัวต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดก็ยกนามบัตรในมือขึ้นอ่าน

บนใบนามบัตรสีครีมแข็งกำลังดีพิมพ์ด้วยตัวหนังสือสีทองซึ่งกำลังวับวูบไหวตามแสงไฟที่สาดส่องขณะตรีประดับเริ่มอ่าน

“เผ่าทอง วิเศษโยธิน”

“...”

“กะ...กรี๊ดดดดดดดด!”





 

หลังจากเลี้ยวรถออกมาจากวังจักรพงษ์ขับตรงเข้าสู่ถนนมหาราช ปุริมผู้เป็นคนขับซ้ำยังเป็นเจ้าของรถไม่ได้พูดหรือเอ่ยอะไรทั้งนั้น ชายหนุ่มที่ปกติมักเงียบเฉยบัดนี้ดูเคร่งขรึมไม่พอใจยิ่งกว่าเก่า สองมือซึ่งกำลังจับพวงมาลัยรถอยู่ก็ดูกำแน่น สองตาที่จดจ้องเส้นทางซึ่งรถราดูน้อยกว่าปกติก็ดูแข็งกร้าว ช่างผิดกับอีกคนที่นั่งอยู่ด้านข้างเสียเหลือเกิน เพราะฝ่ายนั้นนอกจากจะไม่อยู่นิ่งแล้ว ยังเปิดเพลงดังสนั่น เปิดพลางโยกย้ายไปพลาง มือข้างหนึ่งกวัดไกว่ตามจังหวะเพลง อีกข้างถือนามบัตรขอบทองส่ายไปมาราวกับจะอวดเจ้าของรถที่นั่งเงียบอยู่ก็ไม่ปาน!

“อยากให้ช่วยมาจีบมาจีบฉันที มาจีบมาจีบฉันที ฉันเหงารอนานแล้วว ว~~”

ตรีประดับผู้เมามันส์กับทำนองเพลงยกมือทำเป็นไมค์ก่อนจะควงศีรษะไปมา

“จีบมาจีบมาจีบฉันที มาจีบมาจีบฉันนนซักที”

หญิงสาวกระแซะกายมาทางปุริมก่อนจะจูบนามบัตรในมือโชว์เขาแล้วถึงร้องประโยคสุดท้าย

“ฉันทอดสะพานให้แล้วว วว~”

ชายหนุ่มกัดฟันกรอดพยายามไม่มองไม่สนใจหญิงสาวที่ดี๊ด๊าไม่หยุดตั้งแต่ให้นามบัตรนั้นมา ทว่าดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไร เพราะเจ้าหล่อนยังร้องเพลงราวกับจะเกี๊ยวเจ้าของนามบัตรไม่เลิก สุดท้ายคนขับเช่นปุริมก็ทนไม่ไหว ครั้นเขามองเห็นป้ายไฟสีชมพูข้างทางก็รีบตีไฟเลี้ยวหมุนพวงมาลัยทันที และเพราะแรงเหวี่ยงอย่างรุนแรงราวกับต้องการจะทำโทษคนสะบัดหัวไม่หยุดนั้นเอง ทำให้ตรีประดับผู้ไม่ทันตั้งตัว หัวโขกโบกเข้ากับคอนโซนหน้ารถอย่างรุนแรง

‘โป๊ก!’

“โอ๊ย! ปุณณ์แกขับรถภาษาอะไรเนี้ย!”

“...เอานามบัตรนั้นมาให้ฉัน”

ตรีประดับยกมือลูบหัวปอยๆ ก่อนจะหันมองคนพูด ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าเอาจริงของอีกฝ่าย ปลายนิ้วมือที่ถือนามบัตรขอบทองไว้ก็รีบกำแน่นไม่ยินยอมยกให้

“ไม่! ฉันขอ!”

“ไม่ได้ ฉันต้องใช้เบอร์เขานัดออกมาเคลีย์เรื่องประกัน”

ตรีประดับตาลุกวาวทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘นัดออกมา’

“เดี๋ยวฉันโทรเอง! ฉันจะนัดเขาออกมาเอง ฉันจะเป็นธุระให้แก!”

ปุริมเขม่งมองตรีประดับที่ถอยล้นไปติดประตูรถ เขาไม่คิดยื้อแย่งเอามา เพียงแต่พูดสั้นๆแล้วทำท่าจะขับรถเข้าไปในซอยๆ หนึ่ง

“ดี...ในเมื่อแกอยากท้าทายฉัน”

ตรีประดับมองการกระทำของปุริมอย่างไม่เข้าใจ ครั้นเห็นว่าเขากำลังจะเลี้ยวรถเข้าไปในซอยๆ หนึ่ง ซ้ำซอยนั้งยังมีป้ายไฟสีชมพูรูปหัวใจกระพริบ เขียนอักษรภาษาอังกฤษว่า Love Hotel คนดึงดันจะไม่ให้ก็เบิกตาโตอย่างตกใจ ถลาไปยั้งพวงมาลัยในมือปุริมเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“อ๊าย! นั้นแกจะทำอะไร!?”

“ย้อนความหลัง” ชายหนุ่มพูดหน้าตาย

“กรี๊ด ย้อนกับผีแกน่ะสิ ฉันไม่ย้อนกับแกหรอก!”

“งั้นก็ส่งนามบัตรนั้นมา”

“ไม่! ”

“ก็ดี”

ปุริมพยักหน้ารับ เขาด้านแรงจากมือของตรีประดับ หักเลี้ยวพวงมาลัยแล้วล้นกระจกลงคุยกับพนักงานต้อนรับด้านหน้า

“3 ชั่วโมง”

“กรี๊ดดดดหยุดนะ 3 ชั่วโมงอะไรของแก ฉันไม่เข้าม่านรูดกับแกนะ!”

“นามบัตร”

ตรีประดับผู้ลนลานรีบยัดนามบัตรที่โดนเธอขยำจนเปียดเหงื่อไปให้ใส่มือของปุริม ก่อนเธอจะมองเขาอย่างระแวง แน่นอนว่าไม่กล้าเปิดเพลงหรือร้องเพลงยั่วโมโหคนขับอีกเลยต่อจากนั้น

“ปริม”

ปุริมที่ขับย้อนกลับออกมาจากซอยม่านรูดในที่สุดก็เอ่ยขึ้น

ตรีประดับมองท่าทีของคนเงียบอย่างกลัวๆ ก็ใครจะไม่กลัว จู่ๆหมอนี้ก็จะปล้ำเธอ ไอ้ผีบ้า!

“อะ...อะไร”

หมอหนุ่มหยุดรถเพราะติดไฟแดง ก่อนจะหันเสี้ยวหน้ามองตอบตรีประดับ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มแสนสวยที่หญิงสาวชอบนักชอบหนา จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอด้วยอารมณ์หลากหลายที่บรรยายออกมาไม่ได้

“อีกสามเดือน...ฉันจะเรียนจบแล้วนะ”

พูดแค่นั้นหมอหนุ่มก็ขับต่อไป ไม่ลืมเอื้อมมือเปิดเพลงบนรถ

ตรีประดับผู้ยังถอยล่นหลังติดอยู่ที่ประตูมองชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ พลันนั้นคำพูดของเธอที่เคยพูดไว้เมื่อนานมาแล้วก็ดังขึ้นในหัวราวกับสมองต้องการจะยำให้จำได้

 

“พูดไรวะแมงโม้บินหึ่งไปหมด! ฉันว่าแกเอาเวลาพรำบอกว่าจะดูแลฉัน กลับไปตั้งใจเรียนให้มันจบก่อนเถอ!! เพราะผู้ชายที่เรียนยังเรียนไม่จบ จะเอาปัญญาที่ไหนมาดูแลฉัน อีกอย่างคนที่ดีแต่พูด! ปริม! ปริม! ปริม! พูดได้แค่นี้แต่ไม่คิดทำอะไรซักอย่าง! ฉันขี้เกียดฟังจริงๆ วะ! บอกตรงๆ ว่ามันน่ารำคาญ!”

 

“อ๊ะ!”

หญิงสาวอุทานออกมาคำหนึ่งเมื่อนึกสิ่งที่ปุริมกำลังบอกใบ้ ทว่าเธอกลับทำเป็นตีหน้าเนียนครั้นปุริมหันมามอง

เสหลบ ต้องเสหลบ!

ตรีประดับแสร้งทำเป็นหันมองออกนอกหน้าต่างรถ ทว่าสองหูกลับยังคงได้ยินเสียงเพลงที่ปุริมเปิด มันเป็นเพลงบางระจันของน้าแอ๊ดคาราวบาว ทำนองเพลงอยู่ในช่วงลั่นกลองศึก และนั้นทำให้เธอสงสัยว่าทำไมเขาต้องเลือกเปิดเพลงนี้!

ไม่ใช่จะประกาศกลายๆ ว่าจะทำศึกกับใครหรอกน้ะ?

เธอคิดก่อนจะเหลือบตามองปุริมที่ใบหน้ายังนิ่งอยู่แบบเดิม และท่าทีนั้นยิ่งส่งให้คนหล่อเหลาในชุดสูทร ดูหล่อเหล่ากว่าเดิมเป็นเท่าทวี

‘เพื่อผองเพื่อนกูจะสู้หลังชนฝาาาา! เพื่อลูกเมียกูจะสู้สุดใจกล้าาาาาาา!!”

ดะเดี๋ยว แล้วทำไมตาบ้านั้นต้องทำหน้าจริงจังตอนเพลงบรรเลงมาถึงท่อน ‘เพื่อลูกเมียกูจะสู้สุดใจกล้า’ ด้วยล่ะ นี้เขามีนัยยะอะไรแอบแฝงหรือเปล่าเนี้ยยยย

 




 

ปุริมขับมาส่งตรีประดับที่บ้าน และโดยไม่ต้องรอให้รถจอดสนิท หญิงสาวผู้กระสันอยากออกจากรถให้พ้นรัศมีของคนข้างกาย ก็รีบเปิดประตูวิ่งพรวดลงไปก่อนเลย!

“พ่อจ๋าช่วยปริมด้วยยยยย! พ่ออออ!!!”

เสียงตะโกนโวยวายราวกับมีเหตุร้ายทำให้ไฟของบ้านทั้งสองหลังเปิดพรึ่บพรับพร้อมๆ กัน ก่อนร่างของผกายฤทธิ์ในชุดโสร่งสีน้ำเงินเสื้อยืดขาวจะวิ่งออกมาด้านนอก ลูกซองในมือพร้อม! กระสุนก็ใส่ไว้พร้อม!

“เกิดอะไรขึ้นไอ้หนู! ใครทำอะไร!?”

เสียงที่ถามกลับอย่างเอาเรื่องเอาราวทำให้อรุนรำไพที่เดินกึ่งวิ่งออกมาจากบ้านของตัวเองพร้อมไกรราชรีบยกมือขึ้นทาบอก

ตรีประดับรีบถลาเข้าหาบิดาราวกับเจอที่พึ่ง เธอคล้องแขนผกายฤทธิ์ ใช้กายสูงใหญ่ของคนเป็นพ่อซึ่งปะแป้งเย็นไว้เต็มหน้าหลบกายจากไอ้ผีบ้าที่พึ่งก้าวลงมาจากรถ

“ไอ้หมอปุณณ์มันจะปล้ำหนูพ่อ! พ่อยิ่งมันเลย เอาปืนยิงกรอกปากมันเลยพ่อ!”

ผกายฤทธิ์ที่ได้ยินลูกสาวพูดทุกอย่างอย่างชัดเจนเบิกตากว้างก่อนจะยกกระบอกปืนขึ้นหมายจะยิงกระบาลหมอหนุ่ม แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะลั่นไก ทว่าหากหมอหนุ่มเป็นคนอื่นละก็ ไม่แน่

“นี้มันเรื่องอะไรกันตาปุณณ์ ปล้ำอะไรกันหะลูก?”

อรุนรำไพร้องถามบุตรชายขณะเดินเข้าไปใกล้ ทว่าปุริมกลับเอาแต่จ้องตรีประดับ เขาจ้องอยู่นานก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“ไม่ต้องเสียแรงขนาดนั้นหรอก เพราะเมื่อ 10 ปีก่อนฉันยังจำได้ทุกฉากทุกตอนไม่ได้ลืม ยังไม่คิดย้ำอะไรตอนนี้”

ตรีประดับขนลุกซู่ยามได้ยินอีกฝ่ายเอ่ย ทว่าคนที่พูดตัดความเงียบคือบุพการีของเธอที่กำลังทำหน้าไม่เข้าใจขณะมองปุริม

“10 ปีก่อน?”

“ครับคุณลง...10 ปีก่อนทั้งภาพทั้งเสียงผมยังจำได้ดี” ปุริมว่าก่อนจะหันสายตากลับมาที่ตรีประดับอีกครั้ง “โดนเฉพาะพวกภาพโทนสีเนื้อ...ยังติดตาผมอยู่เลย”

อ้ากกกกกก ไอ้หมอผีบ้า!

แกพูดอะไร!

พูดอะไรออกมาาาาาา!!!!

 

 

 

 

----------------------------------------------------

คืออออ สรุปไม่มีใครอยู่ทีมพระเอกฉันแล้ว!? ทั้งที่หมอปุณณ์ก็เป็นเด็กดีล้าว ทั้งที่เขาก็เชื่อฟังมาดามเถื่อนของพวกแกทุกๆอย่างง พวกแกยังไม่พอใจอี๊ก ยังแช่งเขา ยังไปเชียร์พ่อเผาเงินเผาทอง!? พวกแกต้องการอัลไล๊! // ปาดน้ำตายกมือปิดปาก 
ต่อไปหมอมันเริ่มแล้วนะ! มันเริ่มรู้สึกแล้วว่ามาดามเอาจริงกับตัวตายตัวแทนคนนี้ หึหึ หมอมีดิ้น จากที่นิ่งก็นิ่งไม่ได้ ก็ใครมันจะไปยอม อุสาทำตัวดีอยู่ในร่องในรอยมา 10 กว่าปี จู่ๆจะไม่ได้เมียคืน?
จู่ๆเมียจะไปแต่งกับคนอื่น?
มันจะหยาบกันเกินไปล้าววว!!!



 
 
*ประกาศเปลี่ยนชื่อไอ้ตัวจี๊ด จากเอวารินเป็นพราวระยับ
น้องสาวฝาแฝดของพริบพันดาว พริบพันดาว กับ พราวระยัย โอเค้น้ะ? >_<

ภาคต่อของ พริบพันดาว กับ พราวระยับ (ตัวจี๊ด) อยู่เล่มเดียวกันน้า ลิ้งนิยายจ้า >> ป๊ะป๋าขนตางอน

---------------------------------------

ขอบคุณที่ปลุก 555 เตรียมตัวดูหมอหึง
หึงเงียบ เอ๊ะ มันยังไง?
เม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยน้า เมื่อคืนไม่ไหวเจ้งๆ T_T

Maenang_Nutt : อ๊ายยย มาตามนัดโน๊ะ >_<
ดอกมะลิบาน : น้องจะโดดลงไปเอง หรือจะให้พวกพี่ถีบคะ? (พวกเราแค้นอะไรมันนักหนาวะแก กร๊ากกก)
Suthida Ukham : ทำดีมาก วนไปให้กระดาษเปื่อย
__dA : ย๊างงง นี้มันแค่เริ่มต้นนนน เดียวกลางๆมีเจ็บกว่านี้ บอกแล้วนางเอกเรื่องนี้ไม่มี มีแต่นางร้ายที่พระเอกหลงรักกกก จบปะ?
coonX3 : อะไร้ หมออุสาไม่หันไปมองมิ้ม แต่มองสีลิปมาดามแล้วนะ หมอทำดีล้าวว หมอจะไม่ดื้อล้าววว
blue_memory : ได้เบยย วันนี้อัพยาว ไม่ขี้ไม่เยี่ยว กร๊ากกกก
aatt112233 : ขอบคุณค่าาา ฝากเป็นกำลังใจด้วยน้าา
Loveyou Nuunoy : ตื่นแล้วข่ะแม่ข๋าาา
111 : ตื่นแล้ววว เมื่อคืนโคลนพอกหน้ามันไหลเข้าตา ง่วงเลออ 
Aimmy_ka  : บอกแล้วอย่าให้มาดามอาละวาดดด
ChaowEva : ถีบมันให้ตกน้ำไปทั้งคู่!
dokphai33 : เดี๋ยวหมอปุณณ์จะเปิดเพลงบางระจัน ห๊ะ!?
Ning : ใจเย็นๆซี่ แต่งไปอัพไปนาาา
While Star : ดีลบ่อขี้ เดียวจัดบ่อให้น้องมิ้มโดดดีกว่า โดดลงไป! จะโดดหรือจะให้พวกพี่ประทานถีบค่ะน้อง!?
noeynubthong : บุกมานอนเป็นเพื่อนกันล่ะเสะ ห้องฉันแอร์เย็นนา หลับลึกเลย หลับลึ๊กกกก
ผู้เสพความเจ็บปวด : ตื่นล้าวววววว กินข้าวล้าววววว
Saimai Teksuwan : ให้เป็นหน้าที่ของเฌอ นอนรออย่างเดียวพอ เดี๋ยวเฌอจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบให้ หึหึ
yingkumsub : ตื่นล้าวย๊ะ ขอบคุณคร่าาา
Nickyrevel : มาแล้วๆๆ อย่าลบืมหาข้าวกินนาา
khwan@pat : มาแล้วๆๆ พร้อมยางงง
Mei Kagamine Len  : ตื่นแล้วน้า เตรียมตัวววว
KunG_GG : ได้ซี่ วันนี้อัพยาวว
Gift0707 : มาเลี้ยวๆๆ
Khunjang : ช้านตื่นสายยยยยยย แงง
kanokradaparima : มันแค่กลางเรื๊องงงง ใจเย็นก่อนเดียวน้องมิ้มตกใจ หึหึ
เดี๋ยวมาตอบค่อ จะคุยอะไรเม้นไว้หน้าา ^_^


ฝากเพจด้วยจ้า จะแจ้งอัพนิยาย + ลง NC ในนั้นน้า
เข้าไปคุยเล่น ด่าเฌอมา นินทาเฌอมาได้
กราบเรียนเชิญทู้กท่านจ้า (มาเด้ถ้าแน่จริง! ) คลิ๊ก! >>  
เพจเฌอมา <<


 



 

__________________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ
นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 216 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,240 ความคิดเห็น

  1. #12585 E_eSpresSo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 13:30
    งงเวลานิดนึงคะ เลิกกัน 10 ปี แล้วตอนอยู่ปี 1 พระเอกยังไม่จบอีกหรอคะ?
    #12,585
    1
  2. #12135 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 17:48
    ยังไงก็ทีมพี่เหมือนเดิมค่ะ คนที่ผิดพลาดแล้วไม่ทำผิดอีกนั้นคือสิ่งที่ควรยกโทษให้ค่ะ แต่ตอนนี้ขำ555
    #12,135
    0
  3. #7985 sophit28 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 00:16
    ชอบบบบบบอ่ะ
    #7,985
    0
  4. #7848 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 09:05
    ไม่รอด เเน่ ปริม หึหึหึ
    #7,848
    0
  5. #7265 BB oi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 20:23
    แอบสงสารหมอปุณณ์
    #7,265
    0
  6. #6264 princesalonez (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 16:25
    เกลียดการทอดสะพาน555
    #6,264
    0
  7. #6069 Opor (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 20:59
    - Love hotel นี้มันคุ้นๆนะได้ข่าวว่ามีหม่อมของวังหนึ่งชอบแบบเวทีมวยด้วยนี่น่า หึหึ
    #6,069
    0
  8. #5925 fifa#lala (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 21:38
    เขาเรียนหมอกัน10ปีเลยเหรอ
    #5,925
    1
    • #5925-1 0911519168(จากตอนที่ 15)
      19 สิงหาคม 2560 / 15:58
      ถ้าต้องทำงานใช้ทุน 2-3ปี แล้วค่อยไปต่อเฉพาะทางอีกสองปีก็ถึงนะคะ
      #5925-1
  9. #5867 CHOO56162 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 13:22
    นางมาดามนี่มันร้าย
    #5,867
    0
  10. #5549 zaran (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 03:42
    หมอปุณของป้าาาาา ถถถถถถถถถ ก่อนจะได้ทำลูกกลัวปืนพ่อตาลั้นเหลือเกินลูกจ๋า T T
    #5,549
    0
  11. #4647 I:AM XXI (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 20:17
    อือหื้อ งานนี้มีปืนลั่น
    #4,647
    0
  12. #4646 I:AM XXI (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 20:17
    อือหื้อ งานนี้มีปืนลั่น
    #4,646
    0
  13. #4379 Mali28-2555 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 12:55
    5555 สมน้ำหน้าหมอปุณณ์
    #4,379
    0
  14. #4317 9namfon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 18:15
    5555 มาดามเอ้ย
    #4,317
    0
  15. #4155 Tang Premwadee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 21:45
    กรี๊ดดดด #ทีมหมอปุณค่ะ
    #4,155
    0
  16. #3971 มูตี้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 12:15
    ^______^
    #3,971
    0
  17. #3026 ผ่องจ้า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 21:59
    อยู่นะคะ อยู่ข้างหมอปุณ สงสาร อุตส่าห์คอยมาตั้งนาน ทำตามที่นางบอก เชียร์ให้หมอหึง และจับปล้ำเลย(จูบสักทีให้นางเลิกบ้าซะที)
    #3,026
    0
  18. #2924 kpumja (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 16:08
    ใช่ค่ะ เห็นด้วยและทั้งรักทั้งเกลียด
    #2,924
    0
  19. #2910 nunjaa111 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 12:59
    หมอผีบ้า 555
    #2,910
    0
  20. #2831 miNAMizu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 00:51
    ปุณณ์ พูดงี้ต่อหน้าคุณลุงเดี๋ยวก็ได้ลูกปืนแทนลูกสาวหรอก. 555+
    #2,831
    0
  21. #2815 Bfern_Empty (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:46
    เชียร์คุณเผาเงินเผาทองค่ะ!! ยังเกลียดหมอไม่หายจากตอนนั้น55555 หมั่นไส้หมออยู่แล้ว แถมยังมีอิหมอมิ้มมาอีก โอ้โหววว เกลียด x2 ไปอีก #อินจัดๆ555555
    #2,815
    0
  22. #2795 Atom:) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:06
    โอ้ยยยมาดามม5555/_หมอหึงหมอน่ารักเเต่ก็ยังไม่ทีมหมอขัดใจน้องรหัสหมออะ :( 555555
    #2,795
    0
  23. #2783 Filmyfimily (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 20:19
    ยังอยู่ข้างหมออยู่นะ
    #2,783
    0
  24. #2766 ขิม ทอง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 17:39
    ต่อเถอะ กราบบบบ
    #2,766
    0
  25. #2751 loukwah (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 16:12
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก 555

    #2,751
    0