มาดามคานทอง (สนพ.พิมพ์คำ พิมพ์ครั้งที่ 8)

ตอนที่ 13 : Chapter 13 : อดีต (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    18 เม.ย. 60


ตอบคอมเม้นด้านล่างจ้า
กำลังทยอยตอบน้าา ชวนช้านคุยได้ๆๆ ^^
















หมอมิ้ม



 


บทที่ 13 : อดีต
ด้านนอกห้องจัดเลี้ยงที่ครึกครื้นไปด้วยแขกหรื่อ
คือสวนสวยและลานระเบียงกว้างซึ่งยื่นยาวออกไปยังริมแม่น้ำเจ้าพระยา ฝากฝั่งข้างนู้นคือวิวไฟกลางคืนสีนวลตาห้อยระหย้าเป็นคลื่นขึ้นลงตลอดแนวฝั่ง เรือหางยาวลำน้อยใหญ่แล่นผ่านไปมาเป็นระยะ นำพาให้แม่น้ำสายกว้างเกิดคลื่นกระเซ็นส่งเสียงราวกับท้องทะเลมากกว่าจะเป็นแม่น้ำสายหลักของเมืองหลวงเช่นกรุงเทพมหานคร ความงดงามในยามค่ำคืน ณ สถานที่แห่งนี้สมควรมีไว้ให้คนไทยทุกคนได้เชยชม ทว่าวันนี้เวลานี้กลับมีหญิงสาวเพียงคนเดียวได้ครอบครองทัศนียภาพแสนสงบแต่กลับเต็มไปด้วยมนขลัง

ตรีประดับถอนหายใจขณะหมุนแก้วไวน์ในมือไปมา เธอสารภาพว่าตนไม่ได้อินกับภาพบรรยากาศตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย นั้นเพราะคนคิดเยอะยังวนเวียนแต่กับเรื่องของผู้ชายคนหนึ่ง

ผู้ชายที่เธอเองขอสารภาพจากใจว่าเขาเป็นรักแรก...และรักเดียวตลอดมา

หญิงสาวคิดพลางนึกย้อนไปถึงความรักของเธอและปุริม ทั้งสองคบกันตั้งแต่มอปลายและทุกอย่างดูไปได้ดีกระทั่งเอ็นติดมหาลัยคนละแห่งและคนละคณะ ตัวเธอเรียนในกรุงเทพส่วนปุริมกลับต้องไปเรียนแพทย์ไกลถึงศาลายา ด้วยระยะทางและต้องใช้สมาธิในการอ่านหนังสือเขาจึงจำเป็นต้องอยู่หอ นั้นคือความเปลี่ยนแปลงแรกที่เกิดขึ้น คนสองคนที่ปกติเจอหน้ากันทุกวัน อยู่ด้วยกันทุกๆ วันกลับได้เจอกันน้อยลง ซ้ำปุริมยังเรียนหนัก เวลาที่ติดต่อมาหรือคุยแชทซักนิดก็หายไปด้วย แต่เธอและเขาต่างเข้าใจ ถึงเธอจะเอาแต่ใจแต่ก็เข้าใจว่านั้นคือหน้าที่ นั้นคืออนาคต เพราะจะให้เขาอดนอนเพื่อตื่นมาคุยกับเธอ หรือขาดเรียนเพื่อให้มีเวลาอยู่กับเธอมากขึ้น คนอย่างตรีประดับก็ไม่คิดทำเหมือนกัน ส่วนปุริมยิ่งเข้าใจในตัวเธอกว่าใคร เขาเข้าใจว่าเธออยู่ตรงนี้ ใช้ชีวิตแบบเดิม ไปเรียน กลับมานอนบ้านเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือไม่มีปุริมอยู่ด้วยแล้ว เขาทราบดีว่าเธอย่อมรู้สึกถึงสิ่งที่เปลี่ยนไป เพราะอย่างนั้นแม้เธอจะแสดงอาการน้อยใจ ชวนทะเลาะ หรือเรียกร้องความสนใจในบางครั้ง ตัวหมอหนุ่มจึงไม่เคยโกรธ และเพราะความเข้าใจกันและกันนั้นเอง ทำให้ความรักระยะทางไกลของคนทั้งคู่สามารถผ่านพ้นปีแรกของชีวิตมหาลัยไปได้อย่างราบรื่น

ทว่าอุปสรรคไม่ได้หมดเพียงเท่านั้น เพราะทันทีที่ปุริมมีน้องรหัสตามทำเนียมของพี่ปีสอง บททดสอบความรักของจริงถึงเริ่มต้นขึ้น

“อ่อ ไอ้ปุณณ์มันไม่อยู่หอหรอก เห็นว่าไปส่งน้องมิ้มที่บ้านน่ะ”

นั้นคือครั้งแรกที่ตรีประดับได้ยินชื่อน้องรหัสของปุริม ซ้ำยังรู้จักจากการบอกเล่าของเพื่อนร่วมคณะไม่ใช่จากปากเขา ตอนนั้นตรีประดับคิดว่าที่ปุริมไม่บอกว่าน้องรหัสเป็นผู้หญิงซ้ำยังเป็นดาวรุ่น คงเพราะชายหนุ่มไม่อยากให้เธอคิดมากหรือเกิดอาการหึงคลั่งขึ้นมา เธอเข้าใจนะ

ใช่ เธอบอกตัวเองในตอนนั้นว่าเธอเข้าใจ

แต่ดูเหมือนน้องมิ้มคนดีจะอยากแสดงตัวว่าชีวิตปุริมมีเธอวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เสียเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นในรูปถ่ายกิจกรรมของคณะ หรือรูปตอนออกค่าย ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยงส่งอาจารย์ของปุริมในวัยเกษียณ หรืองานวันเกิดเพื่อนร่วมคณะที่สนิทกัน ทุกๆที่ที่มีปุริม ข้างกายนั้นต้องมีน้องมิ้ม

แล้วถามหน่อยเถอะ ว่าแฟนตัวจริงที่เป็นคนโมโหร้าย เป็นคนได้อย่างใจและมีคนโอ๋มากที่สุดในโลก จะยังเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างอยู่ไหม?

หากพูดกันตามความจริง หากมองตามนิสัยและความเอาแต่ใจของเธอ ใครๆ คงคิดว่าเธอต้องอาละวาด ต้องตามไปตบรุ่นน้องคนดี กระชากลากถูแล้วกระทืบซ้ำ

แต่เฮ้! ตรีประดับในตนนั้นกลับไม่เป็นอย่างนั้นเลย สิ่งที่เธอทำได้คือนั่งร้องไห้

ใช่เธอเสียใจ ใจคิดไปต่างๆ นาๆ ปุริมจะทราบไหมว่าเธอรู้เรื่องรุ่นน้องที่ชอบกอดแขนเขาถ่ายรูปคนนั้นแล้ว เขาจะรู้ไหมว่าเธอหึงเธอหวงแค่ไหนเวลาที่เขาหายไปและไม่มีสัญญาณใดๆ ตอบกลับมาจากจอโทรศัพท์ เธอที่เข้าใจเขา พยายามถนอมความรักของเราสองคน พยายามไม่แสดงอาการ พยายามให้เขาสบายใจและมีสมาธิกับเรื่องเรียน เขาจะรู้ไหมว่าเธอทรมานกันการพยายามเข้าใจนั้นเหลือเกิน และสุดท้ายเขาจะรู้ไหม

ว่าแฟนของเขา คนที่เมื่อก่อนเคยเข้าใจว่าเขาต้องหายไปบ้างเพราะเรียนหนัก ตอนนี้กลับไม่เข้าใจแล้ว เธอไม่เข้าใจทุกๆ อย่าง เพราะคิดอยู่ในใจตลอดเวลา ว่าเขาอาจใช้เวลาที่หายไปเหล่านั้น...อยู่กับน้องมิ้ม

เธอค้นพบว่าแท้จริงแล้วตัวเองเป็นคนขี้ขลาด ตรีประดับเก่งทุกเรื่องก็จริง เป็นดาวคณะ เป็นประธานรุ่นก็จริง แต่กลับหวาดกลัวที่จะถามเรื่องน้องมิ้ม หวาดกลัวที่จะได้ยินว่าน้องมิ้มคือใคร และมีความพิเศษอย่างไร สุดท้ายเธอที่ยังเด็กเลือกที่จะใช้วิธีโง่ๆ อย่างใช้ร่างกายยื้อความรัก เธอมอบสิ่งที่สำคัญที่สุดของความเป็นลูกผู้หญิงให้ปุริมอย่างง่ายดายและเขาเองก็รับมันไว้อย่างเต็มใจ ชั่วขณะนั้นที่เธอและเขาสัมผัสกัน เธอพบว่าเธอได้เจอเขาอีกครั้ง

ได้เจอปุริมคนนั้น คนที่เป็นคนรักของเธอจริงๆ

ทว่าชั่วปริบตาเดียวที่รอยสัมผัสยังไม่ทันจางหาย แค่เพียงเสียงโทรศัพท์กริ่งเดียวโทรมาบอกข่าวเรื่องน้องมิ้มคนดีจู่ๆ ก็จ่มน้ำกระทันหัน แค่นั้นปุริมก็ทิ้งเธอเอาไว้แล้วออกจากห้องไป เขาบอกเพียงว่าเขาจะกลับมา ให้รอเขาก่อนนะ เขาจะรีบกลับมา

แต่คืนนั้นทั้งคืน...เขาไม่กลับมาอีกเลย

ตรีประดับจำไม่ได้ว่าในตอนนั้นเธอรู้สึกอย่างไร สิ่งสำคัญได้ให้เขาไปแล้ว ร่างกายเปลือยเปล่าไร้การปกปิดนี้อย่างไรคือหลักฐาน แล้วเขาเล่าเขาไปอยู่ที่ไหน?

แล้ว...เธอทำทุกอย่างนี้ไปเพื่ออะไรกัน

เธอรอปุริมกระทั้งสิบโมงเช้า นั่งอยู่อย่างนั้นในสภาพที่มีเพียงผ้าห่มพันกายไว้เพียงผืนเดียว เมื่อสุดท้ายทราบแก่ใจว่าเขาคงไม่กลับมา เธอจึงลุกขึ้นแต่งตัวแล้วออกจากหอของเขา

เธอไม่เคยกลับไปที่นั้นอีกเลย

ปุริมโทรหาเธอหลายสายแต่เธอไม่รับ เธอไม่รู้จะพูดอะไร เพราะความรู้สึกในใจมันมีมากมายเหลือเกิน เธอเรียบเรียงมันออกมาเป็นประโยคไม่ได้ ผ่านไปอย่างนั้นสองวัน สุดท้ายเธอก็ได้พบปุริมคนรักของตัวเองในวันศุกร์ ซึ่งเป็นวันกลับบ้าน

“เราเลิกกันเถอะ”

นั้นคือคำพูดแรกที่เธอพูดเมื่อเจอปุริม ทว่าเขากลับนิ่งงัน สายตาไม่เข้าใจและมากมายไปด้วยคำถาม ในตอนนั้นเธอจำได้ว่าเธอหัวเราะ ไม่ใช่หัวเราะปุริม แต่หัวเราะตัวเอง เธอรู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพชจริงๆ

“ฉันว่าเราควรเป็นเพื่อนกันมากกว่า”

“...ทำไม”

“ถามอย่างกับว่าแกไม่อยากเลิกกับฉันงั้นแหละ”

“ฉันไม่เข้าใจ”

ในตอนนั้นเธอมองเขา ดวงตาแบบนี้ จมูกแบบนี้ ปากแบบนี้ ทรงหน้าแบบนี้ ตั้งใจจะมองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหันหลังไปและไม่เลี้ยวกลับมามองอีก ทว่าจุดหนึ่งในใจเธอตะโกนบอก ว่าสิ่งที่สงสัยทำไมถึงกลัวที่จะถาม ก็ในเมื่ออย่างไรต้องเสียเขาอยู่แล้ว แล้วเธอยังต้องหวาดกลัวคำตอบไปอีกทำไม?

“ปุณณ์...หมอมิ้มคือใครเหรอ”

“มิ้ม...คือน้องรหัส”

ปุริมอธิบายอย่างงงงวยก่อนจะเบิกตาโตแล้วรีบอธิบายต่อ

“ไม่ใช่อย่างที่แกคิดนะปริม! น้องมิ้มเป็นรุ่นน้องของฉัน! เป็นสายรหัส! เป็น!”

“แกรักมิ้มไปแล้วหรือยัง?”

ปุริมชะงักไปเมื่อเจอคำถามของเธอ และนี้ไงคือคำตอบที่เธอหวาดกลัวมาตลอด ซึ่งพอพบมันเข้าจริงๆ เธอกลับรู้สึกว่ามันก็ไม่ได้น่าหวาดกลัวเท่าไรเลย

ทำไมน่ะเหรอ...อาจเพราะเธอดูออกตั้งแต่แรกอย่างไรล่ะ

“ปริม ฉัน”

“ฉันรู้จักแกมาทั้งชีวิตนะปุณณ์ แค่แกเปลี่ยนไปแม้แต่นิดฉันก็รู้”

เขาเงียบ จ้องมองเธอด้วยสายตาสับสน สุดท้ายก้มหน้าลงแล้วเอ่ยประโยคตัดขั่วหัวใจ

“ฉันขอโทษ...ฉันยอมรับว่า...อาจเขวไป”

เมื่อปุริมเลือกที่จะพูดความจริง ตัวเธอเองกลับสามารถครองสติได้

“มิ้มเหมือนน้องปรายมากปริม ทำให้ฉันรู้สึกผิดและอยากดูแลเขา ”

นั้นเองสินะคือจุดเริ่มต้น เพราะหญิงสาวคนนั้นมีใบหน้าคล้ายน้องปราย น้องสาวของปุริมที่จมน้ำตายไปเมื่อนานมาแล้ว ที่สำคัญสาเหตุยังมาจากตัวเขา เขาถึงโทษตัวเองมาจนทุกวันนี้

แต่จะพูดให้ดูมีเหตุผลยังไงก็เปล่าประโยชน์ เพราะความเอ็นดูนั้นได้กลายเป็นความรู้สึกอื่นไปแล้ว

แล้วอย่างนี้จะโทษใครดี?...คงต้องโทษตัวเธอเองละมั่ง ก็คนสองคนมีความรู้สึกดีให้กัน เขาสองคนจะผิดได้ยังไง

“งั้นก็คงสมควรแล้วที่เราต้องเลิกกัน”

“ไม่ปริม ฉันยอมรับว่าเขว ฉันแค่เขวไป แต่ฉันไม่ได้...”

“แกรู้ไหมว่าสำหรับฉันแกสำคัญเทียบเท่ากับอะไร”

เธอไม่ฟังเขาพูดจนจบแต่กลับเอ่ยตัดอย่างไม่ต้องการฟัง

“แกเป็นเหมือนพี่ชายฉัน เป็นครอบครัวของฉัน แค่เห็นแกฉันก็รู้สึกสบายใจ รู้สึกปลอดภัยว่ามีแกอยู่ใครหน้าไหนก็มาทำร้ายฉันไม่ได้ เราสองคนโตมาด้วยกัน แม่ของแกพ่อของแกก็เหมือนเป็นพ่อแม่ฉัน ฉันถึงไม่อยากเกลียดแก ไม่อยากให้ความรู้สึกดีๆ ระหว่างครอบครัวเราค่อยๆ หมดลงเพราะเรื่องรักบ้าบอ”

“ปริม...”

“ฉันไม่สามารถบอกแกได้ว่าฉันไม่พอใจ ไม่สามารถบอกได้ว่าอย่าไปงานไหนๆ ที่มีผู้หญิงคนนั้น สิ่งที่ฉันทำได้คือทนและปล่อยให้มันผ่านไป โดยที่ทุกวันฉันไม่รู้เลยว่าคนรักของฉันนอกใจฉันไปหรือยัง”

“...”

“แกบอกว่ารู้สึกผิดเพราะมิ้มหน้าเหมือนน้องปราย แต่ฉันคงยังโตไม่พอที่จะเข้าใจเหตุผล ทั้งที่ฉันพยายามบอกตัวเองว่าฉันเข้าใจ เข้าใจเหมือนตอนที่แกหายไปเพราะอ่านหนังสือสอบ เข้าใจเหมือนตอนที่แกต้องไปส่งมิ้มที่บ้าน ฉันบอกให้ตัวเองเข้าใจแกหมดทุกอย่าง แต่ข้างในมันกลับไม่เข้าใจเลย ฉันยอมให้ครั้งแรกกับแกทั้งที่รู้ว่าแกไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ฉันแค่คิดแบบคนโง่ว่าสิ่งนั้นอาจรั้งคนรักตัวเองได้ แต่แกกลับทิ้งฉันไว้อย่างนั้น แกวิ่งแจ้นไปหาเขา ปล่อยให้ฉันนั่งรอแกกลับมา ปล่อยให้ฉันถามตัวเองเป็นพันๆครั้งว่า…ฉันยอมแกทำไม”

“ปริม มิ้มเขา”

“ฉันรู้ว่าแกมีเหตุผลเสมอปุณณ์ แต่คนโง่อย่างฉันไม่อาจเข้าใจมันได้อีกแล้ว แกไปมีชีวิตของแกเถอะ ไม่ว่าแกจะรักหรือไม่รักมิ้มฉันก็ไม่ขอเข้าใจ ในเมื่อเราสองคนต่างถือเหตุผลของตัวเองเป็นใหญ่ ฉันไม่ยอมเข้าใจแก แกไม่ยอมเข้าใจฉัน ก็หมายความว่าคำว่าเรามันไม่มีอีกแล้ว ความรักจะอยู่ต่อไปได้ยังไง ถ้าคนสองคนไม่เห็นใจกัน"

“...”

แบบนี้อาจจะดีแล้วก็ได้ เพราะตั้งแต่เกิดมาเราก็เจอกันแล้ว สิ่งที่มีให้กันเรียกว่ารักหรือแค่ผูกพันก็ยังแยกไม่ออก บางทีการแยกไปคนละทางอาจจะเป็นทางออกที่ถูกต้องที่สุด เพื่อให้เราได้อยู่กับตัวเอง ได้เจอคนใหม่ ได้รักคนใหม่ เราจะได้รู้ว่าตลอดหลายปีที่คบกันมา...ตกลงแล้วมันใช่ความรักหรือเปล่า

เธอกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังแล้วตั้งใจเดินหนี ทว่าปุริมกลับเร็วกว่า เขาตามมาคว้าแขนเพื่อหยุดเธอ

ปริม อย่าทำแบบนี้เลย

ปุริมกล่าวด้วยเสียงเบาหวิวราวกับสายลม ทว่าคำพูดนั้น การยื้อเธอไว้อย่างนั้น กลับทำให้ในใจยิ่งเจ็บ ยิ่งน้อยใจ และสุดท้ายยิ่งโมโห

ทั้งที่เธอต้องการจะจบเพื่อให้เรามีคำว่าคนในครอบครัวเหลืออยู่ แต่ปุริมกลับพยายามคงมันไว้ ความอึดอัด ทรมานแทบแด้ดิ้นในใจเธอตอนนี้ เขากลับอยากให้มันย้ำอยู่ในเธอ ไม่ต้องการให้เธอก้าวผ่านมันไป เขาช่างเห็นแก่ตัวเหลือเกิน!

หมายความว่ายังไง? แกจะให้ฉันทนเหรอ ทั้งที่สิ่งที่แกทำไม่มีผู้หญิงที่ไหนอภัยให้ได้ แต่ฉันกลับยังพยายามรักษาแกไว้ เลิกกันในฐานะคนรัก แต่แกยังเป็นเพื่อนเป็นครอบครัวของฉัน แกไม่พอใจเหรอ แกยังจะขออะไรจากฉันอีกปุณณ์!

ฉันขอโทษ...อย่าเป็นแบบนี้เลย

แกขอฉัน! เรียกร้องเอาจากฉัน! นี้แกคงลืมไปแล้วสินะว่าความจริงแล้วฉันเป็นคนยังไง! ตลอดเวลาที่คบกันมา แกรู้จักฉันจริงๆ หรือเปล่าหะปุณณ์ ไหนบอกสิ! ฉัน! ไอ้ปริมคนนี้! ตกลงแล้วมันนิสัยดีอย่างนั้นเหรอ!"

ก่อนที่แกจะไปเรียนมหาลัย ฉันเป็นแฟนที่นิสัยดีเหรอ? ฉันขี้โมโหแค่ไหน ฉันชอบอาละวาดแค่ไหน จำไม่ได้แล้วหรือไง! แล้วทำไมตอนนี้ฉันถึงกลายเป็นแฟนที่ยอม เป็นแฟนที่เข้าใจในข้อจำกัดของแกทั้งหมด ทำไมแกถึงคิดว่าจะขออะไรจากฉันก็ได้! ทำไม?!”

ปริม

แกไม่เคยรู้ด้วยซ้ำใช่ไหมว่าฉันเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้แกสบายใจ! ฉันยอมลด! ยอมไม่โมโห! ยอมได้เจอหน้าแกแค่วันเสาร์อาทิตย์ก็ได้ ขอแค่แกมีสมาธิเรื่องเรียน ขอแค่ให้การคบกับคนอย่างฉันไม่ทำให้แกเสีย ฉันยอมแกหมดทุกอย่าง แล้วแกล่ะเคยยอมฉันไหม แกเคยถามฉันไหมว่าฉันต้องการอะไรบ้าง!

“...แล้วแกต้องการอะไร

"ฉันเป็นคนขี้หวงปุณณ์! ของของฉันมันก็ต้องเป็นแค่ของของฉัน! ฉันไม่ต้องการแบ่งมันให้กับใครแม้จะเป็นแค่ความเอ็นดู เขว หรือห่...อะไรก็ตามที่หมายความว่าต้องแบ่งให้คนอื่น! แกจะบอกว่าแกไม่ได้รักมิ้ม แต่แกแค่อยากดูแลนังนั้น ฉันขอพูดเลยนะว่า ฉันไม่อนุญาต! ฉันไม่ยอมรับ! ฉันไม่ให้แกยุ่งกับใคร! ไม่ใช่แค่นังเด็กนั้นแต่หมายถึงผู้หญิงทุกคน! แกทำให้ฉันได้ไหมปุณณ์!

“...”

ฉันก็พูดไปอย่างนั้น คนอย่างแกไม่มีวันทำได้หรอก! เพราะอะไรรู้ไหม เพราะแกมันเป็นพ่อสุภาพบุรุษ! เป็นผู้ชายของสาธารณะชน! แสล๋นเสนอหน้าทำดีกับผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว! เอ็นดูเขา! ใส่ใจเขาไปหมด! แต่ผู้หญิงของตัวเองแท้ๆ กลับไม่มีปัญญาดูแล!

เชิญไสหัวไปสะ! อยากจะไปทำดีกับใครก็ไป! แจ้นกลับไปหานังมิ้มอีกสิ! มันอาจกำลังจะจมน้ำตายอีกรอบก็ได้! จะมายืนบื้ออยู่ตรงนี้ทำหอ...อะไร!

“...แล้วฉันจะจำความต้องการของแกเอาไว้ แต่อยากให้แกรู้ ฉันเสียใจจริงๆ ต่อไปนี้ฉันจะดูแล

“พูดไรวะแมงโม้บินหึ่งไปหมด! ฉันว่าแกเอาเวลาพรำบอกว่าจะดูแลฉัน กลับไปตั้งใจเรียนให้มันจบก่อนเถอ!! เพราะผู้ชายที่เรียนยังเรียนไม่จบ จะเอาปัญญาที่ไหนมาดูแลฉัน อีกอย่างคนที่ดีแต่พูด! ปริม! ปริม! ปริม! พูดได้แค่นี้แต่ไม่คิดทำอะไรซักอย่าง! ฉันขี้เกียดฟังจริงๆ วะ! บอกตรงๆ ว่ามันน่ารำคาญ!”

และนั้นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีที่แล้ว ความรักของเธอและปุริมจบลงด้วยการระเบิดอารมณ์อย่างสถุนและรุนแรงเบอร์เก้า (ยังมีสูงกว่านี้) เธอเจ็บชะมัดตอนที่เดินจากเขามา แต่เธอก็เด็ดพอที่จะไม่หันกลับไปมองว่าหน้าของคนโดนถล่มยับกำลังแสดงความรู้สึกอย่างไร

ก็ใครยังจะมีอารมณ์สนอีกล่ะ คนมันโมโหอะเข้าใจไหม เข้าไจอยู่บ่!อีกอย่างหมอนั้นอยากมากระตุ้นอารมณ์เธอเอง ทั้งที่เธอตั้งใจจะจบด้วยดีแท้ๆ

เหอะ! บอกแล้วอย่าให้เจ้อาละวาด!

ซีรี่ย์ : คานทอง
- มาดามคานทอง (ตรีประดับ) :
https://goo.gl/7ypIkO
- ป๊ะป๋าขนตางอน (พริบพันดาว) : https://goo.gl/q6IFiV
- บัลลังก์ดารา (พราวระยับ) : https://goo.gl/9bGChE

 

อยากสอนน้องๆจากบทนี้คือ ไม่ใช่ทุกคนจะโชคดีเหมือนนางเอกนิยายนะ มาดามปริมมีหมอปุณณ์เป็นผุ้ชายคนแรกและคนเดียว เขาจะได้แต่งงานกัน แต่ในชีวิตจริงของคนจริงๆ น้อยคนมากที่จะสมหวังแบบนี้ จากที่ดู พี่คิดว่าพี่หน้าจะโตกว่าหนูหลายคน เพราะงั้นขอฝากไว้ รักกันอย่างมีขอบเขต เรายังต้องโตอีกมาก อนาคตก็จะเจอคนรักและคนดีๆอีกมาก ให้โอกาสตัวเองได้โตนะลูก ดูแลตัวเองด้วย เราเป็นผู้หญิงเรามีค่า ขอแบบนี้พลาดแล้วมันลบทิ้งไม่ได้ อย่าทำอะไรให้เรารู้สึกว่า กูไม่น่าทำแบบนั้นเลย เอาเป็นว่า ให้อายุซัก 20 แล้วค่อยมีเน้อ ตอนนั้นหนุคงโตแล้ว การตัดสินใจก็ไม่ใช่เด็กๆแล้ว เป็นห่วงทุกคนน้าา  ^_^ 
-----------------------
สุขสันวันสงกรานแกร๊! มาคุยเป็นเพื่อนโหน่อย ช้านอุสาไม่ไปเล่นน้ำสงกรานเพื่อพวกแกเลยน้าาาาา ปล. นางเอกเฌอมานิสัยไม่ดีค่ะ อันนี้ตั้งใจให้นางเป็นคนไม่มีเหตุผล ขี้โวยวาย ไม่ยอมรับความจริง เพราะนิยายเฌอมา นางเอกเป็นนางเอกและก็เป็นนางร้ายด้วย ตรงนี้ไม่มีนางเอกเรียบร้อยนะ นางร้ายต้องแพ้มาดามค่ะ สามม สี่ แยก!

tob y : หมออยู่กับหมอมิ้ม เดียวมา เฮ้ย!?
phea : รับทราบค่าาา
JanyaRuadrew : นางไม่ได้เยอะ นางแค่มีคนในใจล้าววววว
ryokicharlotte : นั้นดิ ชักรำคาญมาดาม...เอ๋า?
Tee_Teemaporn  : งั้นเธอต้องมาไฟว์กับช้านก่อนนน
taispp : จะให้ยอมรับก็แพ้เส้ นางทิ้งหมอมานะ นางเป็นคนบอกเลิกกกก
Wun7225 : อย่างนั้นละ อ้ายยย
cattycall : อย่าแช่งนางเอกช้านนนน
Charmé : ใครๆก็ไม่ดีโน๊ะ เรื่องมากกก
ธรมาน : เอวารินเป็นคนที่รู้ใจมาดามที่สุด คอยดูนะ
Nickyvara : ช้านอัพให้แล้วไง รอแปบนึงเด็กดีมันต้องรอห้านาที กรีากกก
noodao : เดียวจัดห้ายยยย 25+
Loris. : มาดามบอกมันจี๊ดดดดดดด
pretty-p : งงจริงๆ กร๊ากกกกกก
Nil-Nut : จริงๆนางรู้ตัวนะ แต่พยายามไม่ยอมรับ เพราะพระเอกมีหมอมิ้มไง ว้ากกกก ช้านสปอยยยยอีกกกแล้ววววว
plum123 : จริงเปล่าาา แต่เฌอยอมรับว่าปลื้มมมมมมากกกก ชมช้านอีกกกก
Miniko song : อ้ายยย พี่ปุ้มมมมมม
m i n t *  : อุ้ยตามมาอ่านเรื่องนี้อีกแล้ววว ขอบคุณคร่าาา
linedum :  ใช่ปะๆๆ
Peang : ใช่คำว่ายัดเหยียดดดดดดดด 5555
เมเปิ้ล : เดียวไอ้อีฟจะกระตุ้นมาดามทั้งเรื่องเลย เรียกว่านางตัวจีี๊ดนะ 555
kanokradaparima : ใช่เปล่าล่าาาา เขาก็รักของเขาาา 
modnoii91 : คนอื่นสนแต่มาดามไม่สน มาดามมันบ้าา
NichThaNuT  : เผ่าพงหญ้าาาา กร๊ากกก
happy_p2 : อีพมีทีมเฉยเลย กรีากกก
Nickyvara : ตอนนี้แหละค่าา กำลังมาๆๆ
tinkerbell.n12  : เดี๋ยวหมอจะเดินหล่อเข้างานมาเลยย จริ๊งงง
farsai123 : ดร่าม่าไม่มากนะ เรื่องนี้เน้นสายฮา ดร่าม่าเบามาก
mutmutza : เพราะหมอไม่เลือก แง
N' Namfon : ขอบคุรที่ช่วยเตือนคำผิดค่าา รักกก
yiiyippynoeii :  ขอบคุณค่าาา
Kansinee Engeseth  : ขอบคุณค่าา รักกกก
YulSica : คุณหญิงจะรีบให้แต่งด้วยยย
ทำไมต้องไอค่อน' : ข้ามศพช้านไปก่อนนน
Mablueya : มาทุกวันจริงๆเห็นไหมล้าาา
Jeon Han-Na : แน่นอน หมอดลอ่านไปเร้ยยยย
พี่น้อย0105 : มีค่า ขาดหมอปุณณ์ไม่ได้หร้อกกก
ภาคต่อของ พริบพันดาว ชื่อเรื่องปะป๊าคนตางอนน้า ลิ้งนิยาย https://goo.gl/WDP1cQ ^^




ฝากเพจด้วยจ้า จะแจ้งอัพนิยาย + ลง NC ในนั้นน้า
เข้าไปคุยเล่น ด่าเฌอมา นินทาเฌอมาได้
กราบเรียนเชิญทู้กท่านจ้า (มาเด้ถ้าแน่จริง! ) คลิ๊ก! >>  
เพจเฌอมา <<


 



 

__________________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ
นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,240 ความคิดเห็น

  1. #13235 puynaruk2499 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 19:25
    เหมือนโดนกรีดใจ...
    #13,235
    0
  2. #13230 ya-ya (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 17:34
    เขียนได้ปวดใจชะมัด. เข้าใจปริมเลยอ่ะ รักมาดามที่สุดดด
    #13,230
    0
  3. #13229 หยิน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 08:29

    อ่านแล้วเข้าใจนางเอกเลยคะ สงสาร

    น้ำตาไหล ???? จิตตกมากเลยตอนนี้

    ??‘???????‘?????

    #13,229
    0
  4. #13227 minabaifern (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 15:35
    ชอบนางเอกอ่ะรู้สึกอะไรก็พูด ไม่ได้เป็นนางเอกงี่เง่า แล้วนางสตรองมากถึงเลิกกันก่อไม่ทำให้ระหว่างครอบครัวผิดใจกัน
    #13,227
    0
  5. #12971 Thawarin1229 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 15:40
    ทำไมมันเดจาวู  รู้สึกเหมือนตอนโดนทิ้งด้วยหตุการณ์แบบนี้
    #12,971
    0
  6. #12285 Pang_happy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 14:21
    เจ้เรามันคนหัวอกเดียวกัน ช่ายเวรานั้นช้านก็จะระเบิดแร้วเดินหนีแม่ง มันเจ็ปแต่เค้าไม่ยอมเข้าใจเราแต่แรกเองนี่ มีรักแต่ไม่ถนอม
    #12,285
    0
  7. #12131 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 17:33
    ชั้นรักมาดาม กอดทีม่ะ
    #12,131
    0
  8. #11200 ⓒЯAẕY DO_G (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:43
    ฮือออออ
    #11,200
    0
  9. #11156 Evestsn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 21:38
    รู้สึกดีที่ปริมได้พูดได้ด่าออกไป เรายังไม่มีความกล้าพอที่จะบอกเลย ไม่อยากให้เขาลำบากใจ ตรงใจที่สุด ฮือออออ ตอนนี้ร้องไห้หนักมาก
    #11,156
    0
  10. #11117 เพนกวิน._. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 13:02
    ขี้เกียดมันเป็น ขี้เกียจป่ะอ่ะ นิยายสนุกมากฮื่อออชอบบ
    #11,117
    0
  11. #8788 คนที่กำลังตามหาตัวตน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 16:25
    พึ่งอ่านเรื่องนี้ พออ่านมาถึงตอนนี้ บอกเลยว่าโคตรเจ็บ 
    หน่วงมากอ่ะ
    #8,788
    0
  12. #8483 Sasilada12 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 00:07
    ที่อ่านมาบทนี้ ทำให้รู้สึกอินไปกับนิยายเข้าแล้วจริงๆ เขียนดีมากกกกค่า
    #8,483
    0
  13. #7846 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 08:47
    ขอบกว่า คำผิดเยอะมากกกกกกกกค่ะ ง่า เรื่องราวเป็นเยี่ยงนี้นี่เอง
    #7,846
    0
  14. #7829 bpimtbanpatee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 02:36
    ขี้เกียจ ไม่ใช่ขี้เกียดนะคะ อยากให้เเก้นิดหน่อยเนาะ 
    #7,829
    0
  15. #7540 mexo9031 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 23:38
    ึร้องไห้TT
    #7,540
    0
  16. #7170 BB oi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 18:21
    ยอมใจมาดามจิงๆ
    #7,170
    0
  17. #6720 pearlelpis (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 19:23
    ชอบบทที่ปริมด่าหมอปุริมมาก  น่าจะตรงกับชีวิตผู้หญิงไทยหลายๆคน ขอบคุณสำหรับข้อคิดท้ายบทด้วยค่ะ  
    #6,720
    0
  18. #6483 exo xoxo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 23:00
    เข้าใจปริมมาก ปุริมนี่เป็นเราก็เลิกค่ะ (.. อินจัด)
    #6,483
    0
  19. #6373 Veeranuch Pimmanurak TOm TOm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 07:50
    ขี้เกียจ น่าจะสะกดอย่างนี้มั้ยคะ
    #6,373
    0
  20. #6120 olahe (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 06:51
    นางพูดได้ดี มีเหตุผลมากอะ ผิดกับอีก 20 ครั้งที่ถูกเทเลย
    #6,120
    0
  21. #6066 Opor (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 20:18
    แหมตอนแรกมาซะเศร้าเลย เป็นเรา เราก็เลิกใครมันจะทนได้ว่ะ ไปๆมาๆมีคำสอนปิดท้าย ขอปรบมือให้ไรท์ค่ะ
    #6,066
    0
  22. #5865 CHOO56162 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 12:22
    ให้ข้อคิดดีๆค่ะ ชอบ มากค่ะ
    #5,865
    0
  23. #5540 Devil flower (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 02:24
    ผิดหวังกับพระเอกอ่ะ พูดตรงๆ ถึงเเค่จะไขว้เขวก็เถอะ .... เฮ้อออ ผู้ชายก็เหมือนกันทั้งโลกอ่ะ
    #5,540
    0
  24. #5528 zaran (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 01:16
    ถูกค่ะ ไม่ใช่ทุกคนจะโชคดีได้ผช.คนแรกเป็นแฟนเป็นสามีและพ่อของลูก รักคนแต่งที่ออกมาเตือนเรื่องนี้มากค่ะ นิยายสนุกมาก ปริมใจเด็ดมาก รักแล้วยังไง ถ้าอีกคนเขวเธอก็พร้อมไปแซ่บมากคะมาดาม
    #5,528
    0
  25. #5413 0941687346 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 19:58
    ชอบนู๋ปริมว่ะ
    #5,413
    0