คนละภพ (สนพ.ว้อนท์บุ๊ค, พิมพ์ครั้งที่ 2)

ตอนที่ 8 : บทที่ 4 : หญิงสยามนุงผ้าแถบไม่เขินอาย…แล้วหล่อนล่ะ หญิงบ้านไหน? (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 966 ครั้ง
    18 ก.ค. 62

ลงเนื้อหาแค่ 70% นะจ้ะ
** นิยายเรื่องนี้มีบางฉากที่ต้องใช้คำราชาศัพท์ เลยต้องขออภัยคนอ่านที่รักไว้ก่อนเลยว่า อาจมีการใช้ผิดๆถูกๆ ถ้าใครไม่โอกาสก็ผ่านเลยน้า ขอโทษด้วยจริงๆค่าา

*** นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ


 

By เฌอมา

    

ถึ ง ม้ ว ย ดิ น สิ้ น ฟ้ า ม ห า ส มุ ท ร

ไ ม่ สิ้ น สุ ด ค ว า ม รั ก ส มั ค ร ส ม า น

เ เ ม้ เ กิ ด ใ น ใ ต้ ห ล้ า สุ ธ า ธ า ร

ข อ พ บ พ า น พิ ศ ว า ส ไ ม่ ค ล า ด ค ล า





วังนรังสรรค์




บทที่ 4 : หญิงสยามนุงผ้าแถบไม่เขินอายแล้วหล่อนล่ะ หญิงบ้านไหน?


          "หล่อนเป็นครูฝรั่งหรือกระหม่อม?"

เสียงของหลวงนิดที่ดังขึ้นทำให้ทูลกระหม่อมกลางที่ประทับเงียบๆอยู่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ตั้งแต่ขับรถออกจากวังใหญ่มา เจ้านิดก็พร่ำแต่คำถาม แรกเลยพระองค์ทรงนิ่งเพราะทรงคิดถึงคำตรัสของสมเด็จแม่ที่ทักท้วงถึงเรื่องพระคู่หมั้นและพิธีอภิเษกสมรสที่พลัดวันมาหลายครั้งหลายหน จึงไม่ได้ตอบคำถามคนข้างวรกาย กระทั้งเสียงบ่นของอีกฝ่ายชักเริ่มรบกวนสมาธิ

"หล่อนไหน?"

"ก็หล่อนที่พระองค์ให้นิดพาตัวไป 'เก็บ' ที่วังนั้นไงกระหม่อม หล่อนที่แต่งตัวผิดกับหญิงสยาม ไว้ผมยาว แล้วยังพูดฝรั่งเศสได้คนนั้น เดอ เดียง บูร์ดอง ชัดแป๊ะ เป็นครูฝรั่งที่สมเด็จท่านให้หาหรือกระหม่อม"

ทูลกระหม่อมกลางเพียงฟังแต่ไม่ตรัสตอบเพราะกำลังนึก กระทั่งดวงหน้าหวานประหลาดของเจ้าของเรือนผมยาวกับผิวขาวผ่องปรากฏขึ้นในพระทัย พระองค์ถึงได้ตรัสต่อ "อ่อ แม่นางไม้คนนั้น"

ท่าทีทำนองนึกออกของเอกบุรุษกลับกลายเป็นเสมือนคำขานตอบรับสถานะ ครูฝรั่ง ให้กับหลวงนิด

"นั้นไง! นิดว่าแล้วว่าหล่อนต้องเป็นครูฝรั่ง เพราะกระโปรงแบบนั้นที่เคยเห็นก็แค่ตอนพวกเราไปเรียนที่ฝรั่งเศสกันนู้น แต่...ถ้าเป็นครูก็ไม่น่าจะรู้จักวังนรังสรรค์ของพระองค์ดีขนาดนั้น หรือพระองค์เล่าให้หล่อนฟังกระหม่อม?"

"หื้ม"

ท่าทีนิ่งๆ และออกเสียงในลำพระศอว่า 'หื้ม' บ้างก็ 'อืม' เป็นท่าทีโดยปกติของทูลกระหม่อมกลางไปเสียแล้ว หลวงนิดซึ่งเป็นเพื่อนเรียนกับพระองค์มานานนมย่อมรู้ดี เพียงแต่ต้องเดาเอาว่าหื้มอืมแต่ละครั้งคือคำถาม หรือหื้มอือเพื่อกดดันเอาคำตอบ

"ก็ตอนขับถึงวัง นิดคุยโอ่กับหล่อนว่าวังพระองค์มีห้องถึง 100 ห้อง แต่หล่อนกลับแย้งว่ามี 109 ห้องต่างหาก! แล้วตกลงวังพระองค์มีกี่ห้องกันแน่กระหม่อม 100 หรือ 109?"

เอกบุรุษชะงัก ขมวดพระขนงเข้าหากัน แต่ก็ไม่คิดดำรัสตอบ แน่นอนว่าวังพระองค์มี 100 ห้อง หรือ 109 ห้องพระองค์ย่อมรู้ดีกว่าใคร

"แล้วยังตอนที่นิดขับผ่านสนามไทยอีกล่ะ”

“...ทำไมอีก”

“ 'ครูฝรั่งของทูลกระหม่อม' เธอเรียกสนามไทยของเราว่าสยามม้านางเลิ้ง ตกลงพระยาประดิพัทธภูบาลที่ถวายที่ดินทำสนามไทย เขามีแม่ชื่อนางเลิ้งหรือกระหม่อม? หรือเมียชื่อเลิ้ง? เอ๊ะ หรือหมายถึงคลองนางเลิ้ง? โอ๊ย นิดงงไปหมดแล้ว!!"

เอกบุรุษมองสหายที่ทำท่าขยุ่มผมตนเองก่อนจะเบือนใบหน้านิ่งเฉยไปมองถนนดินแข็งด้านหน้า ในพระทัยนึกอยากกลับวังให้เร็วที่สุดเพื่อเค้นคำตอบจากหญิงประหลาด แต่ปากกลับตรัสดุคนสนิทแทน

"งั้นก็เลิกงง แล้วขับไปเร็วๆ น่ารำคาญจริง"

"..."


ปู่รีบนึกออกมะ!



ครั้งถึงวังนรังสรรค์ ทูลกระหม่อมกลางก็ดำเนินเข้าไปด้านใน เห็นข้าหลวงของวังหมอบเข้าเฝ้าแต่ไกล แต่ไม่เห็นครูฝรั่งของเจ้านิดมัน

"หล่อนอยู่ไหน"

คุณทองพลับผู้รับหน้าเงยมองอย่างสงสัย "มังคะ?"

"นักโทษน่ะ ไปเรียกมาพบ

ว่าจบก็หมุนวรกายไปทางห้องรับแขก ทิ้งให้คุณทองพลับรีบหันไปสั่งการกับข้าหลวงเล็กๆทันที

ทูลกระหม่อมกลางไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบการหมอบแห่เข้าเฝ้า ไม่ชอบพิธีรีตอง กระนั้นก็ไม่ได้เอ่ยโอษฐ์ห้ามปรามคุณทองพลับ ด้วยอีกฝ่ายเป็นพระนม เป็นนางข้าหลวงคนสนิทของสมเด็จมารดาที่ประทานให้ครั้งทูลกระหม่อมย้ายออกมาอยู่ที่วังหลังใหม่อันเป็นของขวัญศึกษาจบจากต่างประเทศ

พระเนตรเก็บอารมณ์มองร่างคุณทองพลับที่คลานเข่าเข้ามาหา ทรงส่งเสียงในพระศอว่า 'อืม' หนึ่งคำรบเป็นการรับรู้ แล้วทิ้งสายพระเนตรไว้ที่คุณทองพลับเช่นเดิม ซึ่งข้าเก่าเต่าเลี้ยงทราบดีว่าหมายถึงสิ่งใด

“นักโทษของทูลกระหม่อมแปลกมังคะ”

“ยังไง”

“หล่อนท่องสวัสดิรักษา[4] อาภรณ์ได้ รู้ว่าวันเสาร์สมควรใส่ดีใด แต่กลับพิรี้พิไรไม่นุงผ้าที่หม่อมฉันให้มังคะ”

คุณทองพลับทูลต่อถึงเหตุการณ์หลังจากที่ท่านหญิงเมฆถูกหลวงนิดพาตัวมาเก็บ เล่าว่าตนตำหนิเรื่องสีผ้าที่หญิงสาวสวมอยู่ และในตอนที่ตนกำลังจะกล่าวสอนสวัสดิรักษาในวรรคอาภรณ์ตามความเคยชิน อีกฝ่ายกลับท่องกาพย์โบราณที่ว่าออกมาเสียเอง


 “อนึ่งภูษาผ้าทรงณรงค์รบ ให้มีครบเครื่องเสร็จทั้งเจ็ดสี

วันอาทิตย์สิทธิโชคโฉลกดี  เอาเครื่องสีแดงทรงเป็นมงคล

เครื่องวันจันทร์นั้นควรสีนวลขาว  จะยืนยาวชันษาสถาผล

อังคารม่วงช่วงงามสีครามปน      เป็นมงคลขัตติยาเข้าราวี

เครื่องวันพุธสุดดีด้วยสีแสด         กับเหลือบแปดปนประดับสลับสี

วันพฤหัสจัดเครื่องเขียวเหลืองดี   วันศุกร์สีเมฆหมอกออกสงคราม

วันเสาร์ทรงดำจึงล้ำเลิศ     แสนประเสริฐเสี้ยนศึกจะนึกขาม

หนึ่งพาชีขี่ขับประดับงาม   ให้ต้องตามสีสันจึงกันภัย ฯ”


ทูลกระหม่อมกลางนิ่งฟังในขณะที่สายพระเนตรทอดตรงไปยังประตูห้อง ในพระทัยไม่รู้คิดอะไรอยู่

“หล่อนท่องออกมาเป็นจังหวะจะโคน แต่พระองค์ก็ทรงทราบ สวัสดิรักษาอาภรณ์ไม่ใช่ทุกคนจะรู้จัก เห็นจะมีแต่สตรีข้างในวังเท่านั้นที่ท่องจำได้ขึ้นใจเพราะต้องใช้จดจำเวลาแต่งกายไม่ให้เครื่องนุงผิดสีมังคะ แต่คนข้างนอกไม่ได้ใส่สีอย่างเราๆ ในเมื่อไม่ใช่ชาววัง ก็ไม่จำเป็นต้องรู้สวัสดิรักษามังคะ หม่อมฉันจึงว่าแปลก...”

คุณทองพลับลังเล พอเงยหน้าขึ้นอีกจึงเห็นทูลกระหม่อมของตนมองรออยู่ จึงตัดสินใจสอบถามสิ่งที่ค้างคาใจ

“หม่อมฉัน...ขอบังอาจทูลถามได้ไหมมังคะ”

“ว่ามาสิ”

“หล่อนเป็นนักโทษ จริงหรือมังคะ?”


_______________



ในขณะที่เจ้าฟ้าวังนรังสรรค์มีเรื่องหนักให้คิดเพิ่มขึ้นมา แต่คนโดนเรียกหาอย่างท่านหญิงเมฆกลับกำลังยืนกระมิดกระเมี่ยนอยู่ในห้องๆหนึ่งของเรือนหลังซึ่งเป็นเรือนพักแถวยาวขนาดสองชั้นของเหล่านางข้าหลวง 

หลังจากคุณทองพลับผู้เข้มงวดพาเธอมาที่นี่ อีกฝ่ายก็จัดแจงให้ท่านหญิงเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยให้ข้าหลวงคนหนึ่งที่ชื่อเอื้อมไปหาผ้าห่มผ้านุงสีประจำวันมาให้ ทว่าในขณะที่เธอลองท่องกาพย์กลอนโบราณที่พวกผู้ใหญ่ท่านสอนมาอย่างหวังจะลองทวนสีเทียบดูวันเวลา อีกฝ่ายกับยืนตะลึง ซ้ำยังริบชุดของเธอไปด้วย

แต่เดี๋ยวสิ แม้แต่ชุดชั้นในก็ยังไม่เหลือเหรอ! เวลานี้อีกฝ่ายทิ้งให้เธอยืนโล่งโจ้งเย็นสบาย ที่ปิดกายมีแค่ผ้าแถบและโจงผืนบาง ดูน้อยชิ้นเหลือเกิน!

"ผิวคุณสวยมาก ขาวราวกับสีน้ำซาวข้าวเทียวค่ะ"

ข้าหลวงหนึ่งในสองที่เดินตามคุณทองพลับมาในตอนแรกกล่าวขึ้นหลังจากช่วยนุ่งผ้าให้ท่านหญิงเมฆจนเสร็จ ใบหน้าของเธอเผยยิ้มกระจ่างแม้ไม่มีการผัดแป้ง สีผิวเป็นสีน้ำผึ้ง ทว่าสม่ำเสมอนวลเนียนให้ความรู้สึกสะอาดตาเวลามอง ที่พิเศษคืออีกฝ่ายมีกลิ่นหอมตามตัวตามผ้า เวลาเดินไปไหนมาไหนจะได้กลิ่นก่อนเลย

นี่สินะที่โบราณเรียกว่าหอมติกระดาษ

ท่านหยิงเมฆยิ้มรับคำชม แต่สองมือยังจับๆดึงๆผ้าแถบคาดอกอย่างไม่มีความมั่นใจ

ไม่นานเสียงฝีเท้าเบาๆก็ดังใกล้เข้ามา ตามมาด้วยเสียงเอ๊ะอะของข้าหลวงอีกคน คนนี้อารมณ์ผิดกับคนแรก แม้ใบหน้าจะสะอาดสะอ้านไม่แพ้กัน แต่เผ็ดร้อนกว่า วางอำนาจมากกว่า ท่านหญิงเมฆรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ค่อยชอบตน 

คุณ ทูลกระหม่อมเรียกให้เข้าเฝ้าค่ะ”

“คะ เรียกเมฆเหรอ”

ท่านหญิงเมฆในชุดผ้าแถบนุงโจงชะงัก ให้เธอไปเข้าเฝ้า ในชุดแบบนี้เนี้ยนะ? ถึงจะรู้ก็เถอะว่าสมัยนี้ใส่กันเป็นเรื่องปกติิ แต่ในสมัยเธอ แบบนี้มันเกาะอกดีๆนี้เอง แล้วเสื้อชั้นในก็ไม่มีด้วย กางเกงในอีกละ นี่ไม่เท่ากับ...ให้เปลือยเข้าเฝ้าเลยหรือ!

"อย่ามัวชักช้าสิคะ ต้องให้คุณป้าลงมาตามเองหรือคุณถึงจะไปได้"

อีกฝ่ายกล่าวเสียงไม่ค่อยดี ถือโอกาสยกหางอวดตัวว่าตนเป็นหลานสาวของนางสนองพระโอษฐ์ขึ้นมาข่มท่านหญิงเมฆเสียด้วย

กิริยาของนางข้าหลวงเฟื่องทำให้นางข้าหลวงคนเก่าส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ เธอมองท่านหญิงเมฆอย่างขอโทษแทนกัน แต่ท่านหญิงคนดีมีเหรอจะถือสา

"ค่ะคุณเฟื่อง เมฆทราบแล้ว"


_______________



เมื่อเห็นสัญญานว่าคนมาแล้วจากนางสนองพระโอษฐ์ ทูลกระหม่อมกลางก็โบกมือให้อีกฝ่ายและนางข้าหลวงติดตามอีกกลุ่มถอยออกไป ที่ไกลๆพระองค์ทอดพระเนตรเห็นชายโจงกระเบนและลำแขนขาวผ่องเกือบครึ่งซีกของนักโทษที่ให้ไปตามตัวมา ทว่าอีกครึ่งซีกหลบอยู่หลังม่านประตูที่ถูกรวบทับจับกลีบเอาไว้ ซ้ำนักโทษของพระองค์ยังยืนหยุกหยิกไม่หยุดหย่อน ภาพนั้นยิ่งทำให้พระขนงเข้มยิ่งขมวดเข้าหากัน เมื่อรวมกับสีพระพักตร์นิ่งๆแล้ว เหล่านางข้าหลวงที่หมอบเฝ้าอยู่ไกลๆจึงสรุปได้ว่า ทรงน่ากลัวมาก

“มาถึงแล้วทำไมหล่อนไม่รีบเข้ามาไปแอบอยู่หลังผ้าม่านทำไม?"

เสียงของทูลกระหม่อมกลางออกจะเข้มน้อยๆ ทว่าท่านหญิงเมฆก็ยังไม่ยอมออกจากหลังม่านอยู่ดี

ก็จะให้เธอไปได้ยังไง ในเมื่อเธอใส่ผ้าแถบอยู่ นี่ไม่เท่ากับใส่เกาะอกเข้าเฝ้าเลยเหรออออ

คุณทองพลับที่ถอยออกมาหมอบเฝ้าด้านนอกมองท่านหญิงเมฆอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะดันตัวอีกฝ่ายให้เข้าไปในห้อง แต่คนเป็นท่านหญิงกลับขืนตัวไว้ เธอหันมาทำสีหน้าอ้อนวอนใส่นางสนองพระโอษฐ์ หมดความเกรงคุณทองพลับไปเลยในเวลานี้

“คุณทองพลับคะ อย่างน้อยขอเสื้อชั้นในคืนให้เมฆก็ได้ นะคะ ให้เข้าไปทั้งแบบนี้ ดูไม่เหมาะสมเลย”

ท่าทางอ้อนวอนอย่างนั้นจวนจะทำให้คุณทองพลับผู้แข็งนอกอ่อนในใจอ่อนอยู่ร่อมร่อแล้ว แต่สุรเสียงเข้มอย่างคนที่คล้ายจะหมดความอดทนกลับดังขึ้นมาจากด้านในอีก

“นั้นหล่อนชักช้าอะไร ยังไม่รีบเข้ามา!”

แค่นั้นคุณทองพลับก็รีบเสียกิริยาผู้หลักผู้ใหญ่ พลักร่างขาวผ่องเข้าไปด้านใน แล้วปิดประตูขังทันที!

 

___________________________

 

[4] สวัสดิรักษา เป็นคำกลอนที่สุนทรภู่แต่งขึ้นใหม่ให้เข้าใจง่ายกว่าของเดิมซึ่งเป็นภาษาบาลี เขียนเอาไว้ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ในวรรคหนึ่งของคำกลอนกล่าวถึงการนุ่งห่มสีประจำวันเพื่อทำให้เกิดสวัสดิมงคลแก่ตนเอง ซึ่งสตรีชาววังในสมัยก่อนถือปฏิบัติและสืบทอดกันมา


___________________________



มีคนบอกว่าเขียนได้เท่าไรลงให้อ่านเท่านั้นเพราะกลัวเฌอหาย กรี๊ดด ไม่หายจย้า แต่ปั้นอยู่ อยากลงให้อ่านแม้จะนิดๆหน่อยๆก็ตามเพราะตอนนี้รู้สึกเหมือนนั่งทำงานอยู่คนเดียวเลย ไม่มีคนชม ฮืมๆ ยังไงฝากกดติดตามนิยายด้วยน้า >> Favorites  เดี๋ยวความฟินกำลังมา 




สปอยยั่วๆจย้าา~


"หล่อนเป็นอะไรกับพระองค์เจ้ามหิตธรมนูศักดิ์?"

"คะ?"

หญิงสาวผงะยามเอกบุรุษตรัสถามถึงเจ้าปู่ของตน

"เป็นอะไรกับพระองค์หญิงแต้ว พระธิดาพระองค์โตของพระองค์?"

พระธิดาองค์โตของเจ้าปู่ ไม่ใช่พระชายาของทูลกระหม่อมกลาง ย่าของพี่ชายติหรือไง นี่เขากำลังสอบถามเพื่อจับผิดเธอเหรอ?

"มะ ไม่ได้เป็นอะไรกันเพคะ"

เอกบุรุษมองดวงหน้ามีพิรุดไม่วางตา ก่อนเอ่ยโอษฐ์ถามอีกครั้ง คราวนี้พระองค์เลื่อนพระพักตร์เข้ามาใกล้มาก ใกล้จนท่านหญิงเมฆรับรู้ได้ถึงลมหายใจของพระองค์

"งั้นตอบฉันมาซิ ว่าถ้าหล่อนไม่ได้มีความข้องเกี่ยวกับคนสกุลมหิตธร แล้วทำไมหล่อนถึงได้หน้าตาเหมือนพระองค์หญิงแต้ว...ว่าที่พระชายาของฉัน?"

ผ๊ามม!!!




ผลงานทั้งหมดของ "เฌอมา" 



 


  ฝากเพจด้วยจ้าา 





 
___________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 966 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,555 ความคิดเห็น

  1. #9032 DarK DeviL (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 23:02
    เนื้อเรื่องน่าสนใจแลัสนุกมาก ยอมรับจริงๆว่าเป็นแนวที่เขียนยากจริงๆ และนิยายที่มีพล็อตเรื่องทางนี้ก็มีไม่มากด้วย ชื่นชมในความพยายาม เนื้อเรื่องกำลังดีเลย
    #9,032
    0
  2. #8035 นกกุ๊กๆ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 13:50
    ดุจริงพ่อคุณ กลัวแล้ววว
    #8,035
    0
  3. #5499 wanwisak0106 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 12:09
    เธอจ๋า... "หอมติดกระดาน" นะจ๊ะเธอ ถ้า "หอมติกระดาษ" น่ากลัวจะไม่หอม
    #5,499
    0
  4. #5464 parqabpor (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 08:11
    หอมติดไม้กระดานหรือปล่าวคะ ไม่น่าจะใช่หอมติดกระดาษ
    #5,464
    0
  5. #4617 goldpaddy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:19
    ปิดประตูขังทันที!!!! 5555555
    #4,617
    0
  6. #1871 noo_parekapoom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 18:28
    เป็นงั้นไปป
    #1,871
    0
  7. #1656 MinikoSong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 16:01
    ว้าว..ขอบคุณค่าา
    #1,656
    0
  8. #1584 Pui (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 12:13

    เรียกว่า หอมติดกระดาน

    ที่มา สมัยก่อนผ้านุ่งอบร่ำน้ำปรุง เวลาใส่กลิ่นหอมลุกจากที่นั่งไปแล้วกลิ่นยังอยู่

    #1,584
    0
  9. #1184 FaiKon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 19:45
    พี่เฌอๆ 'หอมติดกระดาน' มันเหลือแค่ 'หอมติ' แล้วค่าาาาา (5555555)
    #1,184
    0
  10. #654 a_lisza (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 07:46
    เอ๊ะ ยังไง
    #654
    0
  11. #611 SureeChtw__ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 12:06
    ว้ายยย ท่านหญิงเมฆหน้าเหมือนว่าที่พระชายา ความฟินรออยู่ไม่ไกล ฮิฮิ
    #611
    0
  12. #596 Stopzzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 01:49

    สนุกมาก รอติดตามตอนต่อๆไปอยู่นะครับ ^^https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #596
    0
  13. #594 ppipoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 00:20
    อยากอ่านแล้วค่าา​ คิดถึงท่านหญิงเมฆ
    #594
    0
  14. #591 NutnichaPhut (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 23:57
    รอๆจ้ารอ~
    #591
    0
  15. #587 KhunAye (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:55
    ชอบๆๆ ไม่ได้กดดันนะ แต่รออยู่นะแกร้
    #587
    0
  16. #586 mebleblue (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:54

    จะคอยติดตามนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #586
    0
  17. #585 phi12483 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:44
    จองเล่มเลยได้ป่ะ
    #585
    0
  18. #584 len-lom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:17
    แงงง น่ารักมากก ลงเท่าไหร่ก็อ่านค่า สปอยล์ยังไม่กลัว ละมุนละไมตามฉบับเฌอมาเหมือนเดิม
    #584
    0
  19. #583 cartoonsuksri (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 21:43
    มาบ่อยๆนะ รอๆๆ
    #583
    0
  20. #582 Wan Lawan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 21:40
    สนุกอ่าาาาา. เอาอีกๆๆๆ ง่า ออกหนังสือเลยละกัน 55555 เยิฟ เฌอมา :-))
    #582
    0
  21. #579 chanutratrisirt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:50
    มาบ่อยๆนะคะชอบแบบนี้
    #579
    0
  22. #578 Fon Proy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:38
    มาเท่าไหร่ก็อ่านนะเฉอออออ
    #578
    0
  23. #577 285J (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:32

    ผ่ามม ด้วยอีกคน ????

    #577
    0
  24. #576 l'perle (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:32
    มีใครจะไล่ลำดับคนในราชสกุลนรังสรรค์หน่อยได้มั้ยคะพอดีงงๆ
    #576
    1
    • #576-1 gopuypop(จากตอนที่ 8)
      30 มิถุนายน 2562 / 20:51
      งงเหมือนกันแต่รู้สึกยศจะผิดหมดเลยนะของอีกเรื่องก็ผิด
      #576-1
  25. #575 Poonah3943 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:19
    อย่าปล่อยให้ฉันมโนอยู่อย่างเน้ กลับมาต่อนะที่รัก555
    #575
    0