คนละภพ (สนพ.ว้อนท์บุ๊ค, พิมพ์ครั้งที่ 2)

ตอนที่ 27 : บทที่ 12 : เหมือน...ราวกับส่องกระจก (ต่อจ้า มามะๆ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,175 ครั้ง
    7 ส.ค. 62


ลงเนื้อหาแค่ 70% นะจ้ะ
** นิยายเรื่องนี้มีบางฉากที่ต้องใช้คำราชาศัพท์ เลยต้องขออภัยคนอ่านที่รักไว้ก่อนเลยว่า อาจมีการใช้ผิดๆถูกๆ ถ้าใครไม่โอเคก็ผ่านเลยน้า ขอโทษด้วยจริงๆค่าา

*** นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ




 

By เฌอมา

    

ถึ ง ม้ ว ย ดิ น สิ้ น ฟ้ า ม ห า ส มุ ท ร

ไ ม่ สิ้ น สุ ด ค ว า ม รั ก ส มั ค ร ส ม า น

เ เ ม้ เ กิ ด ใ น ใ ต้ ห ล้ า สุ ธ า ธ า ร

ข อ พ บ พ า น พิ ศ ว า ส ไ ม่ ค ล า ด ค ล า






บทที่ 12 เหมือน...ราวกับส่องกระจก

สายลมร้อนผะผ่าวของเมืองท่าอย่างปีนังพัดปะทะหมวกปีกกว้างที่ท่านหญิงเมฆถูกบังคับให้สวมติดกายเอาไว้ตั้งแต่ก้าวออกจากวังนรังสรรค์ เผยให้เห็นซีกหน้าหวานละมุนครึ่งหนึ่งของหญิงสาวให้ปรากฏต่อสายตาของคนในจัตุรัสกลางเมือง 

        ทว่าเจ้าตัวที่เอาแต่นั่งนิ่งครุ่นคิดและใจลอยมาตลอดทางกลับไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวว่าตนกำลังเป็นที่สนใจของใคร จนเจ้าจอมมารดากุหลาบที่นั่งอยู่เคียงกันต้องตวัดสายตาไปปราบผู้คนเหล่านั้น ก่อนเร่งให้เจ็กหัวขาวรีบเร่งความเร็วของรถลาก หนึ่งเพื่อหลบหลีกถึงการมีอยู่ของท่านหญิงเมฆจากสายตาใครๆ และสองเพื่อไปให้ถึงตำหนักมหิตภิรมย์ไวๆ จะได้เริ่มซักถาม และทำข้อตกลงเรื่องใหญ่แสนสำคัญที่คนเป็นเจ้าจอมมารดามุ่งมาดปรารถนาเอาไว้เร็วๆ

         เสียงออกคำสั่งเป็นภาษาแปลกหูทำให้ท่านหญิงเมฆทิ้งความหว้าวุ่นในใจแล้วกลับมาอยู่กับปัจจุบัน เธอเหลือบมองเจ้าจอมมารดากุหลาบ ก่อนรีบกระชับปีกหมวกใบโตให้ปิดซีกหน้าของตนตามเดิม พยายามกลบเกลือนการมีอยู่ของหม่อมเจ้าหญิงเมขลามาลัยจากสายตาของคนแถบนี้ตามคำสั่ง

         เดินทางทั้งวันทั้งคืนจากกรุงเทพสู่เมืองปากใต้ และต่อเรือกลไฟมายังปีนังอีกครึ่งวัน ในที่สุดก็มาถึงยังจุดหมาย ทว่าตลอดทางนั้นท่านหญิงเมฆกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับภาพบ้านเมืองตลอดสองข้างทางอันแปลกหูแปลกตาเลยซักนิด อาจเพราะจิตใจของเธอกำลังห่อเหี่ยว เพราะตัวต้องไกลจากสถานที่ที่คุ้นเคย ไกลจากหนทางที่จะได้กลับบ้าน ซ้ำจะถูกพาไปยังที่แบบไหนก็ยังไม่รู้ และที่สำคัญ ทั้งหมดนั้นก็เกิดจากการตัดสินพระทัยของคนเพียงคนเดียว

      ของพระองค์ที่พระทัยร้าย พระองค์นั้นเพียงองค์เดียว...

หญิงสาวกระพริบนัตย์ตาหลบไล่อารมณ์อ่อนไหว ก่อนพยายามหันเหความสนใจ ปลดระวางความน้อยใจในอกไปยังภาพเมืองปีนังเมื่อร้อยปีก่อน ข่มใจมองเส้นทางที่กำลังพาเธอตรงไปยังตำหนักริมทะเลซึ่งเป็นจุดหมายของปลายทาง

ตั้งแต่โดยสารรถไฟมากับเจ้าจอมมารดากุหลาบ ท่านหญิงเมฆก็ไม่ได้กล่าวอะไรอีกเลย เช่นเดียวกับเจ้าคุณจอมที่เก็บคำเหลือเกิน ส่วนใหญ่ท่านมักใช้สายตาจ้องมองเธอเท่านั้น ทว่าสายตาของท่านกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ยอมเปิดปาก ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาได้ยิน ราวกับกลัวว่าจะมีใครล้วงรู้ฐานะความเป็นมาของเธอ

ในที่สุดรถเจ๊กลากก็พาทั้งหมดมาถึงยังตำหนักมหิตภิรมย์ หญิงสาวถูกประคองให้ก้าวลงจากรถด้วยความช่วยเหลือของคุณเกลี้ยง ก่อนถูกต้อนให้เร่งเดินตามหลังเจ้าจอมมารดากุหลาบที่ก้าวฉับๆ อย่างกระฉับกระเฉงเข้าตำหนักไป ไม่ยอมให้เธอใช้เวลาอยู่ด้านนอก และตกอยู่ในสายตาของใครๆในละแวกนั้นเลยแม้เสี้ยวนาที

ตำหนักมหิตภิรมย์เป็นตึกสองชั้นผสมการตกแต่งแบบมาลายาและจีนเข้าด้วยกัน มองจากภายนอกคล้ายตึกทรงสี่เหลี่ยมธรรมดา ทว่าเมื่อเดินเข้ามาภายในถึงได้รู้ว่าแท้จริงตัวตึกสร้างโอบล้อมสวนสวยกลางตำหนักขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เอาไว้ ใจกลางสวนซึ่งเต็มไปด้วยไม้ประดับมีซุ้มเรือนแก้วขนาดใหญ่ตั้งอยู่ แสงอาทิตย์จากเบื้องบนที่เปิดโล่งทอดลงมากระทบนำสายตาให้ผู้ที่ก้าวเข้ามาภายในตำหนักต้องมองไปยังซุ้มเรือนแก้วหลังนั้น ทว่าทันทีที่ก้าวเข้ามาถึง ท่านหญิงเมฆกลับไม่ได้สนใจพันธ์ไม้แปกลๆ ที่กำลังชูดอกอวดกลิ่นอวดสีสันในสวนนั้นเลยซักนิด เพราะสายตาของเธอกำลังจับจ้องอยู่ที่ร่างบอบบางในชุดรัดกุมแน่นหนา ซึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างสงบอยู่ในศาลาหลังสวยหลังนั้นเพียงลำพัง

นะนั้น

เท้าสองข้างของท่านหญิงต่างภพหยุดชะงัก ก่อนเธอจะหันมองไปทางเจ้าจอมมารดากุหลาบที่กำลังหยุดเดินเพื่อเปิดทางให้เธอเดินเข้าไป

การมาของทั้งสามแน่นอนว่าย่อมทำให้คนในศาลาหลังสวยรับรู้ ฝ่ายนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมามอง รอยยิ้มหวานละมุนโปรยมา ก่อนจะแข็งค้างไป เมื่อได้สบตาและเห็นใบหน้าของหนึ่งในบรรดาผู้มาใหม่

และเพราะสายตาอย่างนั้น ท่านหญิงเมฆจึงเลือกที่จะถอดหมวกปีกกว้างซึ่งบดบังครึ่งหน้าของเธอออก หวังให้สายพระเนตรกลมโตของคนในศาลามองตัวเธอได้ชัดถนัดขึ้น ก่อนหญิงสาวจะก้าวเข้าไปหาร่างนั้น ทันทีที่เห็นร่างนั้นพยุงกายลุกจากศาลาด้วยอาการตื่นตะลึงเช่นกัน

ภาพคนสองคนที่เหมือนกันไปเสียทุกกระเบียดกำลังเดินเข้าหากันและกันอยู่ในสายตาของเจ้าจอมมารดากุหลาบ ก่อนคนเป็นเจ้าจอมจะอุทานออกมาคำหนึ่ง เมื่อเห็นพระธิดาองค์โตที่ทำท่าจะก้าวลงจากศาลา ทรุดฮวบลงบนพื้นเพราะสองขา...ไม่อาจพยุงร่างตนเองได้ไหว

“ลูกหญิงแต้ว!

“พระองค์หญิง!

ทว่าคนด้านหลังไม่มีทางช่วยคนในศาลาได้ทันเท่าท่านหญิงเมฆ เพราะทันทีที่เธอเห็นว่าร่างในศาลาทำท่าจะหกล้มกระแทกพื้น หญิงสาวก็รีบเร่งฝีเท้า วิ่งถลาเข้าหาแล้วประคองเอาไว้  ซ้ำเธอยังลืมโอดโอย แม้การรีบเร่งนั้นจะทำให้หัวเข่าของเธอเสียดสีไปกับพื้นจนรู้สึกแสบไปหมดก็ตาม

เธอลืมความเจ็บ ลืมสิ้นโลกภายนอกที่กำลังดำเนินไป เพราะเวลานี้สองสายตาของเธอและร่างนิรนามกำลังสบกัน ทั้งคู่ตื่นตะลึง จ้องมองกันและกันทามกลางความเงียบเชียบที่ได้ยินแม้เสียงสายลมพัดผ่าน

และเป็นฝ่ายของพระองค์หญิงแต้วที่ได้สติก่อนใคร พระหัตร์สั่นเทาประคองตนเองขึ้นลูบข้างแก้มท่านหญิงพลัดภพ ราวกับว่าพระองค์ต้องการคำยืนยัน ว่าใบหน้าที่เหมือนกับพระองค์นี้...คือของจริง

“เหมือน...เธอเหมือนหญิงราวกับส่องกระจก”

ถ้อยดำรัสหวานหูดังขึ้นในระยะใกล้ ทว่าท่านหญิงเมฆกลับไม่อาจจดจ้องพระพักตร์ของพระองค์ตรงหน้าได้อีกแล้ว เพราะจู่ๆ ภาพเบื้องหน้าก็เลือนลางเนื่องจากน้ำตาของเธอ ความตื่นตันบางอย่าง ข้อสงสัยบางอย่างในใจ คล้ายถูกปลดล็อคเพียงเพราะได้พบพระองค์หญิงที่ตรงหน้า

เหมือน เธอสงสัยว่าทำไมใครๆ ถึงว่าเหมือน แต่ไม่คิดว่าตัวเธอและเสด็จย่าของพี่ชายติจะมีใบหน้าที่เหมือนกันได้ถึงขนาดนี้ เหมือนกันแม้กระทั้งน้ำเสียง เหมือนกันแม้กระทั้งลักยิ้มที่ข้างแก้ม

เหมือนราวกับส่องกระจกจริงๆ!

ชั่วขณะหญิงสาวนึกถึงศักดิ์ฐานะของอีกฝ่ายที่กำลังจะเกิดในอีกร้อยปีข้างหน้า 

     พระองค์องค์นี้จะเป็นพระชายาของต้นราชสกุลนรังสรรค์ จะเป็นพระมารดาของเสด็จป้าปั้น เป็นเสด็จย่าของพี่ชายติ และเสด็จย่าทวดของบรรดาคุณชายน้อยๆ  การมีอยู่ของพระองค์กำลังยืนยันการมีอยู่ของบุคคลแสนรักในอีก 100 ปีให้หลัง  ร่างกายของพระองค์ เลือดเนื้อทุกอยาดหยดล้วนเป็นส่วนหนึ่งของบุคคลทั้งหลายที่เธอแสนคิดถึง จึงช่วยไม่ได้ที่หญิงสาวจะรู้สึกว่า การได้พบพระองค์เสมือนกับได้พบ ผู้คนเหล่านั้น หัวใจของเธอ คล้ายกำลังโดนปลอบใจ ปลอบขวัญ ให้หายหวาดกลัว

ได้พบแล้ว

ว่าที่พระชายาของทูลกระหม่อมกลาง

ว่าที่พระชายาซึ่งเป็นฟั่นเฟืองแสนสำคัญอีกตัว ฟั่นเฟือนที่ยืนยันว่าจะต้องมีเชื้อสายนรังสรรค์ในอีกร้อยปีต่อไปอย่างแน่นอน!

นี่ยังไง พระองค์ก็อยู่ตรงนี้ ไม่ได้ล่มหายตายจาก ไม่ได้เกิดการพลัดพรากหรือหายสาบสูญ แล้วเธอจะต้องห่วงอะไรอีก ยังไงการอภิเสกสมรสแสนสำคัญของนรังสรรค์และมหิตธรก็ต้องเกิดขึ้นแน่ๆอยู่แล้ว

เธอไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรเลย!!

พระองค์หญิงแต้วขมวดพระขนงมองดวงหน้าเหมือนกันกับตนเองที่จู่ๆก็ร้องไห้ออกมา พระองค์อดสงสัยไม่ได้ เธอที่ตรงหน้าล้วนเหมือนพระองค์ทั้งสิ้น ผิดแต่ทำไมถึงร้องไห้ง่ายนัก พระองค์แม้จะเจอเรื่องหนักหนา แต่ไม่เคยร้องไห้ 

ไม่เคยเลย

“ร้องทำไม? เจ็บตรงไหรหรือ? เธอเข้ามาช่วยรับหญิงไว้เลยทำให้เจ็บตัว หญิงขอโทษด้วย เจ็บมากไหม?

ท่านหญิงเมฆส่ายหน้า ก่อนจะทำกิริยาที่เกินกว่าใครในที่นั้นจะคาดคิด หญิงสาวถดตัวออกห่างแล้วโน้มกายลงกราบแน่บพื้นที่เบื้องหน้าพระองค์หญิงแต้ว ก่อนโน้มใบหน้าลงแน่บพระเพลาของร่างบอบบางทั้งที่ทั้งสองยังนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นสวนย่อม เธอไม่อายแม้ตนเองกำลังร้องไห้และสะอึกสะอื้นราวกับเด็กน้อยๆคนหนึ่ง

“พระองค์หญิงเพคะ พระองค์ต้องเป็นพระชายาของวังนรังสรรค์ให้ได้นะเพคะ ฮึก หลานๆของพระองค์ช่างน่ารักเหลือเกิน อย่าทรงทอดทิ้งพวกเขานะเพคะ ให้พวกเขาได้มีอยู่นะเพคะ”

การถูกหมอบกราบและเข้าหาอย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่ได้ทำให้พระองค์หญิงแต้วรู้สึกตกพระทัย เพียงแต่พระองค์กำลังตกพระทัย เรื่องคำขอร้องที่ได้ฟังมากกว่า ทว่าพระองค์หญิงแต้วกลับไม่ได้พลัก หรือหลบเลี่ยงร่างสั่นเทาที่โถมมาหา พระองค์ไม่ได้รู้สึกรังเกียจร่างคนตรงหน้า อาจเพราะใบหน้าเหมือนกัน อาจจะหมายถึงอีกฝ่ายเกี่ยวโยงทางสายเลือดและเป็นญาติข้างมารดาของพระองค์คนหนึ่ง 

ที่กังวลเรื่องการอภิเสก ก็คงเพราะกำลังกังวลแทนญาติด้วยใช่ไหม 

คิดได้ดั่งนั้น พระองค์จึงยกพระหัตร์ลูบแผ่นหลังบอบบางของคนสะอึกสะอื้นหมายปลอบโยน

“อย่าร้องเลย พระยศพระชายาของวังนรังสรรค์น่ะ...คงยากเหลือเกินที่หญิงจะเป็นได้  ทูลกระหม่อมกลางคงไม่มีพระประสงค์จะเสกสมรสกับพระองค์หญิงที่พิการอย่างหญิงหรอกกระมัง”

ท่านหญิงเมฆผงะเงยมอง พอได้ฟังถึงได้ฉุดคิด การเคลื่อนไหวของพระองค์หญิงเมื่อครู่อยู่ในสายตาของเธอ

พิการหรือ? ทรงดำเนินไม่ได้งั้นหรือ หรือนั้นคือสาเหตุที่พระองค์ไม่ยอมกลับไปอภิเสกสมรสกับทูลกระหม่อมกลางที่กรุงเทพเสียที ที่ผัดผ่อนวันเวลามานานจนสมเด็จในวังใหญ่เกิดข้อกังขา ก็เพราะดำเนินไม่ได้ใช่ไหม!?

“ทรง...หมายความว่ายังไงเพคะ”

พระองค์หญิงแต้วมองดวงหน้าที่หมอบอยู่แทบตัก แววตาเศร้าสร้อย รอยยิ้มละไมแฝงด้วยความอ่อนล้าหมดแรง แต่กลับไม่ยอมเอ่ยพระโอษฐ์อีก


ไอบ้าาา ไอพวกบ้าาาา จะให้อัพต่อ ฉันไม่ต้องนอนแล้วรึ!! ถ้ายังบังคับกัน ฉันจะกระชากผ้าแถบออกต่อหน้าต่อตาพวกแก!! ให้เห็นเนินทุมถันและพุงพุ้ยของฉัน! เอาซี่!! 

____________________



ขออภัยกับกิจกรรมในไลน์ @นะคะ เนื่องจากไลน์@กำลังจะเปลี่ยนเป็นระบบใหม่ (จะไม่มีไลน์@แล้ว) ซึ่งเขาให้กดเปลี่ยนบัญชีตามไปใช้ระบบใหม่ แต่เฌอไม่สามารถเปลี่ยนได้ ทางระบบแจ้งว่าถ้าใช้ IOS ต้องรอเปลี่ยนเดือนสิงหา ซึ่งนี้ก็เดือนสิงหาแล้วแต่ก็ยังเปลี่ยนไม่ได้ จึงมาขอโทษทุกคนก่อน กิจกรรมยังมีน้า แต่ต้องเลื่อนออกไปจนกว่าไลน์@ของเฌอจะเปลี่ยนไปใช้ระบบใหม่ได้ ขอโทษนะคะ อดใจรอก่อนน้าาา

** ปล . รอดูทูลกระหม่อมคิดถึงคุณที่ตำหนักน้ำน้าาา มีเม่อ มียืนเงียบๆมองตำหนักคิดถึงคน ฮิฮิ /// หม่อมฉันจะเป็นคนทรมานทูลหม่อมเองมังคะ!





  ฝากเพจด้วยจ้าา 





 
___________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.175K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,555 ความคิดเห็น

  1. #8530 WeerapenManaphum (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 10:31
    ม่ายยยยยยยยยยยย
    #8,530
    0
  2. #4623 sajojoe (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 06:48

    5555 กลัวแล้ว คำขู่น่ะนะ

    #4,623
    0
  3. #4033 hamill (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 15:31
    ชอบมากกกกค่ะ ตามมาตั้งแต่ภรรยาเจ้า ทุกเล่มแล้วจ้าตอนนี้ อ่านเพลินไม่มีสะดุด รอค่าาา รูปเล่มมาตอนไหนนน
    #4,033
    0
  4. #3510 Ammiee_Ammiee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 01:28
    ว่าแล้วว หญิงแต้วพิการจริงด้วย
    #3,510
    0
  5. #3189 เค้กชอคโกแลต (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 19:05
    สนุกมั่กก ไรท์ขา เค้าสงสัยว่าทำไมเรียกหม่อมกุหลาบ ว่าเจ้าจอมมารดาอะคะ
    #3,189
    0
  6. #2356 Veeranuch Pimmanurak TOm TOm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 09:23
    อ้าวเค้าเคยอ่านเจอว่าเธอคือเเฌอมาคนที่เอวคอดๆนินา??
    #2,356
    0
  7. #2102 monmanon (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 11:32

    ขอบคุณค่ะ ชอบบบบบ

    #2,102
    0
  8. #2083 มนัสทวี หมั่นเรียน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 09:30
    ขอบคุนครับ ผมชอบนะอัพยาวๆ ในวันหยุดสุดสัปดา
    #2,083
    0
  9. #2053 MinikoSong (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 05:57
    ขอบคุณค่าา
    #2,053
    0
  10. #2014 PloykanoK (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 00:21
    กลัวแล้วเพคะ อย่าถอดผ้าแถบเลยเพคะ แต่อิชั้นจะรออ่านต่อนะเพคะ
    #2,014
    0
  11. #1991 Pandapompom (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 23:37

    อัพๆๆๆๆๆ
    #1,991
    0
  12. #1990 แมว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 23:18

    ไรท์กลับมาแล้วววว ยิ้มยิ้ม

    #1,990
    0
  13. #1989 sunshine-day (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 23:16
    หญิงแต้วเป็นอะไรรร
    #1,989
    0
  14. #1988 Qbnteal♥ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 22:41
    คนอ่านจะลงแดงแล้วแม่
    #1,988
    0
  15. #1987 Nnn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 21:48

    ถอดเลยยยย อัพต่อด้วย

    #1,987
    0
  16. #1986 NutnichaPhut (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 21:46

    ค้างอ่าาาาา แต่ฉันก็ยังหวังใจรอคอย~
    #1,986
    0
  17. #1985 kantchyanee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 21:40

    ไรท์คะ รบกวนสบัดผ้าแถบเช้าเย็นให้เห็นพุงเป็น...ตาหน่อยคะ
    #1,985
    0
  18. #1984 scb36683 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 21:38
    คุณเฌอคนงาม...โปรดอัพเรื่องต่อเถอะเจ้าค่ะ อีชั้นแน่นอกจะแย่แล้วค่ะ...
    #1,984
    0
  19. #1983 371371 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 21:30
    อยากเห็นพุงเฌอมา
    #1,983
    0
  20. #1982 MinikoSong (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 19:27
    เจอกันแล้ว
    #1,982
    0
  21. #1981 กนกพร (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 18:53

    ญ. เฌอไลน์ที่มีอยู่ ยังอยู่อีกไหม ? ที่ไลน์ไปไม่เห็นอ่านเลยอ่ะ น้อยใจนะเจ้าคะ

    #1,981
    0
  22. วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 18:52
    ถอดเลยแต่ค้องอัพต่อนะ อิอิ
    #1,980
    0
  23. #1979 ไรเฟิล (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 18:43
    ถอดผ้าอะไรก็ถอดไป

    แต่รีบมาอัพด้วยย 555
    #1,979
    0
  24. #1978 AYTHAI (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 16:47
    55555ถ้าท่านกล้าถอดผ้าแถบให้ดูพวกข้าก็จะตั้งใจดูของท่านก็ได้5555
    #1,978
    0
  25. #1977 Wannaporn30699 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 16:23

    จะลงแดงตายแล้วววว ไรท์รีบกลับมานะ
    #1,977
    0