คนละภพ (สนพ.ว้อนท์บุ๊ค, พิมพ์ครั้งที่ 2)

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 : กระดิ่งลมนำพา (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,081 ครั้ง
    14 ม.ค. 63



 

By เฌอมา

    

ถึ ง ม้ ว ย ดิ น สิ้ น ฟ้ า ม ห า ส มุ ท ร

ไ ม่ สิ้ น สุ ด ค ว า ม รั ก ส มั ค ร ส ม า น

เ เ ม้ เ กิ ด ใ น ใ ต้ ห ล้ า สุ ธ า ธ า ร

ข อ พ บ พ า น พิ ศ ว า ส ไ ม่ ค ล า ด ค ล า



     




บทที่ 1 กระดิ่งลมนำพา

เรียวเท้าขาวบางสาวเท้าในจังหวะนุ่มนวลไปตามโถงทางเดินที่ทอดยาวตรงสู่ห้องเสวยของวังนรังสรรค์ แสงอาทิตย์ในยามเช้าสาดส่องเข้ามาแตะต้องตามช่องม่านหน้าต่างที่เปิดกว้าง นำพาลำแสงสีทองส่องสว่างเป็นทางยาวเข้ามาภายในราวกับกำลังทำหน้าที่แสงเทียนนำทาง 

เสียงนกร้องอันรื่นรมย์ซึ่งเจ้าของร่างมักได้ยินอยู่เสมอในยามเช้าเรียกให้ใบหน้าหวานซึ้งเปลี่ยนเป็นเปื้อนยิ้มที่มุมปากทันที อาจเพราะเสียงนั้นกำลังดังคละเคล้าไปกับเสียงเจี๊ยวจ๊าวน้อยๆ ของหลานชายสองคน หรือก็คือคุณชายมินท์กับคุณชายภานุ บุตรชายตัวน้อยของพระญาติข้างพระบิดาเช่นหม่อมเจ้ากิตติกร กับ หม่อมลัลนา นรังสรรค์ ณ อยุธยานั่นเอง 

ทว่า...ในขณะที่แขกซึ่งเกี่ยวดองทางสายราชสกุลอย่างท่านหญิงเมฆกำลังนึกถึงใบหน้าหลานซึ่งในอีกไม่กี่วินาทีต่อมาตนจะได้พบ เสียงที่สาม เสียงที่มักแทรกเข้ามาให้ได้ยินอยู่เสมอก็พลันบังเกิดขึ้น หญิงสาวจำต้องชะงักเท้า หันมองออกนอกหน้าต่างทรงสูงของโถงวังอย่างสนอกสนใจ หวังเพียงมองเห็นต้นกำเนิดเสียงซึ่งนำพาความสงบมาสู่จิตใจของเธอได้อย่างน่าประหลาด

เสียง...เสียงอะไรกัน

ฟังดูคล้าย...เสียงของกระดิ่งลม

หลังจากเงียหูฟังอยู่นานเสียงนั้นก็ไม่ห้วนกลับมาอีกราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงเธอที่หูแว่วไป เจ้าของร่างจึงตัดสินใจสาวเท้าต่อ กระทั่งเดินทอดน่องลงมาตามขั้นบันได พยักใบหน้ารับความนอบน้อมจากคุณพนักงานสองคนที่กำลังเดินถือแจกันจัดดอกไม้บานสะพรั่งไปวางประดับยังที่ต่างๆรอบวัง ไม่นาน ท่านหญิงเมฆ’ ก็มาถึงยังห้องเสวยในที่สุด

การปรากฏตัวของหญิงสาวเรียกให้ทุกคนในห้องหันมองอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนแต่ละองค์แต่ละคนจะส่งยิ้มคืนกลับมาให้เธอผู้มีใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลา บุคคลซึ่งดูนุ่มนวลอ่อนหวานที่ยืนโดดเด่นอยู่ตรงทางเข้าประตูในชุดเสื้อชีฟองแขนยาวกับกระโปรงเอวสูงสีชมพูเลยเข่า วันนี้ก็เป็นเช่นวันอื่นๆ ท่านหญิงเมฆช่างดูเรียบร้อย อ่อนหวาน เหมาะสมกับคำว่าราชนิกูลไปหมดทุกกระเบียดนิ้ว ไม่มีขาดตกบ่งพร่องเลย

น้าเมฆ! น้าเมฆมาแล้วววว

เสียงของคุณชายภานุ หรือ หม่อมราชวงศ์ภานุภูวนาถที่นั่งแกว่งเท้าไปมาบนเก้าอี้อย่างคนอยู่ไม่สุขร้องเสียงแจ๋นขึ้นก่อนใคร เป็นเหตุให้พระปิตุจฉาของเจ้าวังอย่างพระองค์หญิงปั้นซึ่งประทับเป็นองค์ประทานอยู่ทางหัวโต๊ะ ต้องยกหัตถ์ขึ้นปิดพระกรรณอย่างรวดเร็ว ทว่าเรียวพระโอษฐ์ของพระองค์กลับแย้มกว้างอย่างไม่ถือสา ก็แน่ละ ทรงทั้งรักและเอ็นดูปนัดดาทั้งสองซะขนาดนั้น ต่อให้คุณชายภานุกรี๊ดออกมาเป็นตุ๊ดเป็นแต๊ว ก็ไม่ทรงเอ่ยโอษฐ์ตำหนิหรอก

...เอ หรือจะตำหนิกันนะ ? 

ทว่ากลับเป็นหม่อมลัลนามารดาเสียอีกที่ส่งเสียงดุบุตรชายวัยสามขวบซึ่งวิ่งจี๋หนีมือไม้ของหล่อนพุ่งไปโอบรอบเอวท่านหญิงเมฆจนเสเสียหลักไปหลายก้าว แต่คงไม่ต้องโทษใครหรอกมั้ง เพราะความบุ่มบ่ามและการแสดงความรักอย่างโจ่งแจ้งชัดเจนเช่นนี้ คุณชายภานุก็ได้รับมาจากมารดาผู้กำลังทำหน้าตำหนิแกอยู่นั่นเอง

ท่านหญิเมฆก้มมองคนวิ่งมากอดมาออดอ้อนก่อนส่ายหน้ายิ้ม ตัวเธอเดาออกว่าคุณชายภานุคงเหงาอยู่มาก เพราะปีนี้พี่ชายของแกเริ่มเข้าเรียนเป็นปีแรก ซ้ำตัวเธอซึ่งปกติจะคอยชวนเจ้าหลานตัวแสบทำขนมนั่นนี่อยู่บ้างเวลาบินกลับมาประเทศไทย ก็ยังต้องออกจากวังทุกวันไปสอนที่โรงเรียนในวังหญิงเด็กน้อยซึ่งปกติจะมีเพื่อนดานหน้ารอเล่นด้วยเต็มวังไปหมดจึงอดโหวงเหวงไม่ได้

เหงาสินะเจ้าตัวน้อย

เมื่อคิดได้ดังนั้นคนเป็นท่านหญิงก็ก้มตัวโอบตอบร่างเล็กของเด็กน้อยมาแนบตัว ทักทายและรับฟังเสียงแจ๋วๆ ช่างเจรจาอย่างตั้งอกตั้งใจ คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย ก้มหน้าเงยมองสนทนากัน จับจูงกันไปยังเก้าอี้โต๊ะเสวย

วันนี้น้าเมฆจะหนีไปโรงเรียนอีกแล้วหรือคะ

ใช่จ้ะ แต่วันนี้น้าเมฆไปสอนวันสุดท้ายแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องไปอีก

หญิงสาวตอบพรางเอียงหน้าส่งยิ้ม ไม่คิดถือตัวหรือสนใจที่หลานชายเรียกตนว่าน้าเมฆๆ แทนที่จะเรียกท่านหญิงตามพระยศหม่อมเจ้าหญิงอย่างที่ใครๆเขาเรียกกัน

เย่! ดีใจจังๆ ทีนี้นุก็จะได้กินพุดดิ้งมะพร้าวฝีมือน้าเมฆแล้ว รู้ไหมคะ หม่อมแม่ทำให้นุกินเมื่อวาน นุขมคอม๊ากกก

กล่าวไปนัยน์ตากลมแป๋วก็เหล่มองมารดาตนเองไปราวกับจงใจแกล้งให้ผู้เป็นแม่ซึ่งชอบแกล้งตนเรื่อยได้ยินได้โดนหยอกเข้าบ้าง แต่พอเห็นว่าหม่อมแม่ของตนทำทีเป็นน้อยใจ กล่าวตัดพ้อว่าเออซี่ พุดดิ้งแม่มันเค็มจนขมคอเจ้าตัวแสบก็วิ่งถลากลับไปหา กอดพะเน้าพอนอออเซาะหม่อมแม่ของตนตามเดิม

ท่านหญิงเมฆหัวเราะให้กับท่าทีของหลานชายอย่างคนที่เอ็นดูสิ่งใดสิ่งหนึ่งเต็มแก่ อันเป็นกิริยาเดียวกับพระองค์หญิงปั้นเช่นกัน ก่อนเธอจะหันมองไปทางคุณชายมินท์ บุตรชายคนโตของหม่อมลัลนาซึ่งนั่งเรียบร้อยรอทานข้าวอยู่อีกด้านของมารดาแกนั่นเอง 

รายนั้นอยู่ในชุดนักเรียนโรงเรียนหลวง กำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตากับท่านหญิงเมฆพอดี เมื่อแกเห็นว่าตนโดนจับจ้องก็ยกยิ้มน่ารัก มือเล็กยกขึ้นเลื่อนชามแกงจืดหมูสับของโปรดของท่านหญิงเมฆให้ดูเป็นเชิงเชิญชวน ราวกับแกจะบอกใบ้เป็นนัยน์น้าหลานว่าให้ท่านน้าหญิงเมฆมานั่งเร็วๆ จะได้ทานนี่ด้วยกัน พระองค์หญิงปั้นที่ทอดเนตรเห็นการเชื้อเชิญที่แสนเงียบกริบนั้นจึงตรัสให้ต้นห้องของพระองค์ตักข้าวให้พระภาติยะต่างราชสกุล และออกโอษฐ์งดรับการคลานเข่าลงกราบของท่านหญิงเมฆ ที่ทำท่าจะย่อตัวลง เร่งให้อีกฝ่ายรีบไปนั่งลงข้างคุณชายมินทร์ เป็นเวลาเดียวกับที่ร่างสูงโปรงของหม่อมเจ้ากิตติกร สาวเท้าเข้ามาในห้อง

“พอๆ ชายติเองก็ไม่ต้องก้มกราบอะไรกันทั้งนั้น รีบมานั่งเร็ว เหลนป้าหิวข้าวกันหมดแล้ว”

“ใช่ค่ะคุณทวดปั้น นุหิวข้าวมากแล้ว ท้องนุแฟบไปหมดแล้ว”

เสียงเออออของคุณชายภานุเอ่ยเสริมคำพระองค์หญิงปั้นพลางพยักหน้ายิก และแม้เจ้าตัวแสบจะเรียกพระนามลำลองพระอัยกาผิดๆถูกๆ จนหม่อมแม่ของแกต้องช่วยแก้ให้ พระองค์หญิงผู้ขึ้นชื่อว่าหลงปนัดดาพระเศียรปักพระเศียรปําก็ไม่คิดถือสา ซ้ำยังดุหม่อมเจ้ากิตติกรที่สาวบาทช้า ทำให้ปนัดดาของพระองค์หิวโซจนท้องแฟบตามไปด้วย

เมื่อราชนิกูลหนุ่มนั่งลงเคียงข้างภรรยาและเป็นตำแหน่งทางหัตถ์ขวาของพระองค์หญิงก็หันมองไปทางท่านหญิงเมฆ น้องสาวต่างราชสกุลของตน 

“จริงสิหญิงเมฆ เห็นลูกไม้บอกว่าหญิงเมฆไปสอนที่โรงเรียนในวังหญิงเป็นวันสุดท้ายแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องไปอีกแล้วเหรอ”

“ค่ะพี่ชายติ วันนี้เป็นวันจบภาคการศึกษาของโรงเรียนในวังหญิงแล้ว”

หม่อมเจ้ากิตติกรพยักใบหน้ารับขณะยกตัวตักอาหารบนโต๊ะถวายพระองค์หญิงปั้นซึ่งมีศักดิ์เป็นป้าของตนอย่างหลานที่เอาใจใส่ ก่อนตักต่อให้ภรรยาเช่นหม่อมลัลนาเป็นลำดับต่อมา

“เห็นว่าเจ้าเอกอรุณจะกลับจากลำปางวันสองวันนี้ ถ้าเขากลับกรุงเทพก่อนหญิงเมฆกับเด็จป้าเสด็จกลับฝรั่งเศส ชายจะให้เขาเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ฐานที่หลอกใช้งานหญิงเมฆดีไหมคะ”

ท้ายประโยคราชนิกูลหนุ่มหันไปถามพระปิตุจฉาซึ่งง้วนอยู่กับการเกลี่ยข้าวให้พอดีคำ “ดีทีเดียว เพราะแทนที่กลับมาไทยคราวนี้หญิงเมฆจะได้พักผ่อน น้องกลับต้องไปสอนที่โรงเรียนในวังหญิง วุ่นหัวหมุนตั้งแต่เช้าจรดเย็น”

น้ำเสียงที่ติดจะไม่พอพระทัยน้อยๆ ทำให้คนมีประเด็นอยู่ในบทสนทนาเช่นท่านหญิงเมฆรีบร้องปฏิเสทอย่างร้อนรนทนไม่ได้

“ไม่หรอกเพคะเสด็จป้า เป็นโชคดีของเมฆซะอีกที่เจ้าเอกอรุณเชิญให้เมฆไปเป็นวิทยากรพิเศษไปสอนที่นั่น เมฆไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย สนุกดีออกเพคะ”

หญิงสาวกล่าวจากใจจริง เพราะตั้งแต่ที่เจ้าเอกอรุณ เชื้อพระวงศ์ต่างสายซึ่งเป็นอาจารย์ประจำสอนอยู่ในโรงเรียนในวังหญิง โทรสายด่วนมาเชิญให้ตนไปเป็นวิทยากรพิเศษไปสอนในโรงเรียนการเรือนถึงในพระบรมมหาราชวัง เธอก็ตกปากรับคำและทำหน้าที่อันทรงเกียรตินั้นอย่างเต็มใจ โดยวิชาที่หญิงสาวได้มีโอกาสเข้าไปสอน ก็เป็นวิชาทำขนมหวานชาววัง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอทำเป็นอยู่แล้ว ซ้ำยังใช้เวลาสอนเพียงอาทิตย์เดียวเท่านั้น 

ผิดก็แค่ช่วงหนึ่งอาทิตย์นี้เป็นหนึ่งอาทิตย์เดียวที่เธอตามพระองค์หญิงปั้นกลับมาประเทศไทย พระองค์จึงน้อยพระทัยอยู่มาก ที่วันๆ พระภาติยะคนสนิทยุ่งอยู่แต่กลับการสอนหนังสือ อดตระเวนไปพบพระประยูรญาติพร้อมพระองค์ กว่าจะเสร็จธุระเรื่องโรงเรียนในวัง ก็ถึงเวลากลับฝรั่งเศลพอดี

“พูดเป็นดิบดีว่าเชิญไปเป็นวิทยากรพิเศษ ที่แท้ก็แค่ต้องการคนสอนแทนตัวเสียมากกว่า แต่ก็เอาเถ้อะ เจ้าเอกอรุณเองก็ไม่ได้เป็นคนร้ายอะไร ถ้าไม่นับเรื่องท่าทางตุ๊งติ้ง แต่งตัวจัดจ้านสีแสบตาฉัน ก็จัดว่าเป็นคนที่ใช้ได้ทีเดียว

หม่อมเจ้ากิติกรยิ้มรับคำพระปิตุจฉาก่อนจะเอ่ยต่อเพื่อแก้ต่างให้สหาย ที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะจามไปแล้วกี่รอบต่อกี่รอบ

“เห็นว่าหลานชายเจ้าเวียงหลวงจะกลับมาที่เวียง เจ้าเอกอรุนที่มีศักดิ์เป็นอาก็เลยต้องปลีกตัวไปดูแลงานทางนั้นค่ะเด็จป้า”

คำบอกเล่าของพระภาติยะสายตรงเพียงองค์เดียวเช่นหม่อมเจ้ากิตติกร เรียกให้พระขนงของพระองค์ท่านขมวดม้วนเข้าหากันทันที

“หลานชายของเจ้าเวียงหลวงรึ เอใช่เจ้าหลวงน้อยที่ไม่เหลือศักดิ์นั้นหรือเปล่า”

“ใช่ค่ะ ชายเคยเห็นเจ้าหลวงน้อยสองสามครั้งเพราะเป็นรุ่นน้องเรียนโทที่อังกฤษ เขาสุภาพมาก”

“ก็สมควรจะเป็นตามนั้น เฮ้อ คิดแล้วอดถอนใจไม่ได้ ถ้าสมัยก่อนไม่ได้เกิดการเปลี่ยนแปลง เวียงหลวงก็คงยังอยู่ กระนั้นเขาก็นับเป็นเจ้านายฝ่ายเหนือคนหนึ่งละนะ ไม่รู้ว่าราชสกุลใช้ ณ อะไร ณ เวียงหลวง หรือ ณ เวียงอินทร์”

ท่านหญิงเมฆไม่ได้สนใจฟังคำตอบนั้นต่อไปเพราะเห็นว่าไม่ใช่เรื่องของตน หญิงสาวหันไปทางคุณชายมินทร์ที่พยายามเอื้อมมือตักหมูสับปั้นทอดก่อนจะเข้าช่วยหลานชายคนโต


-----------------------------------------------------

พอได้ม้ายยย?

ฝากกดติดตามเพจด้วยน้าาา 


ผลงานทั้งหมดของ "เฌอมา" 


 

  ฝากเพจด้วยจ้าา 




 
___________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]



  ฝากเพจด้วยจ้าา 





 
___________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.081K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,555 ความคิดเห็น

  1. #7568 คนอ่าน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 20:05

    อันนี้คือยังไม่ได้แก้คำผิดใช่ไหมคะ มีหลายจุดอยู่ค่ะ

    #7,568
    0
  2. #7543 noodao (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 07:33
    ชายนุช่างพูดน่ารัก
    #7,543
    0
  3. #6504 ์ืnoona (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 09:16

    ชอบมากค่ะ

    #6,504
    0
  4. #5645 1661507 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 05:45
    เพิ่งเข้ามาอ่าน ชอบค่ะ
    ขออนุญาตแก้คำผิด
    ปฏิเสท เป็น ปฏิเสธ
    ฝรั่งเศล เป็น ฝรั่งเศส
    #5,645
    0
  5. #5315 Vergo222 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 18:25
    กำลังอ่านตอน 1 ยังไม่จบ สงสันทำไมลูกชายติเรียกหญงเมฆว่าน้า ญาติข้างพ่อทำไมไม่เป็น อา อะค่ะ
    #5,315
    2
    • #5315-1 หนูน้อย (จากตอนที่ 2)
      22 สิงหาคม 2562 / 18:48
      อายจะเพราะหญิงเมฆสนิทกับหม่อมลูกไม้มากกว่าชายติรึเปล่า
      #5315-1
    • #5315-2 Gib.nana(จากตอนที่ 2)
      3 กันยายน 2562 / 12:06
      ญาติ​ผู้น้องฝ่ายพ่อต้องเรียกว่าอาค่ะ​
      #5315-2
  6. #4783 Charmé (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 21:58
    ได้อยู่ๆ
    #4,783
    0
  7. #3536 JK_im (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 07:40
    ทำไมผู้ชายพูด"ค่ะ"อะ
    #3,536
    1
    • #3536-1 White Drawing(จากตอนที่ 2)
      14 สิงหาคม 2562 / 11:40
      เป็นปกติของชาววังครับ คำว่าครับเริ่มเข้ามาในสมัยจอมพลป.แล้ว
      แต่ก่อนจะมีใช้2แบบคือ ขรับหรือขอรับ กับคะ ค่ะ แบบแรกส่วนมากจะเป็นคำเรียกของบริวารครับ อีกแบบคือเชื้อพระวงศ์จะเรียกกัน
      #3536-1
  8. #2628 Irich999 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 13:01

    อ่านแล้วคิดถึงลูกไม้ตอนปีนกำแพงวัง555

    #2,628
    0
  9. #1650 MinikoSong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 15:38
    ขอบคุณค่าา
    #1,650
    0
  10. #1556 หนู ณะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 23:02
    เพิ่งมีโอกาสเข้ามาอ่านค่ะ ปกติชอบงานเขียนของลักษณวดี และทมยันตี พอมาอ่านแนวนี้ของรุ่นใหม่ๆ รู้สึกไม่อินทั้งคำพูด แนวคิด ความเป็นเลือดขัตติยะ อะไรต่างๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ แต่งสำนวนได้ดีค่ะ
    #1,556
    0
  11. #1307 ต้นสายปลายน้ำ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 21:04
    มีสกุลลุนชาติมากเลยค่ะ ชอบแนวนี้มากเหมือนดูละครเลย
    #1,307
    0
  12. #904 mang_kapoon Faii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 17:01
    ชอบแนวนี้มากกกกก
    #904
    0
  13. #552 Auy4362 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 16:27

    เเป็นกำลังใจให้นะค่ะนักเขียน เอวคอดที่น่ารัก

    #552
    0
  14. #438 Junemantra (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 22:03
    เฌอมาใจเย็นนะ พระนัดดาทั้งสองเป็นแค่หลานย่านะคะ ยังไม่ถึงขั้นเหลน เพราะเป็นป้าของพ่อ(อยู่ในลำดับรุ่นเดียวกันกับรุ่นพ่อแม่ของพ่อ) ไม่ใช่ย่าของพ่อนะคะ
    #438
    1
    • #438-1 เฌอมา(จากตอนที่ 2)
      16 มิถุนายน 2562 / 22:10
      โอเคค่าา
      #438-1
  15. #351 คนบ๋วย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 06:15
    ได้ค่าาา ละมุนพอๆ กับภรรยาเจ้าเลย
    #351
    0
  16. #345 พี่น้อย0105 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 05:51
    สนุกสไตล์เฉอมา ชอบค่ะ
    #345
    0
  17. #336 DestineLovey (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 19:11
    พระราช- ใช้กับเจ้านายระดับชั้นเจ้าฟ้าขึ้นไปนะคะไรท์
    #336
    0
  18. #313 รอออ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 19:27
    คละเคล้า > เป็นคำควบกล้ำ มี ล ลิง เน้ออ

    หม่อม... ณ อยุธยา นั่นเอง > ตรงนี้ใช้คำว่า นั่น ไม่ใช่ นั้น นะคะ

    พร้อมเพรียงกัน > มี ร เรือ ด้วยค่ะ ถ้าเป็น เพียง จะเป็นเพียงพอ มากกว่านะคะ

    ในวัยยี่สิบกว่าปี > ไม่ใช่ สี่ยิบ นะคะ เล่นคำผวนหรือเปล่า 55555

    หัตถ์ > ถ ถุง การันต์นะคะ ไม่ใช่ ร เรือ เด้อออ

    ...หนีมือไม้ > มื้อ นี่ความหมายไปคนละเรื่องเลยน้าา

    ความบุ่มบ่าม > อย่อกค่ะ

    ...ทำหน้าตำหนิแกอยู่นั่นเอง > ตรงนี้ใช้คำว่า นั่น นะคะ ไม่ใช่ นั้น

    ...ชวนเจ้าตัวแสบทำขนมนั่นนี่ > ตรงนี้ก็ต้องใช้ไม้เอกอีกเช่นกัน นั่นนี่

    ...เมื่อคิดได้ดังนั้น > ไม่ใช่ ดั่ง นะคะ

    ...คุณชายน้อยมาแนบตัว > ไม่ใส่ไม้เอกที่ แนบ นะคะ

    ฝรั่งเศส > ไม่ใช่ ล ลิง เศล น้าาา ใช้ ส เสือ จ้าา

    ...ถามพระปิตุจฉาซึ่งง่วน... > ไม่ใช่ ง้วน น้าาา ไม้เอกจ้า ไม้เอก วน

    ...วิทยากรสอนพิเศษไปสอนที่นั่น > นั่น ไม้เอกค่ะ

    โอกาส > สะกดด้วย ส เสือ ค่ะ ไม่ใช่ ศ ศาลา

    #313
    0
  19. #280 ธัญญ์ธารา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 23:48
    ขอบคุณนะคะไรท์ที่อัพให้รีดเดอร์ได้อ่าน
    รอเรื่องนี้นานมากตั้งแต่ปีที่แล้วในที่สุดก็ไรท์
    ก็อัพซักที สนุกมากค่ะ.
    #280
    0
  20. #279 a.Prompiriya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 21:21
    สุดยอดเลยยยย มาแล้ววว รอมานานมาก คิดถึงแล้ว
    #279
    0
  21. #278 2pm_punch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 17:48
    มาแล้ววว
    #278
    0
  22. #277 2pm_punch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 17:48
    มาแล้ววว
    #277
    0
  23. #276 2pm_punch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 17:48
    มาแล้ววว
    #276
    0
  24. #275 2pm_punch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 17:48
    มาแล้ววว
    #275
    0
  25. #274 m i n t * (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 16:14
    รอต่อออออ~ สู้ๆนะคะ
    #274
    0