คนละภพ (สนพ.ว้อนท์บุ๊ค, พิมพ์ครั้งที่ 2)

ตอนที่ 17 : บทที่ 8 : หม่อมเจ้าหญิงเมขลามาลัยถึงคราวสู้! ( 30%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,216 ครั้ง
    25 ก.ค. 62

ลงเนื้อหาแค่ 70% นะจ้ะ
** นิยายเรื่องนี้มีบางฉากที่ต้องใช้คำราชาศัพท์ เลยต้องขออภัยคนอ่านที่รักไว้ก่อนเลยว่า อาจมีการใช้ผิดๆถูกๆ ถ้าใครไม่โอกาสก็ผ่านเลยน้า ขอโทษด้วยจริงๆค่าา

*** นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ




 

By เฌอมา

    

ถึ ง ม้ ว ย ดิ น สิ้ น ฟ้ า ม ห า ส มุ ท ร

ไ ม่ สิ้ น สุ ด ค ว า ม รั ก ส มั ค ร ส ม า น

เ เ ม้ เ กิ ด ใ น ใ ต้ ห ล้ า สุ ธ า ธ า ร

ข อ พ บ พ า น พิ ศ ว า ส ไ ม่ ค ล า ด ค ล า









บทที่ 8 : หม่อมเจ้าหญิงเมขลามาลัยถึงคราวสู้!

ในที่สุดคนน่ากลัวพระองค์นั้น

ก็ เรียก เธอ เข้าเฝ้า!

ตอนที่ได้รับข่าวจากข้าหลวงเฟื่องท่านหญิงเมฆก็แทบลมจับแล้ว นั้นเพราะทุกครั้งที่ต้องเจอนรังสรรค์ หล่อนต้องพบกับการบีบคั้นและขู่ประหารเสมอไป จึงไม่แปลกที่คนฝังใจจนกลัวจะกลัวนำไปก่อน กลัวแม้ว่าจะยังไม่ถึงเวลาเข้าเฝ้าเลยก็ตาม

แม้การบอกข่าวจะมาพร้อมเสื้อผ้าให้ใส่แทนผ้าแถบโป๊ๆ แต่ท่านหญิงเมฆคนดีกลับไม่รู้สึกยินดีปรีดาที่ตนไม่ต้องแต่งตัวโป๊อีกแล้วเลยซักนิด! กลับกัน เธอกลับคิดว่านรังสรรค์พระองค์นั้นช่างเลือดเย็นนัก คิดให้เธอได้ทำตามใจก่อนตาย ไม่อยากใส่แถบก็ประทานเสื้อให้ เหมือนเลี้ยงอาหารนักโทษประหารก่อนวันยิ่งหัวชัดๆ เลย

ดูเหมือนคราวนี้พระองค์คงดำริจะส่งเธอไปกองลหุโทษแน่ๆแล้ว!

ที่สำคัญเธอเองก็หนีไม่ได้แล้วด้วย เพราะตอนนี้ทุกทางรอดถูกปิดตายหมด

ว่าที่พระชายาจากราชสกุลมหิตธรก็อยู่ไกลถึงปีนัง

เมฆฟ้าสายฝนที่คิดว่าอาจส่งกลับไปยุคเดิมได้ก็หมุนเปลี่ยนเวียนฤดูไปแล้ว

ตอนนี้เธอจึงเหมือนลูกนกลูกกาไร้ขาไร้แขน จะหนีก็ไม่ได้! จะดิ้นก็ไม่ได้! มีทางเดียวคือรีบเข้านอนแล้วรีบตื่นเช้าแต่งสวยเดินไปหา...ไปหาความตาย!

ท่านหญิงเมฆนึกถึงค่ำคืนนั้นในวันฝนตก นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาดุดันและพระดำรัสที่ตามหลอกหลอนเธออยู่ทุกคืน

ทรงว่าหากเธอไม่สารภาพ เมื่อถึงกองลหุโทษแล้วถูกสอบสวนว่าผิดจริง เธอจะต้องถูกอาญาแผ่นดิน ฐานที่ลอบเข้าเขตหวงห้ามของวังทั้งจำคุก กุดหัว เฆี่ยนตี นั้นเท่ากับตายสถานเดียว!!

หญิงสาวยิ่งคิดยิ่งสะท้าน แม้เธอจะเป็นท่านหญิงที่ค่อนข้างเงียบเฉย น้อยครั้งจะมีเรื่องที่ทำให้เสียงกิริยา สำคัญคือไม่ได้ขวัญอ่อนหรือเจ้าน้ำตาขนาดนั้น ทว่าความเป็นความตายไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ซ้ำอีกฝ่ายยังยัดข้อหาลอบปลงพระชนม์ให้อีก ความผิดขนาดนั้น ต่อให้เธอเข้มเแข็งแค่ไหนก็ไม่ไหวหรอก อีกอย่างถ้าคนขู่คือตาสีตาสา คนเป็นท่านหญิง คนมีเลือดสีน้ำเงินอยู่ครึ่งหนึ่งยอมไม่หวาดกลัวง่ายๆ ทว่าพระองค์คือนรังสรรค์ พระยศสูงส่งเทียมฟ้า แค่ชีวิตแปลกๆชีวิตเดียวที่ผ่านเข้ามา หากทรงพระสงค์ต้องการ ก็ตายได้ง่ายๆเพียงนิดเดียว!

ท่านหญิงเมฆจิตตกจนแทบจะเรียกว่าตกจนติดดิน ตกจนดำดิ่งสูงหุบเหว สู่ก้นลึกเบื้องล่าง เธอคิดเคร่งเครียดถึงความตายที่กำลังจะเกิดขึ้นไปตลอดทั้งคืน กระทั้งถึงเวลานอนก็ยังหลับไม่เต็มตื่น เดี๋ยวผวา เดี๋ยวฝันไม่ดี กระทั่งพระอาทิตย์ยามเช้าบอกเวลาตื่นนอนเข้าไปแล้ว เธอก็ยังคงคิดอยู่

ตอนที่นางข้าหลวงเอื้อมถือเสื้อฝรั่งและผ้านุงสีเขียวเปลือกถั่วเข้ามาก็เห็นว่าท่านหญิงเมฆตื่นนอนนานแล้ว จึงยิ้มเดินเข้ามาใกล้ วางถาดเงินใส่เสื้อผ้าซึ่งหล่อนซักใหม่และอบร่ำจนหอมกรุ่นไปบนโต๊ะทางหนึ่งแล้วถึงทักทาย

“ตื่นเร็วจังนะคะ”

ท่านหญิงเมฆที่นั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงนอนในห้องข้างที่ถูกจัดให้ใหม่หันมองนางข้าหลวง ก่อนถอนใจ วาดขาลงนั่งขอบเตียง นิ่งอยู่นานแล้วถึงเอ่ยเสียงสั่น

“แม่เอื้อม เมฆไม่อยากไปเลย”

“คะ? คุณกลัวหรือ”

นางข้าหลวงคาดเดาและนึกอยากปลอบใจในทีเดียว แต่คนเป็นข้าทาสไม่กล้าคาดเดาพระทัยเจ้านาย ไม่อาจบอกว่าพระองค์อาจจะเป็นอย่างนั้น พระองค์อาจจะดำริอย่างนี้ จึงสงวนถ้อยคำ บีบมือปลอบใจคนหวาดหวั่นไปแทน

แต่ในความคิดของนางข้าหลวงเอื้อมแล้ว หล่อนกลับไม่คิดว่าพระองค์ทูลกระหม่อมจะทำอะไร 'คุณ' เพราะถ้าทรงดำริ คงไม่พาหล่อนกลับมาเก็บที่วังนรังสรรค์ตั้งแต่แรก ถ้าประสงค์ก็คงไม่สั่งให้คุณทองพลับหรือตนที่เป็นนางกำลังขั้นสูงคอยดูคอยเฝ้า และคงไม่หลงองค์เป็นห่วง ถึงขนาดพาคุณมานอนทับที่บรรทมของพระองค์เองหรอก และข้อที่สำคัญที่สุด ที่เห็นชัดเจนที่สุด ก็คือถ้าพระองค์ไม่ทรงเห็นว่าพิเศษ  พระองค์คงไม่พระราชทานชุดฝรั่งแสนแพง ซึ่งสตรีชั้นสูงในวังกำลังนิยมให้อย่างนี้

ใครที่ไหนจะทำกับนักโทษประหารแบบนี้ กลัวแต่ว่าคุณจะอยู่สถานะที่ตรงข้ามกับนักโทษซะมากกว่า





_____________


ต่อก็ด้ายยยยยย~~


นางข้าหลวงเอื้อมอมยิ้มมองใบหน้าซีดขาวของท่านหญิงเมฆ “คุณอยากทานอะไรซักหน่อยก่อนไปไหมคะ”

“ทานไม่ลงหรอกค่ะ”

“งั้นก็อาบน้ำเตรียมตัวกันเถอะค่ะ เดี๋ยววันนี้ฉันจะช่วยขัดตัวอบร่ำให้อย่างดีเลย”

ท่านหญิงเมฆเหลือบมองคนกล่าวก่อนจะถอนใจ

แม้แต่นางข้าหลวงเอื้อมก็ยังคิดจะทำดีให้ธอเป็นครั้งสุดท้ายสินะ 

เจ้านายให้สวมเสื้อสวยก่อนตาย ข้าบริวารให้เธอผิวเปล่งปลั่งก่อนตายงั้นสิ

เพราะตื่นไว หลังอาบน้ำเสร็จจึงมีเวลาเหลือก่อนจะเข้าเฝ้าอีกมาก หลังถูกนางข้าหลวงเอื้อมช่วยขัดถูตัว ช่วยแต่งตัว ช่วยโบกน้ำอบน้ำปรุงจนตัวหอมฟุ้งกรุ่นกระจายไปทั่วตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่านหญิงเมฆก็ถูกปล่อยตัวในที่สุด คนหดหู่เลือกจะปลีกวิเวก เดินไปนั่งตรงระเบียงหน้าห้องพระบรรทมลำลองซึ่งเป็นสถานที่ที่วิวดีที่สุดในตำหนักน้ำ ก่อนปล่อยใจมองน้ำ ปล่อยใจมองวังใหญ่ที่ฝ่ากโน้น มองหลังคาพระที่นั่งไพศาลทักษิณที่เห็นไกลๆ มองแล้วถอนใจ เหมือนกำลังจะสั่งลา

ความคิดของคนปลงตกไม่ได้ไปไหนนอกจากวนเวียนอยู่ที่พระองค์หญิงปั้น หรือเสด็จป้าปั้นของตนเอง หากฝันครั้งนั้นสามารถสั่งลาพระองค์ในความคิดได้จะดีแค่ไหน

คิดไปตรงนั้นท่านหญิงเมฆก็จำได้ว่าในฝันนอกจากเสด็จป้าปั้นที่ตนแสนคิดถึง ยังมีเสียงของบุคคลอีกสองที่ปรากฏ คือพี่ชายติและเสด็จย่าน้อย

 

เชื่อน้าเถอะ แล้วหญิงเมฆจะกลับมา...เดี๋ยวจะกลับมา

 

แม้มันอาจจะเป็นแค่ฝัน แต่เธอก็ขอยึดมันไว้เพื่อเหนี่ยวนำพลังชีวิตในตอนนี้

ใช่ เธอต้องได้กลับไปสิ จะมาตายอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอก เดี๋ยวก็จะกลับไป!

เมื่อมีความหวังพลังใจก็เข้าแทนที่ ท่านหญิงเมฆในชุดเสื้อลูกไม้ฝรั่งเศสอย่างระเอียดสวยงามจึงยืดตัวขึ้น ครุ่นคิดถึงสิ่งสำคัญอะไรก็ได้ที่อาจลืมนึกไป

สิ่งที่สำคัญซึ่งอาจช่วยหยุดยั้งการถูกส่งไปกองลหุโทษ!

อ๊ะ!!!

และเหมือนในที่สุดเสียงสวรรค์ก็ได้มาโปรด เพราะจู่ๆ ท่านหญิงเมฆก็นึกถึงคำตรัสของเสด็จป้าปั้นที่เคยเล่าเรื่องราวของทูลกระหม่อมพ่อของพระองค์ให้ฟัง ครั้งหลานต่างราชสกุลเช่นเธอถูกพระองค์หญิงรับเลี้ยงใหม่ๆ

 

“ทูลกระหม่อมพ่อของป้าทรงเป็นพระองค์ที่ยุติธรรมนัก ทรงตัดสินความเถรตรงตามจริงไม่บิดเบี้ยว เคยมีครั้งหนึ่งเจ้านายด้วยกันทำผิด ก็ทรงตัดสินความอย่างถูกต้อง ไม่นึกถึงว่าเคยรู้จักหรือเป็นพระญาติห่างๆ กันซักนิดเดียว ทรงเป็นหมอความที่น้อยครั้งจะว่าความ แต่ทุกครั้งที่ความมาถึงหัตถ์พระองค์ ก็ไม่เคยคดงอเป็นคอเต่าเลยซักครั้ง ก็สมแล้วล่ะ...สมแล้วที่ทรงจบกฏหมายถึงมหาลัยซอร์บอนน์"


 

ท่านหญิงเมฆชะงัก เธอหายใจแรงจนอกยุบลงพองออกเป็นจังหวะอย่างเห็นได้ง่าย

และเสียงอุทานของคนนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นทอดรำพันความหลังอยู่ริมน้ำนั้นเอง ที่ทำให้นางข้าหลวงเอื้อมสะดุ้งโย้ง มองคนที่หลังอุทานเสร็จก็ถลั่นตัวลุกขึ้น เดินเวียนไปมาระหว่างความกว้างของระเบียง มองดวงหน้างามประหลาดจากซีดขาวค่อยๆขึ้นสีระเรื่อ ดวงตากลมโตแพราวพราว ดูมีชีวิตชีวา

ท่านหญิงเมฆไม่รู้ความเปลี่ยนแปลงของใบหน้าตน เธอไม่ได้สน เพราะตอนนี้กำลังใช้สมองไตร่ตรองอดีต

ตอนนั้นเธอฟังแล้วถามเสด็จป้าว่าอย่างไรนะ? เธอว่าเธออยากเป็นเหมือนทูลกระหม่อมพ่อของเสด็จท่านบ้าง เพราะทูลกระหม่อมพ่อทำให้เสด็จท่านชื่นใจ ทำให้เสด็จท่านเทินทูนและภาคภูมิ เธอที่อยากตอบแทนที่ทรงพระกรุณาชุบเลี้ยง จึงอยากเป็นความชื่นใจของเสด็จท่านเช่นเดียวกัน

ทว่าร้อยปีต่อมาไม่มีมหาลัยซอร์บอนน์ซึ่งเป็นหนึ่งด้านกฎหมายที่ทูลกระหม่อมพ่อของเสด็จท่านเคยศึกษาอีกแล้ว เพราะหลังจากนั้น มหาลัยซอร์บอนน์ถูกยุบ และแตกออกเป็น 13 มหาลัยเล็กๆ ซึ่งยังคงสืบทอดคติพจน์ของซอร์บอนน์จวบจนปัจจุบันนี้ และหนึ่งในนั้นก็คือมหาวิทยาลัยปงเตองอัสแซส 

มหาลัยกฎหมายที่เธอเลือกเข้าเรียน!!

หญิงสาวชะงักหยุด จู่ๆบางสิ่งตีฟุ้งขึ้นในใจ

เธอคือเดอะซอร์บอนน์ เดินตามรอยเท้าเจ้าฟ้านรังสรรค์อรุษรังษีมาตั้งแต่เล็ก เธอมีพระองค์เป็นแบบอย่าง พระองค์เรียนกฏหมายเธอเรียนกฏหมาย พระองค์เป็นที่ชื่นใจของพระธิดา เธอพยายามเป็นให้เทียบเท่า

แล้วเธอลืมไปได้ยังไง ลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปได้ยังไง!?

ท่านหญิงเมฆยิ้ม ยิ้มกว้าง กว้างมากกว่าครั้งไหนๆ ในชีวิต

ใช่! เธอรู้แล้ว! รู้แล้วว่าจะใช้อะไรไปสู้กับเจ้าฟ้าที่กำลังรอส่งเธอไปประหาร!!

"คุณ จะรีบไปไหนคะ!?"

ข้าหลวงเอื้อมที่ยืนเฝ้าคนอยู่เร่งฝีเท้าตามคนที่เร่งฝีเท้าไวกว่าออกจากตำหนักน้ำ ทว่าท่านหญิงเมฆกลับไม่หยุดเท้ารอ เธอเร่งฝีเท้ามากขึ้น หันมองข้านางเอื้อมแล้วยิ้มให้

"ไปเข้าเฝ้าค่ะ เดี๋ยวกลับมานะคะ"

นางข้าหลวงเอื้อมมองท่าทีของคนที่ตนตามดูมาตลอดอย่างงงวย ออกจะเป็นห่วง อยากจะตามไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ติดที่ว่าถูกสั่งให้อยู่ที่นี่

เพราะเช้านี้มีพระประสงค์ให้คุณที่ตำหนักน้ำเข้าเฝ้าที่ห้องทรงพระอักษรเพียงคนเดียว ทรงย้ำกับคุณทองพลับให้กำชับกับนางข้าหลวงทุกคนด้วยว่า...'ห้ามบอกทาง'

"แต่ตอนนี้ยังเช้าอยู่ คุณไปตอนนี้พระองค์อาจกำลังเสวย..."

แต่ท่านหญิงเมฆไปไกลแล้ว ข้าหลวงเอื้อมเห็นแค่ผมยาวปลิวสไลไปตามแรงลมที่ด้านหลัง 

เธอเห็นเพียงเท่านั้นจริงๆ...



ไปพวกเร๊า!! ถกโจงวิ่งตามเป็นทัพหลังให้ท่านหญิงเมฆ!! ลุยย!!!

คนที่งงความสำพันธ์น่าจะเกิดจากการที่ไม่ได้อ่านภรรยาเจ้ามั้งนะคะ

คือเรื่องนี้เป็นภาคต่อของ ภรรยาเจ้า เล่มข้างล่างนี้ค่า  

สั่งเล่มได้ทาง คลิ๊ก >> เพจเฌอมา



แม่ขอพระองค์หญิงปั้น กับปู่ของหญิงเมฆ(พระองค์เจ้ามหิตธรมนูศักดิ์)เป็นพี่น้องกัน พระองค์หญิงปั้นรับเลี้ยงหญิงเมฆที่เป็นหลานต่างราชสกุลมาตั้งแต่เล็ก ซึ่งหมายถึง หญิงเมฆเป็นหลานข้างแม่ของพระองค์หญิงปั้น หญิงเมฆเรียกพระองค์หญิงปั้นว่า 'เสด็จป้าปั้น'

ง่ายกว่านั้นคือ 

เมฆเป็นหลานสาวของแม่ป้าปั้น 




_______________________


ไม่หายแกไม่หาย อยู่ทางนี้ วันนี้รีไรท์ใหม่ตั้งแต่บนแรกทั้งวันเลย สรุปทูลกระหม่อมมีข้ออ้างจับผิดนางเอกเราเยอะมากมังคะ ถถ มาต่อน้าา ขอบคุณทุกกำลังใจและทุกคำเรียกร้องงง รักๆ 

เข้าโหมดนางร้าย สามสี่!

อยากอ่านต่อพวกหล่อนก็วิงวอนฉันสิย๊ะ! อ้อนวอนฉันสะพวกนางข้าหลวงทั้งหลาย! // นั่งพับเพียบ แตะน้ำอบน้ำปรุงที่ต้นคอแล้วปรายตามอง 

ฝากแอดไลน์@ เฌอมาไว้ด้วยนะคะ จ้วบๆ

v

v







  ฝากเพจด้วยจ้าา 





 
___________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.216K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,555 ความคิดเห็น

  1. #6855 noknoonum (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 13:22
    อ่านแล้วคิดถึงชาติกะหม่อมลัลลนาไป ลื้อเจอยุ่ในชั้นหนังสือมีอ่านรอบที่4
    #6,855
    0
  2. #3321 natthakong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 12:49
    ออกเล่มแล้วยังคะ
    #3,321
    0
  3. #1665 MinikoSong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 16:31
    ลุ้นๆๆๆ
    #1,665
    0
  4. #1532 Tokoyai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 19:58
    ตัวเองงง เราอยากอ่านแต่เราอยู่ต่างประเทศ แง๊ อีบุ๊คด้วยได้ไหมคะ
    #1,532
    0
  5. #1144 Nungnii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 16:14
    ไรท์ หายยยยยยยย
    #1,144
    0
  6. #1143 Lucky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 15:04

    มาต่อยาวๆได้แล้วนะคะ

    มาช้าจังเลย ✌✌

    #1,143
    0
  7. #1142 SopitKobNasueb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 13:45
    วันนี้หายเกิน 24 ชม แหละนะไรท์ 555555
    #1,142
    0
  8. #1141 Meow019 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 10:20
    กฎหมาย ไม่ใช่ กฏหมาย นะคะ
    เป็นกำลังใจให้นะคะ มาต่อไวๆนะ
    #1,141
    0
  9. #1138 reader702 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 08:31
    ลุ้นกับหญิงเมฆคะ
    #1,138
    0
  10. #1136 NutnichaPhut (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 07:48

    มาาๆๆๆๆได้แล้วนะไรท์
    #1,136
    0
  11. #1135 boooo121 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 07:41
    เดี๋ยวจะไปแจ้งความแล้วเพราะติดประกาศคนหายครบ 24 ชั่วโมงแล้ว
    #1,135
    0
  12. #1133 gopuypop (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 03:42
    เดาว่านางเอกน่าจะเรียนม.ปารีส2 เพิ่งเคยเห็นคนเอามาเขียนนิยายไรท์หาข้อมูลเก่งมาก แต่ก่อนยังขำตัวเองที่ไปหาพี่ผิด ม เพราะชื่อมหาลัยคล้ายกันแถมใกล้ด้วย พี่เราเรียนม.ปารีส4 ไรท์วางแผนดีมากปกติคนไทยไม่ค่อยรู้ว่าsorbonneแยกเป็นวิทยาลัย13ที่
    #1,133
    0
  13. #1132 F3RNARiiz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 02:55
    ชั้นมารอทูลกระหม่อมที่ท่าน้ำทุกวันเลย
    #1,132
    0
  14. #1131 boooo121 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 01:28
    ตอนแรกว่าจะเก็บตังค์ซื้อ ตอนนี้ไม่เก็บแล้ว​ ไปถอนมารอเลย​ อยากได้​เล่ม
    #1,131
    0
  15. #1130 NutnichaPhut (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 23:47

    รอยูอยู่นะ
    #1,130
    0
  16. #1128 ramsamkam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 22:36
    น่ารัก ชอบอ่านทอล์กก่อนจบ
    #1,128
    0
  17. #1123 JanyaRuadrew (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 20:17
    อิฉันรออยูนะเจ้าค่ะ
    #1,123
    0
  18. #1122 JaneFanc (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 19:31
    อ่านเท่าไรก็ไม่เคยพอ ขอเป็นเล่มเลยมิได้หรือคะ
    #1,122
    0
  19. #1121 Chayanit-sam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 17:14
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #1,121
    0
  20. #1119 aaairr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 16:28
    มาต่อน้า รออยู่
    #1,119
    0
  21. #1118 eieimanow (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 16:22
    รอค่าาาาา
    #1,118
    0
  22. #1117 Latae Art (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 15:33
    อิฉันรอคุณอยู่ที่เดิมนะเจ้าค่ะ
    #1,117
    0
  23. #1115 Lemonate (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 14:56
    นั่งรอคุณอยู่ที่ตำหนักน้ำนะเจ้าค่ะ
    #1,115
    0
  24. #1114 ไรเฟิล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 14:41
    มาต่อให้ไวๆนะแม่
    #1,114
    0
  25. #1113 peizin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 13:35
    รอนะคะ
    #1,113
    0