คนละภพ (สนพ.ว้อนท์บุ๊ค, พิมพ์ครั้งที่ 2)

ตอนที่ 15 : บทที่ 7 : สถานะพิเศษ (50%) รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,158 ครั้ง
    19 ส.ค. 62



ลงเนื้อหาแค่ 70% นะจ้ะ
** นิยายเรื่องนี้มีบางฉากที่ต้องใช้คำราชาศัพท์ เลยต้องขออภัยคนอ่านที่รักไว้ก่อนเลยว่า อาจมีการใช้ผิดๆถูกๆ ถ้าใครไม่โอกาสก็ผ่านเลยน้า ขอโทษด้วยจริงๆค่าา

*** นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ



 

By เฌอมา

    

ถึ ง ม้ ว ย ดิ น สิ้ น ฟ้ า ม ห า ส มุ ท ร

ไ ม่ สิ้ น สุ ด ค ว า ม รั ก ส มั ค ร ส ม า น

เ เ ม้ เ กิ ด ใ น ใ ต้ ห ล้ า สุ ธ า ธ า ร

ข อ พ บ พ า น พิ ศ ว า ส ไ ม่ ค ล า ด ค ล า





บทที่ 7 :  สถานะพิเศษ 

สองวันผ่านพ้นไปพร้อมสายฝนที่ตกลงมาไม่หยุดหย่อน ในที่สุดท่านหญิงเมฆผู้นอนซมก็ฟื้นตื่นคืนกำลังกลับมาอีกครั้ง หญิงสาวมองบานหน้าต่างที่มีแสงอาทิตย์อ่อนๆสาดส่องผ่านม่านขาวบางเบาเข้ามา สัมผัสได้ถึงลมเย็นๆ พัดปะทะใบหน้า ในใจเฝ้าภาวนา

          กลับไปหรือยังนะ...กลับไปหรือยัง

         “คุณ ตื่นแล้วหรือคะ

         เสียงทักทายปนความดีใจเรียกให้คนพึ่งหายป่วยหันมอง ก่อนพบนางข้าหลวงเอื้อมเดินเข้ามา ซึ่งบอกแก่คนคิดเพ้อฝัน ว่าตนยังคงติดอยู่ที่นี่ อีก 100 ปีที่ไม่รู้ ร.ศ  ใดๆ

        ท่านหญิงเมฆกระพริบตาไหลความคลอหน่วยที่เคลือบคลอในดวงตาซึ่งเกิดจากความผิดหวัง หญิงสาวแค่รู้สึกเหนื่อย เหนื่อยที่จะต่อต้าน เหนื่อยที่จะวิ่งหนี การถูกบีบคั้นของนรังสสรค์ทำให้เธอทั้งหวาดหวั่นทั้งหดหู่ แต่ดูเหมือนบางสิ่งต้องการให้เธออยู่ที่นี่ ให้เธอยอมรับ ให้เธอยอมจำนน

         หรือบางทีเธออาจย้อนเวลาเพื่อกลับมาตาย มันถึงที่ของเธอแล้วงั้นหรือ

         ท่านหญิงเมฆนอนน้ำตาไหล และเป็นนางข้าหลวงเอื้อมที่รีบเดินเข้ามาใกล้ เช็ดน้ำตากลุ่มนั้นออกให้เธอ

         "คุณร้องทำไม เจ็บปวดตรงไหนหรือคะ"

         ท่านหญิงเมฆไม่ตอบ เธอเพียงปิดเปลือกตาลง นอนร้องไห้อยู่คนเดียวอีกพักหนึ่ง

        เมื่อเจอเรื่องอัดอั้นเธอรู้ว่าสมควรปล่อยให้ตนเองได้ระบายความทุกข์ใจออกไป บ้าง และเธอไม่อายที่จะระบายมันออกมาเป็นน้ำตา แม้อยู่ต่อหน้านางข้าหลวงเอื้อมก็ตาม

         อาจเพราะตลอดเวลาสองวันหญิงสาวรู้สึกได้ถึงมือคู่หนึ่งที่คอยดูแลประคับประคองตนอยู่ตลอด และเธอเดาว่าคงเป็นแม่เอื้อมผู้นี้ ซึ่งความรู้สึกนั้น นอกจากจะทำให้หญิงสาวกระดากที่วันก่อนตนแอบหนีออกไปแล้ว ยังทำให้เธอรู้สึกผูกพัน รู้สึกเหมือนแม่เอื้อมเป็นเพื่อนใจคนหนึ่งของตนเอง จึงยอมที่จะให้อีกฝ่ายเห็นจุดที่อ่อนแอที่สุด

         "คุณ...เจ็บปวดที่ไหน บอกฉันเถอะคะ ฉันจะได้ตามหมอทับมารักษา"

         ท่านหญิงเมฆส่ายหน้าก่อนะจะเปิดเปลือกตาขึ้น

         “ฉันไม่เป็นไรค่ะ แค่รู้สึกเหนื่อยๆเท่านั้น นี่ฉันสลบไปใช่หรือเปล่าคะ

         นางข้าหลวงเอื้อมมองหญิงสาวอย่างลังเลคู่หนึ่ง แต่เพราะเห็นคนป่วยพยายามจะลุกขึ้น ท่าทีเป็นห่วงจึงถูกแทนที่ด้วยความกระตือรือล้น รีบช่วยประคองร่างกายทันที 

         “ใช่ค่ะ ทูลกระหม่อมพาคุณกลับมาที่นี่ ให้หมอมาดูอาการ แล้วสั่งให้พักผ่อน

         กล่าวไปนางข้าหลวงก็ช่วยจัดหม่อมขึ้นอิงไป ก่อนหมุนกลับไปทางถาดเงินที่เดินถือเข้ามาในตอนแรก จัดแจ้งส่งข้าวต้มหอมกรุ่นให้คนป่วย

         “เห็นคุณหลับไปสองวันสองคืนฉันคิดว่าถ้าตื่นมาคงหิวแน่ ทานซักหน่อยเถอะคะ

         “...ขอบคุณค่ะคุณเอื้อม

         แม้ยังรู้สึกสะลึมสะลือเหมือนเรี่ยวแรงยังกลับมาไม่มาก แต่หญิงสาวก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ยิ่งได้กลิ่นหอมของข้าวต้มอันคุ้นเคย ก็ยิ่งตื่นตัว รู้สึกว่าตนเองหิวเหลือเกิน

         ท่านหญิงเมฆรับข้าวต้มเข้าปากโดยไม่เอ่ยสนทนาอะไรกับนางข้าหลวงเอื้อมอีก แม้จะอยากสอบถาม แต่คนถูกอบรมกิริยามาแต่น้อยก็ไม่คิดจะพูดตอนรับประทานข้าว จึงได้แค่ใช้สายตากวาดมองรอบห้อง มองโคมไฟหรูหรา มองโต๊ะเขียนหนังสือ มองชั้นหนังสือที่มีหนังสือมากมายอัดแน่นอยู่ มองเพลิน จนหันไปเห็นพระบรมราชวังด้านนอกหน้าต่าง ห่างจากห้องที่เธออยู่เพียงแค่ แม่น้ำสายใหญ่ผ่ากั้น!

         “นั้น!

         “คะ?”

         ข้าหลวงเอื้อมมองตามสายตาคนพึ่งตื่นนอน 

         “อ้อ วังหลวงนะเหรอคะ จากตรงนี้เห็นชัดเจนดีจริงๆค่ะ คุณโชคดีทีเดียวที่ตื่นมาเห็นตอนฟ้าเปิดแบบนี้ รู้ไหมว่าตอนที่คุณหลับไป ฝนฟ้าตกลงมาทั้งวันทั้งคืนเทียว สงสัยคงเป็นฝนสุดท้ายของฤดูกระมังคะ เพราะเช้านี้ลมหนาวเริ่มพัดมาแล้ว กว่าเราจะได้เห็นเมฆฝนแบบเมื่อวันวานก็คงต้องรอให้เวียนมาอีกทีปีหน้านู้นเลย

         ถอยคำของข้าหลวงเอื้อมทำให้ท่านหญิงเมฆรู้สึกได้ถึงเคล้าลางอะไรบางอย่าง

         ฝนสุดท้ายของฤดู

         ต่อไปนี้จะไม่มีเมฆฝนกลุ่มนั้นที่เธอคิดว่าจะช่วยส่งเธอกลับบ้านได้อีกแล้ว

         เมื่อไม่มีฝน ก็ไม่มีสายฟ้ารุนแรงพวกนั้น นี่เธอ...เธอจะไม่ได้กลับไปจนกว่าจะถึงปีหน้า จนกว่าฤดูฝนจะห้วนกลับมาอีกครั้งงั้นเหรอ!?

         “เป็นอะไรคะ อิ่มแล้วหรือ

         ท่านหญิงเมฆมองนางข้าหลวงเอื้อมก่อนจะรีบกระพริบตาที่จู่ๆ ก็มีสายน้ำตาเคลือบคลอเข้าอีกแล้ว ค่ะ...อิ่มแล้ว

         “งั้นประเดี๋ยวฉันไปยกไข่หวานน้ำขิงมาให้ กินแก้ไข้ได้ดีทีเดียว คุณรอซักครู่

         “ไม่เป็นไรค่ะ...เมฆอยากอาบน้ำมากกว่า

        หญิงสาวกล่าวออกไปอย่างนั้น แต่จริงๆ แค่อยากขอเวลาอยู่คนเดียวซักครู่ข้าหลวงเอื้อมไม่รู้ด้วย เมื่อเห็นคนพึ่งหายป่วยอยากอาบน้ำ จึงทำตาโต  ตั้งใจห้ามปราม

         “ไม่ได้เทียวค่ะ! เดี๋ยวไข้เป็นได้กลับกันมาพอดี ให้ฉันช่วยเช็ดตัวให้คุณเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปยกน้ำอุ่นเข้ามาให้

         ท่านหญิงเมฆที่ยังคงอยู่ในอาการตกใจไม่ได้สงสัยว่าทำไมข้าหลวงวัยรุ่นๆ ถึงได้ปรนนิบัติตนดีนัก ซึ่งความจริงก็แค่ถูกสั่งมาเฝ้า ไม่ต้องดูแลดีเด่อะไรก็ได้ แต่เป็นเพราะข้าหลวงเอื้อมได้ฟังคำตรัสของทูลกระหม่อมแล้ว ทรงบอกว่าเธอเป็นหม่อมเจ้าหญิง เมื่อเป็นเจ้า หล่อนก็ไม่กล้าปฎิบัติไม่ดีให้ ได้แต่คอยระมัดระวัง เพราะเมื่อถึงคราวที่ทุกอย่างปรากฏ ไม่ว่าดีหรือชั่ว หล่อนจะได้ไม่มีความผิดที่ไปล้วงเกินใคร

ข้าหลวงเอื้อมผู้รู้จักวางตัวก็มีความคิดเช่นนี้เอง

ไม่เป็นไรค่ะ เมฆเช็ดตัวเองได้” 

งั้นถ้าเสร็จแล้วคุณเรียกฉันนะคะ เดี๋ยวฉันจะเข้ามาช่วยห่มแถบ

 

 ________________



พอได้เช็ดเนื้อเช็ดตัวคนฟื้นไข้ก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก แม้ยังครุ่นคิดเรื่องฤดูฝน ยังหดหู่กับโทษทัณฑ์ที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า แต่ภายในสมองก็ไม่ได้หนักอึ้งตึงเครียดเท่าก่อนหน้านี้อีก เธอต้องมีความหวัง แม้มองไม่เห็นทางรอดใดๆ แต่ต้องบอกตัวเองว่าจะมาตายที่นี่ไม่ได้อย่างเด็จขาด

       ไม่นานข้าหลวงเอื้อมก็เดินถือผ้าสองผืนเข้ามา เพียงแค่เห็นผ้าแถบเขียวผ้านุ่งม่วงที่อยู่บนนั้น ท่านหญิงเมฆซึ่งอยากรู้วันเวลาอยู่พอดิบพอดีก็เดาได้แล้วว่าวันนี้เป็นอะไร

นุ่งเขียวห่มม่วงคือวันอังคาร ตั้งแต่ข้ามภพมาเธอก็มาอยู่ที่นี่สี่วันแล้วสินะ เป็นสี่วันที่เหมือนฝัน ทุกอย่างราวกับภาพฝันที่เธอเองยังไม่อยากเชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นจริง 

นอกจากจะช่วยห่มแถบเขียวนกกะลิงและเหน็บโจงม่วงพวงอังกาบให้เธอแล้ว นางข้าหลวงเอื้อมยังช่วยสางผมจนเรียบ แถมยังเสียงดอกปีบกลิ่นหอมอ่อนให้เธอที่ข้างหูด้วย อีกฝ่ายไม่ได้กล่าวถามถึงผมยาวกลางหลังที่ผิดกับทรงผมสมัยนิยมที่คนสมัยนี้ทำกันซักนิด เพียงเก็บลูกผมทัดหูไว้ซ้ายขวา มองผลงานตนเอง และยิ้มให้ดวงหน้าที่ดูสะอาดตาน่ามองของท่านหญิงเมฆซึ่งมองตอบกลับมาผ่านบานกระจก

“วันนี้อาการดีเทียว ไหนๆก็หายแล้ว อยากจะออกไปเดินเล่นไหมคะ”

“ไปได้หรือคะ”

ท่านหญิงเมฆถามอย่างแปลกใจ ชวนให้ทั้งคนถามและคนตั้งคำถามนึกถึงการวิ่งไล่จับกลางสายฝนในคืนนั้น

“เดินได้ค่ะ แต่...คุณต้องสัญญาว่าจะไม่หนีอีก ทูลกระหม่อมตรัสไว้ว่า ถ้าฉันทำคุณหายอีก จะทรงไล่ออกไปทั้งบ้าน”

เพราะมีคดีเก่าติดค้างอยู่แล้วท่านหญิงเมฆจึงยิ่งรู้สึกผิดต่อนางข้าหลวงเอื้อม เธอกล่าวขอโทษอีกฝ่าย ก่อนทั้งคู่จะพากันเดินออกไปด้านนอก ไม่ไกลจากตัวเรือนเท่าไรนัก

การออกมาเดินเล่นทำให้ท่านหญิงเมฆรู้ว่าเรือนทรงมะนิลาที่ตนอยู่ถูกเรียกว่าตำหนักน้ำ ซ้ำยังตั้งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เธอถูกจับตัวได้อีกด้วย ยิ่งถามเอาความกับข้าหลวงเอื้อม เธอจึงรู้ว่าในคืนนั้นเป็นตัวเธอที่วิ่งผิดทางมาทางนี้ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ทูลกระหม่อมเจ้าของวังประทับอยู่ที่นี่ พระองค์จึงพบเธอเข้า แผนหนีถึงได้ถูกพระองค์พับเก็บไปอย่างรวดเร็ว

ความอับโชคนี้ทำให้ท่านหญิงเมฆถอนใจ ยิ่งนึกถึงเรื่องพลาดจากโอกาสที่อาจจะได้กลับบ้าน เธอยิ่งถอนใจยาวเข้าไปอีก

นางข้าหลวงเอื้อมขบขันท่าทางของท่านหญิงเมฆ ก่อนรีบช่วยหาวิธีคืนอารมณ์ดีให้เธอ

"คุณไปนั่งทางนั้นดีไหมคะ ดอกปีบกำลังบานเชียว แถวนั้นคงหอมพิลึก แล้วเดี๋ยวฉันจะเข้าไปยกของว่างอ่อนๆมาให้ เมื่อครู่คุณรับไปนิดเดียว ควรจะรับอีกซักหน่อยแล้วค่อยทานยา"

ได้ฟังน้ำเสียงเป็นห่วงบวกกับตนก็อยากจะใช้เวลาเงียบๆนั่งคิดอะไรคนเดียว ท่านหญิงเมฆจึงพยักหน้า นางข้าหลวงเอื้อมจึงพาเธอไปนั่งยังเก้าอี้เหล็กดัดตัวหนึ่งใต้ต้นปีบ ส่วนตนปลีกตัวไปหยิบของว่างที่ตำหนักหลังเดิม

หญิงสาวที่ถูกทิ้งให้อยู่ลำพังมองส่งร่างนางข้าหลวงเอื้อมที่เดินสำรวมจากไป ก่อนเธอจะเบือนใบหน้ากลับมาทางร่มไม้ใหญ่ กวาดมองธรรมชาติรอบกาย ความหดหู่ในใจยังคงมีอยู่

เมื่อเป็นเวลาเช้าต้นไม้แวดล้อมทางนี้จึงไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างในคืนนั้น จริงๆแล้วก็เป็นเพียงต้นไม้ธรรมดาที่มีใบดกปกคลุมไปทั่ว มีทั้งต้นปีบ สารภี  สัก ทองหลาง และราชพฤกษ์ ทั้งหมดล้วนเป็นไม้มงคลต้นสูงใหญ่ แถมบางตนยังออกดอกออกใบจนส่งกลิ่นหอมคลุ้งเคล้าไปกับสามลมเย็นในแถบนั้น ทัศนียภาพรอบกายชวนให้คนกำลังนั่งหมองสบายใจขึ้นมาประเดี๋ยวหนึ่ง ทว่าในขณะที่กำลังชมนกชมไม้ เสียงร้องคุ้นหูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ และเมื่อถูกดึงความสนใจ คนเป็นท่านหญิงก็ได้แต่ลุกเดิน แล้วก้าวตามไปเท่านั้นเอง 

เมื่อหญิงสาวยิ่งเดินเข้าใกล้ก็ยิ่งพบสถานที่ตั้งของคอกม้าหลังหนึ่งตามคาด ซ้ำเวลานี้ยังมีเจ้าม้าสีขาวสะอาดตัวหนึ่งยืนเทะเลมยอดหญ้า พลางแหงนปากเงยหน้า สะบัดหัวไปมาอยู่ในรั้วไม้สีขาวสะอาดเช่นสีขนของมัน

“...วังนรังสรรค์เคยมีม้าด้วยเหรอ”

“ใช่สิ แม่ราตรีเป็นม้าแม่พันธ์ของทูลกระหม่อม แต่คุณนะ มาทำอะไรที่นี่?"

 เสียงที่ดังด้านหลังทำให้ท่านหญิงเมฆที่กำลังมองม้าเพลินสะดุ้งเฮือก ดูเหมือนตั้งแต่ย้อนเวลามาอยู่ที่นี่ เธอจะกลายเป็นคนขวัญอ่อนร้องไห้ง่ายไปแล้ว

เมื่อคนเป็นท่านหญิงหันมองก็พบข้าหลวงเฟื่องยืนทำหน้าเขม่งรออยู่ 

"เอ่อ ฉันออกมาเดินเล่นน่ะคะ"

ข้าหลวงเฟื่องมองท่านหญิงเมฆที่วันนี้ดูสีหน้าหงอยๆอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะมองเลยไปทางม้าสีขาวตัวใหญ่ด้านหลัง

"แต่ฉันว่าคุณอย่าเข้าไปใกล้แม่ราตรีน่าจะดีกว่า หล่อนพยศนัก ดีดกระเด็นข้าหลวงที่รับหน้าที่ให้อาหารไปหลายคนแล้ว”

คำเตือนของนางข้าหลวงไม่ได้ทำให้ท่านหญิงเมฆหวาดกลัว กลับกันเธอยิ่งสนใจเจ้าม้าตัวใหญ่ที่ใครๆเรียกว่าแม่ราตรีมากขึ้นด้วย และดูเหมือนความสนใจของเธอจะดึงดูดเจ้าม้าขาวเข้าแล้ว เพราะมันกำลังวิ่งเยาะๆมาทางนี้ ท่าทางดูได้ลักษณะดี ยิ่งยามสายลมหนาวพัดผ่านมาโดนตัว ขนบนแผงคอของมันถึงกับปลิวไสวเป็นเลื่อมวับวามตามแรงลม

ท่านหญิงเมฆไม่ได้รู้สึกกลัวม้าตัวใหญ่อย่างนางข้าหลวงเฟื่อง เธอเป็นท่านหญิงลืมแล้วเหรอ และกิจกรรมยามว่างอย่างหนึ่งที่ช่วยเสริมสร้างบุคลิก เสริมสร้างรสนิยม และความสูงศักดิ์ของเหล่าผู้มีฐานะในอนาคต ก็คือการขี่เจ้าเครื่องจักมีชีวิตพวกนี้นี่เอง

ใช่เธอขี่ม้าเป็น และไม่เพียงขี่เป็นธรรมดา เธอยังขี่เก่งจนถึงขั้นลงแข่งอีกด้วย

ท่านหญิงเมฆมองตาดำขลับกลมโตเกือบเท่ากำปั้นที่กำลังมองตรงมาทางตน นางม้าเจ้ากรรมมองเธอ มันเชิดจมูกขึ้นคล้ายจะผงกเงยหน้า ส่งเสียงฟึดฟัด ไม่รู้ทักท้ายหรือไล่ให้ไป

แต่ที่แน่ๆ ท่าทางอย่างนั้นทำข้าหลังเฟื่องวีดว้าย เธอถอยหล่นไปด้านหลังสามสี่ก้าว ในขณะที่ท่านหญิงเมฆแค่ผงะ ก่อนเดินหน้าเข้าหา จนเนินอกติดแตะรั้วไม้สีขาวซึ่งกักกั้นนางม้าสาวและตัวเธอออกจากกัน

“ไม่ชอบถูกล่ามงั้นเหรอ”

เธอถามขณะมองตากลมเท่ากำปั้นนั้น ก่อนเหลือบมองขลุมคุมม้าที่สวมคล้องอยู่บนใบหน้าของมัน 

แน่นอนว่านางม้าสาวตอบกลับมาไม่ได้ มันแค่สะบัดใบหน้าขึ้นสูง คล้ายหงุดหงิด และคนคุ้นชินกับม้าพอจะรู้พอจะเข้าใจ

"งั้นก็อยู่นิ่งๆเถอะ"

ท่านหญิงเมฆเอื้อมมือและเขย่งเท้าขึ้นสูง ออกแรงปลดขลุมคุมม้าออกจากใบหน้าของนาวม้าสาวอย่างคล่องแคล้ว โดยมีเจ้าม้ายืนเฉยรอให้เธอปลดปล่อยมันอย่างว่าง่าย ภาพนั้นสร้างความตกใจให้นางข้าหลางเฟื่องที่รู้ฤทธิ์รู้เดชของแม่ราตรีดีไม่น้อย

ทว่าเพียงแค่ขลุมคุมม้าและเหล็กปากสีเงินหลุดออกจากตัวได้ เจ้าม้าที่ดูว่าง่ายก็ร้องเสียงดัง มันยกข้าหน้าขึ้นตะกุยกลางอากาศ ก่อนจะตวัดตัววิ่งหมุนไปอีกทาง ม้าสาวสีขาวนวลออกวิ่งอย่างร่าเริ่งไปตามความยาวของคอกกว้างขนาดสองสนามเทนนิส พักหนึ่งสะบัดหัวไปมา อีกพักวิ่งเหยาะๆสลับเบาแรง มันกำลังอารมณ์ดีเพราะได้รับอิสระ

ท่านหญิงเมฆยิ้มมองเจ้าม้าตัวโต ร่วมดีใจไปกับม้าสาวที่ได้รับอิสระภาพ อาจเพราะตนต้องการแต่ไม่ได้รับ พอได้ช่วยปลดปล่อยคนอื่นบาง จึงรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อยเลย

ก่อนคนเป็นท่านหญิงจะก้มพินิจขลุมคุมม้าอย่างดีในมือ แล้วเธอก็ต้องขมวดคิ้วน้อยๆ ตัดสินใจวางพาดขลุมคุมม้าในมือลงบนรั้วอย่างไม่ใยดี

ทว่าในขณะที่กำลังคิดตำหนิคนเลือกขลุมคุมม้าว่าทำไมถึงเลือกเครื่องม้าแบบนี้ให้ม้ารุ่นๆตัวนั้น ความเคลื่อนไหวของใครบางคนที่เดินจูงม้าสีดำสนิทตัวใหญ่ออกหมาจากคอก ก็ทำเธอสะดุ้ง รีบวิ่งไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆทันที


แก ขอโทษที่มาช้า เพราะเมื่อวานนอนเกือบเช้า ร่างกายเลยรวนไปหมดเลย คิดว่าจะงีบนิดเดียวแต่ดันยาว ล่อไปตีสามเลยจย้าาาา แง ขอโทษๆ มาให้แล้วน้า



เอาไปก่อนแบบไม่เกลาาา แหมมม ให้แอดไลน์@ พวกแกก็ทักมาเร่งฉันซะถี่ยิบเลยนะะะ นี่ฉันคิดถูกหรือเปล่าที่เปิดช่องทางให้พวกแกมาตามงานนได้ถึงบนที่นอนเนี้ยยยย กรี๊ดดด เป็นอิเฌอไม่ง่ายจริงๆมังคะ! ไม่อยู่แล้วว! ไม่ทนอีกแล้วว! ฉันจะไปถวายตัวกับทูลกระหม่อมม ทรงรอฉันอยู่ ฉันไปละ!! // สะบัดผ้าแถบแล้ววิ่งเข้าวังนรังสรรค์

แอดไลน์@ ไว้ตามงานเฌอมาที่เอวคอดๆจ้ะ เชิญจ้ะเชิญจ้ะ 

v

v










ผลงานทั้งหมดของ "เฌอมา" 



 


  ฝากเพจด้วยจ้าา 





 
___________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.158K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,555 ความคิดเห็น

  1. #4996 AUAMM8 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 17:25

    สนุกมาก จ้ะ มาต่อไวๆนะ เด๋วช่วยขยับผ้าแถบ ^_^

    #4,996
    0
  2. #1969 pen12345 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 14:04

    ติดตามผลงานคุณเฌอมา​มาตลอด​ มีหนังสือคุณทุกเรื่อง​ ชอบที่คุณแต่งเรื่องย้อนยุคทำให้ได้เห็นภาพคนไทยสมัยก่อน​ แต่ขอติเพื่อก่อนิดนึงค่ะ​ คืออยากให้ตรวจทานคำก่อนแชร์ค่ะ​ เพราะมีคำผิดค่อนข้างเยอะ​ คำราชาศัพท์ผิดก็ยังมองข้ามได้เพราะทุกคนก็ไม่คุ้นเคยและไม่ได้ใช้ในชีวิตประจำวัน​ แต่ถ้าเป็นคำทีใช้ในชีวิตประจำวันไม่อยากให้ผิดเพราะจะกลายเป็นความคุ้นเคยแล้วทำให้เด็กรุ่นใหม่ที่ติดตามผลงานของคุณอยู่เข้าใจผิดและเขียนผิดไปด้วย

    ต้องขอโทษนะคะที่ติ​ แต่ขอให้รู้ว่าติเพราะรักและเอ็นดูค่ะ

    #1,969
    0
  3. #1663 MinikoSong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 16:25
    ขอบคุณค่าา
    #1,663
    0
  4. #1411 reader702 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 15:41
    ธรรมดาไม่ชอบอ่านนิยายพีเรียด ย้อนยุค แต่มาอ่านเรื่องนี้ อยากบอกว่าสนุกมากกกก
    #1,411
    0
  5. #1127 285J (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 22:01

    ท่านหญิงเมฆ ใจเย็น งามนอกงามในจริง ถ้ากลับกันเป็นคนอ่านจะมีท่าทีอย่างท่านหญิงปฏิบัติได้รึเปล่าก็ไม่รู้

    #1,127
    0
  6. #955 AupaSribot (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 15:46
    รอเล่มจ้า
    #955
    0
  7. #954 wcrkkcrs (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 12:10
    ค้างงงงงง
    #954
    0
  8. #953 ไรเฟิล (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 10:56
    หญิงเมฆร้อยมาลัยมั้ยคะ รอชมนางบังคับม้าของทูลกระหม่อม

    อย่างจดจ่อ
    #953
    0
  9. #952 boooo121 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 10:53
    จงมาลงให้อ่านเดี๋ยวนี้จงมาลงให้อ่านเดี๋ยวนี้ กราบงามงามเลยจ้า
    #952
    0
  10. #951 Naskloud (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 10:12
    รอรอรอรอรอรอรอ
    #951
    0
  11. #950 mint_lan_la (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 10:05

    ทูลกระหม่อมจะไม่ขู่หญิงเมฆแล้วใช่มั้ยยยย สงสาร
    #950
    0
  12. #949 noonnalax (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 09:51
    เล่มจงมาๆ
    #949
    0
  13. #948 Shayanee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 09:45

    ขอบคุณนะคะ
    #948
    0
  14. #947 Poonah3943 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 09:43
    กลัวจนต้องหลบอ่ะ สงสาร
    #947
    0
  15. #946 zorox (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 09:41
    รอเล่มค่ะอยากอ่านไวๆ
    #946
    0
  16. #945 Ggg (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 09:35

    โอ้ยยยค้าง มาต่อเถอะเจ้าคะ

    #945
    0
  17. #944 Panzi' (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 08:55
    ค้างบนยอดไม้เฌอมาสอยลงด่วนคร้า
    #944
    0
  18. #943 zeesn kies (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 08:37
    เปิดมาดูถี่ยิบๆๆๆๆๆ เราหยุดอ่านไม่ได้เลยฮือ
    #943
    0
  19. #942 Pandora_i (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 08:14
    ตื่นมาได้อ่านก็ดีใจละ อ่ะค้างต่อ5555
    #942
    0
  20. #941 0847186250nang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 07:34

    มาให้ค้างว่าเป็นใคร อิ อิ อิ
    #941
    0
  21. #940 boooo121 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 06:18
    มากกว่าเปิดมาดูทุกชั่วโมง
    #940
    0
  22. #939 เกด (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 06:00

    พักผ่อนเยอะๆนะคะ

    #939
    0
  23. #938 Auang Pornpimol (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 05:12
    เขาจะต้องมีแบบขี้ม้าชมวิวไปด้วยกันป่ะเฌอ 55555
    หรือแข่งกันขี่ม้าเข้าเส้นชัย ว้ายยยยยยย ชั้นเดา
    #938
    1
    • #938-1 poisme73(จากตอนที่ 15)
      5 กรกฎาคม 2562 / 07:13
      อยากให้แข่งม้า 555 ท่านชายจะได้ทึ่งในความสามารถของหญิงเมฆ เน๊อะๆๆๆ
      #938-1
  24. #937 Bubble Dream (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 04:12
    เข้ามาทุกครั้งที่แจ้งเตือน ดึกแค่ไหนเราก็จะมา
    #937
    0
  25. #936 peizin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 04:12
    ดูแลร่างกายด้วยนะคะ //
    #936
    0