คนละภพ (สนพ.ว้อนท์บุ๊ค, พิมพ์ครั้งที่ 2)

ตอนที่ 14 : บทที่ 6 : นักโทษของ‘นรังสรรค์’ (100%) จบตอนตอนตี 4 จย้าาา~~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,183 ครั้ง
    17 ส.ค. 62


ลงเนื้อหาแค่ 70% นะจ้ะ
** นิยายเรื่องนี้มีบางฉากที่ต้องใช้คำราชาศัพท์ เลยต้องขออภัยคนอ่านที่รักไว้ก่อนเลยว่า อาจมีการใช้ผิดๆถูกๆ ถ้าใครไม่โอกาสก็ผ่านเลยน้า ขอโทษด้วยจริงๆค่าา

*** นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ



 

By เฌอมา

    

ถึ ง ม้ ว ย ดิ น สิ้ น ฟ้ า ม ห า ส มุ ท ร

ไ ม่ สิ้ น สุ ด ค ว า ม รั ก ส มั ค ร ส ม า น

เ เ ม้ เ กิ ด ใ น ใ ต้ ห ล้ า สุ ธ า ธ า ร

ข อ พ บ พ า น พิ ศ ว า ส ไ ม่ ค ล า ด ค ล า






หลังจากเห็นหมอมาแล้ว ทูลกระหม่อมกลางจึงได้เรียกนางข้าหลวงเอื้อมมาเข้าเฝ้าที่ระเบียงไม้ชายตำหนัก ทรงตรัสถามถึงอาการละเมอของหญิงประหลาดที่ด้านใน และกำชับให้นางข้าหลวงเล่าทุกๆ ประโยค แม้อีกฝ่ายทูลว่าหญิงสาวละเมอหลายประโยชน์ก็ประสงค์จะรับฟัง

คุณเธอละเมอหาเสด็จป้าของเธอมังคะ แทนที่ตัวว่าเมฆ

“…พูดอย่างไร

เธอว่า เมฆอยู่นี่เพคะเสด็จป้า อยู่ที่นี่ ตอนละเมอเธอดูน่าสงสารมากมังคะ เหมือนอยากจะไปที่ไหนแต่พาตัวตามไปไม่ได้ แล้วเธอก็ร้องไห้ ร้องหาเสด็จป้า ร้องหาเสด็จย่าน้อย ถามว่าซักวันที่จะได้กลับไป คือเมื่อไรมังคะ

การบอกเล่าของนางข้าหลวงเอื้อมไม่ได้ทำให้พระพักตร์ของทูลกระหม่อมกลางเปลี่ยนไป ซ้ำขณะฟังพระองค์ยังทอดพระเนตรมองข้ามริมฝั่งน้ำไปยังวังใหญ่ เป้าหมายซึ่งคนในหัวข้อสนทนาหมายใจจะไปให้ถึง

เวลานี้บริเวรท้องฟ้าบนพระราชวังใหญ่ไม่มีสายฟ้าที่คอยส่งเสียงกัมปนาทอึกกระทึกครึกโครมอีกแล้ว มีแต่เพียงดวงดาวอับแสงและจันทร์ทรากระจ่างที่สาดแสงส่องลงต้องลังคาปราสาทเบื้องล่าง บ้างแห่งตกสะท้อนทับผิวน้ำเจ้าพระยา จนดูระยิบระยับราวเพรชพลอยเมื่อมองดูจากสถานที่ไกลๆ

เสด็จป้าเสด็จย่าน้อยนั้นไม่เท่ากับว่า หล่อนเองก็เป็นเชื้อพระวงศ์หรอกเหรอ

         ข้าหลวงเอื้อมมอบต่ำลงกว่าเก่าอย่างไม่มีความคิดจะทูลตอบ เพราะรู้ว่าทูลกระหม่อมกำลังตั้งข้อสันนิฐานกับตัวเอง หล่อนจึงไม่ควรเยี่ยมหน้าเข้าไปยุ่ง

         “ตอนพบหล่อนครั้งแรก ฉันเคยได้ยินหล่อนบอกว่าตัวเองคือหม่อมเจ้าหญิงเมขลามาลัย ถือพระยศหม่อมเจ้าหญิงของราชสกุลมหิตธรแต่มหิตธรในเวลานี้มีแค่สาม หนึ่งตามเสด็จประพาสยุโรป อีกสองประทับอยู่ปีนัง ซึ่งหนึ่งในนั้นยังเป็นพระคู่หมั้นฉันด้วย แล้วจะมีที่ตรงไหน สำหรับหม่อมเจ้าหญิงเมขลามาลัยอีกละ

         ความเงียบก่อเกิดขึ้นอีกครั้ง ก่อนทูลกระหม่อมจะก้มพักตร์ลงมองแหวนพระนามที่ประองค์หมุนวนอยู่ในปลายพระหัตถ์

         เรื่องราวซับซ้อนวุ่นวาย แต่ถ้าจะกล่าวว่าอีกฝ่ายโกหก แล้วแหวนวงนี้ละ จะอธิบายอย่างไร แล้วยังเรื่องพระพักตร์ของหนึ่งในมหิตธรที่อยู่ปีนังกับเจ้าหล่อนในห้องนั้นอีกล่ะ 

         ก็คงมีแต่ต้องเปิดปากหล่อนให้ได้เท่านั้น...

         ข้าหลวงเอื้อมหมอบเฝ้าอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ จนได้ยินเสียงถอยหายใจของทูลกระหม่อมหล่อนถึงได้คลายอาการเกร็งแน่นในใจลงได้ ไม่นานก็ถูกไล่ออกไป บริเวณนั้นจึงเหลือไว้เพียงวรกายสง่าบนเก้าอี้พระที่นั่งตัวเดิม

         “ไอ้ทับขอเข้าเฝ้ากระหม่อม

         ถัดจากนางข้าหลวงก็เป็นหมอที่คนวังนรังสรรค์ไปตามมา และเสียงคนคุ้นเคยที่ขอเข้าเฝ้าอยู่ด้านหลังนั้นเอง ทำให้สีพระพักตร์ของทูลกระหม่อมกลางที่กำลังครุ่นคิดนิ่งเฉย อ่อนกำลังลงแล้วหันพระเนตรมอง

         “เป็นหลวงทับแล้วไม่ใช่รึ

         เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกว่าหลวงทับยิ้มรับคำฝ่าพระบาท รอจนตนเองได้รับการยกเว้นหมอบเข้าเฝ้าแล้วจึงค่อยเดินเข้ามาใกล้ ก่อนหลวงแพทย์จะหยุดยืนห่างออกไป กิริยาเคารพเทิดทูนทูลกระหม่อมกลางอย่างสุดจะประมาน

         “หลังจากเธอเรียนจบก็ไม่ได้พบกันเลย ที่โรงพยาบาลวังหลังเป็นอย่างไรบ้าง

         “พบไอ้ทับเท่ากับพระองค์ทรงป่วย เราไม่ได้พบกันสิถูกต้องแล้วกระหม่อม ส่วนที่โรงพยาบาลยังวุ่นดี ป่วยกันได้ทุกวัน ตายกันก็มากมายกระหม่อม

         “งั้นฉันคงเพิ่มงานให้หลวงทับแล้วสิ แล้วอาการหล่อนเป็นอย่างไรบ้าง

         หลวงทับผู้เป็นพระสหายหันมองเบื้องหลัง รู้ได้ทันทีว่า 'หล่อน' ที่เจ้าเหนือหัวดำรัสถึงคือใคร มีไข้เพราะอ่อนเพลียกระหม่อม ยิ่งถูกทำให้ตื่นตกใจจึงยิ่งตื่นตระหนกส่งถึงความเครียด แล้วหล่อนยังออกแรงวิ่งหนีตายไปรับน้ำฝนเข้ามาอีก คงจะนอนซมไปหลายวันกระหม่อม

         คำว่าถูกทำให้ตกใจจนตื่นตระหนก ไปจนถึงวิ่งหนีตายจนโดนฝน แค่ทูลกระหม่อมกลางได้ฟังก็พอรู้แล้วว่านางสนองพระโอษฐ์ข้างในคงรายงานหลวงทับไปจนหมดเปลือก แต่พระองค์ก็ยังทรงนิ่งเฉย ราวกับไม่ใช่ความผิดพระองค์ ยังคงสีพระพักตร์นิ่งสนิทไว้ได้อย่างครบถ้วนกระบวนความ

         “ไอ้ทับจ่ายยาให้แล้ว กินครบสามวันรับรองว่าหายสนิท เพียงแต่คืนนี้หล่อนอาจจะมีไข้สูงขึ้นมาอีก เป็นธรรมดาของโรคกระหม่อม ให้ดีควรมีคนเฝ้าไว้หน่อย”

         “อืม

         เงียบอีกครั้ง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเมื่อเงียบกับนิ่งมาเจอกัน บรรยากาศการสนทนาก็จะเป็นอย่างนี้ ถ้าเปลี่ยนจากหลวงทับเป็นหลวงนิดสิ คราวนี้ละที่พระกรรณ์ของทูลกระหม่อมกลางจะไม่ได้พักได้ผ่อน

ยังมีอะไรอีกหรือไม่ ถ้าหมดเรื่องแล้วฉันจะได้ไล่คุณหลวงกลับโรงพยาบาล

         “ไอทับมีข้อสงสัยกระหม่อม”

“หื้ม?

“หล่อนในห้อง คือครูฝรั่งคนที่เจ้านิดเล่าให้ฟังใช่ไหมกระหม่อม


__________________


อ่านใหม่ตั้งแต่ตรงนี้จ้ะ 


ทูลกระหม่อมมองคนมีความรู้ ทรงกำลังสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถาม เพราะหลวงทับรู้สึกว่าคนในห้องแปลกเหมือนพระองค์ใช่หรือไม่ พระองค์อยากฟังการคาดคะเนและการวินิจฉัยคนของนายแพยท์จบนอกอย่างหลวงทับ จึงไม่ตอบคำถาม แต่เป็นฝ่ายถามกลับเสียเอง

       “…ทำไมถึงคิดว่าใช่

เมื่อครู่ได้ ‘คลำ’ ตามตัวหล่อน เลยเจอรอยจางจากการฉีดวัคซีนที่ไหล่ขวากระหม่อม แต่ตอนนี้ในบ้านเรายังไม่มีการรับรองเรื่องนี้ ถ้าหล่อนมีแผลฝังฝีจึงแปลว่าไม่ใช่คนสยาม ไอ้ทับเลยคิดว่า หล่อนน่าจะเป็นครูฝรั่งที่เจ้านิดเคยเล่าให้ฟัง ที่ว่าขาวประหลาด แล้วยังอ่านชื่อรถยนตร์ของทูลกระหม่อมได้ด้วย

อืม" ทูลกระหม่อมกลางตรัสรับแล้วก็เงียบไปอีก นิ่งอยู่นานจึงหันมองหลวงทับ "คลำไปเยอะรึ"

“…”

หลวงทับที่กำลังรอฟังคำตอบถึงกับสะดุ้ง แรกเลยที่พูดว่าคลำเขาก็ว่ามันเป็นคำธรรมดาๆ แต่พอถูกพระสหายผู้สูงศักดิ์ถามย้ำด้วยคำเน้นหนักเมื่อกี้ เขาก็ชักรู้สึกว่า...กำลังมีอะไรไม่ธรรมดาเสียแล้ว

“จับ คลำ แตะในฐานะแพทย์กระหม่อม ต้องทำถึงจะวินิจฉัยโรคได้”

อืม”

สงเสียงอืมแต่พระเนตรนิ่งเฉยกลับจ้องฝ่ามือของหลวงทับแน่นิ่ง แววพระเนตรเฉยชาเสียจนหลวงแพทย์ร้องเตือนตัวเองว่า ตนควรรีบกลับดีกว่า

คิดได้ดังนั้นหลวงทับก็กระชับกล่องเครื่องมือแพทย์ในมือ 

“ไอ้ทับว่า ไอทับทูลลากลับโรงพยาบาลเลยดีกว่ากระหม่อม ลืมไปว่ามีผู้ป่วยเร่งด่วนมาก”

"..."

ทว่าทูลกระหม่อมกลับไม่ดำรัสขานตอบอีกแล้ว ทรงจ้องแต่ฝ่ามือหลวงทับ พระพักตร์ดูอันตราย และไม่มีการขยับเขยินใดๆ

“เอ่อ กระหม่อมทูลลากระหม่อม”



________________


เมื่อเห็นหลวงแพทย์คนสนิทกลับไปด้วยความไวกว่าตอนขามาแล้ว ทูลกระหม่อมกลางก็ประทับยืน แล้วย่างพระบาทเข้าไปในห้องบรรทมลำลองของพระองค์ นาฬิกาตั้งเรือนใหญ่บอกเวลาสามทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว แต่ภายในห้องยังเปิดไฟสีนวลชวนสว่าง แม้ไม่มาก แต่ช่วยให้พระองค์มองเห็นคนบนที่บรรทมได้ถนัดตา

         ในตอนนั้นเองที่พระองค์พึ่งรู้ตัวว่าได้อุ้มคนมานอนบนที่ส่วนพระองค์เสียแล้ว แต่คนป่วยอยู่จะให้ปลุกแล้วลากไปที่อื่นหรือ

           ให้นอนนี้เถอะ ขืนขยับอีกหล่อนคงได้เป็นลมล้มพับลงไปอีกแน่

         เจ้าของห้องคิดขณะเข้าไปข้างที่บรรทม เห็นคนป่วยซึ่งถูกพลัดผ้าแล้วกำลังนอนหลับและมีผ้าแพรคลุมทับจากปลายเท้าปิดห่มไปจนถึงลำคอ ผิวหน้าส่วนที่มองเห็นบัดนี้แดงกร่ำเพราะพิษไข้ ทว่าในเวลาเดียวกันกลับดูสงบนิ่ง ชวนให้พระองค์ทิ้งสายพระเนตรไม่แสดงอารมณ์ไว้ตั้งนานสองนาน

        ทูลกระหม่อมกลางดำริถึงภาพดีดดิ้นของหญิงสาวกลางสายฝน อันที่จริงวังหลวงอยู่ใกล้วังนรังสรรค์เพียงแค่นี้ แค่ห่างกันเพียงแม่น้ำใหญ่ขวางกั้น ทว่าแม้จะใกล้จุดมุ่งหมายหล่อน แต่เพราะพระองค์งดใช้เรือข้ามฝากไปแล้วเนื่องจากเวลานี้กำลังเข้าช่วงมรสุม ฉะนั้นหากอยากหนีหล่อนจึงไปได้แค่หนทางเดียว คือต้องออกจากประตูวังไปทางบก ซึ่ง...เป็นฝั่งตรงข้ามกับทิศที่หล่อนวิ่งถลามา

หึ วิ่งผิดทางงั้นสิ คิดจะหนีแต่ดันไม่รู้ ไม่ได้ดูทิศทางลม 

ใจหล่อนอยากหนีพระองค์ แต่กลับเป็นฝ่ายวิ่งมาให้พระองค์จับถึงที่ด้วยตัวเอง ไม่รู้ว่าถ้าตื่นมาแล้วพบว่าพระราชวังใหญ่อยู่นอกหน้าต่างห้องนอน หล่อนจะนึกโมโหความโง่เง้าของตัวเองหรือเปล่า

         พระพักตร์อ่อนลงอย่างไม่ทันรู้ตัวขณะทอดพระเนตรมองดวงหน้าหลับใหล

         แต่หล่อนคงไม่โมโห ตั้งแต่ปรากฏตัวขึ้นมาพระองค์ไม่เคยเห็นหล่อนโมโห หล่อนดูอ่อนนุ่ม นุ่มนิ่ม กิริยาวาจาคำพูด ล้วนบอกพระองค์ว่าเป็นคนใจเย็น หล่อนถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดี แม้แต่อยู่ในสถานการณ์แปลกถิ่นยังสามารถวางตัวได้ แม้แต่ตอนขอร้องให้พระองค์ปล่อยกลับบ้าน ตอนที่ร้องไห้น้ำตาไหลพรากอยู่กลางสายฝน หล่อนยังไม่ทุบตีใคร ไม่ใช้วิธีอย่างยอมทำให้อีกฝ่ายเจ็บตัวเพื่อให้ตนเองได้รับอิสระ

จะเสียอย่างเดียวก็แค่ขี้กลัวไปหน่อย ขู่นิดเค้นหน่อยก็แตกตื่นจนเป็นล้มเป็นแล้ง ความอ่อนในอ่อนนอกแบบนั้นจึงเข้าแผนของพระองค์ที่ต้องการจะบีบจะเค้นคำคนพอดี แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะหล่อนเป็นฝ่ายออกนามพระองค์ก่อนเองในตอนที่พวกโขลนไม่พบตัวเข้า หากกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาพระองค์จึงต้องโดนพัวพันความผิดไปพร้อมหล่อนด้วย แล้วจะให้พระองค์มองว่าไม่ใช่ธุระของตนได้อย่างไร ที่สำคัญคือดวงหน้าแบบนั้นแล้วยังแหวนปริศนาวงนี้ ทุกอย่างส่อพิรุธผิดแปลกเต็มไปหมด 

แล้ว...จะให้ปล่อยไปได้อย่างไร

สรุปคือหล่อนนั้นแหละที่ผิด เพราะฉะนั้นก็พักเถอะ พระองค์จะให้หล่อนพักจนกว่าจะพร้อม แต่หลังจากที่หายดีแล้วพระองค์ก็จะเค้นหล่อนอีก ถึงอย่างไรพระองค์ก็ต้องรู้ที่มาที่ไปของหล่อนให้ได้ ต่อให้ขู่แล้วเป็นลมไปอีกก็ช่าง พระองค์มีหมอเก่ง เรียกมาได้ตลอด

ดำริทิ้งท้ายจบก็ตั้งพระทัยจะหมุนวรกายออกไปจากห้อง แต่พระเนตรกลับมองเลยไปเห็นสายตากลมแป้วของคุณทองพลับที่นั่งพับเพียบเรียบร้อย จ้องพระกิริยาของพระองค์อยู่อีกฝากของพื้นที่ว่างข้างเตียงบรรทม!

พระองค์ตตกพระทัย "พระนม? มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้!"

คุณทองพลับหดคอกลับก่อนจะก้มหมอบกราบราบไปกับพื้น "หม่อมฉันนั่งอยู่นานแล้วมังคะ...ก่อนพระองค์ดำเนินเข้ามาแล้วมังคะ"

แล้วก็ได้เห็นสีพระพักตร์หลุดขรึมของพระองค์ด้วย แต่ไม่น่าเชื่อ ว่าทูลกระหม่อมหน้าเป็นของหล่อนจะแสดงพระอารมณ์ได้ด้วย แม้นิดหน่อยแต่ก็มี

ทูลกระหม่อมกลางตีหน้าขรึม มองนางสนองพระโอษฐ์ที่พยายามซ่อนยิ้มซาบซึ้งใจ พระองค์อยากถามว่าพระนมปิติอะไรนัก แต่เปลี่ยนใจ หันไปทางข้าหลวงเอื้อมที่นั่งอยู่เคียงกันแทน

หล่อนชื่ออะไร

คุณทองพลับเงยมองก่อนก้มกราบทูลแทน แม่เอื้อมมังคะ อายุ 12 ปี หลานปู่บ้านช่างสิบหมู่ที่อยู่ท้ายวังมังคะ

ทูลกระหม่อมกลางพยักพระพักตร์อย่างพอพระทัย ให้เฝ้าคนป่วยไว้ที่นี่ ถ้าทำคนหายไปอีก ก็ให้ไล่ไปทั้งครอบครัว

"มังคะ"

เมื่อสั่งการเสร็จแล้ว เอกบุรุษที่ไม่มีธุระอะไรอีกก็เตรียมจะหมุนวรกายกลับออกไป แต่ในขณะที่ทรงดำเนิน จู่ๆคนหลับใหลก็พลันกระสับกระส่ายขึ้นอีก คราวนี้มีเสียงละเมอพึมพำออกมาด้วย

"เสด็จป้า…เมฆอยู่นี่เพคะ อยู่ที่นี่"

พระบาทของทูลกระหม่อมกลางชะงักกลางอากาศ ก่อนรีบหันกลับมาทางคนป่วย เร่งนั่งลงข้างเตียงแล้วจ้องเขม็ง คิดจะหาประโยชน์ในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่รู้สึกตัว

"เสด็จไหน ป้าหล่อนนะ ชื่อแส้อะไร?"

ทว่าคนเพ้อกับคนมีสติครบบริบูรณ์จะสนทนากันรู้เรื่องได้ยังไง ในเวลานี้ ท่านหญิงเมฆได้แต่จ่มดิ่งอยู่ในห้วงฝัน อยู่คาบเกี่ยวระหว่างรอยต่อบิดเบี้ยวของกาลเวลา และเธอรับรู้ได้ว่าคนอีกฝ่ากหนึ่งก็กำลังร้องเรียกหาตนเช่นกัน 

เสด็จพระองค์หญิงปั้น ทรงโหยไห้ตามหาเธอ ไม่กิน ไม่นอน

"เสด็จป้าช่วยเมฆด้วย เมฆอยากกลับบ้าน"

"กลับไปไหน? หล่อนมาจากไหน"

"อยากกลับไป ฮึก เมฆไม่ขอพรอะไรอีกแล้ว ฮือๆ ให้เมฆกลับไปเถอะ"

ทูลกระหม่อมกลางขบพระทนต์อย่างนึกหงุดหงิด "ฉันไม่ให้กลับ ได้ยินหรือไม่เมฆขลามาลัย ไม่กลับ"

"เมฆไม่อยากอยู่ที่นี่" หญิงสาวส่ายหน้า" ไม่อยากตายที่นี่ ฮือ กลัวแล้วเพคะ ฮือๆ กลัวแล้ว"

พระเนตรคู่คมอ่อนลงครั้งได้ยินคำกล่าวนั้น ทรงมองหยดน้ำตาสีใสที่ค่อยๆไหลอาบแก้ม มองรอยแหวนด่างขาวตรงนิ้วนางข้างขวา แล้วจู่ๆ ก็ทรงรู้สึกผิดเต็มพระทัย จึงอดไม่ได้ที่จะพูดปลุกปลอบอย่างยอมผ่อนปรน

"อืม ฉันรู้แล้วไม่ตายก็ไม่ตาย"





ตีสี่งานเสร็จ ขอยาดสลบก่อนมังคะ 

ฝากเม้นแบบถล่มๆด้วยยยน่าตอนเช้าจะตื่นมาดูววว 

ปล.นิยายติด Top 5 แล้วแกร๊ คุณพระ!!! // เอามือทามอกแล้วหมอบกราบคนอ่านในสภาพผ้าแถบเปียกปอนแบบหญิงเมฆ

ฝากแอดไลน์แอดของเฌอมาด้วยจ้าา ไว้แจ้งเตือนนิยายอัพเดทน้าาา เชิญจ้ะเชิญจ้ะ

v

v



หนิง : แต่งๆไปก่อน ไว้มีโอกาสรวมเล่มแล้วค่อยเช็คคำราชาศัพท์ค่ะ เรามี บก แล้ว อิอิอิ

285J : นั้นสิ คุณทองพลับนะคุณทองพลับ น่าจะทำลืมๆทูลหม่อมไปก่อน ขอซัก 5 นาทีก็ไม่ได้ -..-

PANDORA_I : ไฟลุกแต่เขียนได้ช้ามากเลยน้า เพราะต้องค้นข้อมุลไปด้วย (เฌอไม่มีการเตรียมตัวล่วงหน้า แง)

NASKLOUD : ขอบคุณค่าาาาาา ฝากเป็นกำลังใจด้วยน้าาา (ออดอ้อนออเซาะะะะะ)

สิมัฒตรา : ทูลหม่อมก็แค่คิดนั้นนี้ ไม่ได้จะมองไรเล้ยยย

Chularat Wankhruea : อิอิ โดนของเฌอมาเข้าเล้าาาา

ลันลดา : หนุ่มวังนรังสรรค์ขี้อายจะตายไป๊

ไรเฟิล : ดีไม่เดินสะดุดนะทุลกระหม่อมน่ะ 5555

popoja : มาแล้วจ้ะนายจ๋าาาา

SIRISO : ไม่ได้ทำอีบุ๊คค่าาาา

BOOOO121 : อย่าพูดบั้บนั้นนน แถวนี้หม่อมชายติเยอะนาาา

chanutratrisirt : ที่มาน้อยเพราะมันเขียนยากมังค่ะ แงง มีแต่บรรยาย จะไม่ลงเลยก็กลัวคนรอออ

พลอย : ใช่ค่ะ หึหึ อย่าให้หลุดสปอยซี่

FAIKON : ฉันหวังจะเป้นหม่อมน้อยๆของทุลกระหม่อม เลยขอยาดผ้าแถบหลุดแบบถี่ๆ ฉันเชื่อมั่นว่าพุงของฉันมัดใจทูลกระหม่อมได้! 

AUANG PORNPIMOL : ทยอยมาแล้วมังคะ อิอิ

JEANNISM  : เย่เย่ ขอบคุณค่าาาา เดี๋ยวจะไปทักทายน้าาา

princesalonez : อ๊ายยยยย เขินนน หวังส่าจขะไม่ทำให้ผิดหวังนะค่าา จะพยายามค่าผู้สาวขาเลาะ ถถถ

Teera B : ขำตรงคล่องคอนี้แหละ ไอจะใช้ราชาศัพท์ว่าคล่องพระสอ มันก็ไม่ฮ่าเน้อ จับราชาศัพท์โยนทิ้งไปปปป 

tutue : จิบขาชมปทุมถันนน ชอบอะ 555 

ขจรจบ : หล่อนไม่ได้ป่วยจริง หล่อนแค่อยากให้ทุลกระหม่อมมาโอบมาอุ้มสะมากกว่า! ร้อนมันร้ายยยยยยย!

Cupid01 : ก็แค่เผลอคิดนานไปหน่อยเท่านั้นเอ๊งงง

lalissaJJ : ถถถ ทูลหม่อมเป็นสุภาพบุรุษนะ! และสุภาพบุรุษเขาไม่มองเรื่องแบบนี้กัน เขาแอบมอง เวลาคนไม่รู้ อย่างช่วงฝนพร่ำน่ะ อิอิ

29222922 : คุณข๋า อิชั้นขอบคุณมากเลยที่ช่วยแกคำผิด พอจะมีพี่ชายไหมมังคะ อิชั้นยินดีถวายตัวสนองพระเดชพระคุณ 

Shayanee : ขอบคุณค่าาา กรี๊ดๆๆ

Maenang_Nutt  : ค่าาา มาต่อแล้วน้าา อาจช้านิดนึ่งแย่าว่ากันน้าา

TINUKUNG  : ก็นั้นซี่ ผู้หญิงพวกนี้นิ ชอบปลักปลำทุลกระหม่อมม

นาเนียร์ : อิหน้าเหลืองนาง FC เยอะน้าาาา อย่าเล่นกับนางน้าาา 

walena : วิ่งหนีไปแล้วมังคะ ดีไม่ตกแม่น้ำเจ้าพระยามังคะ 55

Dainalovely : ชื่นใจจ ช้าหน่อยแต่ต้องรอน้าาา

A-Effemine : ค่าาาา เดี๋ยวจะขำเรือยๆ 55

KingH.  : ยินดีค้าา ขอบคุณที่ติดตามเป้นกำลังใจให้กันมานานน้าาาาา รักกกก

Penpatkcy : มาแล้วค่าาา เสริฟร้อนๆๆๆ

Pawa'risa : ท่าจะนานค่ะเรื่องนี้ เขียนยากเหลือเกิน แต่สนุกเวลาเขียนมากค่ะ ไม่เคยรุ้เลยว่าจตัวเองจะมีคำศัพท์ในหัวเยอะแยะแบบนี้ 555

กรทิวา/วิยะดา : คุณทองพลับแค่ต้องการอำนวยความสะดวกทุลกระหม่อม กลัวทรงเมื่อยขณะยืนชมปทุมถันมังคะ กรี๊ดดดด ล่อแหลมมมม นิยายเฌอมามันล่อแหลมเกินไปล้าวววว



ผลงานทั้งหมดของ "เฌอมา" 



 


  ฝากเพจด้วยจ้าา 





 
___________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.183K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,555 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 14:47

    จะร้องไห้ตามท่านหญิง T^T

    #9,443
    0
  2. #5946 JohnTenAlways (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 23:11
    โอ๊ยยใจอ่อนแล้วสินะคะ
    #5,946
    0
  3. #5631 honnunae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:12
    สนุกมากค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 สิงหาคม 2562 / 21:22
    #5,631
    0
  4. #4649 mntp_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 19:17
    แง เป็นเขิน;——;
    #4,649
    0
  5. #4055 W.Falcon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 22:37
    แดง 'ก่ำ' แดงก่ำ แดงก่ำ
    #4,055
    0
  6. #3504 Ammiee_Ammiee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 23:40
    พี่ท่านใจอ่อนขึ้นมานิดนึงแล้วฮะ
    #3,504
    0
  7. #1873 noo_parekapoom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 19:06
    เอ็นดูเขาแล้วสินะ
    #1,873
    0
  8. #1662 MinikoSong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 16:22
    ใจอ่อนแล้วล่ะสิ
    #1,662
    0
  9. #1609 areebaba222 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 20:12
    สนุกค่ะตามตังแต่เรื่องชายติแล้ว
    #1,609
    0
  10. #1608 areebaba222 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 20:11
    ไรท์แต่งได้เงามรอเรื่องนี้นานมากนึกว่าไรท์ไปแล้วพึ่งกลับมาดู5555
    #1,608
    0
  11. #1585 whitesnowdrop (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 14:47
    คลำไปเยอะเลยล่ะสิ เกือบตายแล้วมั้ยทับ
    #1,585
    0
  12. #1406 somyingphunim (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 13:18
    ไม่ตายก็ไม่ตาย สลบได้แต่อย่าตายนะเฌอ ร้ากกกก
    #1,406
    0
  13. #1125 285J (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:48

    คล่ำไปเยอะเลยรึ ไม่ใช่หลวงทับที่รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างในประโยค แต่คนอ่านก็รู้สึกเช่นกัน ไม่ธรรมดาแล้วนะกระหม่อม

    คาดว่าในเวลาอันใกล้นี้พระนมอาจจะสีหน้าหลากหลายของทูลกระหม่อมเพิ่มขึ้นเป็นแน่

    #1,125
    0
  14. #933 Makham_Pamiga (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 23:40
    ชอบมากค่ะ สนุกมาก
    #933
    0
  15. #931 miwmiw55210 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 23:08
    งือออออ ทูลกระหม่อม มายาวได้ไหมมังคะ ฟินนน
    #931
    0
  16. #929 Cupid01 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 22:43
    ละมุนอ่าา ความรู้สึกเหมือนตอนตกหลุมรักชายติ
    #929
    0
  17. #923 mint_lan_la (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 20:53
    อร๊ายๆๆๆ ทูลกระหม่อมทรงมีความละมุนแฝงอยู่ และที่สำคัญทรงขี้หวงมากด้วยมังคะ 5555
    #923
    0
  18. #917 สิมัฒตรา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 19:13

    สนุกจุง...รอร้อรอ

    #917
    0
  19. #898 Pawa'risa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 16:37
    แต่งนานแค่ไหนก็จะรอนะคะแค่อย่าทิ้งกันไปก็พอ
    #898
    0
  20. #896 ไรเฟิล (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 16:32
    ข้ออ้างไม่อยากปล่อย ข้ออ้างในการบีบเค้นคนของทูลกระหม่อมเยอะนะมังคะ 5555
    นั่นคงร่ำๆอยากตัดมือหมอแล้วจิ
    #896
    0
  21. #891 0847186250nang (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 16:22

    ตกลง-หมอทับ คลำไปถึงตรงไหน😁😁😁😁😁😁😁
    #891
    0
  22. #890 ggg (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 15:34

    ติดงอมติดแงมซะแล้ว โอ้ยยยยยยยไม่น่าเลยยยย

    #890
    0
  23. #889 Tinukung (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 15:19
    ไม่ให้เค้ากลับเนี่ย เป็นอะไรกับเค้าหรอเพคะทูลกระหม่อม
    #889
    0
  24. #888 poisme73 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 15:17
    คุณเฌอ....เอิ่ม เปลี่ยนผ้าแถบที่เปียกปอนได้แล้วค่ะ เดี๊ยวเป็นปอดบวม จะล้มป่วยจนนิยายต้อฃหยุดชะงัก นี่ห่วงจสกใขจริ๊งๆๆๆ ไม่ได้หวังผลอะไร๊เล๊ยยยยยยย
    #888
    0
  25. #887 ท อ ปั ด (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 15:14
    เห็นชื่อท่านหญิงแล้วนึกถึงตอนหม่อมไม้เรียก เมขลามารวย
    #887
    0
  26. #886 Kthunchada (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 13:00
    เก่งมากเฌออ รอเรื่องนี้มานานไม่ผิดหวังเลยย อิอิ
    #886
    1
    • #886-1 ปากร้ายจัง(จากตอนที่ 14)
      4 กรกฎาคม 2562 / 15:17

      ขอถามคำถามเดียวเลยน่ะค่ะ อีบุ๊คจะมาเมื่อไรค่ะ
      #886-1