คนละภพ (สนพ.ว้อนท์บุ๊ค, พิมพ์ครั้งที่ 2)

ตอนที่ 11 : บทที่ 5 : หนี (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 968 ครั้ง
    17 ส.ค. 62

ลงเนื้อหาแค่ 70% นะจ้ะ
** นิยายเรื่องนี้มีบางฉากที่ต้องใช้คำราชาศัพท์ เลยต้องขออภัยคนอ่านที่รักไว้ก่อนเลยว่า อาจมีการใช้ผิดๆถูกๆ ถ้าใครไม่โอกาสก็ผ่านเลยน้า ขอโทษด้วยจริงๆค่าา

*** นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ



 

By เฌอมา

    

ถึ ง ม้ ว ย ดิ น สิ้ น ฟ้ า ม ห า ส มุ ท ร

ไ ม่ สิ้ น สุ ด ค ว า ม รั ก ส มั ค ร ส ม า น

เ เ ม้ เ กิ ด ใ น ใ ต้ ห ล้ า สุ ธ า ธ า ร

ข อ พ บ พ า น พิ ศ ว า ส ไ ม่ ค ล า ด ค ล า





เรือนข้าหลวง



ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไร แต่ในห้วงความฝันท่านหญิงเมฆกลับได้ยินเสียงร้องเรียกหาของอาจารย์วนิดา ได้ยินเสียงแตกตื่นตกใจของเหล่าอาจารย์ ได้ฟังว่ามีใครซักคนโทรแจ้งให้ทางวังนรังสรรค์ทราบแล้ว และพระองค์หญิงปั้นจะเสด็จพร้อมหม่อมเจ้ากิตติกรมายังสถานที่เกิดเหตุ

สถานที่ที่เธอหายตัวไป

แม้จะไม่เห็นภาพ แค่ได้ยินเสียง แต่คนหลับใหลกลับจดจำน้ำเสียง และรู้สึกได้ถึงความตกพระทัยของเสด็จป้า 

 

หญิงเมฆหายไปไหน คนทั้งคนจะหายไปได้อย่างไร ชายติ เธอต้องหาน้องให้ป้า ต้องหาให้ป้า!’

ชายรับปาก เด็จป้าทัยเย็นลงก่อนนะคะ

‘จะให้ป้าใจเย็นลงได้ยังไง หญิงเมฆของป้า ฮึก หญิงเมฆไปอยู่ที่ไหน

 

น้ำเสียงอาวรณ์ของผู้ที่เปรียบดั่งมารดาบังเกิดเกล้าทำให้ภายในใจของหญิงสาวเจ็บปวด

“อยู่ที่นี่เพคะ เมฆอยู่ที่นี่เพคะเสด็จป้า”

 

ร่างหญิงสาวเริ่มกระสับกระส่าย หน้าผากหม่นชื้นเหงื่อ น้ำตาปริมไหล ก่อนเสียงในหัวจะปรากฏขึ้นใหม่ แม้ไม่รู้ว่าเป็นเสียงของใคร แต่เธอคลับคล้ายคลับคลา รู้สึกได้ว่า เป็นบุคคลที่เสด็จป้าของตนเคารพรักเหลือเกิน 

 

พระทัยเย็นลงหน่อยเถอะหญิงปั้น เธอต้องทำใจให้แข็งเข้าไว้ จะล้มไม่ได้


เสียงนั้นชราเหลือเกิน ทรงชราภาพมาก เสียงของเสด็จพระองค์หญิงจงกลนี ใช่ เธอจำได้ เป็นเสียงของพระองค์ย่าน้อย


ฮึก เสด็จน้าจะให้หญิงทำทัยแข็งได้ยังไง หญิงเมฆหายไปไร้ร่องรอย ผ่านหนึ่งวันไปแล้วแต่ยังหาหลานไม่พบ หญิงใจจะขาดอยู่แล้วเพคะ ใคร ฮึก ใครเอาตัวหญิงเมฆไป

น้ารู้ว่าหญิงปั้นตกพระทัย ไม่ใช่ว่าน้าไม่ทุกข์ ไม่เข้าใจความรู้สึกเธอ เพียงแต่เราทำอะไรไม่ได้...คงได้แต่รอ...ต้องรอ

ทรงไม่เข้าทัยหรอกเพคะ ไม่ว่าหญิงเมฆจะเป็นจะตายเสด็จน้าก็คงไม่สนพระทัย เพราะทรงไม่เคยเอ็นดูหญิงเมฆเลยทั้งที่หญิงเมฆเป็นหลาน เป็นมหิตธรของพระองค์

มีสติเถอะหญิงปั้น น้าจะไม่สนหลานของน้าทั้งคนได้อย่างไร แต่ทุกเหตุเป็นไปตามวาระของมัน เป็นไปตามการจับวางที่ควรเกิดแล้ว เพราะในเมื่อหญิงเมฆเป็นมหิตธร ก็สมควร...เสียสละเพื่อมหิตธร

เสด็จน้าหมายทัยถึงสิ่งใดเพคะ วาระอะไร การจับวางอะไรเพคะ?’

เชื่อน้าเถอะ แล้วหญิงเมฆจะกลับมา...เดี๋ยวจะกลับมา

 

“คุณคุณ!

ข้าหลวงเอื้อม (เปลี่ยนชื่อจากชุ่ม) ที่เฝ้ามองอาการแปลกๆของคนสลบไสลอยู่ตลอดรีบยันกายขึ้นหาร่างระหงส์บนเตียงนอน การแตะปลุกเพียงเบาๆ ทำให้คนนอนหลับสะดุ้งตื่นลืมตาโพลง เป็นเหตุให้น้ำตาที่ปริมอยู่ในแพขนตางอนยาว ไหลพรากลงมาบริเวณหางตาอย่างห้ามไม่อยู่

คุณ ฝันร้ายหรือ”

เสียงนุ่มละมุนเจือแววเป็นห่วงถามขึ้น แต่ท่านหญิงเมฆกลับยังคงนอนหัวใจเต้นรัวแรง มันซัดกระหน่ำอยู่ในอกจนรู้สึกเหมือนปวดระบมไปหมด 

“ยังไม่กลับไปอีกเหรอ ทำไมถึงยังไม่กลับไปซักที”

คุณหมายถึงกลับไปไหน?”

หญิงสาวเหลือบมองข้าหลวงเอื้อม เห็นที่มือของอีกฝ่ายยังมีผ้าหมาดน้ำถืออยู่ อีกฝ่ายคงเช็ดตัวให้เธอตอนที่เธอนอนหลับ

ข้าหลวงเอื้อมมองตามสายตาของท่านหญิงเมฆ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังจ้องมองสิ่งใดก็รีบอธิบาย “ฉันเห็นคุณนอนเพ้อ ประเดี๋ยวต่อมาก็มีไข้ขึ้น จึงช่วยเช็ดตัวให้ คุณสลบไปหนึ่งวันเทียวนะรู้หรือเปล่า”

ขอบคุณนะคะ”

ขณะกล่าวคนเป็นท่านหญิงก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ก่อนกวาดตามองรอบห้อง เห็นว่าตนเองกลับมาอยู่ในห้องๆเดิมในเรือนแถวของนางข้าหลวงวังนรังสรรค์ที่ถูกพามาเปลี่ยนเสื้อผ้าในทีแรก มองหน้าต่างที่มีม่านสีขาวหยาบๆปิดไว้ ที่ด้านนอกมีลมแรงโหมกระหน่ำ คล้ายฝนกำลังจะตก

เมื่อเห็นว่าคนมีไข้ทำท่าจะก้าวลงจากเตียง ข้าหลวงเอื้อมก็ช่วยประคองไว้ “คุณนอนต่ออีกหน่อยเถอะค่ะ คุณมีไข้ โดนทูลกระหม่อมดุจนมีไข้ สลบไปเป็นวันๆ”

คำกล่าวนั้นทำให้ท่านหญิงเมฆจำลำดับเหตุการณ์ก่อนหน้าได้แล้ว เธอมองข้าหลวงเอื้อมแล้วยิ้มให้เพื่อบอกว่าตนไม่เป็นไร แม้ยังรู้สึกปวดหัวและตัวก็เหมือนมีไอร้อนรุ่มๆ ก็ไม่รู้สึกว่าอยากจะพักอีกแล้ว

“ฉันจะถูกส่งตัวไปเข้าคุกเมื่อไรคะ”

“คะอ่อ เอ่อ

ท่าทีลังเลจะเอ่ยของอีกฝ่ายทำให้ท่านหญิงเมฆไม่คิดจะถามอีก 

จะถามทำไม ก่อนหน้านั้นก็ได้ยินเจ้าของวังตรัสแล้วนี้ พรุ่งนี้เช้าให้ส่งหล่อนไปกองลหุโทษ ถ้าที่ข้าหลวงเอื้อมบอกว่าเธอสลบไปหนึ่งวันเป็นความจริง ก็หมายความว่าคงให้เลื่อนส่งตัวเป็นวันถัดไปแทน 

นับว่าทรงกรุณาแล้ว ที่ไม่ลากเธอไปส่งทางการทั้งที่ยังหมดสติ

แม้จะหวาดหวั่น และรู้ว่าในไม่ช้าตนเองจะถูกพาไปยังที่ใดแต่ท่านหญิงเมฆก็พยายามซ่อนอารมณ์หวาดผวาไว้ หญิงสาวนึกหาวิธีช่วยตนเองออกจากการถูกส่งเข้าคุก ในเมื่อนรังสรรค์ไม่ช่วย งั้นเธอควรขอความช่วยเหลือจากคนอื่น

ใช่สิ พระชายาของทูลกระหม่อมกลางเป็นมหิตธรเหมือนเธอ เธอควรไปขอร้องพระองค์มากกว่า ไม่แน่ความเกี่ยวโยงทางสายเลือดอาจทำให้พระองค์นึกเอ็นดูตน แม้เป็นนักโทษ เป็นคนไม่รู้จักกัน ก็อาจพอช่วยให้หนีได้

“ฉันอยากขอเข้าเฝ้าพระชายาค่ะคุณเอื้อม”

“คะ?

“พระชายาของทูลกระหม่อมกลาง พระองค์หญิงแต้วไงคะ”

เอ่อ ทูลกระหม่อมยังไม่มีพระชายาค่ะคุณ ทรงพึ่งศึกษาจบ กลับจากฝรั่งเศสมาเมื่อปีกลายนี้เอง”

…!?


---------------------



ความจริงที่ปรากฏทำให้คนเป็นท่านหญิงตระหนก

ไม่มีพระชายาจะเป็นไปได้ยังไง ที่ถูกต้องคือทูลกระหม่อมกลางต้องอภิเษกสมรสกับพระองค์หญิงองค์โตของราชสกุลมหิตธร ถึงได้ให้กำเนิดพระธิดาและพระโอรส 3 พระองค์

มีเสด็จป้าปั้น หม่อมป้าปิ๋ว และเสด็จชายปัณณ์ 

เมื่อเสด็จชายปัณณ์เติบใหญ่ก็เสกสมรสกับท่านหญิงจากภานุพงศ์ พระมารดาของพี่ชายติ จนให้กำเนิดพี่ชายติและมีหลานชายน้อยๆ ของเธอต่อมา

แล้วทั้งหมดนั้น จะเกิดขึ้นได้ยังไงถ้าไม่มีพระชายาของต้นราชสกุล!

หญิงสาวครุ่นคิด ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว หรือเธอย้อนเวลามาก่อนหน้านั้น?

จากที่สังเกตเห็น ทูลกระหม่อมมีเจ้า ‘ดอกมะเดื่อ’ สยามในเวลานั้นเริ่มมีรถยนต์ใช้กันช่วง ร.ศ ไหนนะเท่าที่รู้คือเจ้าดอกมะเดื่อคือรถยนต์เวเทแรน รถเวเทแรนน่าจะผลิตใช้ก่อนช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 แล้วเมื่อครู่ที่คุณข้าหลวงเอื้อมบอกว่าทูลกระหม่อมพึ่งศึกษาจบด้วยละ

ที่เธอจำได้คือ หลังศึกษาจบสองปีทูลกระหม่อมกลางก็อภิเษกสมรสกับพระคู่หมั้นที่หมั้นหมายกันเอาไว้ก่อนพระองค์เสด็จไปศึกษาต่อต่างประเทศ

หญิงสาวพยายามเชื่อมโยงสิ่งที่ได้พบเห็นมาตลอดตั้งแต่ข้ามภพมาเพื่อหาคำตอบให้ตนเอง

งั้น ร.ศ ไหนที่สนามม้านางเลิ้งยังถูกเรียนกว่าสนามไทย

.ศ ไหนที่วังนรังสรรค์พึ่งสร้างเสร็จหมาดๆ ทุกอย่างยังใหม่เอี่ยม ถึงขนาดบางห้องยังตกแต่งไม่เสร็จด้วยซ้ำ?

ไม่ไม่มีเธอคิดไม่ออก

เป็นเรื่องที่เธอรู้แท้ๆ แต่กลับคิดไม่ออก

เธอรู้แค่ว่าเมื่อวานคือวันเสาร์เพราะสีผ้าแถบเป็นตัวบอกวัน และอาจจะอยู่ในช่วงฤดูฝนด้วยเพราะดอกมะลิด้านหน้าวังที่เห็นตอนมาถึงบานสะพรั่งแล้ว มะลิชอบฝน พบมากในฤดูฝน

สรุปว่าเป็นช่วงวันเสาร์ในฤดูฝนของ ร.ศ ใด ร.ศ หนึ่ง ช่างเป็นข้อมูลที่ไม่ช่วยอะไรเลยจริงๆ

สีหน้าหนักใจของท่านหญิงเมฆที่จู่ๆ ก็เงียบไปทำให้ข้าหลวงเอื้อมเอ่ยต่อ

แต่ถึงทูลกระหม่อมทรงยังไม่มีพระชายาก็จริง แต่พระองค์มีพระคู่หมั้นแล้วนะคะ

ราวกับถูกแก้ปมในใจ คราวนี้ท่านหญิงเมฆเข้าใจแล้ว 

เธอย้อนเวลามาก่อนหน้านั้นจริงๆ 

ย้อนมาก่อนที่จะมีพิธีอภิเษกสมรสครั้งสำคัญ ของราชสกุลนรังสรรค์และมหิตธร!!

แต่ความหวังจะช่วยให้ตัวเองรอดก็ถูกดับลงอีกครั้ง ครั้นได้ฟังประโยคถัดไปของนางข้าหลวงคนเดิม

แต่เวลานี้พระคู่หมั้นประทับรักษาตัวอยู่ที่ปีนังคะ ได้ยินว่าพระองค์ไม่ค่อยสบาย หม่อมกุหลาบพระมารดา และพระขนิษฐาของพระองค์ก็เลยเสด็จไปประทับที่นั้นด้วย ทำให้พิธีอภิเษกสมรสต้องเลื่อนออกไป ไม่มีกำหนดเสียที

…!!

คุณ

นางข้าหลวงเอื้อมประคองร่างที่จู่ๆก็อ่อนแรงลง กลับไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียงเช่นเดิมของท่านหญิงเมฆ 

หญิงสาวไม่ได้ไข้ขึ้นอย่างที่นางข้าหลวงเข้าใจ เธอแค่ตกใจ เพราะตอนนี้ทางรอดสุดท้ายของตนเองไม่เหลืออีกแล้ว!

เธอถูกหมายหัวว่าเป็นนักโทษแอบเข้าเขตราชฐาน โทษผิดมีติดตัว และโทษผิดนั้นกำลังจะฆ่าเธอในวันพรุ่งนี้! แต่เธอไม่สามารถตายที่นี่ได้ เธอต้องกลับไปหาเสด็จป้า เธอได้ยินพระองค์เรียกหา รับรู้ถึงความเสียพระทัยต่อการหายตัวไปของเธอ หลานเนรคุณทำพระองค์เป็นห่วงเสียแล้ว เพราะฉะนั้นเธอจะตายที่นี่ไม่ได้!

ชั่วขณะต่อมาท่านหญิงผิดภพก็เกิดความคิดหนึ่ง

เธอผิดก็เพราะอยู่ที่ภพนี้ แต่ถ้ากลับไปได้ก็จะไม่มีความผิด เมื่อไม่ผิดก็ไม่ต้องโดนรับโทษ เพียงแต่เธอต้องกลับไปยังที่ที่จากมาให้ได้เสียก่อน

แค่ต้องกลับไป!

เปรี้ยง!’

เสียงฟ้าผ่าดังสะเทือนเลือนลั่นเป็นดังสัญญาณกระตุ้นความทรงจำของท่านหญิงเมฆ เธอรีบรี่ไปที่หน้าต่าง ใช้มือบอบบางรวบผ้าม่านผืนหยาบๆทิ้งไปทางหนึ่งแล้วมองออกไปยังท้องฟ้าเบื้องบน

ทามกลางแรงลมโหมกระหน่ำ เส้นสายสีขาวของขุมพลังนึ่งสว่างวาบราวกับฟ้าเบื้องบนกำลังพิโรธ มันผ่าลงมาอีกครั้ง ราวกับกำลังประกาศศักดิ์ดา

เปรี๊ยง!’

ใช่แล้ว ตอนที่เธอจากมากก็เกิดสายฟ้าฟาดจนเกิดเสียงดังกัมปนาทแบบนี้ และเสียงนั้นกำลังเรียกเธอ เชื่อได้ว่าอาจจะเป็นสัญญาณเพื่อส่งเธอกลับไป!

นางข้าหลวงเอื้อมมองท่าทีแปลกๆ ของท่านหญิงเมฆก่อนจะรีบสาวเท้ามาดึงตัวให้ออกห่างจากวงกบหน้าต่าง

อย่าไปยืนตรงหน้าต่างสิคะ คุณกำลังมีไข้ รับลมมากๆจะไม่ดี นี่อีกเดียวฝนคงตกแล้ว ละอองฝนจะทำคุณนอนซมไปหลายวันเทียว

แต่ท่านหญิงเมฆจะสนไหม ไม่เลย หญิงสาวเอาแต่จ้องสายฟ้าฟาดที่อยู่ไกลๆ ไม่รู้เพราะอะไร เธอถึงเชื่อสุดใจว่าบริเวรที่สายฟ้ากำลังลงทัณฑ์นั้นก็คือพระที่นั่งไพศาลทักษิณ คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด!

“...คุณเอื้อมคะ

คุณไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหรอกค่ะ เรียกว่าแม่เอื้อมก็พอ

ท่านหญิงเมฆถอนสายตากลับมามองนางข้าหลวงข้างกาย เมฆรู้สึกหิวจัง พอจะมีอะไรให้ทานบ้างไหมคะ

ข้ออ้างที่สมเหตุผลทำให้นางข้าหลวงเอื้อมยิ้มรับอย่างเข้าใจ 

"ได้ค่ะ เดียวฉันไปทำข้าวต้มร้อนๆมาให้ แต่คุณถอยออกห่างจากหน้าต่างก่อนเถอะ นะคะ"

เมื่อเห็นว่าคนป่วยยอมทำตามตนแล้ว นางข้าหลวงเอื้อมก็แย้มยิ้มแล้วรีบออกไปจัดการเรื่องอาหารทันที 

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า คนป่วยที่ร่ำร้องว่าหิว ก้าวตามเธอออกมาเงียบๆ ก่อนจะหลบเร้นกายหายไปในความมืด ทามกลางสายลมโหม ที่พัดใบไม้ตามพื้น ปลิดปลิวขึ้นสู่เมฆฝนที่กำลังก่อตัว...




แกร๊ เชื่อปะว่านั้งเขียนตั้งนานนน มันได้แค่นี้ โอ๊ยย รู้สึกเหมืนมีคนเข้าสิง ภาษางามจัง เหมือนไม่ใช่เฌอมา // ยกมือกระชับผ้าแถบ

ขอบคุณคุณ 29222922  ที่ช่วยตรวจคำผิดให้ค่าาา เชิญกระชากผ้าแถบเฌอได้ตามใจชอบบบ เชิญกระชากกก!!



ผลงานทั้งหมดของ "เฌอมา" 



 


  ฝากเพจด้วยจ้าา 





 
___________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 968 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,555 ความคิดเห็น

  1. #1659 MinikoSong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 16:10
    จะได้กลับไหมนะ
    #1,659
    0
  2. #709 ppipoo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 23:05
    หญิงเมฆจะกลับ​ไปได้ไห​มน้าาาาา​ มาต่อไวไวนะค้าาาาา
    #709
    0
  3. #700 ไรเฟิล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 22:10
    จะลงเอยแบบไหนน้อ
    #700
    0
  4. #699 cheritta (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 21:34

    ขอให้องค์ลงทุกวันเลยไรท์...ห้องรับแขกวังนรังสรรค์นี่ดูจะคับแคบไปนะ แขกมาเต็มห้องทุกวัน

    #699
    0
  5. #698 FaiKon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 21:28
    จะมีแบบไปๆกลับๆระหว่างยุคให้บรรดาข้าหลวงวังนรังสรรค์ตกใจเล่นไหมคะ
    #698
    0
  6. #697 PaddingBear (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 21:19
    เป็นกำลังใจให้นะค้า สู้ๆจ้า รออ่านตอนต่อไปอย่างจดจ่อ กอดแน่นๆๆ 2 ที
    #697
    0
  7. #696 Auang Pornpimol (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 21:15
    55555 เร่งมือเข้าๆ
    #696
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #692 Chularat Wankhruea (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 19:45
    เอาใจช่วยหญิงเฉอหญิงเมฆค่ะ.
    #692
    0
  10. #691 Drosera (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 19:39
    แวะมาให้กำลังใจค่าา
    #691
    0
  11. #690 mint_lan_la (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 19:38
    ขอให้องค์ลงคุณเฌอบ่อยๆ จะได้รวมเล่มให้ได้อ่านไวๆ (เพิ่ง 5 บท แต่หวังรูปเล่มแล้ว 555)
    #690
    0
  12. #688 mynameishiran (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 19:27
    หมั่นไส้ผ้าแถบจริงจริ๊ง555555
    #688
    0
  13. #687 arbumeepang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 18:44
    เฝ้ารออ่านทุกวันเลยค่ะ เป็นปีแล้ว สู้ๆนะคะ
    #687
    0
  14. #686 285J (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 18:22
    ทางรอดเห็นจะไม่มีเลย หญิงเมฆ ปวดหัวแทนจริงๆเลย
    #686
    0
  15. #685 iamice (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 18:19
    ฉันมารอพี่ที่วังนรังสรรค์ทุกวันเลยนะจ้ะ
    #685
    0
  16. #683 นาเนียร์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:59
    ฉันกดหัวใจให้แล้วขอตอนต่อไปเร็วๆนะ
    #683
    0
  17. #682 เกด (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:59

    ดดีกว่าไม่มา

    #682
    0
  18. #681 fcompona (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:58

    ท่านดุนะหญิงไหวหรอhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-01.png

    #681
    0
  19. #680 fcompona (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:57

    มันส์โอ้ยยยยย


    #680
    0
  20. #679 นัทฐา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:56
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ชอบช่วงนี้เฌอมามาอัพบ่อย รอติดตามค่า
    #679
    0
  21. #678 nan2428 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:38

    อร๊ายยยย อัพทุกวันนะคะ รออ่านอยู่ รักกกกก
    #678
    0
  22. #677 SandLanla (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:36
    ค้างแล้วค่าาาาา
    #677
    0
  23. #676 Poppy_pims ^-^ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:29
    รออออออออออย่างใจจดใจจ่อเลยยยย สู้ๆนะคะ~~~><
    #676
    0
  24. #675 Poppy_pims ^-^ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:25
    เดาไม่ออกเลยว่าหญิงเมฆจะคู่กับใครนอกจาก..... แฮร่~~~
    #675
    0
  25. #674 len-lom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 16:35
    ทรงดุเหลือเกินเจ้าค่ะ อุแง
    #674
    0
  26. #667 FaiKon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 13:04
    งู้ยยยย หลบหัวหน้ามาอ่านก่อนแป้ป
    #667
    4
    • #667-1 29222922(จากตอนที่ 11)
      2 กรกฎาคม 2562 / 21:11
      แหะๆ อิฉันมือลั่นเจ้าคะ เลยขนมาทั้งเวปเลย 5555
      #667-1
    • #667-4 FaiKon(จากตอนที่ 11)
      2 กรกฎาคม 2562 / 23:02
      เอ้าๆ วิ่งไล่อะไรกันกระโดกกระเดกเป็นแม่ย่างม้าเหาะ โอ้ยคุณเอื้อม ฉันอยากได้ยาหอม
      #667-4