พระพายทายรัก (สนพ.พิมพ์คำ พิมพ์ครั้งที่ 13)

ตอนที่ 8 : Chapter 8 : อีกคนที่มีสิทธิ์ (100%) รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    26 ก.ค. 59

 
 
 

พ ร ะ พ า ย ท า ย รั ก

_______________________________________________________________________________________________________________________________________

By เฌอมา






หม่อมหลวงจุรีมาศ (คุณจุ)
 

บทที่ 8 : อีกคนที่มีสิทธิ์

วังวายะวงศ์

          ดลวัฒน์ปิดเปลือกตาลงตลอดการเดินทางที่เหลือ หากแต่ใจเขากลับไม่ได้หลับอย่างที่แสร้งทำให้ลูกพี่ลูกน้องอย่างปานเกล้าเห็น ภายในใจของนายแพทย์หม่อมหลวงดลวัฒน์กำลังรู้สึกแปลกอย่างที่ตัวเขาเองไม่เคยเป็นมาก่อน ท่าทีของปานเกล้าที่ทำเหมือนสนใจว่าที่ภรรยาซึ่งดลวัฒน์มั่นใจนักหนาว่ายังไงเสียก็ต้องได้ตกแต่งกันทำให้ก้นลึกของใจที่เคยแต่สงบนิ่ง...มันไม่สงบนิ่งอีก

          เมื่อรถหรูของปานเกล้าขับมาจอดหน้าประตูวังวายะวงศ์ ดลวัฒน์จึงเปิดประตูก้าวลงจากรถโดยไม่พูดอะไร คล้ายว่าตัวเขาไม่อยากสนทนากับลูกพี่ลูกน้องช่นปานเกล้าอีก บอกตามตรงว่าไม่อยากอยู่นานเพราะกลัวจะมีเรื่อง ถึงแม้ว่าสาเหตุของการมีเรื่องนั้นเขาจะยังข้องใจอยู่ก็ตาม

“เดี๋ยวตาดล แม่มีเรื่องจะคุยด้วย”

          เสียงของคุณจุ หรือ หม่อมหลวงจุรีมาศ มารดาของดลวัฒน์ดังขึ้นจากทางห้องรับแขก หมอดลชะงักเท้าที่กำลังก้าวขึ้นบันไดวัง ก่อนจะถอนใจ หมุนตัวเดินตรงไปหามารดา ซึ่งนั่งหน้าตึงคล้ายขึงโกธรใครมาอยู่คนเดียว

“ครับคุณแม่”

ดลวัฒน์ขานตอบพร้อมนวดหลังคอตนเองไปด้วย ในใจนึกไปถึงตอนที่ตนเผลอหลับบนรถเมล์ ศีรษะพิงไหล่เล็กของคนปากเก่งแต่ใจดี ที่ถึงแม้จะทำเสียงกระฟัดกระเฟียดใส่แต่ก็ไม่คิดถอยหายไปไหน ยอมให้เขาพิงอยู่อย่างนั้นจนถึงวัง

หม่อมหลวงจุรีมาศมองบุตรชายคนโตที่กำลังยิ้มราวกับคิดอะไรอยู่ ก่อนคนเป็นแม่จะกระแอมไอให้รู้สึกตัว “แม่พูดยังเผลอเม่อ เดี๋ยวนี้ชักเหลวไหลใหญ่นะดลวัฒน์”

หมอดลเงยหน้ามองตอบผู้เป็นมารดา “ขอโทษครับคุณแม่...ว่าแต่คุณแม่มีธุระอะไรหรือเปล่า”

“มีสิ ไม่มีแม่จะเรียกหาทำไม”

ดลวัฒน์ไม่กล่าวต่อปาก อันเป็นกิริยาปกติของบุตรชายคนต่อของหม่อมหลวงจุรีมาศ ที่มักจะเงียบและนิ่งฟังเสียงมากกว่าต่อปากต่อคำเช่นเด็กๆ

“ครับ”

“แม่จะคุยเรื่องท่านธีป” หม่อมหลวงจุรีมาศว่าพลางเบนกายหันเข้าหาบุตรชาย “ตั้งแต่คราวนั้นลูกยังไม่ได้บอกแม่ว่าท่านธีปเรียกเราไปเข้าเฝ้าด้วยเรื่องอะไร”

ดลวัฒน์รับแก้วน้ำจากคุณพนักงานของวังขึ้นดื่ม ก่อนจะวางแก้วลงแล้วตอบกลับมารดาด้วยเสียงเรียบๆ

“เรื่องการแต่งงานน่ะครับ”

“แล้วลูกทูลท่านไปว่ายังไง”

นัยน์ตาสีนิลมองตอบมารดาอย่างหลากหลายความรู้สึก ก่อนชายหนุ่มจะยันกายลุกจากโซฟาที่เขาพึ่งทิ้งตัวลงนั่งได้ไม่ถึง 10 วินาที

“จะตอบว่าอย่างไรผมก็จะแต่งกับคุณหญิงก้อย และผมอยากให้คุณแม่เลิกคิดที่จะล้มงานแต่งของผมเสียที...ผมอยากให้คุณแม่อวยพรเราสองคน ไม่ใช่ขัดขว้าง”

หม่อมหลวงจุรีมาศยันกายขึ้นยืนตามบุตรชาย น้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างฉุนเฉียวบ่งบอกอารมณ์ไม่ปกติ

“เราลูกใช้คำว่าเรากับภานุพงศ์งั้นหรือ ลืมไปแล้วหรือยังไงว่าวายะวงศ์กับภานุพงศ์นะมีสถานะยังไงต่อกัน”

ดลวัฒน์ชะงักเท้ากลับมาที่เดิมอีกครั้ง เลี้ยวมองใบหน้ามารดาซึ่งยังคงความโกธรเกรี้ยวอยู่

“แค่เพราะเรื่องในอดีต ผมไม่เอามันมาตัดสินการแต่งงานครั้งนี้”

“มันไม่ใช่แค่ แต่มันเป็นถึงเรื่องในอดีต ลูกก็รู้ว่าที่สองราชสกุลต้องเป็นอริกันไม่ใช่เพราะแค่ภานุพงศ์ถูกยกเลิกงานแต่ง แต่เพราะลางร้ายต่างๆที่ภานุพงศ์นำมาให้ราชสกุลเราต่างหาก!”

ขณะกล่าว ร่างทวมตามอายุของหม่อมหลวงจุรีมาศก็ยกมือขึ้นกอดอกแล้วหมุนตัวหันเดินออกไปมองนอกหน้าต่าง

“เพราะพ่อของลูกปฎิเสธไม่ทำตามการเสี่ยงทายของพระพาย หม่อมย่าของลูกถึงต้องตาย มันคือการลงโทษที่พ่อลูกไม่เชื่อฟัง ดื้อดึงจะแต่งกับท่านหญิงกมล แต่งกับราชสกุลที่พระพายไม่ยอมรับ!

หม่อมหลวงจุรีมาศกล่าวอย่างไม่พอใจ พาดพิงถึงเรื่องเลวร้ายในอดีต โศกนาฏกรรมที่วายะวงศ์ไม่เคยลืม แน่นอนว่าดลวัฒน์เองก็ทราบ การตายอย่างกะทันหันของหม่อมดาราธิปซึ่งมีสุขภาพแข็งแรงปกติดีทุกอย่าง จึงเป็นสิ่งที่ตัวเขาเองใคร่คิดมาตลอด เขาเป็นแพทย์ ไม่มีทางเชื่อว่าการดื้อดึงของบิดาจะนำพาความตายมาสู่หม่อมย่า มันเป็นแผนร้ายเสียมากกว่า แผนที่ใครซักคนสร้างขึ้นเพื่อล่มงานแต่งของบิดาและท่านหญิงกมล ซ้ำแผนซึ่งมีจิตวิทยาสูงนั้น ยังส่งผลให้ผู้ถูกกล่าวหาอย่างท่านหญิงกมลรู้สึกผิดและโทษตัวเองจนทุกวันนี้

“นั้นสิครับคุณแม่” ดลวัฒน์กล่าวหลังจากที่เงียบไปนาน “คุณแม่ก็ทราบอยู่แก่ใจว่าการที่หม่อมย่าใหญ่ตายเพราะคุณพ่อขัดขืนการเสี่ยงทายในครั้งนั้น...การเสี่ยงทายของพระพายในราชสกุลเราไม่ว่าใครก็ไม่ควรขัดขืน...แล้วแบบนี้คุณแม่จะให้ผมขัดขืนได้ยังไง”

“ตาดล!

เสียงฝีเท้าที่ดังกระทบทางเข้าห้องรับแขกทำให้คู่สนทนาทั้งสองหันมอง ปานเกล้ายืนนิ่งโดยไม่พูดอะไร ไม่คิดว่าตนจะเข้ามาคัดการสนทนาที่ดูอึมครึมนี้

“มาที่นี้ทำไม” หม่อมหลวงจุรีมาศกล่าวเสียงดัง “พวกวายะวงศ์สายรองอย่างเธอไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่วังใหญ่นี้! หรือว่าไปอยู่บ้านป่าเมืองเถื่อนมาเสียนาน กลับมาถึงไม่รู้ที่ต่ำที่สูง!”

“คุณแม่!

ดลวัฒน์ปราบมารดาเสียงเข้ม ก่อนจะเดินไปหาปานเกล้าซึ่งทำเพียงส่งยิ้มขณะยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้

“โทษทีครับคุณจุ นายดลเขาทำโทรศัพท์หล่นไว้บนรถผม ก็เลยผิดมารยาทเอามาคืนให้เขา”

“ประเสริฐเสียจริงนะ ถ้าเสร็จธุระแล้วก็รีบกลับไปที่ตึกหลังเสียสิ แล้วทีหน้าทีหลังถ้าใครในวังใหญ่ลืมของอะไรไว้อีกก็ฝากไว้ที่คุณพนักงาน ไม่ต้องสะเออะเอาขึ้นมาให้”

ดลวัฒน์หลับตาลงอย่างเก็บความไม่พอใจ ก่อนเขาจะลืมตามองปานเกล้า ซึ่งยังคงยิ้มเฉกเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

“ขอโทษแทนแม่ฉันด้วยเกล้า...และขอบคุณที่เก็บนี้ไว้ให้”

ปานเกล้าหัวเราะคล้ายไม่ถือสา ก่อนจะแกล้งโค้งตัวคำนับดลวัฒน์ “ไม่เป็นไรมิได้ครับ...คุณดล”
 

ดลวัฒน์มองส่งร่างของปานเกล้ากระทั่งร่างของญาติซึ่งมีอายุห่างกันเพียงไม่กี่วันจะหายลับไปยังโถงวังฝั่งซ้าย อันเป็นทางเชื่อมระหว่างวังใหญ่และตึกรองซึ่งหม่อมราชวงศ์ดาราราย ป้าหญิงใหญ่ของเขาเป็นเจ้าของ ก่อนหมอหนุ่มจะหันกายกลับมาทอดมารดาของตน ซึ่งยังใช้สายตามาดร้ายจับจ้องไปยังปานเกล้า ถึงแม้เขาจะเดินลับสายตาไปนานแล้วก็ตาม

“คุณแม่ไม่ควรพูดแบบนั้นกับเกล้า”

หม่อมหลวงจุรีมาศตวัดสายตามองบุตรชาย ที่เดี๋ยวนี้ประพฤติไม่ได้อย่างใจขึ้นทุกวัน “ทำไมจะไม่ควร เด็กนั้นไม่ทำตามกฎวายะวงศ์ เห็นชัดๆว่ามันกำลังประกาศว่ามันมีสิทธิในวังใหญ่เท่าๆ กับลูก”

หมอหนุ่มยิ้มมุมปากรับคำมารดา “ก็จริงนี้ครับ”

“ลูกว่าอะไรนะ!

“เกล้ามีสิทธิในวังใหญ่นี้เทียมเท่าผม เพราะเราสองคนเป็นหลายชายของท่านปู่เหมือนกัน”

ดลวัฒน์กล่าวต่ออย่างไม่ทุกข์ร้อน คล้ายว่าเขาไม่ได้สนใจว่าวังใหญ่นี้จะเป็นหรือไม่เป็นของใครกันแน่ 

หม่อมหลวงจุรีมาศเดินปลี่เข้ามาใกล้บุตรชายก่อนจะเถียงอย่างไม่ยินยอม

“วังวายะวงศ์จะเป็นของหลานชายที่เกิดจากเจ้าของวังคนก่อนต่างหาก และพ่อของลูกคือเจ้าของวังคนก่อน ไม่ใช่ป้าหญิงใหญ่แม่ของปานเกล้า!

          “คุณแม่ผิดแล้วครับ” หมอหนุ่มกล่าวก่อนจะยิ้มบาง “คุณแม่เข้าใจถูกที่ว่าผมซึ่งเป็นลูกชายควรได้ต่อจากคุณพ่อ แต่คุณแม่คงลืมไปว่านับตั้งแต่คุณพ่อตายไป กรรมสิทธิ์ต่างๆก็คืนไปที่ท่านปู่ เพราะงั้นเจ้าวังคนต่อไป ท่านปู่ต่างหากที่เป็นคนเลือก”
           หม่อมหลวงจุรีมาศกำหมัดแน่นคล้ายไม่ยินยอมแต่ก็ยอมจำนนต่อความจริง

“แต่ถึงอย่างไรใครๆต่างก็ทราบว่าวายะวงศ์สมควรเป็นของลูกมากกว่าปานเกล้า! ลูกเป็นลูกชายของหม่อมราชวงศ์ดลภพ เป็นหลานชายคนโตของหม่อมเจ้าพงศ์พัฒนา ถึงแม้คุณพ่อของลูกจะเสียไปนานนมแล้ว แต่ท่านปู่ก็ยังมีพระกรุณาให้เราสองคนอยู่ในวังใหญ่ นั้นบอกสถานะว่าท่านยังเห็นคุณพ่อของลูกเป็นเจ้าวัง อีกอย่างหากลูกไม่สมควรได้รับทุกๆ อย่างที่เป็นของวายะวงศ์ พระพาย...พระพายจะเสี่ยงทายให้ลูกทำไม!”

หมอหนุ่มยิ้มมุมปากครั้นตัวเขาต้อนมารดาให้มาถึงยังเป้าหมายได้สำเร็จ

“ก็นั้นน่ะสิครับ  การเสี่ยงทายคือเครื่องหมายยืนยันคำตัดสิน เพราจะมีแต่เจ้าวังวายะวงศ์เท่านั้นที่พระพายจะเสี่ยงทายคู่ครองให้ แต่คุณแม่กลับพยายามยุติทุกทาง ขัดขว้างให้ผมล้มเลิกงานแต่งกับคุณหญิงก้อย...ก็ได้ครับ ถ้าคุณแม่ไม่ต้องการรับสะใภ้ที่เป็นภานุพงศ์งั้นผมจะปฎิเสธการเสี่ยงทายนี้ ส่งให้คุณหญิงก้อยไปแต่งกับเกล้า ทีนี้นายนั้นก็จะได้เป็นเจ้าของวังโดยไม่มีข้อครหาใดๆ”

“......”

ดลวัฒน์มองมารดาด้วยแววตาที่เหมือนจะบอกว่า 'ผมตามใจคุณแม่นะครับ' ก่อนจะหมุนตัวอีกหนเพื่อก้าวขึ้นบันไดวัง ทว่าชายหนุ่มก้าวไปได้แค่สองสามก้าวเท่านั้น เสียงของมารดาบังเกิดเกล้าก็ดังขึ้นตามหลัง

“มะ ไม่หรอก...จะว่าไปแม่ก็เห็นว่าคุณหญิงก้อยเธอน่ารักดีเหมือนกัน ใช่! เธอนั้นล่ะเหมาะสมที่จะมาเป็นลูกสะใภ้ของแม่!!”

หึหึ’ << ดลวัฒน์

 


คุณหญิงพรรณีผินใบหน้าขึ้นมองบุตรชายของตนที่เดินยิ้มเข้ามาใกล้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งยังโซฟาเบื้องหน้าอย่างหมดเรียวหมดแรง

          “พุดกรอง

          เสียงเรียกดังขึ้นเบาๆ ทำให้คุณพนักงานนามพุดกรองรีบละจากงานเช็ดถู เดินกึ่งวิ่งมาหาบุตรสาวคนโตของท่านชายพงศ์พัฒนา

“คะคุณหญิง”

“ไปเอาน้ำกระเจี๊ยบที่ฉันพึ่งทำมาให้พ่อวิศวะหนุ่มคนนี้ลองดื่มหน่อยไป อ่อ...อย่าลืมใส่น้ำแข็งบดมาด้วยล่ะ แต่ไม่ต้องเยอะมากเดี๋ยวจะเสียรส”

“ค่ะคุณหญิง”

ปานเกล้ามองตามร่างของคุณพนักงานที่เดินหายลับไปยังบริเวณห้องครัวของตึกรอง ก่อนจะหันกลับมาสนใจผู้เป็นแม่ ซึ่งกำลังสาละวนอยู่กับรูปถ่ายมากมายในมือ

“คุณแม่กำลังทำอะไรอยู่หรือครับ ดูยุ่งเชียว”

คุณหญิงพรรณีทำเพียงยิ้มตอบแต่ไม่ได้เงยหน้ามอง “กำลังคัดรูปของชายดลภพอยู่น่ะซี่ ต้องเตรียมอัดใส่กรอบไว้ซักรูป ใกล้ถึงวันแต่งของตาดลกับคุณหญิงก้อยเธอแล้ว ลูกชายจะแต่งงานตั้งที จะไม่มีรูปพ่อไว้ตั้งโชว์ได้ยังไง”

ปานเกล้ายิ้มตามใบหน้าอิ่มสุขของมารดาก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ ชิงหอมแก้ม แล้วมองงานในมือของผู้เป็นแม่อย่างสนอกสนใจ

“ดลหน้าคล้ายคุณน้าภพมากเลยน่ะครับ คล้ายกันจนบางทีเกล้าชอบคิดเล่นๆว่าเป็นคุณอากลับชาติมาเกิด”

เสียงหัวเราะดังออกมาจากร่างอ่อนล้าตามอายุของพี่สาวๆแท้ในคุณชายดลภพ

“อย่างนั้นซิจ้ะท่านหญิงกมลถึงได้ทรงเอ็นดูตาดลของเราในทันทีที่เห็นหน้า” รอยยิ้มยินดียังไม่จางหายไปจากใบหน้าของคุณหญิงพรรณีขณะพูด “จริงสิ เมื่อกี้พุดกรองมาบอกแม่ว่าเกล้าไปที่วังใหญ่หรือลูก”

“ใช่ครับ ดลเขาทำโทรศัพท์หล่นไว้บนรถ เกล้าก็เลย...”

“ก็เลยเอาไปคืนเขา แล้วก็โดนแม่เขาว่ากลับมาใช่ไหมลูก”

ปานเกล้าชะงักก่อนจะตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว “เกล้าไม่ถือสา คุณจุเธอเป็นคนอย่างนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

คุณหญิงมองบุตรชายเพียงคนเดียวด้วยสายตาพออกพอใจ “แม่ดีใจที่เกล้าไม่ถือ ดูเหมือนการไปทำงานไกลบ้านไกลแม่จะทำให้เกล้าโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ เฮ้อ คิดไปแล้วก็น้อยใจ แม่โทรไปอ้อนวอนให้กลับมาเที่ยวบ้านกี่หนก็บอกไม่ว่างๆ แต่พอรู้ว่าตาดลจะแต่งงานเข้าหน่อย เกิดว่างงานขึ้นมาเชียว"
         ปานเกล้าหัวเราะก่อนจะโน้มตัวหนุนตักอุ่นของมารดาอย่างออดอ้อน "โธ่คุณแม่อย่าพูดแบบนั้นสิครับ เกล้าโตแล้วก็ต้องเอาเรื่องงานเป็นใหญ่ไว้ก่อน"
        คุณหญิงพรรณียิ้มเอ็นดูก่อนจะยกมือลูบศีรษะบุตรชาย "แม่พูดเล่นน่ะจ้ะ เกล้าทำถูกแล้วที่เห็นงานเป็นเรื่องสำคัญ บ้านน่ะกลับเมื่อไรก็ได้ยังไงแม่ก็ยังไม่ได้ไปไหน เอ้อจริงสิ...วันนี้เกล้าได้พบคุณหญิงก้อยเธอเป็นครั้งแรกด้วยใช่ไหมลูก”

ปานเกล้าเงยหน้ามองตอบมารดาพลางขมวดคิ้ว “คุณแม่ทราบ”

คุณหญิงพรรณียิ้มแล้วเอี้ยวตัวรับน้ำกระเจี๊ยบเย็นฉ่ำที่คุณพนักงานของวังยื่นส่งมาให้ ก่อนจะส่งแก้วในมือไปให้บุตรชายซึ่งบัดนี้ทรงตัวนั่งอย่างรู้เวลา
         “รู้สิจ้ะ ก็คนเฝ้าประตูวังมันมาบอกกับแม่ คงกลัวว่าแม่จะเป็นห่วงเรื่องเกล้ากลับช้า แต่เรานี้ก็เหลือเกินจริงๆนะ กลับมาถึงบ้านเดี๋ยวนี้ก็ออกไปเที่ยวแล้ว ไม่คิดจะอยู่รอไหว้คุณพ่อก่อนเลยหรือยังไง ไม่ได้เจอหน้ากันเป็นปีๆ”

ปานเกล้าหัวเราะคนเป็นมารดา ซึ่งบ่อยครั้งชอบเอา 'ไตรวิท' พ่อของเขามาอ้างเวลาต้องการจะดุหรือปรามอะไร “ครับ เกล้าเจอคุณหญิงแล้ว...และเธอน่ารักดี”

“หื้ม...คุณหญิงเธอเป็นว่าที่ภรรยาของตาดลนะจ้ะ”

เป็นอีกครั้งที่ปานเกล้าหัวเราะ ชายหนุ่มมองมารดาก่อนจะตอบกลับไป “เกล้าก็ไม่ได้ว่าอะไรนี้ครับ”

 “อ้อ” คุณหญิงพรรณีพยักหน้าก่อนจะกลับไปสนใจคัดเลือกรูปในมือต่อ ทว่ารอยยิ้มพิมพ์พรายยังคงผุดขึ้นตรงมุมปากของลูกสาวคนใหญ่ในท่านชายพงศ์พัฒนา

          ปานเกล้ามองรอยยิ้มของมารดาโดยไม่พูดอะไร ก่อนเขาจะเผยรอยยิ้มตาม และมันเป็นยิ้มที่คงจะมีแต่สองแม่ลูกเท่านั้น ที่เข้าใจความนัยที่ซ่อนอยู่

----------------------------
อัพช้าแต่ไม่ทิ้งไปไหนน้า ขอบคุณที่ยังรอกันจ้า รักๆ
จ้วบจ้วบบ ^^



 

 

ฝากกดติดตามแฟนเพจ "เฌอมา" ด้วยน้ะจ้ะทูนหัว >3<

v
v


 

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,801 ความคิดเห็น

  1. #7770 I:AM XXI (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 13:59
    ไม่เอา เกล้าอย่ายุ่งงงง T___T
    #7,770
    0
  2. #7745 icevalentine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 20:07
    ชอบค่ะ อาจเพราะภาษาไม่โบราณและราช่ศัพท์ไม่เยอะเท่าภรรยาเจ้า หมอดลกับหญิงก้อยก็เป็นคู่กัดกันน่ารักดี อ่านเรื่องแรกนึกว่าตาดลจะนิ่งๆที่ไหนได้ ทั้งกวนทั้งหยอดมุกเสี่ยวใส่หญิงก้อยไม่หยุดเลยย ชอบ
    #7,745
    0
  3. #1389 นิว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 23:55
    ติดหนึบหนับ อ่านรอบสองแล้ววว
    #1,389
    0
  4. #966 Naskloud (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 10:35
    เกล้านี่ดีไหมหว่าาา
    #966
    0
  5. #827 Niinew (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 12:03
    มาอัพเร็วๆนะคะ ใจจิขาดอ่าาาาา
    #827
    1
    • #827-1 เฌอมา(จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2559 / 12:24
      มาแล้วน้าาา
      #827-1
  6. #824 ป้ามโน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 00:05
    เกล้า..ก้อไม่ได้ว่าอะไร

    แต่...เกล้าจะเอาหญิงก้อยมาเป็นของตัวเอง

    ไก่เห็นนมงู งูรู้ว่าลูกคิดจะเอาไก่

    #824
    1
    • #824-1 เฌอมา(จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2559 / 12:25
      555 อย่าไว้ใจในร้อยยิ้มของสุภาพบุรุษวังวายะวงศ์
      #824-1
  7. #818 ปรายฟ้า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 13:16
    หมอดลมีคู่แข่งหรอเนี่ย ขนาดไม่มีหมอก้อยยังไม่สนใจเลย โอยย สงสารหรอดล

    ไรท์มาต่อเร็วๆน้า เค้าลุ้น
    #818
    1
    • #818-1 เฌอมา(จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2559 / 12:33
      555 งั้นพวกเราก้ต้องคอยเชียร์นาง อย่าไปอยู่ทีมเกล้านะ
      #818-1
  8. #817 ARI (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 10:21
    ไรท์ขาาาาาา มาอัพต่อไวๆสิค่าาาาา #หรือจะหมี่เหลืองกะรีดเดอร์ #เค้าล้อเล่นนะตะเอง #ร้ากกกกก >3<
    #817
    1
    • #817-1 เฌอมา(จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2559 / 12:33
      555 แปลว่าตามมาจากภรรยาเจ้าใช่ไหม หมี่เหลืองเนี้ยยยยยยยยยย
      #817-1
  9. #815 Sun Oranut (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 05:39
    เอ๊ะ ตกลงพี่เกล้ากับคุณแม่เนี๊ยะยังไงกันคะ?????????????
    #815
    1
    • #815-1 เฌอมา(จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2559 / 12:34
      พี่เกล้าเจ้าเล่ห์ร้าย พี่หมอดลเจ้าเล่ห์น่ารัก เอาคนไหน?
      #815-1
  10. #814 aomam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 21:35
    เอ...พี่เกล้าร้ายลึกปะเนี่ย --^
    #814
    1
    • #814-1 เฌอมา(จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2559 / 12:34
      นาๆ ขอหน่อย
      #814-1
  11. #813 สุภลักษณ์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 07:09
    เข้ามาดูทุกวันยังรอคอยอยู่นะติดงอมแงม2เรื่อง
    #813
    0
  12. #812 黒ウサギ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 03:31
    ร้ายลึกแน่ๆค่ะ 5555
    #812
    1
    • #812-1 เฌอมา(จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2559 / 12:34
      ผญ ชอบคนเลว
      #812-1
  13. #811 puphaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 11:20
    แม่ลูกคิดอะไรนะ
    #811
    0
  14. #810 Name' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 09:40
    คุณดลยังคงมุ่งมั่นที่จะแต่งงาน น่ารักจังค่ะ
    #810
    0
  15. #809 Kameko1235 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 22:07
    รีบๆมาอัพไวๆน้า เค้ารออยู่~
    #809
    0
  16. #808 Kameko1235 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 22:07
    รีบๆมาอัพไวๆน้า เค้ารออยู่~
    #808
    0
  17. #807 Kameko1235 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 22:07
    รีบๆมาอัพไวๆน้า เค้ารออยู่~
    #807
    0
  18. #806 ปิ่น (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 13:54
    ไรท์ขาาาคิดถึงหม่อมลูกไม้จัง มาต่อเร็วๆน้าาา. เป็นกำลังใจให้คะ. #รัก
    #806
    0
  19. #805 taste me (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 12:47
    สองแม่ลูกมีแผนอะไรรึป่าว
    #805
    0
  20. #804 Naskloud (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 11:34
    ตอนนี้จำชื่อตัวละครไม่ได้เลยค่ะ มีผังตัวละครไหมคะ5555555
    #804
    0
  21. #803 fayfai33 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 10:29
    ปริศนา
    #803
    0
  22. #802 arayaaii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 07:52
    อยากจะให้หมอก้อยรักกับปานเกล้าสะจริงๆ ไม่ได้เชียร์ใครเป็นพิเศษเลยนะขอบอก 5555
    #802
    0
  23. #801 Ekaract Sun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 07:45
    อยากให้หญิงก้อยรักปานเกล้าแล้วละ
    #801
    0
  24. #800 KorBua (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 22:30
    เหมือนจะมีเลศนัยอะไรบางอย่างเกี่ยวกับท่านหญิงดาราราย ซึ่งจะต้องเกี่ยวข้องกับการแต่งงานที่พลาดไปของท่านหญิงกมล กับท่านชายดลเดชแน่ๆเลย #รีดมโนก่อนไรท์ 😅😅😅
    #800
    0
  25. #799 man (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 21:00
    ปานเกล้ารับคนในครอบครัวเพิ่มไหมค่ะ อยากรู้ความนัยของรอยยิ้ม.....
    #799
    0