พระพายทายรัก (สนพ.พิมพ์คำ พิมพ์ครั้งที่ 13)

ตอนที่ 12 : Chapter 12 : กอบกุมมือกันเอาไว้ ให้กำลังใจ และรับฟัง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    27 ก.ค. 59


พ ร ะ พ า ย ท า ย รั ก

_______________________________________________________________________________________________________________________________________

By เฌอมา
 






คุณหญิงก้อย
 


บทที่ 12 กอบกุ่มมือกันเอาไว้ ให้กำลังใจ และรับฟัง

 “โอ๊ะโอ๋ มีเด็กผู้หญิงมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้ด้วยล่ะ”

หม่อมราชวงศ์กนกวลีสะดุ้งก่อนจะเงยหน้ามองคนยียวน เมื่อพบว่าคนก่อกวนอารมณ์เศร้าของเธอคือดลวัฒน์ หญิงสาวก็ยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตา แล้วกลับไปนั่งนิ่งอีกครั้ง ไม่คิดพูดหรือทักทายใดๆ

“เอ วันนี้เด็กผู้หญิงมาแปลก ปกติจะต้องร้องว่า ไปให้พ้นหรือไม่ก็ ฉันเกลียัดนาย!’ ไม่ใช่เหรอ”

ดลวัฒน์ถาม ทว่าฝ่ายตรงข้ามกลับยังนั่งนิ่ง นิ่ง...จนตัวเขาเองคิดว่ามันเริ่มไม่ตลก

หม่อมหลวงหนุ่มหยุดท่าทียียวนของตัวเองก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆคุณหญิงก้อย ร่างสูงหันตัวเขาหาเธอ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงจริงจัง

“ก้อย...เป็นอะไร”

น้ำเสียงนิ่งๆแต่แฝงไปด้วยความใส่ใจทำให้คนเป็นคุณหญิงยากที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้อีกรอบ

ดลวัฒน์ผงะเมื่อน้ำตาเม็ดโตไหลออกมาจากตาสวยที่ไม่ค่อยเผยให้ใครเห็นคู่นั้น เขาวางชุดแต่งงานไว้บนตัก ก่อนจะเอื้อมไปกุมมือหญิงสาว รอคอยรับฟังความทุกข์ของเธอ ซึ่งเขารู้ว่าเธอต้องยอมเล่า เพราะเธอจะรู้ได้เองว่าเวลาไหนเขาจะแกล้งเวลาไหนเขาจะปลอบใจ เราสองคนก็เป็นแบบนี้เสมอ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายใส่กัน มันคือความสัมพันธ์ที่แปลก แต่มันก็อยู่อย่างแปลกๆแบบนี้มาเนิ่นนานแล้ว เนิ่นนานจนเราจะรู้ได้ว่า ช่วงเวลาอย่างนี้เราสองต้องพักรบ เพราะศัตรูกำลังอ่อนแอ แกล้งไม่สนุก

“เราลืมมันไม่ได้”

เสียงเล็กกล่าวขณะปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาช้าๆ

“เราดีใจที่ชายติกับไอ้ไม้มาขอให้เราทำคลอดให้ แต่ว่า...เราทำไม่ได้จริงๆ”

โดยไม่ต้องอธิบาย ดลวัฒน์ก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเรื่องที่ว่าคืออะไร ชายหนุ่มจึงเอื้อมจับใบหน้าคนเศร้าให้หันมา เอ่ยเสียงเบา ปลอบใจ ปลอบประโลม

“งั้นก็ไม่ต้องลืมมันสิ”

ชายหนุ่มกล่าวอย่างใจเย็นเพราะรู้ว่าคนตรงหน้าต้องเจอเรื่องอะไรมาบ้าง นั้นเพราะเขาเองก็อยู่ที่นั้นด้วยและเป็นเขาเองที่ได้เห็นด้านที่อ่อนแอที่สุดของคนตรงหน้า เธอเสียขวัญ หวาดกลัว และผวาจนจับไข้ แม้มันไม่ได้ผิดที่การรักษา แต่ผลลัพธ์ก็คือเธอช่วยชีวิตสองแม่ลูกชาวม้งไม่ได้อยู่ดี ความรู้สึกผิดจึงตกตระกอนอยู่ในใจ จนบัดนี้ก็ไม่อาจหลุดพ้น ยังคงโทษตัวเองและหวาดกลัวที่จะเดินทางเก่า

“ถ้าลืมไม่ได้ก็ต้องอยู่กับมันให้ได้นะก้อย”

“เรารู้” หญิงสาวตอบด้วยเสียงสั่นเทา “แต่เราไม่กล้าที่จะทำคลอดให้ใครอีก ซ้ำเด็กคนนั้นยังเป็นลูกของไม้ ลูกของชายติ ทุกคนรู้ดีว่านรังสรรค์รอเด็กคนนี้มานานแค่ไหน...แล้วถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาล่ะดล”

“มันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

“ใครจะรู้ล่ะ” คุณหญิงก้อยเถียงกลับอย่างไม่ยอมวางใจในอะไรอีก นัยน์ตาหวานเริ่มจมอยู่กับภาพในหัว ดิ่งลงและดำมืด เธอกำลังสูญเสียความเป็นตัวเองที่ละน้อย

“ก้อยฟังเราก่อน ก้อย...ฟังนะ”

แต่แล้วเสียงของศัตรูหมายเลขหนึ่งก็ดึงเธอไว้ ดลวัฒน์ประคองใบหน้าที่ท่วมท้นไปด้วยน้ำตา ดึงให้หันกลับมามองที่เขา จับจ้องและเรียกสติ

“จำความตั้งใจแรกที่อยากจะเป็นหมอสูติได้หรือเปล่า”

คุณหญิงก้อยไม่ตอบแต่พยักหน้ารับทั้งน้ำตา

“แล้วความฝันนั้นก้อยจะทิ้งมันไปง่ายๆเหรอ”

คำถามนั้นทำเอาคนมีแผลในใจสะอื้นไห้มากกว่าเก่า

“หนึ่งปีกับการหลีกหนีความเป็นจริง มันทำให้ก้อยมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม”

คุณหญิงก้อยส่ายหน้า ก่อนพยายามหลับตาเพื่อไล่สายน้ำตาของตัวเองออกไป

“แล้วก้อยรู้ไหมว่าเหตุผลที่ก้อยยังเสียใจกับเรื่อเก่าๆ ที่ก้อยสลัดมันทิ้งไปไม่ได้เพราะก้อยรักมัน...ก้อยรักการเป็นหมอสูติ เราอยากให้ก้อยคิดว่าก่อนที่จะเกิดเรื่องนั้น ก้อยทำคลอดให้เด็กไปแล้วกี่คน แล้วถ้าไม่มีก้อยเด็กๆที่ ร.พ ชุมชนนับสิบ จะลืมตาดูโลกมาได้ยังไง”

“ถ้าก้อยหยุดสิมันถึงจะเป็นการทำร้ายพวกเขา ทุกๆวันมีเด็กๆเกิดขึ้นตลอด คนไทยที่อยู่ห่างไกลการศึกษายังมีความเชื่อในการทำคลอดแบบเก่าๆ แบบที่ผิดแบบที่ไม่ถูกต้อง พวกเขาต้องการคนชี้นำพวกเขานะก้อย แล้วถ้าก้อยหยุดใครจะช่วยให้เด็กๆที่กำลังจะเกิดได้เกิดมาละ นั้นไม่เท่ากับว่า ก้อยปิดโอกาสการมีชีวิตอยู่ของพวกเขาหรอกเหรอ เก็บเหตุการณ์ที่ ร.พ ชมชุนเป็นบทเรียนเตือนสติได้ไหม เราอยากให้ก้อยไปต่อมากกว่าจะหยุดอยู่แบบนี้”

“แต่เรากลัว” คุณหญิงก้อยกล่าวหลังจากที่เงียบฟังมานาน

“ถ้ามันเกิดขึ้นอีก...ถะ ถ้ามันเกิดขึ้นเหมือนอย่างตอนนั้น”

“ทุกๆคนก็มีความกลัวด้วยกันทั่งนั้น เราเองก็กลัวทุกครั้งที่ต้องผ่าตัดรักษาผู้ป่วย มันคือพื้นฐานของคนเป็นหมออยู่แล้ว เพราะถ้าเราไม่กลัวถ้าเราเชื่อมั่นในการรักษาของตัวเองเกินไป เท่ากับเรายื่นความตายให้ผู้ป่วยก้อยก็รู้ แต่สิ่งที่สำคัญกว่ากลัวคือหน้าที่ของพวกเรานะก้อย เราต้องข้ามความกลัวข้ามความลังเล เพราะหมอคือผู้ช่วยชีวิต สิ่งสำคัญที่สุดคือการช่วยให้พวกเขารอด ให้เขาหายจากโรคที่เป็นอยู่ นั้นคือจรรยาบรรณของพวกเรา”

คุณหญิงก้อยก้มหน้าร้องไห้อีกครั้ง และคราวนี้ดลวัฒน์ไม่คิดบังคับให้เธอรับฟังอะไรอีก เพราะเขารู้ หัวใจเธอเหนื่อยเกิดไปแล้วสำรับวันนี้

มือหนาอบอุ่นเอื้อมโอบศีรษะของหญิงสาวเข้ามาชิดตัว ฝ่ามือข้างหนึ่งลูบหัว อีกข้างลูบแผ่นหลัง

“ไม่เป็นไร เรามาลองดูกันใหม่อีกครั้ง ก้อยต้องให้โอกาสตัวเองแก้ตัว แล้วสุดท้ายถ้ามันไม่ได้จริงๆ เราก็จะช่วยกันหาทางออกอื่น”

คนเป็นคุณหญิงยอมพยักหน้าในที่สุด มือบางยกขึ้นกอดแขนของชายหนุ่มแน่น ถึงแม้จะไม่ใช่กอดลำตัว ไม่สามารถเรียกว่ากอดได้อย่างสมบูรณ์ แต่สำหรับหมอหนุ่ม นั้นถือเป็นเครื่องหมายของการเปิดใจมากพอแล้ว

“แต่ครั้งหน้าไม่เอาแบบนี้แล้วนะก้อย”

คนเป็นคุณหญิงได้ยินเสียงของดลวัฒน์ดังขึ้นชิดศีรษะ ตรงตำแหน่งเหนือขึ้นไปจากหน้าผากของเธอ

“เพราะพอก้อยร้องไห้เป็นเด็กแบบนี้...เราแกล้งก้อยไม่ลงเลย"

หญิงสาวกดปลายนิ้วที่ใช้รัดลำแขนของดลวัฒน์ก่อนจะปลายให้ใบหน้าของตัวเองจ่มอยู่กับอ้อมแขนกว้างของเขา

ขอซักหน่อยเถอะ ให้เธอได้ปลดปล่อยความอัดอั้นที่บีบหัวใจอยู่ตอนนี้

แล้วเธอสัญญา เธอสาบาน ว่าพรุ่งนี้เธอจะยอมกลับไปเป็นคุณหญิงก้อยคนเดิม

จะยอมเป็นคู่อริให้เขาแกล้ง จนไม่ใครก็ใครได้ตายกันไปข้างหนึ่งเลย!

 ต่อนี้จ้า 

------------------------------------
 

“โววววว!!

หม่อมเจ้ากิตติกรมองลัลนาที่ซุ่มมองบางอย่างอยู่ตรงหน้าต่างห้องบรรทมก่อนจะหัวเราะคิกคักคนเดียว ขณะที่ศีรษะส่วนหนึ่งยังเบียดบี้อยู่กับผ้าม่านสีครีมผืนหนา ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างจนใจกับหม่อมของตน ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้

“ทำอะไรน่ะไม้ ไหนแกว่าจะลงไปช่วยท่านน้าข้างล่างไง ไม่รีบมาเปลี่ยนชุดล่ะ”

ท่านชายวังนรังสรรค์ถาม ก่อนเขาจะถูกคนซุ่มมองดึงให้เดินเข้ามาใกล้ แล้วซุ่มมองอะไรบางอย่างไปด้วยกัน

“ติแกดูนั้นดิ ไอ้ก้อยกับดลๆ เห็นไหมๆๆ”

ชายหนุ่มมองใบหน้าตื่นเต้นของหม่อม ก่อนจะก้มมองผ่านช่องหน้าต่างไป และได้เห็นภาพของว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ใครๆว่าไม่ค่อยถูกกัน กำลังกอดกันกลมเป็นกลุ่มก้อนอยู่ตรงม้านั่งหน้าลานน้ำพุ

“หื้ม”

ลัลนามองสีหน้าประหลาดใจของสวามี ก่อนจะยักคิ้วหลิวตาให้อย่างผู้ชนะ

“ฉันบอกแกแล้วว่าถ้าสองคนนั้นไม่มีซัมติงต่อกัน มันไม่มีทางที่จะแต่งกันง่ายๆ หร๊อกกกก”

คนมั่นใจว่าก่อนจะกลับไปซุ่มดูภาพด้านนอกหน้าต่างต่อ หม่อมเจ้ากิตติกรยิ้มมุมปากกับคำพูดหม่อม ก่อนจะเอ่ยแซวด้วยเสียงเรียบๆแต่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก

“แปลว่าตอนนั้นที่แกตกลงแต่งงานกับฉัน ก็เพราะแกมีซัมติงกับฉันเหมือนกันนะสิ”

ลัลนาชะงักก่อนจะหันมาสบตากับชายหนุ่ม เมื่อพบว่านัยน์ตาคมสื่อความหมายมองรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าของคนเป็นหม่อมก็ค่อยๆแดงซ่านอย่างคนที่โดนจับพิรุธได้

“ฉะฉันว่า ฉันลงไปช่วยท่านน้าดีกว่า!”

หม่อมเจ้ากิตติกรมองตามร่างของภรรยาที่เดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องบรรทม ก่อนเขาจะหัวเราะ หึหึมองตาม และเสียงนั้นดูเหมือนจะยิ่งเร่งให้หม่อมก้าวเท้าเร็วขึ้นอย่างเขินอาย

แล้วนั้นไม่เปลี่ยนชุดก่อนหรือไง มาให้ฉันช่วยเปลี่ยนให้ก่อนสิ

หม่อมเจ้ากิตติกรว่า ทว่าลัลนาผู้พยายามหลบหนี กลับตะโกนตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะหันมองอีก

มะไม่ได้หรอก ฉันต้องรีบไปข้างล่างแล้วล่ะ!!” 

 

-----------------------------------
 เพราะเป็นศัตรูกันมาตั้งแต่เด็ก นับรวมตอนนี้ก็ 28 ปีแล้ว แต่ถ้ามองกลับกัน ผู้หญิงคนนี้ก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา นับรวมได้ 28 ปีแล้วเช่นกัน เช่นนั้น...เธอจะไม่สำคัญได้อย่างไร 
ง่อวววววววววว มีใครเข้าใจความสัมพันของพวกมันสองคนบ้าง 55555555555555+
ป.ล เฌอมามึงครอบสีชมพูทำไม!! >_<



ฝากกดติดตามเพจ ' เฌอมา ' ด้วยน้า เข้าไปฝอย เม้าท์ ตบตีกัน ในเพจได้นะคะ จะแจ้งอัพนิยายในนั้นน้า ตามมาาาๆ

 


 

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

 

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,801 ความคิดเห็น

  1. #7773 I:AM XXI (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 15:32
    ชมพูมากตอนนี้ชอบ 
    #7,773
    0
  2. #1566 ฟูหลุน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 18:11
    เจอคำผิดค่ะ



    ย่อหน้า "ถ้าก้อยหยุดสิมันจะเป็นการทำร้ายพวกเขา..... ร.พ ชมชุน --->ร.พ ชุมชน

    ฝากไรท์ดู ตัวย่อ โรงพยาบาล =รพ. รึเปล่าคะ



    เป็นกำลังใจให้ไรท์ เรื่องสนุกมากกกกกกก
    #1,566
    0
  3. #1066 ปิ่น (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 20:20
    คุณหญิงก้อยแต่ภาพหมอดล. ต๊ายยยย!!! รุสึกสับสน
    #1,066
    0
  4. #1037 fahpsk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 17:25
    รู้สึกถึงความละมุนในบทนี้ ศัตรูกันจริงดิ! เหมือนเป็นเพื่อนคู่กัดกันมากกว่าเนอะ
    #1,037
    0
  5. #1036 silosilo9615 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 17:05
    คิดถึงชายติกับหม่อมลัลนา^^มาก..
    #1,036
    0
  6. #1035 Loris. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 16:19
    ชายติหวานกันเรื่องตัวเองไม่พอ ลามมาเรื่องหมอดลอีกกกก :D
    #1,035
    0
  7. #1034 soundy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 15:53
    แหมๆๆชายติ 555555
    #1,034
    0
  8. #1033 pimmyla (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 15:38
    นั่นไงหม่อม หล่อนมีซัมติงกับชายติอยู่แล้วน่ะซี~ 5555
    #1,033
    0
  9. #1032 too30385 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 10:45
    ตามที่หญิงก้อยบอกท่านพ่อ ว่าเหตุใดไม่ชอบหมอดลเขาชอบแกล้งตัวเองกระทั่งตามไปใช้ทุนทีเดียวเพื่อแกล้ง(ตามความคิดหญิงก้อย) แต่ท่านพ่อคิดต่างไป ในความเป็นผู้ชายและผ่านโลกมาก่อนย่อมเข้าใจในสิ่งที่หมอดลทำ

    และการเรียกหมอดลมาคุยส่วนตัว (แต่ไรท์ไม่เล่าตรงนี้ให้ฟังน่าจะมาเล่าทีหลัง) ตรงนี้น่าจะเป็นจุดเปลี่ยนที่ท่านพ่อช่วยพูดให้หญิงก้อยยอมแต่งงาน

    เดาใจว่าหมอดลน่าจะชอบหญิงก้อยแต่ไม่รู้ตัวมากกว่า หรือไม่ได้นิยามความรู้สึกตัวเองว่าคือรัก
    #1,032
    1
  10. #1030 Niinew (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 09:27
    ไรท์จะเขียนตอนที่หมอดลคบกับลูกไม้มั้ยอะ อยากเห็นจุดนั้น อยากเห็นว่าหมอดลปฏิบัติกับหญิงก้อยยังไงอะ
    #1,030
    1
    • #1030-1 *Chocolate Milk*(จากตอนที่ 12)
      7 กรกฎาคม 2559 / 16:04
      จุดนี้เราก็อยากเห็นค่ะ
      #1030-1
  11. #1029 KorBua (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 22:41
    เข้าใจนะ จริงๆคุณดลเธอน่ะรักหญิงก้อยมาตลอด ไม่งั้นไม่ตามตอแย ถึงขนาดตามไปฝึกงานที่เดียวกันหรอก ไม่รักไม่รู้ว่าเรียกว่าอะไรแล้ว แต่คุณดลเธอมีนิยามความรักที่แอบซาดิสไปหน่อยแค่นั้นเอง รักต้องแกล้งง่านะ 😅
    #1,029
    0
  12. #1028 iPhimmy Phim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 22:09
    ผูกเรื่องได้น่าสนใจมากๆค่ะไรท์ ชื่นชมจากใจจริงๆ น่าติดตามเหมือนภรรยาเจ้าค่ะ ไม่ผิดหวังเลย สู้ๆ นะคะ เป็นกำลังใจด้วยคนค่ะ (รักกกกกกไรท์!!)😙😙
    #1,028
    0
  13. #1027 คอนิยาย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 22:07
    รักไม่รัก..ไม่รู้

    รู้แต่ว่า....เธอเป็นส่วนหนึ่งในชิวิตช้านนนที่ขาดมะได้.. ไม่งั้น..จะตามไปฝึกงานด้วยกันเหรอ

    พันผูก..ผูกพัน..นุงนังเป็นหนังตลุงตีกัน

    28ปี....เกินคำบรรยาย



    #1,027
    0
  14. #1026 arayaaii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 21:28
    ดูมีเรื่องราวที่ยาวนาน
    #1,026
    0
  15. #1025 jitvapa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 21:13
    ชอบมากค่ะ 
    #1,025
    0
  16. #1022 Wanwisapin17 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 12:53
    เข้าหอได้ล้าววว
    #1,022
    0
  17. #1021 ZhouHongjun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 11:31
    อ่านแล้วน้ำตาซึมค่ะ ซึ้งมากค่ะ ชอบที่สุดเลย มาต่ออีกนะคะ ไรท์คนเก่ง
    #1,021
    2
    • #1021-1 เฌอมา(จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2559 / 11:55
      รักคำว่าไรท์คนเก่งงง >_<
      #1021-1
    • #1021-2 ZhouHongjun (จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2559 / 13:42
      นั่งเปิดอ่านเรื่องนี้ทุกวันเลยค่ะ ไรท์คนเก่ง แล้วก็อยากทราบด้วยค่ะว่า จากในเรื่องภรรยาเจ้า ที่หม่อมราชวงศ์อุชุกรฝากให้คุณหญิงก้อยจัดการหม่อมหลวงมณีมาโนช แล้วคุณหญิงก้อยจะจัดการเช่นไรน่ะค่ะ ไรท์คนเก่ง (แค่คิดว่าจะจัดการน้องสาวของหมอดล ก็ฮาแล้วค่ะ อันนี้ฮาเองคนเดียวนะคะ เพราะหม่อมลูกไม้จัดการไว้เจ็บแบบคันๆน่ะค่ะ)
      #1021-2
  18. #1020 Pep.mintz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 11:08
    ซึ้งอ่ะพออ่านตอนสุดท้ายนี่ลั่นเลย
    #1,020
    1
    • #1020-1 เฌอมา(จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2559 / 11:56
      5555 เห็นใจนะ แต่ก็ยังอยากแกล้งอยู่ >_<
      #1020-1
  19. #1019 Niinew (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 10:59
    รักซึมลึกสินะ หมอดล หมอก้อย
    #1,019
    1
    • #1019-1 เฌอมา(จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2559 / 11:57
      ซึมที่ละน้อย...แต่ซึมมา 28 ปี
      ผิวทรายอาจดูแห้งผาก แต่ข้างใต้เป็นบ่อน้ำไปแล้วน้ะ 5555555555555
      #1019-1
  20. #1018 Risun シ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 10:56
    กำลังซึ้งแล้วเชียว พอมาอ่านตอนท้ายนี่ลั่นเลย หมั่นไส้ตาหมอดลมากมาย 5555555 ><
    #1,018
    1
    • #1018-1 เฌอมา(จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2559 / 11:57
      น่าๆๆ คนมันชอบแกล้ง 55
      #1018-1
  21. #1017 กระต่ายตาโต๊โต (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 09:24
    ฮืออออออ มันดีมากกกกก
    ชอบสองคนนี้เวลาอยู่ด้วยกัน
    #1,017
    1
    • #1017-1 เฌอมา(จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2559 / 11:57
      ใช่ม้าาา เดียวไรท์จัดให้เข้าห้องหอไวๆเลยดีกว่า
      #1017-1
  22. #1016 SuperAnne33 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 09:17
    เป็นความสัมพันธ์ที่น่ารักมากๆเลยยยยย
    #1,016
    1
    • #1016-1 เฌอมา(จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2559 / 11:58
      กรี๊ดดด ดีใจที่ชอบคร่าาา
      #1016-1
  23. #1015 ..✿ Pink Vine ✿.. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 08:54
    หลงรักหมอดล น่ารักมากเลยค่ะ หญิงก้อยก็มีมุมแบบนี้ ชอบเวลาสองคนนี้อยู่ด้วยกันจังเลย
    #1,015
    1
    • #1015-1 เฌอมา(จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2559 / 11:58
      555 ดีใจที่ชอบคร่าา
      #1015-1
  24. #1014 Maenang_Nutt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 08:28
    รู้สึกเหมือน...ความหวานกำลังคืบคลาน
    #1,014
    1
    • #1014-1 เฌอมา(จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2559 / 11:58
      เตรียมตัวระทวยได้เลยยย
      #1014-1
  25. #1013 ฟ้าใส (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 08:25
    ฮือออ สงสารคุณหญิงก้อย
    #1,013
    1
    • #1013-1 เฌอมา(จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2559 / 11:59
      ต้องอ่อนแอ หมอดลถึงเข้ามาได้ เพราะงั้น ให้น่าสงสารไปก่อนเน้อ 55
      #1013-1