จอมโจรบุปผา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,240 Views

  • 242 Comments

  • 1,555 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    36

    Overall
    22,240

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 : บ้าระห่ำในคืนเดือนหงาย (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    1 ก.ค. 59





จ อ ม โ จ ร บุ ป ผ า

________________________________________________________________________________________________________________

1 May 2016

By เฌอมา








บทที่ 1 : บ้าระห่ำในคืนเดือนหงาย

ภายใต้ความเงียบสงัดในคืนเดือนหงาย สายลมเย็นยะเยือกหอบแรกพัดผ่านผิวกระเบื้องของพระราชวังกู้กงอันเก่าแก่ นำพาปอยฝนแรกของวสันตฤดูให้โปรยปรายลงบนมหานครแสนยิ่งใหญ่ของแผ่นดินจีน ร่างทะมัดทะแมงในชุดสีดำรัดกุมแหงนใบหน้าขึ้นมองความผิดปกติของท้องฟ้ายามราตรี และในทันทีที่หยดน้ำฝนเม็ดเล็กตกแปะลงกลางผิวเนื้อระหว่างดวงตาคู่คม คิ้วเข้มภายใต้หมวกโม่งสีเดียวกับชุดก็ขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจ

ฝนตกในคืนเดือนหงาย...นี้มันวันมหาวิปโยคหรือยังไง

ชายหนุ่มคิดก่อนจะหมอบตัวต่ำลงในแนวราบ ครั้นสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่างซึ่งมันไม่สมควรเลยที่จะเกิดขึ้นในตอนนี้ นัยน์ตาเรียวที่ถูกฝึกให้ใช้การได้ดีในที่มืดจับจ้องไปยังร่างยามดูแลวังสี่คนที่เดินเรียงแถวเป็นระเบียบอยู่เบื้องล่าง

ยามรักษาประตูกำลังจะเปลี่ยนเวร หึ คุ้มกันแน่นหนาตลอดคืนเลยสินะ!’

เฉินเฉาคิดก่อนจะกดตัวหมอบต่ำยิ่งกว่าเก่า เขาบอกตัวเองว่าต้องเฝ้ารอเวลาให้ยามกลุ่มเก่าพลัดเวรออกไปก่อน  ในเวลานี้เขาจำต้องปฏิบัติตัวให้เป็นดังเช่นเงา ให้สมกับสมยากลุ่ม ‘เงารัตติกาล

เงารัตติกาล’ คือชื่อแฝงของโจรว่าจ้างชื่อดังกระฉ่อนของแผ่นดินจีน พวกเขาโจรกรรมสมบัติล้ำค่าเพื่อส่งขายตลาดมืดมานักต่อนัก แน่นอนว่าสมบัติแต่ละชิ้นที่เงารัตติกาลลงขาย มักจะเป็นสินค้าชิ้นใหญ่ซึ่งล้วนแต่เป็นของโบราณที่ประเมินค่าไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นสมบัติราชวงศ์ ชุดเครื่องเพชรหรือแม้แต่โครงกระดูกนักปราชญ์เกรียงไกรที่คนส่วนใหญ่เชื้อว่าเป็นยาอายุวัฒนะ พวกเขาก็ชิงปล้นสนองความต้องการได้หมด ขอเพียงเงินถึง เงารัตติกาลสามารถปล้นได้ทุกอย่าง ซ้ำพวกเขาไม่เคยทิ้งร่องรอย ด้วยมีความมืดแห่งรัตติกาลเป็นเหมือนเพื่อนสนิท มีฝีเท้าเบาราวกับเสือดำที่มาพร้อมความเงียบและจากไปพร้อมความหวาดผวา
          ความหวาดผวาที่คนเหล่านั้นอาจถูกฆ่าได้ตลอดเวลาโดยไม่รู้ตัว

เฉินเฉาลอบยิ้มให้กับทหารยามรักษาพระราชวังที่ดูแน่นหนาขึ้นกว่าช่วงเช้า ดูเหมือนคนพวกนั้นจะได้รับคำเตือนถึงการบุกปล้นของเงารัตติกาล ทว่าทหารเหล่านั้นคิดผิดที่คิดจะต่อกร เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เพราะว่าในทุกการปล้น เงารัตติกาลไม่เคยถูกใครจับได้มาก่อน พวกเขาเป็นเสมือนเงา ถึงจะเตรียมกำลังไว้ขัดขว้างมากมายแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะจับตัวพวกเขาดะ...เฮ้ย!!

เฉินเฉาที่กำลังนิ่งรอเวลาแทบกลิ้งตกหลังคาวัง นั้นเพราะสายตาของเขามองเห็นร่างแบบบางในชุดสีดำทะมึนเฉกเช่นเดียวกันเดินโทงๆเข้าไปหาทหารยามที่ว่าอย่างองอาจ!

ร่างที่ดูไม่สูงไปกว่าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรก้าวฉับๆ อย่างห้าวหาญ และเธอดูไม่หวาดเกรงเลยซักนิดแม้ทหารพวกนั้นจะเจอตัวเธอเข้าแล้ว ทำเพียงเดินไปดุ่มๆไปใกล้ ชักปืนแล้วเล็งปลายกระบอกไปยังกลุ่มทหารที่กำลังตื่นตกใจเพราะการปรากฏตัวของผู้บุกรุกที่ไม่มีการอำพรางใดๆ

เฮ้ยพวกแก!"

เสียงนั้นกังวานก้องไปตามซอกซอยของตำหนักน้อยใหญ่ในพระราชวังกู้ก

“มงกุฎหงส์เหินเก็บไว้ที่ไหน...พาเจ้ไปหน่อยเดะ!

ก่อนทุกสิ่งทุกอย่างจะเงียบกริบ กระทั่งได้ยินแม้เสียงลมหายใจตัวเอง

เดี๋ยวนะกฎข้อแรกของเงารัตติกาลคือปฏิบัติงานอย่างไร้ร่องรอย แต่นี้!! นี้มันจะแหกกฎเกินไปแล้วยัย ฉวีเย่ว!

 

 ต่อนี้ 


คล้ายดั่งว่าหญิงสาวผู้องอาจจะได้ยินเสียงติเตียนของเพื่อนร่วมวีรกรรม เธอจึงผินใบหน้าที่ไร้การปกปิดใดๆไปยังตำแหน่งที่เฉินเฉาซ่อนตัวอยู่ ก่อนจะโบกไม้โบกมือทักทายชายหนุ่ม พร้อมยิ้มยีฟันขาวซึ่งเรียงเป็นระเบียบสวยไปให้

“เฮ! เฉา”

เพียงแค่นั้นในการทักทาย ทหารยามที่ยังไม่คลายความมึนอึ้งก็รีบหันขวับไปยังที่ซ่อนของเฉินเฉา โจรหนุ่มจึงทำได้เพียงยกมือนวดขมับเบาๆ แล้วจึงค่อยๆปรากฏตัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“พะ พวกแก...เข้ามาได้ยังไง!

หนึ่งในนายทหารถามขึ้น ซึ่งมันไม่ใช่ประโยคคำถามหรอกถ้าฟังดีๆ ทว่าโจรบ้าที่บุกเข้ามาโดยไม่คิดจะอำพรางใดๆกลับพาซื่อตอบไปอย่างนั้น

“ก็เดินเข้ามาน่ะสิถามได้! คิดว่าคนอย่างฉันจะโง่แอบปีนกำแพงเข้ามาให้ชีวิตมันลำบากเล่นหรือไง!”

“เป็นไปไม่ได้! ทหารลาดตะเวนคุ้มกันแน่หนา ไม่มีทางที่”

“พูดมากเหอะเหม็นขี้ฟัน!” หญิงสาวกล่าวก่อนจะเล็งปลายกระบอกไปยังตำแหน่งยุทศาสตร์ของทหารยามคนนั้น “ถ้าแกยังไม่ยอมบอกว่ามงกฏหงเหินอยู่ที่ไหน!...ฉันจะยิงไข่แกทิ้งล่ะนะ!

เหล่าทหารรีบกุมของห่วงของตนทันที เป็นเหตุให้ทุกอาวุธในมือของพวกเขาร่วงกราวลงบนพื้น และนั้นเป็นสิ่งที่ฉวีเยว่คาดการไว้อยู่แล้ว ไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็หวงไข่นุ้ยด้วยกันทั้งนั้น เสร็จฉันล่ะ!

ปึก!ปัก!ปึก!ปัก!’

สายลมหนึ่งหอบที่รวดเร็วและรุนแรงนามเฉินเฉาจัดการเหล่าทหารยามเหล่านั้นจนสิ้นสติ ฉวีเยว่กอดอกกระดิกขามองคนที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและพี่น้องร่วมบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าของตนอย่างชื่นชม

“สายบู้นี้ต้องยกให้นายจริงๆ เฉาเฉา”

เฉินเฉาที่จัดการเก็บกวาดร่างสิ้นสติของเหล่าทหารยามเรียบร้อยแล้วหันกลับมามองฉวีเยว่อย่างดูแคลน ไม่ลืมเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะดึงหมวกโม่งอีกใบออกมาจากที่ซ่อนแล้วสวมมันให้กับเธอ

“ฉันสายบู้ แล้วเธอล่ะสายอะไร ยัยจอมสร้างเรื่อง”

ฉวีเย่วเหยียดยิ้มก่อนจะชูกระเป๋าตังค์สี่ใบที่เธอฉกมาได้จากทหารยามทั้งหลายให้เฉินเฉาดู

“หึหึ ก็สายฉกน่ะซี่”

ว่าจบคนเจ้าเล่ห์ก็เดินไปตามทางเท้าอย่างไม่คิดหลบซ่อนอีกครั้ง ปากก็บนงึมงำหลังเปิดกระเป๋าตังค์แต่ละใบแล้วพบว่ามีเงินอยู่น้อยนิดในนั้น

“โอ้รัฐบาล ทำไมท่านช่างใจดำกับน้องทหารอย่างนี้”

เฉินเฉามองตามร่างที่เดินไกลออกไปแล้วนิ่งเงียบ ยอมรับกับตัวเองว่าเขาไม่รู้ตัวเลยว่ายัยฉวีเยว่แอบดึงกระเป๋าตังค์ของพวกทหารไปตั้งแต่ตอนไหน

ความว่องไวแบบนี้ เขายังเป็นรองเลยไม่ใช่หรือ


***************************************

          ฝีเท้าหนึ่งบางเบาดุจสายลมจุมพิตปุ๋ยเมฆซึ่งทุกจังหวะที่เขาก้าวเดินนั้นหลังคากระเบื้องของพระราชวังโบราณแทบจะไม่ส่งเสียงใดๆ ทว่าอีกหนึ่งกลับก้าวหนักเบาตามอารมณ์และตามทำนองเพลงที่กำลังฮัมอยู่ เป็นเหตุให้เฉินเฉาเหลือบมองคนด้านหลังอยู่เป็นระยะอย่างใจเย็น  ก่อนที่เขาจะระเบิดอารมณ์โมโหออกมาเมื่อเจ้าสาวลวงเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายเซลฟี่ตัวเองกับไฟกลางคืนของเมืองหลวง

“นี้ยัยฉวีเยว่ เธอคิดว่าเรากำลังทัศนะศึกษาอยู่หรือไง!

“อา อาเฉิน ทำไมนายถึงได้ซีเรียสไปเสียทุกเรื่องอย่างนี้ ฉันก็แค่คิดว่านานๆทีเราจะได้มาที่นี้ ก็เลยอยากถ่ายรูปเก็บไว้ อย่าลืมสิว่าหลังจากที่เราส่งมอบมงกุฎหงส์เหินให้มิสเตอร์หวังแล้ว เราสองคนก็ต้องหลบไปกบดานที่รัสเซียถึงห้าปี แล้วจะหาโอกาสไหนมาเที่ยวพระราชวังกู้กงนี้อีกเหล่า”

ฉวีเยว่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจังสุดๆก่อนจะเริ่มผิวปากใหม่อีกครั้งแล้วก้าวเดิน ทว่ายังไม่ทันที่เฉินเฉาจะได้พูดได้จาอะไรต่อจากนั้น ฉวีเย่วที่เดินนวดนายสบายใจเฉิบนำหน้าก็ชะงักเท้าหยุด ก่อนจะแตะๆเท้าไปบนกระเบื้องหลังคาแผ่นหนึ่งแล้วร้องอ้าอย่างดีใจ

“เจอแล้ว!

ชายหนุ่มเดินไปหาหญิงสาวที่ก้มตัวนั่งยองพลางกวักมือเรียกเขายิกๆ  หลังผ่านการตรวจสอบโดยการเคาะๆไปรอบกระเบื้องหลังคาแผ่นนั้น ชายหนุ่มก็เงยหน้ามองฉวีเยว่ที่ยิ้มรออยู่อย่างเจ้าเล่ห์

“อย่าได้ไปปั่นหัวใครแบบนี้อีกล่ะ ฉันยอมรับว่าฉันอยากจะบ้ากับท่าทางทำเป็นเล่นของเธอ”

ฉวีเยว่หัวเราะก่อนจะปลดเปลืองกระเป๋าสะพายด้านหลังของเธอออกมา จัดการผูกเชือกที่จะใช้โรยตัวลงไปด้างล่างเข้ากับคานหลังคาที่ปรากฏต่อสายตาทันทีที่ฉินเฉาจัดการยกแผ่นกระเบื้องออก

เรียบร้อย! โอเคเฉา นายรออยู่บนนี้นะ ส่วนฉันะ

ไม่ต้อง ฉันลงไปเองเฉินเฉาเสนอตัวก่อนจะจัดการสวมเข็มขัดนิรภัยและคว้าอุปกรณ์ชะรอความเร็วมาไว้ในมือ
          ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ฉวีเย่วที่ทำตาโตอย่างตกใจเมื่อโดนเพื่อนแย่งบทเท่จนเธออดโรยตัวลงไปด้านล่าง แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เสียแล้ว นั้นเพราะเฉินเฉาลงไปจนถึงพื้นตำหนักกลางเรียบร้อย ที่สำคัญคือเจ้าหมอนั้นไม่ได้เอาเชือกโรยตัวของตัวเองมาด้วย เหอะๆเจ้าเฉาเฉาชอบกันท่า
!

ทว่าในขณะที่หญิงสาวกำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเฉินเฉาลืมเอาของสำคัญอีกอย่างหนึ่งลงไปด้วย

ฉวีเยว่ก้มมองแท่งเลเซอร์ในมือพลางถอนหายใจ 'ยังไงๆ ก็ไม่พ้นฉวีเยว่สินา'


****************************

ตำหนักกลางของพระราชวังถูกดัดแปลงให้เป็นห้องจัดแสดงวัตถุโบราณทั้งชิ้นน้อยชิ้นใหญ่ มีทั้งชุดของฮองเต้และชุดของฮองเฮาแต่ละยุตแต่ละสมัย เครื่องประดับล้ำค่า ไปจนถึงถ้วยโถโอชามที่ไม่สามารถตีราคาค่างวดได้ ซึ่งแต่ละชิ้นถูกวางอย่างปลอดภัยอยู่ในตู้กระจกนิรภัยกันกระสุนที่ออกแบบโดยบริษัทรักษาความปลอดภัยที่สวิตเซอร์แลนด์

เฉินเฉากวาดสายตาไปทั่วห้องจัดแสดงทามกลางความมืดซึ่งทำให้ทุกอย่างดูวังเวง เป้าหมายของเขาไม่ใช่วัตถุเก่าแก่ธรรมดาที่นักท่องเที่ยวได้ชมจนชินตาตั้งแต่พระราชวังแห่งนี้ถูกเปิดให้เข้าชม แต่มันคือวัตถุโบราณชิ้นพิเศษที่รัฐบาลจีนพึ่งอนุญาตให้นำออกมาจัดแสดงเนื่องในโอกาสเฉลิมฉลองวันชาติจีนของปีนี้ และสิ่งนั้นเองที่ทำให้กลุ่มเงารัตติกาลมาที่นี้ มาเพื่อปล้นมันแล้วนำไปแลกกับเงินสามร้อยล้านเหรียญดอลล่าร์สหรัฐ!

ชายหนุ่มเดินตรวจสอบอย่างระมัดระวังไปที่ละตู้อย่างช้าๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆเมื่อเขาหาเท่าไรก็หาของที่ว่าไม่พบ

“อยู่ไหนของมันน่ะ”

“อยู่นี้”

เฉินเฉาหันขวับไปตามเสียง ก่อนจะพบฉวีเยว่ที่บัดนี้กำลังยืนอยู่หน้าตู้กระจกตู้หนึ่ง พลางติดตั้งที่ตัดกระจกระบบเลเซอร์ไปบนกระจกตรงหน้า เมื่อเฉินเฉาเดินไปถึงตัวเธอก็พอดีกับตอนที่ฉวีเยว่จัดการหมุนขาเลเซอร์ที่ถูกกลางออกจนดูคล้ายวงเวียนขนาดใหญ่ หมุนวนเส้นเลเซอร์สีแดงเข้มจนกระทั้งกระจกนั้นถูกตัดหลุดออกเป็นวงกลม

“เฉียบขาด”

“.....”

เฉินเฉามองหญิงสาวที่กำลังแสดงความภาคภูมิใจกับงานของตนเอง ก่อนเธอคนเดียวกันนั้นจะหันมามองเขาแล้วเลิกคิ้วสูง

“อะไร้! ก็ฉันเห็นพวกตำรวจกำลังวิ่งมาทางนี้ ขืนเอาแต่รอนายอยู่ข้างบนก็ไม่ทันการกันพอดี”

“อะไรนะ!

“ทำไมนายต้องทำตาโตขนาดนั้นด้วยเนี้ย”

“เร่งมือเถอะนา! ยังจะมามัวพูดเล่นอยู่อีก!

ฉวีเยว่ส่ายหน้าไปมาก่อนจะลวงมือเข้าไปคว้ามงกุฎทองคำซึ่งมีน้ำหนักกว่าห้ากิโลใส่ในถุงแล้วส่งให้เฉินเฉา ทว่าในขณะที่เธอเอาแต่จับยัดไม่ทันระวัง อัญมณีสีแดงเพลิงขนาดเท่าไข่ไก่ซึ่งประดับอยู่บนยอดมงกุฎก็หักออก

“เฮ้ย!

หญิงสาวร้องเสียงหลง ก็จะไม่ให้เธอตกใจได้อย่างไร ในเมื่อความจริงแล้ว มูลค่าของมงกุฎหงส์เหินนั้น แท้จริงคือมูลค่าของอัญมณีสีแดงที่เรียกว่า หยกเลือด นี้ต่างหาก มันคือเป้าหมายหลักของการโจรกรรมในครั้งนี้เลยนะ แล้วดูสิ เธอทำมันหักสะได้ โอ้ตือโป้ยก่าย ฉันทำอะไรลงไปเนี้ยยยย
         
 "อย่าสนใจ กลับไปค่อยว่ากัน รีบไปที่เชือกเร็วเข้า!"

เฉินเฉาเตือนสติคก่อนคว้ามือเพื่อนสาวให้ตามไปตรงเชือกโรยตัวที่ยังห้อยค้างอยู่ตรงต่ำแหน่งเดิม

อะไร้!” ฉวีเยว่าเลิกคิ้วถามสายตาของเฉินเฉาอีกครั้ง

เธอลงมายังไง

ก็รูดลงมาด้วยถุงมือน่ะสิ ทำไมอะ

เฉินเฉาก้มมองถุงมือหนังของเพื่อนสาวก่อนทำท่าคล้ายจะปลดเข็มขัดนิรภัยซึ่งจะใช้พาตัวคนใส่กลับขึ้นไปด้านบน ทว่าฉวีเยว่ากลับค้านไว้แล้วดันเขาไปหาเชือกโรยตัวแทน

นายขึ้นไปก่อน ฉันจะคุมหลังใหม่

ไม่! เธอขึ้นไปก่อน!

หยุดเถียงแล้วทำตามฉันบอกเถอะนา นายรีบขึ้นไปก่อน แล้วโยนเข็มขัดกลับลงมา เร็วสิ!

เฉินเฉากัดฟันกร๊อดก่อนจะทำตามคำพูดของหญิงสาว และด้วยเวลาเพียงไม่นานชายหนุ่มก็ขึ้นไปถึงช่องโหว่งตรงหลังคาเบื้องบน

ตุ้บ

เข็มขัดนิรภัยถูกปล่อยทิ้งลงมาให้ฉวีเยว่ในเวลาต่อมา เธอจึงรีบใส่มันอย่างลวกๆ นั้นเพราะเสียงฝีเท้ากลุ่มคนใกล้เข้ามาเต็มที

“เร็วอาเยว่! เร็วกว่านี้!

ฉวีเย่วทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว และด้วยร่างกายซึ่งถูกฝึกฝนมาอย่างดี ทำให้หญิงสาวใช้เวลาไม่นานเท่านั้นก็ไต่ระดับมาถึงครึ่งทาง ทว่าจู่ๆไฟกลางห้องจัดแสดงกลับถูกเปิดออก พร้อมเสียงไขกุญแจชั้นนอกห้องจัดแสดงที่ดังขึ้น  ในตอนนั้นเองที่ฉวีเยว่บอกตัวเองว่าเธอแย่แล้ว!

นัยน์ตาหวานเงยหน้าขึ้นไปมองเฉินเฉาซึ่งกำลังมองลงมาที่เธออย่างเป็นห่วง ทว่าในครานั้นเองที่ฉวีเยว่เห็นอัญมณีสีแดงสดไหลหลุดออกมาจากรอยแยกของถุงผ้าใส่มงกุฎหงส์เหินบนหลังของเฉินเฉา แสงสีแดงของมันวาววับใส่นัยน์ตาของเธอคล้ายเปลวเพลิงลูกน้อยกำลังเริงระบำ และโดยสัญชาตญาณของโจรสาวผู้รักสมบัติมากกว่าดอกไม้ มือบางของเธอจึงเอื้อมสุดแรงแข็นเพื่อคว้ามันเอาไว้

พรืด!’

แต่ด้วยน้ำหนักบวกกับความชื้นจากสายฝนบางเบาที่ซึมแทรกสู่คานหลังคาจนไม้ชื่นเปราะ 'เปรี๊ยะ'

“อาเยว่!!!!!!

ร่างของฉวีเยว่จึงตกลงสู่พื้นด้านล่างอย่างรวดเร็ว ทว่าในวินาทีสุดท้าย เธอทำเพียงกุมเจ้าอัญมณีสีเพลิงในมือไว้แน่น

แน่นจนปลายนิ้วทั้งห้าเปลี่ยนเป็นซีดจางและไร้ความรู้สึก

          ‘ตุบ!’


______________________________
แต่งเพราะอะไร เพราะความอยากแท้ๆ ฝากกดติดตามเพจ และฝากเรื่องนี้ด้วยนะโว้ย กุกุ






__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #191 kiss k. (@kissloveadmin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 14:25
    *เพื่อความสะดวกในการรีไรท์คำผิดค่ะ เรียงตามลำดับบรรทัด

    พลัดเวร.....ผลัดเวร
    ยีฟัน.....ยิงฟัน
    ลาดตะเวน.....ลาดตระเวน
    แน่หนา.....แน่นหนา
    ยุทศาสตร์.....ยุทธศาสตร์
    ของห่วง....ของหวง
    คาดการ.....คาดการณ์
    สายบู้.....สายบู๊
    นี้....นี่
    ที่นี้....ที่นี่
    ปลดเปลือง.....ปลดเปลื้อง
    ชะรอ.....ชะลอ
    สินา....สิน่า
    แต่ละยุต.....แต่ละยุค
    ที่ละตู้.....ทีละตู้
    อยู่นี้.....อยู่นี่
    กลางออก.....กางออก
    กระทั้ง.....กระทั่ง
    ทันการ.....ทันการณ์
    เถอะนา.....เถอะน่า
    ต่ำแหน่ง.....ตำแหน่ง
    หลังใหม่.....หลังให้
    ชื่น....ชื้น

     
    #191
    0
  2. #190 kiss k. (@kissloveadmin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 13:33
    เพิ่งมาอ่านค่ะเปิดเรื่องสนุกมากนะอยากให้มาต่อไวๆ
    #190
    0
  3. #174 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 16:40
    เย่วเย่ว
    #174
    0
  4. #149 dutsda (@papaenaja) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 13:25
    รอค่าา น่าสนใจมากก
    #149
    0
  5. #60 annebarnes9999 (@annebarnes9999) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 15:46
    สนุกค่ะ มาต่อนะค่ะ
    #60
    0
  6. #37 jinYoojin (@jinvadee-19123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 23:15
    สนุกมากก รอค่ะรอ
    #37
    0
  7. #24 ซาลาเปาในห้องน้ำหญิง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 19:11
    ไรต์ค่าาาา นิยายจีนเรื่องนี้น่าสนใจมากค่ะ ฮานางเอกมากคือแบบ นางไม่สนใจใครทำอะไรก็ทำ ไม่แคร์สือดีคะ ชอบบบบบ ไรต์แต่งสนุกมากเลย

    จะติดตามเปนนน กำลังใจให้ไรต์แต่งต่อให้จบ สู้ๆนะตัวเอง. ////////////////. เค้าจะคอยไรต์ที่ท่าน้ำทุกวันตอนเย็นนะเจ้าคะ
    #24
    0
  8. #15 worldw5 (@Whaw5) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:32
    นางเอกสายฉก//รอต่อน้าา
    #15
    0
  9. #14 ราชา เค.โอ (@K-OKING) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 21:43
    รอฟินค่ะไรท์^^
    #14
    0
  10. #10 chaleeskill (@kaew2527) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 20:43
    รอมาลุ้นนะค่ะ
    #10
    0
  11. #8 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 20:23
    ชอบนางเอก   ดูห้าวหาญและฮาดี
    #8
    0
  12. #6 0997043821 (@0997043821) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 20:14
    เอากันงี้เลยหรอ
    #6
    0