คุณเเม่สายลับ (สนพ.ว้อนท์บุ๊ค, พิมพ์ครั้งที่ 2)

  • 90% Rating

  • 11 Vote(s)

  • 776,518 Views

  • 4,821 Comments

  • 7,833 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    625

    Overall
    776,518

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 : แหวนหมั้น 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 558 ครั้ง
    4 ม.ค. 62

ปล. เล่มคุณแม่สายลับไม่มีวางขายตามร้านหนังสือนะคะ ถ้าต้องการเล่มมีแต่ต้องสั่งจองกับเฌอมาเท่านั้น แค่รอบนี้รอบเดียวเพราะไม่สามารถสั่งพิมพ์หลายๆรอบได้ มันต้นทุนสูงค่ะ ต้องสั่งพิมพ์พร้อมกันคราวละมากๆ ถึงจะไม่เข้าเนื้อ T_T ยังไงใครต้องการเล่มรบกวนสั่งพร้อมกันทีเดียวน้า ปิดจองเล่มก่อนวันที่ 31 มค นี้จ้า

คลิ๊กเลย >>  http://m.me/Chermahome


คุณแม่สายลับ

__________

บทที่  2 

แหวนหมั้น









ตอนที่ แหวนหมั้น


ภาพชายหนุ่มร่างสูงโปรงในชุดสูทสีเทาตัวเนี๊ยบที่คอยตักอาหารให้อย่างเอาใจใส่คนเมื่อครู่ค่อยๆ ไกลออกไปตามระยะห่างความเร็วรถ ก่อนหญิงสาวที่ยังยิ้มกว้างมองเขาอยู่ดีๆ จะเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย เรียวปากแดงอิ่มหุบยิ้มก่อนจะเบื่อนหน้าไม่ปรากฏความรู้สึกใดๆไปยังเส้นทางด้านหน้า ท่าทางผิดกับหญิงสาวคนก่อนที่ตัวเธอ พยายามเป็น’ อย่างสิ้นเชิง


ไม่นานคนรถซึ่งตัวเธอก็ไม่ทราบชื่อและที่มาที่ไปก็เอ่ยบางอย่าง หญิงสาวเพียงพยักหน้าอย่างขอไปที แต่ยังไม่ทันได้ทิ้งศรีษะพิงเบาะคลายอาการเบื่อ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นรบกวนเสียก่อน


นิ้วเรียวคว้าโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นดูรายชื่อคนโทรเข้า


คุณพ่อ


ก่อนเธอจะกดรับทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา


ค่ะ...คุณพ่อ” 


เสียงหวานที่ใช้คุยกับชายหนุ่มเมื่อสักครู่ถูกแทนที่ด้วยเสียงเรียบกึ่งจะเย็นชา เช่นเดียวกับใบหน้าของหญิงสาวซึ่งตอนนี้ไร้ซึ่งรอยยิ้มของสาวน้อยขี้เล่นคนเก่า บัดนี้เธอได้กลับกลายมาเป็นมีลิน หญิงสาวซึ่งไม่อีนังขังขอบต่อสิ่งใดเลยบนโลกเน่าๆใบนี้


แผนไปถึงไหนแล้ว” เสียงเข้มปลายสายถามกลับมาทันที เนื้อเสียงเจื่อทั้งแรงกดดันและการคาดคั้นเอาคำตอบ และเธอรู้ ทุกคำสั่งของคนปลายสายไม่อนุญาติให้เกิดความล้มเหลวใดๆ


ใช่...เธอรู้ดี


ทุกอย่างเป็นไปตามแผนค่ะ พรุ่งนี้เขาจะนัดมีลินออกไปเที่ยวรอบเมืองภูเก็ต


เสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้นอีกครั้งหลังสิ้นการรายงาน ทว่าคำชมต่อจากนั้นของคนที่เธอเรียกว่า คุณพ่อ’ กลับไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกภาคภูมิใจสักนิด


ทำได้ดีมากลูกรักของฉัน พยายามทำให้มันรักทำให้มันหลงเข้าไว้ แต่เธอทำได้อยู่แล้วล่ะ เพราะเธอทำมันมาตลอดทั้งชีวิตของเธอ


เสียงปลายสายดูคล้ายจะภาคภูมิใจ ทว่ากลับไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกดีใจขึ้นเฉกเช่นเดิม


จะยังไงก็ช่าง แค่รีบๆ ทำให้มันเสร็จๆไปก็พอ...ทำเหมือนทุกครั้ง


หญิงสาวคิดในใจก่อนจะนึกย้อนไปถึงวินาทีแรกที่เธอรู้จักผู้ชายในสาย


คุณพ่อ’ ที่เธอเรียกขาน คือคนที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างเธอจากสถานสงเคราะห์มาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ ทว่าตัวเธอกลับไม่เคยได้พบหรือรู้จักตัวตนที่แท้จริงของ คุณพ่อที่รับอุปถัมภ์เธอคนนี้เลยซักครั้ง รู้เพียงแค่ว่าเขาคือคนที่ทำให้เธอกลายเป็นเด็กที่บรรดาซิสเตอร์กล่าวว่าแสนโชคดี แม้คุณพ่อจะไม่ได้รับเธอไปอยู่ด้วย เพียงส่งเข้าโรงเรียนประจำมาตลอดก็ตาม แต่คุณพ่อกลับส่งเสียเลี้ยงดูเธออย่างดิบดี เขาให้ทุกๆสิ่งที่เธอต้องการ คุณพ่อบริจาคเงินมากมายให้กับโรงเรียนของเธอ เธอจึงถูกดูแลดุจเจ้าหญิง ตลอดชีวิตมีลินจึงถูกซิสเตอร์ซึ่งเห็น คุณพ่อ’ เป็นผู้มีพระคุณของโรงเรียนสั่งสอนว่าเขาคือผู้มีประคุณที่ไม่ว่าต้องการสิ่งใดเธอก็ต้องยอมทำตาม 


ทว่าหลังเรียนจบมอปลายและก้าวสู่รั้วมหาลัยซึ่งให้อิสระมากกว่า เธอก็ได้รู้ความจริงว่าแท้จริง 'คุณพ่อ' ไม่ได้เป็นแค่ชายวัยกลางคนแสนใจบุญสุนทานที่อยากจะมีลูกสาวซักคนเท่านั้น แต่เขาเลือกเธอด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาพาเธอสู่โลกสีเทา โลกที่ต้องเข้าไปพัวพันกับการเมืองและธุรกิจมืด เธอถูกฝึกให้เป็นสายลับ เป็นนางนกต่อ คอยสืบข่าวสารให้เขาทันทีที่เรียนจบมหาลัย หน้าที่เธอคือใช้หน้าตาแทรกซึมเข้าไปหาเหยื่อเพื่อภารกิจ หลังจากนั้นเธอก็ได้รู้ว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงเด็กกำพร้าเพียงคนเดียวที่ถูกเลี้ยงขึ้นมาเพื่อเป็นเครื่องมือ แต่พี่น้องของเธอในสถานสงเคราะห์ล้วนถูกทำแบบเดียวกับเธอด้วยกันทั้งสิ้น เพียงแต่แต่ละคนจะได้รับหน้าที่ที่แตกต่างกันออกไป



แต่เธอจะสนไปทำไม?  


จะถูกเลี้ยงเพื่อเป็นคน เป็นลูก หรือเป็นเครื่องมือแล้วแตกต่างกันที่ตรงไหน? 


หากไม่มี 'คุณพ่อ' เธอก็ถูกทอดทิ้งอยู่ดี เพราะเธอเป็นของไร้ค่าที่แม้แต่พ่อแม่แท้ๆยังทอดทิ้งไป  'คุณพ่อ'  ซะอีกที่ดึงเธอขึ้นมา หากไม่มีเขา ชีวิตนี้เธออาจเป็นแค่เด็กล้างจานในสถานสงเคาระห์เรื่อยไปจนแก่


แล้วชีวิตแบบนั้นจะดีกว่าชีวิตในตอนนี้ของเธอได้อย่างไร?


เมื่อคิดมาถึงตรงนั้นเธอก็ทำเพียงถอนหายใจ และคิดว่าดีแล้ว ในเมื่อ  'คุณพ่อ'  คือคนให้ชีวิต งั้นทุกอย่างที่เขาต้องการเธอก็แค่ทำๆ ตอบแทนบุญคุณไป หากไม่ถึงกับต้องฆ่าแกงใคร ก็ทำไปเถอะ


ใช่...ทำๆไปเถอะ


มีลินวางโทรศัพท์ในมือกลับไปไว้ที่เดิม หยิบแว่นตาขึ้นสวมหมายปิดกั้นตัวเองออกจากโลก ออกจากความซับซ้อนของใจคน ปิดซ่อนความไม่ยินยอมไม่เห็นด้วยของตนต่อทุกๆสิ่งที่กำลังกระทำอยู่ 



ในตอนนั้นเองที่หญิงสาวนึกถึงใบหน้าของภีธารันต์คนนั้นขึ้นมา


ภีธารันต์ โยธินธาราธร คือ 'งาน' ชิ้นต่อไปที่เธอต้องสะสาง คุณพ่อ’ บอกถึงเอกสารลับบ้างอย่างที่มีค่ามหาศาลซึ่งผู้ครอบครองมันไว้ก็คือนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงนามภีธารันท์คนนี้ ทว่าเขาเป็นคนที่รอบคอบมาก จึงไม่เคยทิ้งร่องรอยอะไรให้ คุณพ่อตามเจอ มีเพียงทางเดียวที่จะเข้าถึงจุดที่อยู่ลึกที่สุดของเขาได้คือการเข้าไปในฐานะคนรัก ตอนที่มีลินได้อ่านประวัติของเขาเธอก็พอจะรู้ว่าเพราะอะไร คุณพ่อ’ ถึงเลือกให้เธอมาทำงานชิ้นนี้ นั่นเพราะภีธารันต์ โยธินธราธรเป็นคาสโนว่าตัวพ่อ แน่นอนว่าจุดบอดของคนพวกนี้คือผู้หญิง ‘คุณพ่อเชื่อมั่นว่าเธอจะทำได้ เพราะงานล้วงความลับจากชายหนุ่มเป็นงานที่เธอทำมาตลอดจวบจนอายุยี่สิบสามและไม่เคยทำเขาผิดหวัง ทว่าสิ่งที่ต่างกันคือในครั้งนี้ ‘คุณพ่อ สั่งให้เธอพลีทุกสิ่งในชีวิต หากจำเป็นก็ไม่เว้นแม้แต่สิ่งที่ผู้หญิงทุกคนหวงแหน



จริงอยู่ว่างานทุกชิ้นที่ ‘คุณพ่อ มอบให้เธอ แค่เริ่มทำก็เหมือนตายไปแล้วครึ่งชีวิต นั่นเพราะเธอต้องเข้าไปคลุกคลีกับกลุ่มมาเฟีย นักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล รวมไปถึงผู้ชายอันตรายๆ ซึ่งกฎหมายไม่สามารถเอาผิดพวกเขาได้ ถ้าเธอก้าวพลาดคือตาย ถ้าเธอเผลอโดนจับได้ลมหายใจก็คงโดนกระชากอย่างง่ายดายราวกับบี้มด งานของเธอมันอันตราย มันคืองานที่ต้องทำกับคนเลว


แต่ภีธารัยน์คนนี้คือข้อยกเว้น 


คนคนนั้นคือคนดีคนหนึ่ง เขาก็เป็นแค่ชายหนุ่มที่เกิดจากพ่อซึ่งเป็นมหาเศรษฐีและแม่ซึ่งเป็นผู้ดีเก่า เขาเป็นลูกชายคนเดียวที่ได้รับมรดกทุกสิ่งจากพ่อที่ตายจากไปอย่างมีเงื่อนงำโดยที่เขาเองไม่มีโอกาสได้สั่งลา เขาคือบุตรชายที่รักมารดามาก...มากกว่าสิ่งใด บุตรชายที่มีมารดาเป็นคุณหญิงที่ชอบกินน้ำพริกไข่ปูของร้านจำปูน บุตรชายที่ต้องซื้อน้ำพริกไข่ปูกลับไปฝากมารดาทุกครั้งที่ต้องลงมาจัดการงานที่ภูเก็ต...


แม้เขาจะใช้ผู้หญิงเปลืองไปหน่อยแต่รสนิยมเรื่องเซ็กส์นับเป็นความเลวด้วยงั้นหรือ? มันก็แค่ความชอบส่วนบุคคลที่จะกระทำได้ก็ต่อเมื่อคนสองคนพอใจซึ่งกันและกันเท่านั้น เพราะงั้นเขาจึงไม่ใช่คนเลวอย่างสิ้นเชิง 


หญิงสาวถอนใจ


ทว่าเมื่อหวนนึกถึงบุญคุณของ ‘คุณพ่อที่มีให้กับตนเอง สิ่งที่คิดอยู่ในหัวมาตลอดก็ถูกสลัดทิ้งออกไปอย่างง่ายดาย


สายตาสับสนถูกกลบด้วยความแน่วแน่ ทอดมองออกไปด้านนอกกระจกรถที่กำลังวิ่งชิวตรงสู่แสงอันอัสดงเบื้องหน้า


พระอาทิตย์กำลังตกดิน... 


ภาพตรงหน้างดงามเกินบรรยาย มีลินเอนหัวพิงเบาะรถแล้วค่อยๆหลับตาลง ปล่อยให้แสงสีทองอบอุ่นนั้นระเรี่ยใบหน้า ปล่อยให้ความรู้สึกและร่างกายได้พักไปพร้อมกับความสับสนจางๆ ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร...



------------------------




ยังไม่แน่ใจว่าจะทำรูปเล่มไหมนะคะ แต่มี ebook แน่นอน ฝากติดตามข่าวทางเพจเฌอมาด้วยน้าาา >_<


 
 
 ฝากเพจด้วยจ้า 





 


____________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการและความคิดของผู้แต่งเท่านั้น ทั้งตัวละคร เนื้อเรื่อง สถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสเนื้อหาของนิยายให้มีความน่าสนใจขึ้นเท่านั้น ผู้อ่านที่รักโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ
นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 
ห้ามคัดลอก  ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งใน นิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
[ สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 558 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #4387 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 12:40
    อย่างนี้นี่เอง
    #4387
    0
  2. #4385 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 12:36
    ประคุณ=พระคุณ
    #4385
    0
  3. #4384 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 12:34
    อนุญาติ=อนุญาต
    #4384
    0
  4. #2945 EleJEEN (@jeenjoong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 07:43

    อย่าลืมแก้คำผิดนะคะะะะะะ
    #2945
    0
  5. #2400 tinkerbell.n12 (@tinkerbell12nook) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 07:24
    โถ คุณภีม
    #2400
    0
  6. #2093 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 18:25

    สายลับหรอเนี่ย พี่ภีมมีอะไรในกำมือนะ

    #2093
    0
  7. #1718 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:19

    สงสารตั้งแต่ยังไม่เริ่มงานเลยเหรอคะ

    วาสนาดีนะคะ คุณภีม

    #1718
    0