การิน ปริศนาคดีความรัก"สีเทา"

ตอนที่ 36 : บทที่ 32 ความรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    27 ส.ค. 60

บทที่ 32

ความรัก

 

หา…!?! นายเจอจริงๆ เหรอ!?”

ลัลทริมาใบหน้าซีดเผือดในขณะที่การินยังคงทำใบหน้าไม่สบอารมณ์อยู่เช่นเดิม

ใช่แล้วมันก็บอกกับฉันว่าสามารถทำให้ญาณอาถรรพ์ของเธอหายไปได้หากเธอทำสัญญาด้วยจากที่ฉันคิดมีอยู่สองอย่างคือ หนึ่งยัยซาตานนั่นแค่ต้องการทำให้ฉันหัวเสียเพราะเธอเป็นของเล่นของฉัน…”

 

สองการที่ซาตานพูดถึงเธอเพราะเธอมีหลักฐานเกี่ยวกับการหายตัวไปของยัยปีศาจนั่น

ข้อสันนิษฐานที่สองของการินถูกเผงเสียจนลัลทริมาเผลอกลืนน้ำลาย เมื่ออีกฝ่ายเห็นปฏิกิริยาดังนั้นจึงมั่นใจว่าตนมาถูกทางแล้ว

ตอบฉันมา เธอรู้อะไรเกี่ยวกับการที่ยัยนั่นหายไปบ้างไปถึงคอนโดฯ แล้วน่าจะต้องรู้อะไรมาบ้างสิ!”

ลัลทริมาเม้มริมฝีปาก ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นรัวเพราะความตื่นกลัว…ภาพความทรงจำที่เธอเห็นมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาเป็นเพราะความต้องการของซาตานงั้นเหรอ?

ฉันก็พอจะรู้ฉันเห็นอดีตของอายาเมะเห็นการที่เธอฆ่าคนเห็นว่าเธอต้องทนทุกข์และโดดเดี่ยวแค่ไหนแล้วรุทรก็บอกฉันว่าอายาเมะกำลังจะตายเพราะพิธีอาถรรพ์…”

ใช่ ยัยนั่นกำลังจะตายฉันถึงให้เธอมาที่นี่ ใช้ญาณอาถรรพ์ของเธอหาเบาะแสเพิ่มให้มากกว่านี้การินวางผอบกำยานลงบนโต๊ะก่อนจะสาวเท้าเข้ามาประชิดร่างของลัลทริมาจนเธอหยุดหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง เธอมีของอะไรที่เป็นของยัยนั่นบ้างมั้ย?”

ของแบบนั้นจะไปมีได้ไงอ๊ะ…” ลัลทริมานึกถึงโอมาโมริสีดำที่อายาเมะเคยให้เอาไว้ จะว่าไป…”

 

ของชิ้นนี้ช่วยคุณได้กรุณาพกมันติดตัวตลอดเวลาด้วยค่ะ

รับไปเร็วเข้าสิคะคุณก็รู้ว่าฉันไม่ถูกกับของพรรค์นี้…’

 

อายาเมะเคยให้เครื่องรางญี่ปุ่นมา แล้วเธอก็บอกให้ฉันพกไว้ตลอดเวลาด้วย…” เธอหยิบโอมาโมริออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็กพร้อมกับยื่นให้การินดู

ขอฉันดูหน่อยการินรับมาไว้ในมือก่อนจะรู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่มันไม่ควรจะเป็นอย่างนี้ หนัก…”

หา?”

มันหนักกว่าโอมาโมริชิ้นอื่นที่ฉันเคยเจอมานิดหน่อย ปกติในถุงเครื่องรางนี่มันจะใส่ผ้ายันต์รึไม่ก็แผ่นไม้เอาไว้ แต่นี่มันหนักมากกว่าของพวกนั้นนิดหน่อย ถ้าไม่สังเกตดีๆ จะไม่รู้เลยว่ามันแตกต่างกัน…” การินใช้มือคลำผ่านเนื้อผ้าไหมสีดำ ของภายในมีลักษณะที่มีส่วนนูน ไม่เรียบเสมอกัน ซึ่งมันไม่มีทางใช่แผ่นไม้หรือผ้ายันต์แน่นอน ฉันจะลองแกะดู

เดี๋ยวสิการิน! ของแบบนี้ไม่ควรแกะไม่ใช่เหรอ? มันถือเป็นการลบหลู่นะ

ใครสนกันล่ะ? แล้วเธอไม่คิดว่ามันแปลกไปหน่อยเหรอกับคนที่นับถือศาสนาคริสต์แต่กลับให้เครื่องรางที่เป็นของลัทธิชินโตกับเธอน่ะ!?”

และแล้วเขาก็ดึงไหมญี่ปุ่นที่มัดปิดปากถุงออกก่อนจะเทของภายในออกมา

สายสร้อยเงินสะท้อนกับแสงหลอดไฟภายในห้อง…และสร้อยเส้นนี้ห้อย จี้ไม้กางเขนสีเงินเอาไว้

สร้อยไม้กางเขน?”

คงเห็นว่าถ้าให้ในรูปเครื่องรางชิ้นเล็กๆ คงจะพกสะดวกมากกว่าให้ในรูปสร้อยคอสินะ…” การินจ้องมองสร้อยไม้กางเขนในมือก่อนจะยิ้มอย่างพึงพอใจ เอาล่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว เอาสร้อยนี่ไปถือซะ

ลัลทริมาก็รับสร้อยมากุมไว้ในมือ ก่อนที่การินจะหยิบผอบกำยานหลอนจิตขึ้นมาอีกครั้ง

จำตอนที่เราไปเชียงใหม่ได้มั้ย….ฉันจะให้เธอทำแบบเดียวกันกับตอนนั้น ใช้กำยานหลอนจิตจำลองสภาพจิตใจที่ตกต่ำเพื่อหาอดีตของยัยปีศาจจากสร้อยเส้นนี้ เพราะงั้นเธอต้องกลั้นหายใจให้นานที่สุดแล้วค่อยสูดกำยานนี่เข้าไป ฉันไม่อยากจับเธอกดน้ำอีก ขี้เกียจเปลี่ยนผ้าพันแผลบ่อยๆ มันชื้น…” การินพูดจบก็หลบสายตาไปมองทางอื่น ปล่อยให้ลัลทริมาหลับตากลั้นหายใจอยู่อย่างนั้น

 

แหมที่แท้เจ้าก็ปากไม่ตรงกับใจเหมือนคุณหนูงั้นสินะ~’

ใจจริงไม่อยากทรมานของเล่นนี่อีกล่ะซี้~ ถึงจะอ้างว่ากลัวผ้าพันแผลชื้นยังไงข้าก็รู้นะว่าเจ้าปากไม่ตรงกับใจ

เพราะข้าได้ยินเสียงในใจของเจ้าที่บางครั้งญาณอาถรรพ์ก็อ่านมันไม่ได้ไงล่ะ…’

 

ชิ…!” การินทำเป็นไม่ใส่ใจเสียงของซาตานสาวที่ดังก้องอยู่ในหัวของเขา ด้วยความไม่สบอารมณ์จึงเผลอดึงแขนของเด็กสาวให้เข้ามาใกล้จนอกฝ่ายตกใจ

อะไรของนายเนี่ย!?!”

ในขณะที่ลัลทริมาตกใจการินก็ยื่นผอบกำยานไปใกล้จมูกของเธอ แต่ทว่า…

น้อยเกินไปแบบนี้คงได้ข้อมูลไม่พอแน่!’ การินได้แต่คิดในใจพร้อมกับขมวดคิ้วแน่นก่อนจะค่อยๆ ประคองร่างของลัลทริมาที่หมดสติไปเอาไว้ในอ้อมแขน

แต่แล้วเขาก็เห็นซาตานสาวเดินมาอยู่เบื้องหน้าตนพร้อมกับส่งยิ้มเย็นยะเยือกให้

ไม่ต้องเป็นห่วงไปอยากได้ข้อมูลนักไม่ใช่รึ? ข้าก็จะช่วยเจ้าเค้นมันออกมาให้เจ้าดีมั้ย?”

ไม่…!!! ฉันไม่ได้ขอร้องให้ซาตานอย่างแกเข้ามายุ่ง! ไม่ต้องมาช่วยฉัน!”

แม้การินจะปฏิเสธไปแต่ซาตานสาวก็ไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจ…เดินเข้ามาหาลัลทริมาพร้อมกับวางฝ่ามือบนหน้าผากของเธอ

 

เพี้ยะ!!

 

เอามือของแกออกไปจากยัยโง่ของฉัน!!!”

การินตวาดใส่ด้วยความฉุนเฉียว เขากอดร่างของลัลทริมาเวาไว้แน่นเพื่อให้ร่างกายของเธออกห่างมาจากเมมฟิสโตแค่เพียงสักนิดก็ยังดี

โอ้รังเกียจข้าขนาดนั้นเลย? รึว่าหวงของเล่นกันแน่น้า~” เมมฟิสโตยิ้มพรายเมื่อในใจคิดแผนการร้ายขึ้นมาได้ ที่เจ้าปัดมือข้าออกแบบนั้นบางทีมันอาจทำให้ลัลทริมาที่กำหลังตกอยู่ในภวังค์ความฝันนั่นเป็นอันตรายขึ้นมาก็ได้นะ…”

ถ้าแกทำยัยโง่เป็นอะไรขึ้นมาต่อให้แกเป็นซาตานฉันก็จะฆ่าแก!!”

แล้วยังไงล่ะ? นางก็แค่ของเล่นของเจ้าไม่ใช่รึ? ทำไมต้องห่วงใยขนาดนั้นด้วย…?” เมมฟิสโตถามคำถามที่ทำให้การินผงะไป ใบหน้าของเขาเริ่มถอดสี ไม่มาสามารถสรรหาคำใดมาตอบคำถามเธอได้ ไม่ใช่ว่าเจ้ารักนางหรอกเหรอถึงได้ทำขนาดนี้…”

คำว่า ‘รักเหมือนทิ่มแทงลงยังหัวใจของการิน

ภาพความทรงจำอันเลวร้ายยิ่งทำให้เขาเกลียด…เกลียดความรู้สึกอันน่าสับสนและน่ารำคาญนี้

เขาน่ะเหรอที่กำลังมีความรัก…?

 

แม่ฮะแม่เหม่ออีกแล้ว

แล้ววันนี้พ่อจะมามั้ยฮะ?’

วันนี้พ่อจะมามั้ยฮะแม่…?’

แม่ฮะ ทำไมวันนี้พ่อไม่มา?’

 

ครอบครัวอันแสนบิดเบี้ยว…แม้เขาจะรู้ความจริงแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา แต่ทว่าความทรงจำในวันนั้นยังคงฝังรากลึกลงในก้นบึ้งแห่งจิตใจ

จนความจริงมิอาจทำลายความเกลียดชังไปได้…

 

ความรักมันก็แค่ความคาดหวังพอผิดหวังก็เป็นทุกข์ ถ้าไม่คาดหวังฉันก็จะไม่เจ็บปวดอีกเพราะอย่างนั้นฉันไม่มีทางโง่จนมีอารมณ์รักเกิดขึ้นมาหรอก!!!”

การินประกาศกร้าว นัยน์ตาของเขาจ้องเมมฟิสโตเสียจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้าตา เมื่อเด็กสาวเห็นดังนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้พร้อมกับยิ้มเยาะหยันเขา

ความรักเป็นอารมณ์ที่ซึ่งทำให้มนุษย์ยอมกระทำทุกอย่างเพื่อให้สมหวัง รักตัวเองรักความงามรักความสมบูรณ์แบบรึอะไรก็แล้วแต่ และตัวเจ้าที่ข้าเห็นในตอนนี้เจ้าเองก็กำลังมีความรักการินเมมฟิสโตจ้องมองเข้าไปยังนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ฉายแววความวาวโรจน์อย่างถึงขีดสุด เจ้า รักในศาสตร์อาถรรพ์เสียเหลือเกินเมื่อคาดหวังความสนุกจากของเล่นชิ้นนี้จนถึงครั้งที่นางไม่สามารถสนองความต้องการของเจ้าได้นางก็จะถูกทิ้ง แต่ว่าทั้งที่หลายต่อหลายครั้งนางทำให้เจ้าผิดหวังเจ้าก็ไม่ได้ทิ้งนางไป

ยัยนั่นก็แค่ของเล่นชิ้นนึงแค่เครื่องมือเพื่อเล่นสนุกกับอาถรรพ์ ฉันไม่มีทางรักของเล่นของตัวเองหรอก!”

เจ้ารักลัลทริมามากกว่าอาถรรพ์ต่างหากแต่เพราะความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงด้วยสิ่งเหล่านี้ทำให้เจ้าได้ใกล้ชิดกับนาง นั่นจึงเป็นข้ออ้างที่นำมาหลอกหัวใจตนเองได้เป็นอย่างดี ทุกครั้งที่เกิดคดีอาถรรพ์ขึ้นเจ้าก็มีข้ออ้างที่จะพบนางแล้ว

 

หากเจ้านิยามความรักคือการคาดหวังเพราะฉะนั้นเจ้าก็กำลังรักลัลทริมา เจ้าคาดหวังทุกอย่างจากนาง คาดหวังในญาณอาถรรพ์ที่นางมี คาดหวังว่าจะไม่มีใครแย่งไป คาดหวังว่านางจะไม่ต่อต้าน แม้กระทั่งจูบแรกของนางที่ถูกรุทรแย่งไปเจ้าก็คาดหวังว่ามันควรเป็นของเจ้า"

การินกัดริมฝีปากของเขาแน่น…ร่างกายสั่นเทาฝ่ามือพยายามละทิ้งร่างของลัลทริมาแต่เขาก็ไม่อาจทำใจปล่อยเธอไปได้

เขารักเธอจริงๆ น่ะเหรอ?

ไม่….ฉันฉันไม่เชื่อ….!!!”

ถ้าเจ้าไม่เชื่อก็รอดูผลตอนนางตื่นขึ้นมาได้เลย ถ้าเห็นสภาพเช่นนั้นของนางแล้วเจ้าจะรู้สึกอย่างไรกันนะ…” เมมฟิสโตแสยะยิ้มทิ้งท้ายพลางก้มลงมองลัลทริมาที่กำลังอยู่ในภวังค์แห่งความฝัน

ความฝัน…ที่จะแสดงให้เห็นถึงหายนะที่เด็กสาวกำลังเผชิญ!

 

…………………………………………..

 

ภายในโลกแห่งนิทราอันว่างเปล่า…รอบกายของเด็กสาวกลายเป็นสีดำสนิท แต่ว่าที่เท้าเปลือยเปล่ากลับรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบอยู่บนผิวน้ำ

 

ที่นี่ที่ไหน?

เท้ารู้สึกเย็น

 

สายลมพัดมาปะทะกับใบหน้าพร้อมกับนำพากลิ่นดอกไม้สารพัดชนิดมาด้วย ก่อนที่ภาพรอบกายของเธอจะชัดขึ้นมา…

ลัลทริมากำลังยืนอยู่บนสระดอกบัวหลวงสีชมพูอ่อนบานสะพรั่ง รอบๆ เป็นเขาวงกตที่สร้างจากต้นดอกกุหลาบสีแดง มีโต๊ะน้ำชาทรงเตี้ยขนาดเล็ก ปูด้วยผ้าลูกไม้สีขาวทับ บนโต๊ะมีถ้วยและกาน้ำชาพร้อมทั้งขนมชิ้นเล็ก ดูหรูหราตามสไตล์ลูกผู้ดี

ที่นี่คือใจกลางของเขาวงกตดอกไม้…

แต่ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของลัลทริมาไปก็คือเด็กสาวผมสีทองในชุดนอนกระโปรงขาวบริสุทธิ์นอนกองอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นหวาดผวากับมายากรที่ผูกผ้าปิดตาข้างขวาตรงหน้า เธอรู้จักทั้งสองคนนี้ดี…

สาวกของชายผมแดง…

อายาเมะ และ วิทูร

..อย่าเข้ามา…!!’ อายาเมะพยายามใช้สองมือคลานหนีจากวิทูรกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอด ใบหน้าซีดเผือด ร่างกายซูบผอมลงจนเนื้อแทบจะติดกระดูก

หึสภาพในตอนนี้ของคุณมันช่างน่าสมเพชจริงๆ นะครับ ทั้งโรคประสาทหลอนรุมเร้า แล้วไหนจะขานั่นอีก…’ วิทูรเดินเข้าไปหาร่างเด็กสาวก่อนจะเหยียบลงบนขาขวาของเธอ

กรี๊ด!!!!’ เด็กสาวกรีดร้องลั่น รู้สึกเจ็บปวดราวกับขากำลังจะหักเป็นสองท่อน ในขณะที่เท้าของวิทูรกำลังบนขยี้ขาของเธออยู่จู่ๆ ก็เกิดไฟลุกติดรองเท้าหนังคู่สวยขึ้นมาทันทีจนต้องผละตัวออกไป ฉันฆ่าแกไปแล้วทำไมถึงยังอยู่ตรงนี้ล่ะ…!?! ใครก็ได้ช่วยด้วย! ช่วยหนูด้วย!!’

โอ้ ดูท่าว่าอาการประสาทหลอนของคุณจะหนักกว่าที่ผมคิดไว้นะครับ ก็คุณไม่เคยฆ่าผมนี่นางั้นผมจะช่วยสงเคราะห์ให้ก็แล้วกันวิทูรเงื้อมมือขึ้นหมายจะสังหารเธอด้วยไพ่เอซโพธิ์ดำ ดูเหมือนตอนนี้คุณจะกลายเป็นคนวิกลจริตไปแล้วสินะครับ...งั้นคุณก็หมดประโยชน์กับพระเจ้าแล้ว และสาวกผู้ภักดีของพระเจ้าจะมีเพียงแค่ผมคนเดียวเท่านั้น…’

 

สาวกที่น่าหมั่นไส้แบบคุณน่ะตายไปซะได้ก็ดี!’

ไม่ทันที่ลัลทริมาจะได้วิ่งเข้าไปห้าม เธอก็หลุดออกมาจากภวังค์ความฝันเสียก่อน…

เฮ้ยัยโง่! ได้ยินฉันมั้ย!?!” การินเขย่าตัวของลัลทริมาจนเธอได้สติ เด็กสาวค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา รู้สึกพะอืดพะอมเสียจนท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด

อึกอุ๊บ…!!!” ลัลทริมาใช้มือปิดปากของตัวเองเอาไว้ราวกับกำลังจะอาเจียน แต่เมื่อเอามือออกมาก็ไม่เปรอะเปื้อนอะไร

เห็นอะไรมาทำไมถึงหน้าซีดแบบนี้!?!” การินรู้สึกได้ถึงร่างของลัลทริมาที่เย็นเฉียบเย็นเสียจนเขาไม่แน่ใจว่าเพราะอยู่ในห้องแอร์รึเพราะอะไร?

แล้วทำไมเขาถึงเผลอแสดงอาการเป็นห่วงออกนอกหน้าขนาดนี้…

ฉันฉันเห็น…” ลัลทริมากำลังจะอธิบายแต่กลับชะงักไปเพราะรู้สึกเหมือนคันยุบยิบไปทั้งแขนขวา เมื่อก้มลงไปมองก็พบกับแมงมุมสีดำตัวเล็กไต่ยั้วเยี้ยเต็มแขนเธอไปหมด กรี๊ด…!!!! แมงมุมเต็มแขนเลย!!”

ตั้งสติไว้ก่อนสิ!!” การินกุมไหล่ของลัลทริมาไว้แน่น ทั้งที่เธอดีดดิ้นเสียขนาดนั้น แต่ความเป็นจริงแล้วกลับไม่มีแม้แต่แมงมุมสักตัวที่แขนของเธอเลย ฟังฉันนะ! หายใจเข้าลึกๆ แล้วใช้ญาณอาถรรพ์ไล่มันออกไปซะ! เธอก็เคยทำแล้วไม่ใช่รึไง!?!”

ฉันทำไม่ได้!!!” ลัลทริมาส่ายหน้า รู้สึกได้ถึงแมงมุมที่ไต่ขึ้นมาจนถึงใบหูของเธอ ด้วยความกลัวจึงปิดตาแน่นไม่อยากเห็นภาพเหล่านั้นอีก

ต้องได้สิ! โถ่เว้ย…!!” การินไม่มีทางเลือก จับใบหน้าของลัลทริมาให้หันมาสบตากับเขาก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปปิดปากเธอเพื่อดึงความสนใจมาจากแมงมุมพวกนั้น

ลัลทริมาเปิดเปลือกตาขึ้น ดวงตาประสานกับนัยน์ตาสีนิลก่อนที่การินจะปิดเปลือกตาลง ทั้งที่เขาทำมันไปเพื่อเรียกสติเธอเท่านั้นแต่กลับรู้สึกได้ว่าริมฝีปากกำลังถูกเด็กหนุ่มละเลียด…กดริมฝีปากให้แนบชิดกันยิ่งขึ้นราวกับเขากำลังโหยหาสัมผัสนี้

สัมผัส…ที่เขาไม่ได้ลิ้มรสมันมานาน

 

เพี้ยะ!!

เมื่อได้สติจึงตบใบหน้าเขาไปฉาดใหญ่ เด็กสาวผลักการินออกก่อนจะลูบแขนที่ขนลุกชันขึ้นมา ใบหน้าร้อนผ่าวจนรู้สึกเหมือนโดนน้ำร้อนลวก

..นายทำบ้าอะไรของนายอีกเนี่ยการิน!?!”

ก็เธออยากตื่นตระหนกเองนี่! เอ้า แมงมุมน่ะหายไปรึยัง!?”

ลัลทริมาเลิกคิ้วขึ้น เหตุการณ์เมื่อครู่นี้ทำให้เธอลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิท เมื่อลองก้มลงมองที่แขนแล้วก็ไม่มีแมงมุมสักตัวอีกแล้ว

..หายไปแล้ว…?”

งั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องทำแบบเมื่อกี้แล้วโดนตบอีก รู้สึกว่ามือเธอจะหนักขึ้นนะ…” การินยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองก่อนจะยิ้มมุมปาก แต่ก็ถือว่าคุ้มดี

ตาบ้าลามก!!!” ลัลทริมาเงื้อมมือกะจะตบการินอีกครั้ง แต่ก็ถูกคว้าข้อมือเอาไว้ได้

หึฉันไม่ยอมพลาดอีกเป็นครั้งที่สองหรอกนะยัยโง่การินหัวเราะเบาๆ แม้ลัลทริมาจะใช้มืออีกข้างที่เหลืออยู่พยายามจะตบเขาแต่ก็ถูกคว้าข้อมือไว้ทันอีกเช่นเคย คิดว่าจะสู้ฉันได้เหรอ?”

เด็กหนุ่มกดของเล่นชิ้นโปรดให้ลงไปนอนกับพื้นก่อนจะขึ้นไปคร่อมบนร่าง รวบแขนทั้งสองข้างของเธอด้วยมือข้างเดียวและแนบติดกับพื้นเย็นเฉียบไม่ให้เธอดิ้นหนีไปไหนได้

งั้นก็ช่วยบอกฉันทีซิว่าเธอเห็นอะไรบ้าง?”

งั้นนายก็ลุกออกไปก่อนสิ!!”

ถ้าเธอไม่รีบบอกที่นี่ก็บ้านของฉัน ยิ่งในสภาพนี้แล้วฉันจะทำอะไรกับเธอดีน้า…” การินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กับใบหูร่างใต้อาญัติก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทำให้เธอเป็นของฉันทั้งร่างกายดีมั้ย?”

“!!!” ลัลทริมาเบิกตากว้าง เธอตั้งใจจะรีบตอบคำถามของเขาเท่าที่เธอรู้ แต่ทว่าเมื่อเปิดปากกลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิด

แต่ทว่าการินก็หยุดนิ่งไป…ดวงตาเบิกกว้างราวกับนึกอะไรบางอย่างออก ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนใบหน้าออกห่างแต่ก็ไม่ได้ปล่อยมือจากตัวเธอ

 

นี่ฉันเผลอตัวขนาดนี้เลยเหรอ?

เกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน

ทำไมทำไมฉันถึงตัดสินใจจูบยัยนั่น แล้วตอนนี้ฉันทำบ้าอะไรอยู่!?!

 

แอ๊ด

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นมาขัดจังหวะ นรินทร์ถือถาดพร้อมแก้วใส่น้ำส้มหนึ่งใบขึ้นมาหวังจะให้ลัลทริมาจิบแก้กระหาย

หนูลัล ครูเอาน้ำส้มมาให้……” นรินทร์เสียงหายไปในทันทีเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า

เห็นลูกชายตัวแสบกำลังจับกดนักเรียนของตัวเองลงบนพื้นห้องนี่มันควรจะต้องรู้สึกยังไงกันนะ?

“……”

อ้อ น้ำส้มวางไว้ตรงนั้นก็ได้ แล้วก็ช่วยออกไปซะการินเอ่ยปากไล่พ่อของตัวเองออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่งราวโบกปูนมาสิบชั้น มีความสี่เหลี่ยมจัตตุรัส (ด้าน×ด้าน) สุดๆ ราวกับเรื่องที่ตนกำลังกระทำคือเรื่องปกติที่ทุกคนทำกัน!

“…” นรินทร์ก็ยังบ้าจี้ทำตามที่การินสั่ง เอาถาดใส่น้ำส้มวางไว้กับพื้นก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ… “การิ๊นนนนนน!!! แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ยห๊าาาา!!!”

 

……

หลังจากโดนนรินทร์สวดเป็นชุดลัลทริมาก็ได้รับอิสรภาพคืนมาเสียที ขอขอบคุณพ่อตา (?) ผู้สนับสนุนเธอในครั้งนี้ด้วย หวังว่าเธอคงไม่โดนล่วงเกินอะไรอีกแล้ว อาเมน….

(ซึ่งคำขอข้างบนนั่นจะไม่มีวันเป็นจริง)

สรุปก็คือเธอเห็นยัยปีศาจนั่นถูกวิทูรทำร้ายสินะ

ใช่แล้วอาการอายาเมะก็ดูแย่มากๆ ด้วย ผอมซะเกือบคล้ายคนเป็นโรคคลั่งผอมแหน่ะแถมได้ยินวิทูรพูดเรื่องประสาทหลอนอะไรสักอย่างนี่ด้วยลัลทริมายกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบแก้เก้อ หลังจากโดนการกระทำของการินไปเมื่อกี้เธอก็เริ่มวางตัวไม่ถูกแล้ว

แต่ฝ่ายการิน…เขากลับเลิกสนใจเรื่องอายาเมะแล้วมัวแต่หมกมุ่นกับคำพูดของซาตานสาวแทน

 

ถ้าเจ้าไม่เชื่อก็รอดูผลตอนนางตื่นขึ้นมาได้เลย ถ้าเห็นสภาพเช่นนั้นของนางแล้วเจ้าจะรู้สึกอย่างไรกันนะ…’

 

การินเม้มริมฝีปากแน่น…เขาสับสนกับการกระทำของตัวเองไปหมด ทั้งที่ทางแก้ไม่ให้ลัลทริมากระวนกระวายก็มีตั้งเยอะแต่เขากลับเลือกที่จะจูบเธอ ไหนจะการจับกดเธออีก

 

ฉันปล่อยให้ยัยนั่นมีอิทธิพลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!?!

ยัยนั่นก็แค่ของเล่นแค่ของเล่นเท่านั้นแหละ!

 

แต่ยิ่งหลอกตัวเองมากเท่าไหร่…คำพูดของเมมฟิสโตก็ยิ่งดังขึ้นมาในหัวเองแม้เขาจะผลักไสมันออกไป

 

หากเจ้านิยามความรักคือการคาดหวัง…เพราะฉะนั้นเจ้าก็กำลังรักลัลทริมา

 

ไม่ฉันไม่โง่ไปมีความรักให้ตัวเองต้องเจ็บซ้ำๆ หรอก!!!

 

การิน เป็นอะไรของนาย? เหม่อมาสักพักแล้วนะลัลทริมาเอียงใบหน้ามาดูการินที่นั่งข้างๆ เห็นเขาจ้องใบหน้าเธออยู่สักพักใบหน้าก็เริ่มร้อนขึ้นมาจนเธอต้องหลบสายตา

เปล่าไม่ได้เป็นอะไร

แล้วนายพอจะรู้มั้ยว่าอายาเมะโดนพิธีกรรมอะไรมา?”

เหอะเธอก็เห็นๆ อยู่ว่ายัยนั่นกำลังจะป่วยตาย แถมตอนเธอตื่นยังเห็นแมงมุมอีก น่าจะรู้ไม่ใช่เรอะว่าพิธีกรรมอะไร? มันเป็นพิธีกรรมที่เราสองคนต่างก็รู้จักดีซะด้วยนึกออกรึยัง?”

ไม่ ไม่เลยสักนิดลัลทริมาทำใบหน้าไม่พอใจพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น แต่ท่าทีแบบนั้นมันทำให้เขาอดนึกถึงคำพูดเมื่อหลายเดือนก่อนของเธอขึ้นมา

 

แต่ถ้านายหวงของเล่นชิ้นโปรดนั่นมาก นายก็ต้องรักของเล่นชิ้นนั้นมากเลยไม่ใช่รึไง?

 

ฮึ่ย….!!! น่ารำคาญ! เป็นอะไรไปวะเนี่ย!” การินลุกขึ้นจากโซฟากะทันหันก่อนจะหันไปมองลัลทริมา กลับบ้านไปเลย ฉันหมดธุระด้วยแล้ว!”

การินฉันขอโทษ ฉันพูดอะไรขัดใจนายไปเหรอ?” ลัลทริมามองการินที่กำลังอารมณ์ฉุนเฉียว ใบหน้าของเขาแดงก่ำจนเธอนึกว่าเป็นเพราะอารมณ์โกรธ

แค่เห็นหน้าเธอตอนนี้ฉันก็หงุดหงิดแล้ว! ขอล่ะกลับบ้านไปก่อน ตอนนี้ฉันต้องการสมาธิ!”

ก็ได้ ถ้างั้นเดี๋ยวฉันไปปรึกษากับรุทรก่อน…..”

หยุด! หยุดพูดชื่อไอ้หงอกนั่นเวลาอยู่กับฉัน!”

ยังไม่ทันที่ลัลทริมาจะพูดจบการินก็พูดแทรกเธอขึ้นมา จนเมื่อเขาตั้งสติได้จึงรู้ตัวว่าเขากำลัง ‘หึงเธออีกแล้ว

เออ ช่างมันเถอะ! กลับบ้านไปก่อนไป!” เด็กหนุ่มจับข้อมือลัลทริมาพร้อมลากเธอไปส่งที่หน้าห้องก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเธอ

 

ปัง!!

เด็กหนุ่มเอนหลังพิงกับบานประตูแล้วนั่งลงกับพื้น มือขวากุมเส้นผมของเขาเอาไว้จนแน่น กัดริมฝีปากพลางครุ่นคิดถึงเรื่องทั้งหมดที่ตนทำลงไป

เพราะอะไรกัน? ทำไมเมื่อเขาได้อยู่เพียงลำพังกลับรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม

สัมผัสจากริมฝีปากของเด็กสาวยิ่งชวนให้เขาสติกระเจิง…ยิ่งผลักไสมันออกไปก็ยิ่งปรารถนา

บ้าเอ๊ยเป็นอะไรไปกันแน่เนี่ย…!”

ใบหน้ารู้สึกร้อนวูบวาบ หัวใจยิ่งเต้นเร็วและแรง…ยิ่งการกระทำของตัวเขาในวันนี้และคำพูดของซาตานสาวมันตรงกัน

แค่นั้นหัวก็จะระเบิดอยู่แล้ว…

ความรักบ้าบออะไรนั่นไม่เห็นต้องการสักนิด!”

 

ฉันจะไม่ยอมให้ของเล่นแบบเธอทำฉันเจ็บปวดหรอก

ความรักมันก็แค่ความคาดหวัง

เหมือนที่เคยคาดหวังกับสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวและผู้หญิงคนนั้น

 

ขอแค่ไม่มีความรักก็จะไม่ต้องเจ็บอีก

 

--------------------------
 

 เรากลับมาพร้อมกับความเซอร์วิสรินลัลอย่างเต็มเปี่ยม 12 หน้าค่ะ ในที่สุดพระนางตัวจริงเสียงจริงเขาก็มีโมเม้นต์ของเขาบ้างเสียที...ที...ที... (มุกเสียงสะท้อนอันเก่านี้) เอาเถอะค่ะ สุดท้ายการอัพช้าลงก็ไม่ได้ทำให้ฟิคอีกเรื่องคืบหน้าขึ้นเลย T ^ T

 สุดท้ายนี้ เราก็จะพยายามให้บทพระนางมากขึ้น และอาจจะอัพช้าลงเพราะปั่นอีกเรื่องด้วยล่ะค่ะ แล้วก็ขอคอมเม้นต์ให้กำลังใจคนเขียนหน่อยนะคะ ^ w ^

27/8/2017

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #262 leena and linna (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 18:09
    รักมากๆๆๆเลยยยยยย /อัพไวๆน้าค่า
    #262
    0
  2. #261 เรโกะ จิทาคุ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 17:55
    ริน-ลัล จงเจริญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญ
    #261
    1
    • #261-1 Sweet-novel(จากตอนที่ 36)
      28 สิงหาคม 2560 / 17:57
      เจริญในที่นี้หมายถึงเจริญในหน้าที่การงานและการมีบุตรรึเปล่าคะ ฮุฮุฮุ~
      #261-1
  3. #260 สาวกจีเจ็ด (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 12:46
    แดดิ้นคาหน้าจอ การอดทนรอมันคุ้มค่าสุดๆๆๆๆ 555 ยิ้มตั้งแต่บรรทัดแรกยั้นบรรทัดสุดท้าย แต่มีแอบเศร้าๆบทเฮียนิดๆ ไม่ต้องห่วง ลัลจะไม่ทำรินเสียใจ55 (ความมโนระดับ10 ) ขอบคุณไรต์นะคะ จัดให้ตามคำเรียกร้องดีงามมมม สู้ๆค่า
    #260
    1
    • #260-1 Sweet-novel(จากตอนที่ 36)
      28 สิงหาคม 2560 / 13:06
      ขอบคุณมากนะคะ~ กำลังใจมาแรงเลยค่ะ >////<
      #260-1
  4. #259 #เมฟี่กินกับอีรินก็อร่อย (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 05:38
    อาเมนด้วยคนค่ะ...ผอ.นรินทร์--
    #259
    0