ซีรีส์ [H.E.A.R.T.] ❤ หัวใจ...รัก [END]

ตอนที่ 43 : ซ่อนรักครั้งที่ 12 ห่างกันสักพัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    28 มี.ค. 61





Part 12# Phumpruk ห่างกันสักพัก 

               “ตะวัน รอเราอยู่ในนี้แป๊บนึงนะ ซ่าลืมกระเป๋าเอาไว้เราเลยว่าจะเอาไปให้” ผมพูดกับตะวันที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลัง เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของซ่าตรงที่วางเท้าเบาะหน้า

ตอนนี้ผมขับรถออกมายังไม่ไกลเท่าไหร่ เดินเอาไปให้คงเร็วกว่าโทรไปบอกแล้วรอให้ซ่าเดินมาหา เพราะงั้นผมเลยชะลอรถแล้วจอดเทียบฟุตบาท ช่วงเวลาเช้าๆ แบบนี้ถนนยังโล่งเลยสามารถจอดรถเอาไว้ได้

               ผมหยิบกระเป๋าออกมาแล้วรีบเดินไปหาซ่า ถ้ามองไม่ผิดรู้สึกว่าพวกเพื่อนๆ ของมันน่าจะนั่งกันอยู่ที่โต๊ะใต้ตึกคณะ ดังนั้นผมเลยเดินตรงไปที่นั่น ซึ่งก็เจอมันกับพวกเพื่อนๆ นั่งอยู่จริงๆ

               “กูว่าจะถามตั้งนานแล้ว มึงไปสนิทกับไอ้พฤกษ์ได้ยังไงวะ” เมื่อได้ยินประโยคคำถามนั้น ผมที่ตั้งใจว่าจะเรียกซ่าก็ถึงกับต้องแอบหลบไปอยู่หลังเสา หากเข้าไปตอนนี้คงมีแต่คนทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ เพราะบุรุษที่สามที่ถูกกล่าวถึงกำลังยืนอยู่ตรงหน้า

               “มันมาจ้างกูให้ช่วยงาน” ซ่าตอบสั้นๆ ห้วนๆ ไม่ได้ขยายความแต่อย่างใด อาจเป็นเพราะหากพูดมากเกินไป เพื่อนในกลุ่มอาจมองความสัมพันธ์ของผมกับมันออกก็ได้ล่ะมั้ง ดังนั้นผมเลยคิดว่าบทสนทนาเรื่องของผมคงจะจบลงแค่นี้ แต่ว่ามันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิดเอาไว้

               “อ๋อ แล้วมันจ้างมึงเท่าไหร่” ผมมองไม่เห็นใบหน้าเพื่อนคนนี้ของซ่าเลยไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ฟังจากน้ำเสียงรู้สึกเหมือนเขาจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าผม ซึ่งผมก็พยายามคิดในแง่ดีว่ามันอาจจะไม่ใช่ก็ได้ แต่พอซ่าบอกไปว่าได้ค่าจ้างจากผมเท่าไหร่ ความรู้สึกไม่ชอบในตัวผมก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้นกว่าเดิม

               “โอ้โห! แค่ทำงานบ้านโง่ๆ เนี่ยนะ? เปย์หนักขนาดนี้มิน่ามึงถึงได้ไปสนิทกับมันทั้งที่เหม็นขี้หน้า คงกะหวังปอกลอกเต็มที่เอาทั้งเงินทั้งความสะใจเลยสินะไอ้ซ่า มึงนี่มันร้ายจริงๆ” คำพูดนั้นทำให้ผมยืนนิ่งไม่ไหวติงใดๆ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็กลั้นใจรอฟังคำตอบของซ่า

               “กูก็ไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นคนดีอยู่แล้ว” คำตอบที่ไม่ยอมรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธแบบนั้นทำเอาผมรู้สึกสับสน จริงอยู่ว่าคนอย่างซ่านั้นชอบเงิน แต่ผมก็เชื่อว่าซ่าต้องชอบผมมากกว่า ผมไม่คิดว่าแววตาของซ่าที่แสดงออกมาตอนอยู่ด้วยกันจะเป็นเรื่องหลอกลวง

ผมเชื่อและมั่นใจในคนรักของผม...

               “โลกนี้แม่งโคตรไม่ยุติธรรม คนรวยแม่งก็รวยล้นฟ้า มีเงินเป็นภูเขาให้เอาไปโปรยเล่น ชีวิตแม่งไม่เคยพบเจอความลำบาก ดีแต่เก๊กหน้าหล่อแต่ก็ได้ทุกอย่างมากองตรงหน้า ไม่เคยพยายามห่าอะไรทั้งที่คนอื่นดิ้นรนแทบตาย คนอย่างมันถ้าไม่มีเงินคงไม่ต่างอะไรจากหมาตัวนึง มึงก็คิดเหมือนกันกับกูใช่มั้ย”

แม้แต่ตอนนี้ผมก็ยังเชื่อซ่าอย่างสนิทใจ แต่แล้วผมก็แทบหยุดหายใจเมื่อซ่าตอบกลับไปโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ

               “ใช่”

คำตอบนั้นทำเอาผมเผลอกำกระเป๋าที่อยู่ในมือแน่น ความเจ็บปวดมันแล่นขึ้นมายังอกจนผมหายใจแทบไม่ออก ความรู้สึกที่ถูกคนที่ชอบหักหลังมันทรมานจนแทบขาดใจ แต่รู้อะไรมั้ย หัวใจของผมกลับไม่สามารถเกลียดซ่าได้เลย เคยชอบยังไงผมก็ยังคงชอบอยู่อย่างนั้น จะมีก็แต่ความผิดหวังเท่านั้นที่กำลังกัดกินหัวใจของผมช้าๆ ผมคิดว่าผมสมควรเดินออกมา ทั้งจากตรงนี้และชีวิตของซ่าด้วย

เมื่อตัดสินใจได้แล้วผมก็ไม่ลังเลที่จะก้าวถอยหลัง แต่ว่าเสียงของซ่าที่พูดต่อจากคำว่า ใช่’ ออกมา ก็ทำให้ขาของผมถึงกับหยุดชะงัก

“ใช่..........................................ใช่ก็เหี้ยแล้วไอ้สัส!” ซ่าลุกพรวดขึ้นมาแล้วคว้าคอเสื้อของหมากพร้อมกับกำเอาไว้แน่น การกระทำนั้นทำเอาทุกคนถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รวมทั้งผมก็ด้วย

“มึงบอกโลกแม่งโคตรไม่ยุติธรรม เรื่องนั้นกูไม่เถียงเพราะมันคือเรื่องจริง แต่กูก็ไม่ได้นั่งตัดพ้อชีวิตแล้วก็เอาแต่อิจฉาคนนู้นคนนี้ไม่คิดทำห่าอะไร กูอยากจะบอกมึงเอาไว้ว่าไอ้คนที่มึงคิดว่าดีแต่เก๊กหน้าหล่อก็ได้ทุกอย่างมากองตรงหน้า ชีวิตของมันเคยลำบากมากกว่าทั้งชีวิตของกูซะอีก พ่อแม่มันก็ไม่มี แต่ที่มันได้ดีทุกวันนี้ก็เพราะความพยายามของตัวมันเอง เงินส่วนใหญ่ที่ใช้เปย์นู่นนั่นนี่มันก็ใช้สมองหามาเองทั้งนั้น ถ้ามันจะจุดไฟเผาไม่ก็เอาไปโปรยเล่นนั่นก็สิทธิ์ของมัน มึงไม่เกี่ยวอะไรทั้งนั้นแล้วจะไปเสือกเดือดร้อนแทนทำไม เอาเวลาที่อิจฉาแล้วก็พูดพล่ามไร้สาระไปพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นดีกว่า ไม่อย่างนั้นแม้แต่เห็บของไอ้พฤกษ์ที่มึงดูถูกว่าเป็นหมามึงยังเป็นไม่ได้เลย”

ซ่าพูดจบก็ผลักที่อกของหมากแล้วเดินขึ้นตึกเรียนไป ผมมองไม่เห็นว่าสีหน้าตอนนี้ของซ่าเป็นยังไง แต่ก็พอเดาได้ว่าคงเลือดขึ้นหน้าสุดๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่เกรี้ยวกราดจนเกือบจะอาละวาดได้ถึงขนาดนี้ ดีนะที่หมากยืนฟังอยู่นิ่งๆ ไม่คิดตอบโต้

“เดี๋ยวกูรีบขึ้นไปดูไอ้ซ่าก่อนแล้วกัน” แมนเป็นคนแรกในกลุ่มที่ตั้งสติได้หลังจากที่อึ้งไปพักใหญ่ ก่อนที่จะรีบวิ่งตามซ่าขึ้นไปบนตึกเรียนทันที ผมที่คิดจะตามซ่าไปพอดีเลยเปลี่ยนใจเดินกลับไปที่รถแทน

ในตอนแรกผมตั้งใจจะไปขอบคุณซ่าที่ช่วยปกป้องและแก้ต่างเรื่องของผมให้ แต่ไปๆ มาๆ ผมคิดว่าการที่ผมไม่ไปน่าจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นพวกเพื่อนๆ ของซ่าโดยเฉพาะหมากก็คงเข้าหน้าผมไม่ติด แถมบางทีอาจจะคิดสงสัยในความสัมพันธ์ของเราสองคนก็ได้ ผมไม่อยากให้ซ่าต้องถูกล้อหรือถูกแซวจนอับอายที่มีแฟนเป็นผู้ชายด้วยกัน แต่ถึงอย่างนั้นผมก็สัญญาว่าตอนอยู่ตามลำพัง ผมจะแสดงความรัก ดูแล เทคแคร์ และเอาใจใส่ซ่าเป็นอย่างดีแน่นอน

ผมเลือกรักคนไม่ผิดจริงๆ...


Niza


               “ไอ้ซ่า! ไอ้ซ่าโว้ยรอกูด้วยมึงจะรีบไปไหนเนี่ย!” ไอ้แมนแหกปากดังลั่น จากนั้นก็รีบใส่เกียร์หมาวิ่งตรงมาทางนี้ จนในที่สุดก็สามารถมาดักข้างหน้าของผมได้

               “มึงมาทำไม ถ้าจะมาบอกให้กูไปขอโทษไอ้หมาก ดูปากกูเลยนะว่าอีกสิบชาติก็ไม่มีทาง!

“เปล่าๆ กูไม่ได้จะบอกให้มึงไปขอโทษมัน ปากแบบนั้นสมควรแล้วล่ะถ้าจะโดนด่า แต่กูก็ไม่คิดว่ามึงจะเกรี้ยวกราดขนาดนี้”

“แฟนกูโดนด่าทั้งทีจะให้กูอยู่นิ่งๆ ได้ยังไง กูไม่ต่อยหน้ามันไปก็บุญแค่ไหนแล้ว”

“อ้อ ก็ว่า ทำไมมึงถึงได้เป็นเดือดเป็นร้อนแทนไอ้พฤกษ์ขนาดนั้น.............................ห้ะเมื่อกี้มึงว่าไงนะมึงกับไอ้พฤกษ์เป็นแฟนกันงั้นหรอไอ้ซ่า!” ความรู้สึกช้าจริงๆ นะไอ้นี่

               “เออ กูกับมันเป็นแฟนกัน พึ่งคบกันวันนี้เป็นวันที่สาม” ผมยิ้มแฉ่ง แถมยังยืดอกนิดๆ ด้วยความดีใจที่ในที่สุดผมก็ได้มีแฟนกับเขาสักที นี่ถ้าพวกผู้หญิงในมหาลัยรู้เรื่องนี้ มีหวังได้อิจฉาตาร้อนกันหมดแน่ๆ

               “เชรดดดดดด ตอนแรกกูก็คิดว่ามึงล้อเล่นซะอีก”

               “ล้อเล่นกับผีอะไร ถ้าไม่ได้เป็นแฟนกันกูจะเกรี้ยวกราดแทนมันขนาดนั้นเรอะ แม่ง...พูดแล้วก็ของขึ้นอยากไปกระทืบไอ้หมากฉิบหาย”

               “ใจเย็นๆ น่า ถึงปากมันจะเป็นแบบนั้นแต่จริงๆ ไม่มีอะไร อีกอย่างกูคิดว่าตอนนี้มันน่าจะคิดได้แล้ว มึงอย่าไปถือสามันเลย” ไอ้แมนตบที่บ่าของผมเบาๆ

“เออๆๆ” ผมยอมตอบแบบนั้นไปเพราะไม่อยากให้มันที่เป็นคนกลางลำบากใจ แต่เอาจริงๆ ตอนนี้ผมยังรู้สึกโกรธไอ้หมากอยู่ ถ้าหากมันสำนึกและคิดได้จริงๆ ผมถึงจะยอมยกโทษให้มัน

               “ต้องแบบนี้สิเพื่อน” ไอ้แมนกอดคอผมแล้วยกนิ้วหัวแม่มือให้ แต่พอคิดอะไรได้ก็ยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา “ว่าแต่...เรื่องของมึงกับไอ้พฤกษ์นี่ยังไง เล่าให้กูฟังเดี๋ยวนี้เลยมึง”

               “กูคิดว่ามึงจะไม่ถามซะแล้ว” ผมยิ้มอย่างรู้ใจ ก่อนที่จะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังอย่างไม่คิดปิดบัง (ยกเว้นรายละเอียดของเรื่องคืนนั้น) เพราะรู้ว่าคนอย่างมันไม่มีทางเปลี่ยนไป หรือเอาเรื่องที่ผมมีแฟนเป็นผู้ชายไปพูดและล้อในเชิงเสียหายอยู่แล้ว ผมเชื่อใจมันรวมทั้งเพื่อนทุกคนในกลุ่ม ไม่เว้นแม้แต่ไอ้หมากที่ปากหมาสมกับฉายา ป๋าหมาก ที่ได้รับ

               หลังจากนั้นสักพักเพื่อนคนอื่นๆ ก็เข้ามาสมทบกับผมและไอ้แมนที่นั่งอยู่หลังห้อง ตลอดเวลาที่เรียนในช่วงเช้า ตอนที่พักเที่ยงกินข้าว แล้วก็เริ่มเรียนต่อในภาคบ่าย ผมสังเกตเห็นว่าไอ้หมากมันพยายามจะเข้ามาคุยกับผม แต่ผมก็ทำเป็นไม่สนใจ ก็ไม่รู้ว่ามันกลัวผมต่อยหรือไม่ได้อยากจะง้อจริงจังอยู่แล้ว

               “กูกลับแล้วนะเว่ย แฟนกูมารอรับอยู่ข้างล่างจะพาไปกินข้าว” ผมพูดพร้อมกับปรายตาไปมองไอ้หมาก จากนั้นก็รีบเดินตัวปลิวลงไปข้างล่าง

การที่ผมพูดแบบนี้เป็นเพราะตอนนี้เพื่อนทุกคนรู้กันหมดแล้วว่าผมเป็นแฟนกับไอ้พฤกษ์ ซึ่งหลังจากที่รู้ทุกคนก็ดูตกใจกันมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็พากันยินดีกับผม ไม่มีใครล้อเรื่องรสนิยมในเชิงเสียหายอย่างที่คิดเลยสักคนเดียว

               “รอกูนานมั้ย” ผมพูดเมื่อเดินไปอยู่ตรงหน้าไอ้พฤกษ์ ที่กำลังยืนรอผมอยู่ตรงหน้าคณะ

               “ไม่นาน กูพึ่งมาเมื่อกี้นี้เอง”

               “อ้อ แล้วนี่อารมณ์ไหนถึงจะพากูไปเลี้ยงข้าว ร้านที่มึงบอกแม่งอยู่บนดาดฟ้าของโรงแรมเลยนะ เลี้ยงตามสั่งในซอยหอกูก็ได้” นี่ผมยังแปลกใจอยู่เลยที่ตอนเที่ยงไอ้พฤกษ์ส่งไลน์มาชวน ถ้าจะบอกว่าถูกหวยแต่วันนี้หวยก็ไม่ได้ออกนี่นะ แต่จะว่าไปไอ้พฤกษ์มันเป็นคนเล่นหุ้นไม่ได้เล่นหวยนี่หว่า

               “มีเรื่องดีๆ กูเลยอยากพามึงไปเลี้ยงน่ะ” ไอ้พฤกษ์พูดยิ้มๆ ไม่ยอมบอกว่าเรื่องอะไร

               “น่าสงสัยนะเนี่ย แต่ก็เอาเถอะ หน้าที่ของกูคือกินนี่นะ” พอได้ยินแบบนี้ไอ้พฤกษ์ก็หัวเราะออกมา

               “ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ” ชวนอย่างเดียวไม่พอมันยังยื่นมือมากุมมือของผมเอาไว้อีกด้วย ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาทำเอาผมถึงกับเขินจนหุบยิ้มไม่ได้ แต่ว่ายังพากันเดินไปได้ไม่ถึงไหน เสียงของไอ้แมนที่อยู่ตั้งไกลก็แหกปากเรียกผมเอาไว้ซะก่อน

               “ไอ้ซ่าาาาาาาา!” เสียงแปดหลอดขนาดนั้นทำเอาคนรอบข้างหันมองมาทางนี้ด้วยความสนใจ จังหวะนั้นแหละที่ไอ้พฤกษ์รีบกระชากมือกลับคืนไปด้วยความรวดเร็ว

การกระทำนั้นทำเอาผมอึ้งจนยืนนิ่งอยู่กับที่ ผมไม่คิดเลยว่าไอ้พฤกษ์มันจะกลัวคนอื่นรู้เรื่องของผมกับมันขนาดนี้ จริงอยู่ว่ามันเป็นคนที่มีภาพลักษณ์ดีงามไม่เคยมีเรื่องเสียหาย แต่การที่คบกับผมมันเป็นเรื่องน่าอายจนให้ใครรู้ไม่ได้เลยหรอ ทีผมยังปกป้องและแก้ต่างให้มันจนเกือบจะทะเลาะกับเพื่อนด้วยซ้ำ

               “วันนี้ไปกินเหล้ากัน”

               “หา?” ผมมัวแต่ตกอยู่ในภวังค์จนไม่ทันได้ยินว่าไอ้แมนพูดกับผมว่าอะไร เอาจริงๆ มันวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเมื่อไหร่ผมยังไม่รู้ตัวเลย

               “กูบอกว่าวันนี้ไปกินเหล้ากัน ไอ้หมากมันอยากเลี้ยงขอโทษเรื่องเมื่อเช้า” พูดถึงตรงนี้ไอ้แมนก็หันหน้าไปหาไอ้พฤกษ์ “เอ่อ...มันฝากชวนมึงด้วย”

               “กูเนี่ยนะ?” มันชี้มือเข้าหาตัวเอง

               “อืม คนกันเอง ไปกันเยอะๆ สนุกดี” ไอ้พฤกษ์ทำหน้าลังเลยังไม่ตัดสินใจว่าจะเอายังไง แต่จังหวะนั้นเองก็มีสายโทรเข้ามาที่โทรศัพท์ซะก่อน

               “โทษทีนะ กูขอรับสายแป๊บนึง” ไอ้พฤกษ์พูดจบก็เดินเลี่ยงออกไป แต่ถึงอย่างนั้นหางตาของผมก็ทันเห็นรายชื่อของคนที่โทรมาได้ ซึ่งคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...ตะวัน

               “มึงจะไปด้วยกันอยู่ใช่มั้ยไอ้ซ่า งานนี้ขาดมึงไม่ได้เลยนะเว่ย...” แล้วไอ้แมนก็ชักแม่น้ำมาเป็นร้อยสายเพื่อโน้มน้าวให้ผมไปกินเหล้าด้วยกันให้ได้ แต่ผมกลับแทบไม่ได้ฟังที่มันร่ายมาเลย ผมเอาแต่มองไอ้พฤกษ์ที่ยืนคุยโทรศัพท์กับตะวันเพียงอย่างเดียวเท่านั้น สีหน้าของมันดูอบอุ่นและอ่อนโยนเกินกว่าคนที่เป็นเพื่อนจะพูดคุยกัน เพราะงั้นบางทีมันอาจจะยังรักตะวันอยู่ก็ได้

               คนที่แสนดีแบบนั้นคนอย่างผมจะเอาอะไรไปสู้...

               พอคิดได้แบบนั้นสีหน้าของผมก็หม่นหมองลงไป แต่ทั้งที่เป็นอย่างนั้นไอ้แมนกลับไม่ได้สังเกต ยังคงพูดจาโน้มน้าวให้ผมไปกินเหล้าด้วยกันให้ได้ แต่จะว่าไป พอลองคิดดูดีๆ การที่ผมไปกินเหล้ากับพวกมันน่าจะดีเหมือนกัน

               “เดี๋ยวคืนนี้กูไปกินด้วยก็ได้” เท่านั้นแหละไอ้แมนก็ชูกำปั้นขึ้นพร้อมกับร้อง เย่ส!’ ด้วยความดีใจ

               “ถ้างั้นเดี๋ยวกูรีบวิ่งไปบอกไอ้พวกนั้นก่อนนะ” แล้วมันก็วิ่งกลับไปที่หน้าคณะด้วยความรวดเร็ว ส่วนผมก็เดินเข้าไปหาไอ้พฤกษ์ที่ยังคงคุยโทรศัพท์อยู่ ผมไม่รู้ว่ามันคุยเรื่องอะไรแล้วผมก็ไม่สนใจด้วย

               “วันนี้กูจะไปกินเหล้ากับเพื่อนนะ” พูดจบผมก็หันหลังกลับมา สองเท้ารีบก้าวไปยังคณะโดยไม่สนใจเสียงเรียกของไอ้พฤกษ์ที่ไล่หลังมาเลยแม้แต่น้อย...


Phumpruk


               5 วันแล้วที่ซ่าจงใจหลบเลี่ยงผม

               ตั้งแต่วันจันทร์ที่ซ่าเบี้ยวนัดผมไปกินเหล้ากับเพื่อน หลังจากวันนั้นพอผมชวนไปไหนซ่าก็จะอ้างว่ามีธุระไปไม่ได้ตลอด ทั้งง่วงนอน ติดงาน วันเกิดเพื่อน และสารพัดข้ออ้าง เกือบทั้งสัปดาห์ผมได้เจอหน้าซ่าตอนเย็นไม่ถึง 5 นาที ส่วนตอนกลางคืนที่คุยกันก็แค่บอกฝันดีเท่านั้นเอง

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมทำอะไรให้ซ่าไม่พอใจ จะให้ถามไปตรงๆ ซ่าก็ไม่ยอมเปิดโอกาส พอลองเอาไปปรึกษาคนในบ้าน ทุกคนก็ต่างไม่รู้เพราะเดาไม่ถูกเหมือนกัน เพราะงั้นวันนี้ผมเลยคิดว่าจะต้องเคลียร์กับซ่า นี่ถ้าหากตลอดทั้งสัปดาห์ผมไม่ยุ่งกับการแก้วิจัยและเตรียมพรีเซนต์งาน ผมคงจะมีเวลาง้อและปรับความเข้าใจกับซ่าไปนานแล้ว คงไม่รอให้เวลาผ่านไปหลายวันจนกระทั่งถึงวันนี้ที่เคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยแบบนี้หรอก

หลังจากเลิกเรียนในช่วงเย็นผมก็รีบโทรหาซ่า แต่ไม่ว่าจะโทรไปกี่ครั้งซ่าก็ไม่ยอมรับสาย ดังนั้นผมเลยตัดสินใจขับรถไปดูที่คณะ ซึ่งขณะที่กำลังจอดอยู่นั่นเอง ผมก็เห็นแมนเพื่อนในกลุ่มของซ่ากำลังเดินอยู่ไม่ไกล

“แมน!” ผมรีบลงจากรถแล้ววิ่งไปหาแมนทันที แมนที่หันหลังกลับมาแล้วเห็นว่าผมเป็นคนเรียกก็ถึงกับทำหน้างง

“อ้าวไอ้พฤกษ์ เมื่อกี้มึงเรียกกูหรอ”

“อืม คือกูจะถามมึงว่าเห็นซ่ารึเปล่า กูโทรไปเท่าไหร่ซ่าก็ไม่ยอมรับสายเลย”

               “ถ้ารับได้ก็แปลกแล้ว ก็วันนี้มันลืมเอาโทรศัพท์มา มันเลยรีบกลับหอเพราะจะไปเอาโทรศัพท์นี่แหละ” พอได้ยินแบบนี้ผมก็รู้สึกโล่งอก เพราะซ่าคงไม่ได้โกรธผมมากขนาดจงใจไม่ยอมรับสาย

               “กูขอถามอะไรมึงหน่อยได้มั้ย ช่วงนี้ซ่ามีปัญหาอะไรรึเปล่า” ที่ผมถามแบบนี้ เพราะผมคิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำอะไรผิดจนซ่าไม่พอใจ เลยคิดว่าบางทีซ่าอาจจะมีเรื่องอื่นที่ไม่สบายใจก็ได้

               “ไม่รู้สิ แต่คงจะมีล่ะมั้งเพราะ 4 – 5 วันนี้กูเห็นมันนั่งเหม่อบ่อยๆ ตอนแรกกูก็คิดว่ามันเครียดที่ทะเลาะกับไอ้หมาก แต่พอวันนี้มันชวนทุกคนไปกินเหล้ากูคิดว่ามันไม่น่าใช่แล้ว”

               “คือ...ดูเหมือนว่าซ่าจะไม่พอใจอะไรกูสักอย่าง นี่ทั้งสัปดาห์ก็หาทางเลี่ยงกูตลอด” ผมตัดสินใจพูดออกไปเพราะคิดว่าแมนอาจจะช่วยผมได้ ซึ่งพอได้ยินแบบนั้นแมนก็แทบจะตบเข่าฉาดออกมาเลย

               “นั่นไง กูว่าแล้ว อารมณ์แบบนี้ยังไงก็ไม่ใช่เพราะทะเลาะกับเพื่อนแน่ๆ มึงรีบไปง้อมันเถอะ ปล่อยไว้นานกว่านี้เดี๋ยวแม่งจากงอนจะกลายเป็นโกรธเข้าจริงๆ” คำพูดของแมนทำเอาผมถึงกับต้องขมวดคิ้ว แมนพูดอย่างกับรู้ว่าผมกับซ่าเป็นแฟนกัน?

               “เอ่อ...มึง...”

               “ไม่ต้องมาอ่งมาเอ่ออะไรแล้ว รีบขับรถไปง้อมันที่หอเลยไป แต่ถ้าง้อไม่สำเร็จแล้วมีเรื่องให้ช่วยก็โทรมาที่เบอร์ 08x-xxx-xxxx ก็แล้วกัน มึงจำได้ใช่มั้ย”

               “อืม ได้” เรื่องจำเบอร์แค่นี้ไม่ใช่เรื่องยากอยู่แล้ว

               “โอเค งั้นมึงรีบไปเลย” แมนพูดจบก็รุนหลังผมให้เดินกลับไปที่รถ ผมจึงพักเรื่องที่อยากจะถามเอาไว้ แล้วรีบขับรถไปหาซ่าเพื่อที่จะง้อตามคำแนะนำของแมน


Niza


               กี่วันแล้วนะที่ผมจงใจหลบเลี่ยงไอ้พฤกษ์?

               ถ้าจำไม่ผิดน่าจะ 5 วันได้แล้วมั้ง ตั้งแต่วันจันทร์ที่ผมเทมันไปกินเหล้ากับเพื่อน หลังจากวันนั้นพอมันชวนไปไหนผมก็มีข้ออ้าง 108 อย่างที่จะหาเรื่องปฏิเสธมันไป แต่มันก็แทบไม่ได้สนใจ ไม่คิดจะง้อ ไม่คิดจะถาม แค่ทำหน้าที่แฟนอย่างมาพอให้ได้เจอหน้า กับโทรหาก่อนนอนบอกว่าฝันดีแค่นั้น ซึ่งนั่นมันก็ยิ่งตอกย้ำว่าผมไม่ได้เป็นคนสำคัญ ความจริงแล้วมันอาจจะไม่ได้ชอบผมเลยก็ได้

               ไอ้พฤกษ์คงแค่คบผมเพื่อให้ลืมตะวันเท่านั้นเอง...

               กริ้งงงงงงงงงงง กริ้งงงงงงงงงงงง

               เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้ผมสะดุ้งตกใจ ผมไม่รู้ว่าหลังจากกลับมาที่ห้องแล้วผมนั่งซึมอยู่ที่ปลายเตียงนานเท่าไหร่ แต่มันก็คงนานพอดูเพราะจากที่สว่างก็เริ่มจะพลบค่ำ สีของท้องฟ้าตอนนี้ช่างมืดมนจนเกือบไร้แสงไม่ต่างจากหัวใจของผมเลย

                ไอ้คุณชาย

               ชื่อของปลายสายที่โทรมาทำให้ผมลังเลไม่อยากรับ แต่อีกใจนึงก็คิดถึงมันจนอยากได้ยินเสียง เพราะวันนี้ทั้งวันผมยังไม่ได้คุยกับมันเลย ขนาดเจอหน้าก็ยังไม่ได้เจอเลยด้วยซ้ำ ซึ่งผมก็ตัดสินใจอยู่สักพักก่อนจะเลื่อนนิ้วไปกดรับสาย

               “ฮัลโหล” พอผมกรอกเสียงลงไป ไอ้พฤกษ์รีบตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความดีใจทันที

               “นึกว่ามึงจะไม่รับสายกูซะแล้ว”

               “โทษที วันนี้กูลืมเอาโทรศัพท์ไปม.น่ะ” นอกจากโทรศัพท์ ผมยังลืมกระเป๋าตังกับหนังสือเรียนด้วยอีกต่างหาก เพราะผมมัวแต่เหม่อใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มัวแต่คิดเรื่องของไอ้พฤกษ์ที่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้คิดอะไรกับผมเลย

               “แสดงว่าตอนนี้มึงอยู่หอใช่มั้ย”

               “อืม”

               “ถ้างั้นลงมาเจอกันหน่อย ตอนนี้กูอยู่ข้างล่าง” เท่านั้นแหละผมก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปดูที่หน้าต่าง จึงเห็นว่าตอนนี้ไอ้พฤกษ์กำลังยืนพิงรถของมันอยู่ที่ข้างล่างจริงๆ ด้วย

               ความรู้สึกที่เหมือนว่าตัวเองเป็นคนสำคัญทำให้หัวใจของผมพองโตขึ้นมา แต่พอคิดว่าถ้าเป็นอย่างนั้นจริงไอ้พฤกษ์ต้องมาหาผมตั้งแต่ 5 วันที่แล้ว หัวใจของผมก็ห่อเหี่ยวเพราะตัวเองไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

               แต่ไหนๆ มันก็อุตส่าห์มาหาผมถึงที่นี่ ผมก็คงต้องลงไปเจอหน้ามันสักหน่อย เพราะถึงแม้ว่าผมจะกำลังน้อยใจ แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคิดถึงมันจริงๆ

               “มึงรอแป๊บนึงเดี๋ยวกูลงไป” ผมพูดจบก็กดวางสาย ก่อนที่จะออกจากห้องลงไปหาไอ้พฤกษ์ที่อยู่ด้านล่าง ทันทีที่เห็นผมมันก็ส่งรอยยิ้มอันอบอุ่นมาหา แต่พอคิดว่ารอยยิ้มแบบนั้นไม่ได้มีแค่ผมเพียงคนเดียวที่ได้รับ ความเจ็บปวดที่อยู่ในใจของผมมันยิ่งทวีคูณมากกว่าเดิม

               “มึงมีธุระอะไร” ผมถามไอ้พฤกษ์ไปด้วยเสียงห้วนๆ มันที่ถึงจะรู้สึกได้แต่ก็ยังใจเย็นยิ้มให้ผมเหมือนเดิม

               “มาหาแฟนต้องมีธุระด้วยหรอ”

               “ถ้าไม่มีธุระงั้นกูกลับขึ้นห้องเลยแล้วกัน” ถึงผมจะใจสั่นกับคำพูดนั้น แต่วันนี้ผมไม่มีอารมณ์ที่จะคุยกับมันต่อแล้ว

               “เดี๋ยวสิซ่า มึงเป็นอะไรทำไมถึงเอาแต่คอยเลี่ยงไม่ยอมคุยกับกูเลย กูทำอะไรให้มึงไม่พอใจรึเปล่า” ไอ้พฤกษ์คว้าที่ข้อมือของผมเอาไว้ เมื่อเห็นผมจะเดินหนีขึ้นไปบนห้อง

               “หึ! กูคอยเลี่ยงมาตั้งหลายวัน แต่มึงพึ่งมาถามเอาวันที่ 5 มันไม่ช้าเกินไปหน่อยหรอ” ผมสะบัดข้อมือของไอ้พฤกษ์ออกไปแล้วหันหน้ากลับมาเผชิญกับมัน

               “กูขอโทษนะซ่า พอดีช่วงที่ผ่านมากูยุ่งมาก ต้องแก้วิจัยแล้วก็เตรียมพรีเซนต์...”

               “พอเถอะว่ะ นั่นมันก็แค่ข้ออ้างปะวะ”

               “หา?” ไอ้พฤกษ์ทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ ผมที่ขี้เกียจจะเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้เลยตัดสินใจถามมันออกไปตรงๆ

               “มึงชอบกูจริงๆ รึเปล่า” คำถามนั้นทำเอาไอ้พฤกษ์ยิ่งทำหน้างงมากกว่าเดิม

               “ถามอะไรแบบนั้น การกระทำของกูยังไม่ชัดเจนอีกหรอ”

“ก็ถ้ามันชัดแล้วกูจะถามมึงมั้ย!” ผมเผลอขึ้นเสียงใส่ แต่ไอ้พฤกษ์ก็ไม่มีท่าทีโกรธเคืองแต่อย่างใด มันมองเข้ามาข้างในดวงตาของผมแล้วตอบคำถามด้วยความหนักแน่น

“กูชอบมึง” ประโยคนั้นทำเอาพายุอารมณ์ที่อยู่ในใจของผมสงบลง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะจางหายไป

               “โอเค งั้นกูขอถามใหม่ มึงได้ชอบใครอีกคนที่มากกว่ากูรึเปล่า”

               “ใครอีกคน? มันจะไปมีได้ยังไง นอกจากมึงกูจะชอบใครได้ล่ะซ่า”

               “ก็จะใครล่ะถ้าไม่ใช่ตะวัน” คำพูดนั้นทำเอาไอ้พฤกษ์ถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ มันคงจะกำลังอึ้งสินะที่ถูกผมจับได้ ปฏิกิริยานั้นถึงแม้ผมจะทำใจไว้อยู่แล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันก็ยังเจ็บปวดอยู่ดี

               “เรื่องของตะวัน...”

               “มึงยังไม่ต้องตอบกูตอนนี้ก็ได้” ผมพูดขัดไอ้พฤกษ์ก่อนที่มันจะพูดจบประโยค โดยที่ผมพยายามฝืนก้อนที่กำลังจุกตรงอก และบังคับตัวเองไม่ให้พูดด้วยเสียงสั่นเครือ

               “ลองถามใจตัวเองดูว่าระหว่างกูกับตะวันมึงชอบใคร คนที่เรียบร้อย น่ารัก แสนดี มีมารยาท ทำอาหารอร่อย กับคนที่สถุน หยาบคาย ร้ายกาจ นิสัยไม่ดี แล้วก็งกเงินเป็นที่สุด มึงชอบใครกันแน่” พอลองเปรียบเทียบแบบนี้ มันก็ทำให้ผมได้รู้ว่านอกจากจะสู้ตะวันไม่ได้ ผมยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเป็นคู่แข่งเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้นคำตอบมันก็ชัดอยู่แล้วล่ะว่าไอ้พฤกษ์มันชอบใคร

               “มึงฟังกูให้ดีนะซ่า” ไอ้พฤกษ์ตรงเข้ามาใช้สองมือจับที่ไหล่ของผมเอาไว้ จากนั้นก็ใช้ดวงตาเรียวยาวจ้องมองเข้ามาข้างในดวงตาของผม

               “กูยอมรับว่ายังมีความรู้สึกดีๆ ให้ตะวัน” เท่านั้นแหละผมก็หลับตาลงแล้วหันหน้าไปทางอื่น ตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว แต่ผมไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะให้ใครเห็นน้ำตาของตัวเองง่ายๆ ดังนั้นผมจึงพยายามสะกดกลั้นมันเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา

               “ในเมื่อมึงยังชอบตะวัน ถ้างั้น...”

               “ฟังให้จบก่อนสิซ่า” ไอ้พฤกษ์พูดขัดขึ้นมา ผมจึงได้หันหน้ากลับไปมองมันอีกครั้ง

               “ยังมีเรื่องอะไรที่กูต้องฟังอีก”

               “ก็ความรู้สึกของกูที่มีต่อตะวันไง จริงอยู่ที่กูบอกว่ามีความรู้สึกดีๆ ให้ แต่ก็เหมือนผู้ชายทั่วไปที่ปลื้มไอดอลหรือคนในสเปคเท่านั้น ซึ่งมันก็แค่ผิวเผินไม่ได้ลึกซึ้งอะไรเลย ไม่เหมือนกับมึงที่กูรู้สึกอยากเป็นเจ้าของ อยากอยู่ใกล้ๆ อยากสัมผัส แล้วก็อยากครอบครอง เพราะงั้นกูเลยอยากให้มึงเชื่อและมั่นใจว่ากูชอบมึงจริงๆ”

               “แล้วมึงชอบกูมากพอที่จะกล้าประกาศเรื่องนี้ให้ทุกคนรู้มั้ย”

ตอนนี้ผมรับรู้ได้ถึงความจริงใจว่าไอ้พฤกษ์มันไม่ได้ชอบตะวัน แววตาของมันฉายชัดว่าชอบผมแค่คนเดียว แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดีว่าความรู้สึกที่มีต่อผมนั้นอยู่ในระดับไหน พอลองคิดดูมันก็เล่นอ่อนโยนกับทุกคนในมหาลัย แล้วอย่างนี้ผมพิเศษกว่าคนอื่นตรงไหนกัน

               “เรื่องนั้นมันไม่เห็นเกี่ยวกับเรื่องที่กูชอบมึงเลยนะซ่า” สีหน้าของไอ้พฤกษ์ตอนนี้มีความกังวลปรากฏออกมาอย่างชัดเจน

               “ทำไมจะไม่เกี่ยว การที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ บอกใครไม่ได้ว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน มึงคิดว่าแบบนั้นกูจะมีความสุขรึไง”

“แต่ถ้าบอกไปมึงคิดว่าจะมีสักกี่คนที่รับเรื่องนี้ได้ จริงอยู่ว่ายุคสมัยมันเปลี่ยนไป แต่เชื่อสิคนส่วนใหญ่ก็ยังเหยียดกันเหมือนเดิม กูไม่อยากให้มึงต้องถูกสายตาแบบนั้นมองมาทุกวันหรอกนะซ่า”

“เฮอะ! มึงไม่ต้องเอากูมาอ้างหรอก ตัวมึงเองมากกว่าที่แคร์ภาพลักษณ์กับสายตาคนอื่นที่มองมา ขนาดแค่จับมือกูต่อหน้าคนอื่นมึงยังไม่กล้า เรื่องที่บอกว่าชอบกูมันก็คงเป็นแค่ลมปากเท่านั้นล่ะมั้ง เพราะงั้น...กูว่าเราสองคนห่างกันสักพักน่าจะดีกว่า บางทีการกลับไปอยู่จุดเดิมอาจจะเวิร์คกว่าคบกันเป็นแฟนก็ได้”

พอผมพูดจบไอ้พฤกษ์ก็นิ่งอึ้งไป ส่วนผมที่ถึงแม้จะเสียใจและเจ็บปวดแค่ไหน แต่ในเมื่อเราสองคนเดินไปด้วยกันไม่ได้ ผมก็ต้องตัดใจแล้วถอยออกมา ดีกว่าฝืนดันทุรังจนใจพังยิ่งกว่านี้...

2BC

สวัสดีค่ะ Avert หัวใจซ่อนรัก ตอนที่ 12 ก็จบแล้วน้า ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ระหว่างพฤกษ์กับซ่าใครจะน่าสงสารมากกว่ากัน คนนึงต้องการความชัดเจน แต่อีกคนก็มีเหตุผลที่ต้องการปิดบัง 
แล้วอย่างนี้ความรักของทั้งคู่จะเป็นยังไงต่อไป ทั้งสองคนจะไปด้วยกันรอดมั้ย หรือว่าจะถอยหลังไปสู่จุดเริ่มต้น แล้วมาลุ้นกันตอนที่ 13 นะคะทุกคน วันพรุ่งนี้ตอนดึกๆหรือมะรืนเจอกันค่ะ 

ซึ่งช่วงนี้เราจะอัพถี่นิดนึง แบบว่าอีกไม่กี่วันก็จะปิดจองแล้ว เราเลยอยากลงนิยายให้จบพร้อมๆกัน (เรื่องนี้มี 14 บท รวมบทส่งท้าย) แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทันมั้ย ช่วงสิ้นเดือนงานหนักแทบจะขาดใจ 
 เราเลยแทบไม่มีเวลามาลงนิยายเลยค่ะ (ประเด็นคือลง 4 เว็บเลยนานด้วยแหละ แหะๆ) ยังไงก็มาเอาใจช่วยพฤกษ์กับซ่าด้วยนะคะทุกคน กอดดดดดด 
(28 มี.ค. 61)

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

2,129 ความคิดเห็น

  1. #2095 0859728932 (@0859728932) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 16:49
    หนึบๆอยู่ในใจยังไงไม่รู้อ่าาาา.
    #2095
    0
  2. #1251 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 11:50
    งื้ออออ ปวดใจ
    #1251
    0
  3. #1009 PloyPaksa (@PloyPaksa) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 01:17
    จิร้องไห้ คิดไปไกลเลยอย่างนี้พฤกษ์ต้องลงโทษหนักๆ!!
    #1009
    1
    • #1009-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      31 มีนาคม 2561 / 03:02
      แล้วมาดูกันว่าพฤกษ์จะลงโทษรึเปล่า อิอิ
      #1009-1
  4. #1003 หางสีเงิน (@lookplapla) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 11:52
    มันต้องมีการลงโทษเด็กดื้อ!
    #1003
    1
    • #1003-1 (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      31 มีนาคม 2561 / 00:16
      พฤกษ์จะลงโทษมั้ยน้อ
      #1003-1
  5. #1002 bellabellabella (@bellabellabella) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 15:34
    ห่างกันซักพักห่างกันซักพักเพื่อจะไปรักคนอื่นมากกว่า เพลงมันได้
    #1002
    1
    • #1002-1 (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      31 มีนาคม 2561 / 00:16
      เพลงมาาาาา
      #1002-1
  6. #1001 น้ำเน่าสีออน (@aoi2536) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 03:18
    ซ่าลูก อยากปลอบความคิดไปเอง ความไม่ฟัง เฮ้อออออออออ
    #1001
    1
    • #1001-1 (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      31 มีนาคม 2561 / 00:16
      เหนื่อยใจเนอะ
      #1001-1
  7. #1000 Haikyuu!! (@prashya34) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 22:45
    น่าสงสารกว่าช่วงแรกอีก โอ๊ยซ่าลูก หนูใจพังแม่ก็พังด้วย
    #1000
    1
    • #1000-1 (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      31 มีนาคม 2561 / 00:16
      ฮืออออ เราจะพังไปด้วยกัน
      #1000-1
  8. #999 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 18:52
    ซ่าลูกตบกับแม่มั้ยคะ55555 อธิบายก็แล้วอะไรก็แล้ว ไปคุยกันบนเตียงเถอะ555555
    #999
    1
    • #999-1 (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      31 มีนาคม 2561 / 00:16
      55555 พฤกษืไม่ถนัดลากขึ้นเตียงนี่แหละ
      #999-1
  9. #998 ilove_________ (@ilove_________) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 12:31
    ฮือออ น้ำตาจิไหล
    #998
    2
    • #998-1 (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      31 มีนาคม 2561 / 00:16
      โอ๋ๆๆๆ กอดเตงนะที่ร้ากกก
      #998-1
  10. #997 Namrk... (@R_T_K_07) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 10:20
    ปวดใจสุดๆ
    #997
    1
    • #997-1 (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      31 มีนาคม 2561 / 00:15
      ยื่นทิชชู่ให้เตงซับน้ำตา
      #997-1
  11. #996 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:02
    ฮืออออ!~ เตรียมทิชชู่แทบไม่ทัน ไรท์ใจล้ายยยย โป้ง!
    #996
    1
    • #996-1 (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      31 มีนาคม 2561 / 00:15
      แงงงงงง อย่างอนเค้าเลยนะที่ร้ากกกกก
      #996-1
  12. #995 PopzA (@popzalimited) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 08:03
    จะร้องตามซ่า
    #995
    1
  13. #994 Kurose_Shirotani (@ouytop1901) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 07:35
    โกรธใครดี โกรธไรท์แล้วกัน555
    #994
    1
  14. #993 sakunsakun (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 07:28
    มันน่าจับขังรวมในห้องปิดตายซักอาทิตย์นึง คนนึงก็คิดเองเออเองเก่ง อีกคนก็เงียบเก่ง เอาเข้าไป เฮ้อออออออออ อีกอย่างนะคุณชาย ถ้าคิดจะคบกันแต่ไม่คิดจะเปิดเผยก็อย่าเลยนะ ทำงี้ซ่ามันเจ็บมากเด้อ
    #993
    4
    • #993-3 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      28 มีนาคม 2561 / 08:13
      หิวโซผอมตายแน่ๆ เผลอๆ-ซ่ามันจะกินพฤกษ์ด้วย 55555
      #993-3
    • #993-4 ilove_________ (@ilove_________) (จากตอนที่ 43)
      28 มีนาคม 2561 / 12:33
      ซ่าจะกินพฤกษ์หรือว่าพฤกษ์จะกินซ่ากันแน่
      #993-4
  15. #992 UraiwanBhanla (@UraiwanBhanla) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 05:52
    แต่งทุกเรื่องได้ดีมากๆ เก่งจริงๆ
    #992
    1
    • #992-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      28 มีนาคม 2561 / 07:39
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ เห็นเตงชอบเค้าก็ดีใจ งือออ เขินนนน ยังไงก็ฝากติดตามทุกคู่ไปจนจบด้วยน้า ^_^
      #992-1
  16. #991 น้ำเน่าสีออน (@aoi2536) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 05:41
    อ้าว เนี่ยๆๆๆๆๆๆ ความคิดไปเอง น่าจับมามัดแล้วให้คุยกัน
    #991
    1
  17. #990 My Boy (@jyfb) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 00:13
    อ้าวผิดคาด ตอนที่ว่าซ่าไปซะเยอะเลย 555
    ตอนนี้สงสารนางแทนเลย โอ๋ๆ
    #990
    1
  18. #989 Haikyuu!! (@prashya34) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 23:01
    ผิดไปแล้ว ตอนที่แล้วโกรธซ่ามาก ตอนนี้สงสาร คิดว่าแฟนไม่รัก โถลูก
    #989
    1
    • #989-1 (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      26 มีนาคม 2561 / 23:33
      มากอดปลอบซ่าเลยเตง เนี่ย กำลังเสียใจเรื่องพฤกษ์เลย
      #989-1
  19. #988 sakunsakun (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 18:49
    นึกว่าจะได้เห็นคุณชายเกรี้ยวกราด ป่าวจร้า เมียคุณชายต่างหากที่เกรี้ยวกราดแทน5555555555555555 รู้สึกผิดที่ด่านางจัง ซอรี่เด้อ55555555555555
    #988
    2
    • #988-1 (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      26 มีนาคม 2561 / 23:33
      55555 ขอโทษไม่พอเตงต้องไปกอดปลอบซ่าด้วย ไม่รู้ว่าป่านนี้น้อยใจพฤกษ์หนักขนาดไหน
      #988-1
  20. #987 Kurose_Shirotani (@ouytop1901) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 17:10
    ด่าซ่าไว้ซะเยอะ ขอโทษนะลูก ตอนนี้หนูได้ใจไปเต็มๆ
    #987
    1
  21. #986 atom190023 (@atom190023) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 09:59
    มีอะไรทำไมไม่คุยกันอ่ะเดี๋ยวเรื่องก็บานปลายหรอกซ่าก็จะเข้าใจผิดพฤกษ์
    #986
    1
    • #986-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      26 มีนาคม 2561 / 17:20
      ต้องมาลุ้นแล้วล่ะค่ะว่าพฤกษ์จะรู้ตัวมั้ย
      #986-1
  22. #985 wannapakongkaew (@wannapakongkaew) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 07:38
    ต่อๆๅๆๆรอๆๆๆๆเด้อไรท์
    #985
    1
  23. #984 phaC (@phaC) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 02:02
    writeeeeeeeeee แบบนี้มาแกล้งกันเหยอ โอ๊ยโดนพลิก คนอ่านเงิบแล้วยังมีเงิบตอนท้ายอี๊กกกกก
    #984
    5
    • #984-3 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      26 มีนาคม 2561 / 17:28
      555555 อะไรคือการเล่นเองตบคะเตง แล้วเค้าทำอัลไลได้ 55555
      #984-3
    • #984-5 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 43)
      26 มีนาคม 2561 / 18:04
      ตั้ลล้ากกก ขอบคุณมากๆเลยค่ะเตง
      #984-5
  24. #983 PopzA (@popzalimited) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 01:22
    ชอบซ่า ตอกกลับเพื่อนสะใจมาก ตอนท้ายน่าสงสารสุดๆ
    #983
    1
  25. #982 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 01:19
    แหน่ะ ปั่นอีกและ555555 แต่รู้สึกอันนี้จะมาม่าของจริงไงไม่รู้ แง่ววว
    #982
    1