[Twice] Love Is,Not Perfect (Minayeon)

ตอนที่ 6 : Leeson 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 พ.ย. 60

บทที่ 5



อย่าทิ้งฉันไปไหนเลยนะ

ถ้าหากเราไม่สามารถเห็นอนาคตได้

คุณจะเชื่อใจและรอฉันใช่ไหม

 






                         บรรยากาศในห้องรับแขกตอนนี้เรียกได้ว่าอึดอัดจนชวนให้อยากจะลุกออกไปจากตรงนี้เลยทีเดียว ตอนนี้ทั้งแชยองและดาฮยอนนั่งอยู่ตรงข้ามฉันกับนายอน ตั้งแต่เด็กสองคนลงมายังไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมาจากปากของทั้งสองคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเงยหน้ามาสบตากับคนที่อายุมากกว่าทั้งสองคน มีอะไรจะพูดรึเปล่าแชยองนายอนเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

 



คะ..คือว่าฉันกับ

 



ฉันกับแชยองเรามีอะไรกันแล้วค่ะ ขอโทษนะคะที่ล่วงเกินน้องสาวของพี่นายอนไปฉันเป็นคนผิดเองค่ะพี่อย่าว่าอะไรแชยองเลยนะคะเป็นเจ้าน้องตัวดีของฉันที่แทรกพูดแทนเด็กสาวข้างๆที่ตอนนี้เริ่มมีน้ำตาคลอ พี่คะ ฉันขอโทษนะคะ

 



รักรึเปล่า.. ฉันถามว่าเธอรักน้องสาวฉันรึเปล่านายอนพูดพลางหันไปจ้องตากับดาฮยอน

 



รักค่ะ ฉันรักแชยองจริงๆนะคะดาฮยอนตอบกลับอีกคนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 



เฮ้อออออ ทีหน้าทีหลังจะทำอะไรก็ล็อคประตูด้วยล่ะจริงๆเลยนายอนพยายามข่มอารมณ์ตัวเองพลางส่ายหน้าให้กับเด็กทั้งสองคน ค่ะพี่นายอน ทีหลังฉันจะล็อคประตูก่อนค่ะป๊าบ!! แชยองฟาดมือเรียวสวยลงบนแขนของคนข้างๆที่ตอบพี่สาวของเธอไปแบบนั้น

 



โอ๊ยย.. ฉันเจ็บนะแชงงี่มาตีกันทำไมเนี่ยดาฮยอนอวดครวญ

 



นี้ดาฮยอนกลับบ้านด้วยล่ะจีฮโยถามหาทุกวัน งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วเราไปกันเถอะคุณมินะหันไปพูดกับน้องสาวตัวดีของเขาก่อนจะลากคนที่นั่งอยู่ข้างๆให้ลุกตามเขาออกมา นี่คุณจะพาฉันไปไหนน่ะ

 



ก็เห็นบอกว่าจะไปชื้อของไม่ใช่หรอ วันนี้ฉันไม่มีธุระอะไรแล้วงั้นเราไปกันเถอะปล่อยให้เด็กสองคนนั้นได้อยู่ด้วยกันเถอะมินะดันตัวนายอนเข้าไปในรถคันหรูก่อนจะขึ้นรถและขับออกไปยังจุดหมายที่อีกคนอยากไป คุณเคยมีความรักบ้างไหมนายอนที่กำลังครุ่นคิดอยู่หันมาถามคนข้างๆกัน

 



จู่ๆก็ถามอะไรของคุณเนี่ย เป็นอะไรรึเปล่า

 



ก็แค่อยากรู้เองว่าคุณเคยมีความรักบ้างไหมนายอนมองออกไปนอกหน้าต่างตามทางที่รถกำลังแล่นไปสายฝนที่โปรยปรายลงมาทำให้รู้สึกถึงความเหงาในใจแปลกๆ เคยนะ แต่ไม่มั่นใจว่าเรียกว่ารักได้จริงๆรึเปล่า

 



ทำไมหรอ คนนั้นเขาไม่ดีหรอฉันถามออกไปทั้งๆที่ในใจก็แอบหวั่นอยู่เหมือนกันไม่รู้ว่าคำตอบของเขาจะออกมาเป็นแบบไหนแต่ก็ต้องลองเสี่ยงดูละกัน ตรงกันข้ามเลยเธอคนนั้นน่ะ ใจดีเวลาอยู่กับเด็กๆ รอยยิ้มของเธอทำให้โลกของฉันสดใสมากๆเลยล่ะ แต่สิ่งที่ฉันไม่มั่นใจคือฉันไม่รู้ว่าเธอจะคิดเหมือนฉันรึเปล่าถึงจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจไม่ได้ยินก็เถอะ แต่ทำไมสิ่งที่เขาพูดมันทำให้ฉันรู้สึกเขินกันนะ บ้าน่า เขาอาจจะหมายถึงคนอื่นแหละ

 



ไม่ลองถามเขาดูตรงๆล่ะ เป็นฉันก็ชอบคนตรงๆนะพ่ามมมมม ชี้ทางให้แล้วนะเนี่ย

 



งั้นรักไหม.. นายอนอารักฉันไหมคุณพระ! หูฉันไม่ได้ฟาดไปใช่ไหมเขากำลังถามฉันว่ารักไหม ฉันสินะ.. ไม่ได้ๆต้องเก็บอาการหน่อยสินายอนเธอจะยิ้มแบบนี้ไม่ได้นะต้องนิ่งไว้ๆ

 



มาถามอะไรฉันล่ะ บ้าหรอมินะหัวเราะกับท่าทางของอีกคนที่ดูเหมือนจะสับสนหน่อยๆเดี๋ยวก็ยิ้มเดี๋ยวหน้านิ่ง จะเอาอะไรก็เลือกเอาสักอย่างสิแบบนี้มันน่ารักนะเนี่ย ก็คุณชอบคนตรงๆไม่ใช่หรอ นี้ก็ตรงสุดๆแล้วนะ

 



                         หลังจากที่มินะพูดเสร็จความเงียบก็เข้าปกคลุมภายในรถอีกครั้งมินะตบไฟเลี้ยวเพื่อจอดหลบข้างทางพลางหันไปสบตากับคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขา มือหนาเอื้อมลงไปปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองนายอนมองการกระทำของอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ มินะค่อยๆขยับเข้าไปใกล้นายอนมากขึ้นจนแผ่นหลังของอีกฝ่ายแนบชิดติดกับประตูรถ ใบหน้าหวานของมินะค่อยๆเลื่อนเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยของนายอนมากขึ้นจนรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกัน

 


                         มือหนาค่อยๆยกขึ้นมาประคองใบหน้าสวยก่อนจะประกบริมฝีปากลงที่อวัยวะเดียวกันกับคนตรงหน้าลิ้นร้อนค่อยๆทำงานอย่างเชื่องช้าตักตวงความหวานจากคนตรงหน้าอย่างเต็มที่ อืมมมมนายอนเผลอครางออกมาอย่างพอใจก่อนจะผละคนตรงหน้าออกอย่างเสียดาย คุณไม่ชอบหรอ

 


ค..คือฉันหายใจไม่ออกนายอนเอาแต่ก้มหน้าซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำด้วยอารมณ์เขิน



ฮ่าๆ งั้นฉันจะทำบ่อยๆคุณจะได้ไม่เขินอีกแล้วตกลงเป็นคนแบบไหนกันแน่เนี่ยบ้าจริงๆเลย แต่ก็รู้สึกดีนะ คนบ้า! ขับรถไปเลยไป๊ไม่คุยด้วยแล้วนายอนเอียงตัวหันออกหันให้กับอีกคนที่เอาแต่หัวเราะเธอ เขาโน้มตัวลงไปหอมแก้มเธอเบาๆก่อนจะหันกลับไปขับรถต่อ



ตาบ้า ><  ไม่เคยมีอารมณ์เขินเลยหรือไงนะ

 

 




X

 





 

นี่ดาฮยอนอา ที่พูดกับพี่นายอนน่ะจริงหรอแชยองหันไปถามคนที่นั่งอยู่ข้างกัน



ก็จริงน่ะสิ ฉันรักเธอจริงๆแต่ฉันเองก็ยังกังวลดาฮยอนนึกถึงเรื่องของข้อแตกต่างระหว่างเขากับเธอมนุษย์กับสุนัขจิ้งจอกอย่างเขาถ้าเกิดเขารักเธอมากจนกลัวการสูญเสียล่ะ อย่างเขาเองมีอายุอยู่ได้เป็นร้อยๆปีแต่ตัวของแชยองล่ะจะอยู่ได้ถึงขนาดไหน แล้วถ้าวันนั้นมาถึงเขาจะทำใจยอมรับมันได้ไหม เรื่องที่เธอเป็นสุนัขจิ้งจอกน่ะหรอ



เอ่อ.. มันก็ใช่ถ้าพี่สาวของแชงี่รู้ล่ะพี่เขาไม่ชอบเรื่องอะไรแบบนี้ไม่ใช่หรอ


 

แล้วยังไงล่ะ ถ้าฉันจะรักใครชอบใครมันก็เป็นสิทธิ์ของฉันที่ฉันจะเลือกจริงไหม อย่ากังวลเลยนะแค่เรารักกันก็พอแล้วไม่ใช่หรอไงแชยองหันมากอดฉันไว้แน่นพลางเอาหัวมาถูที่แขนฉันอย่างออดอ้อนราวกับลูกแมวน้อยๆ มันน่ารักจริงๆนะ.. ฉันเองก็ควรจะปล่อยวางเรื่องของอนาคตอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดสินะ อืมมมม..” ฉันครางออกมาเบาๆเพราะตอนนี้แชยองกำลังซุกไซร์ลำคอขาวของฉันอย่างลุ่มหลง ยะ..อย่าสิแชงี่เดี๋ยวพี่นายอนก็กลับมาเห็นอีกหรอก


 

งื้ออออ งั้นถ้าไปบนห้องก็ได้ใช่ไหมอาใครก็ได้บอกหน่อยว่าตอนนี้ฉันไม่ได้โดนเด็กอ่อยน่ะ แต่แล้วยังไงล่ะใครจะไปสนใจกันฉันลุกขึ้นก่อนจะหันมาอุ้มอีกคนขึ้นมาแล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านตามคำขอของแชยอง


 




อ้ะ.. อ้าาา ดาฮยอนอา



 

ระ..เร็วกว่านี้สิอ้า อ้าา.. อะ

 





X




 

                         ตั้งแต่วันนั้นที่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทักฉันหลังจากนั้นทุกครั้งที่ฉันมาที่ร้านกาแฟฉันก็จะเจอผู้หญิงคนนั้นตลอด เธอมักจะส่งยิ้มหวานราวกับน้ำผึ้งมาให้บ้าง บางทีก็มีสั่งขนมหรือไม่ก็กาแฟมาให้ซึ่งฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าเธอทำไปเพราะอะไรเหมือนกัน แต่กลับกันแล้วถ้าวันไหนที่ฉันมาถึงร้านกาแฟเร็วกว่าปกติแล้วฉันไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นฉันกลับใจหวิวแปลกๆที่ไม่ได้เห็นใบหน้าคนเธอคนนั้น

 


ต้องขอโทษคุณลูกค้าด้วยนะคะวันนี้คนเยอะเลยไม่มีที่ว่างเลยค่ะเสียงของพนักงานดังขึ้นดึงให้ฉันหันไปสนใจเหตุการณ์ตรงหน้า หญิงสาวที่ฉันกำลังนึกถึงกำลังยืนสั่งกาแฟพลางหันซ้ายหันขวาหาที่นั่งภายในร้าน ซึ่งวันนี้เป็นวันหยุดคนเลยเยอะจนไม่มีที่นั่ง

 



จะมานั่งด้วยกันก็ได้นะ พอดีโต๊ะฉันว่างฉันลุกขึ้นไปหยิบช้อนที่หน้าเคาน์เตอร์ก่อนจะหันไปบอกอีกคนที่ยืนอยู่

 



ขอบคุณนะที่ให้ฉันนั่งด้วยน่ะคนตรงหน้าแค่พยักหน้าให้กับฉันแล้วก็ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

 



ทำไมพี่ต้องคอยตามฉันด้วย มีอะไรกับฉันรึเปล่าจื่อวี่เอ่ยถามกับคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามโดยยังไม่ละสายตาจากหนังสือที่กำลังสนใจ กะ..ก็พี่บอกแล้วไงว่าจะแนะนำหนังสือให้น่ะ

 



หรอ แต่ฉันเห็นพี่ทุกวันวันไหนที่ฉันมาอ่านหนังสือฉันก็เห็นพี่ตลอดเลยนะคะ

 



พูดแบบนี้ก็แปลว่าเธอเองก็สนใจพี่ใช่ไหมล่ะ

 



เปล่า แค่บังเอิญเห็นพ่ามมมม! นี้เด็กมันจะเห็นฉันเป็นรุ่นพี่บ้างไหมเนี่ยคนบ้าอะไรเย็นชาซะมัดเลยแต่แบบนี้แหละซานะชอบต้องจัดการซะให้เข็ดเลย ฉันดึงหนังสือที่อีกคนกำลังอ่านออกมาอย่างท้าทายก่อนจะเก็บมันใส่กระเป๋าของตัวเอง ย๊าส์! ทำอะไรเอาคืนมานะ

 



พูดกับผู้ใหญ่น่ะมีหางเสียงหน่อยสิเด็กน้อยฉันเอื้อมมือไปหยิกแก้มอีกคนที่กำลังทำหน้าบูดใส่ฉัน

 



เพื่อ.. เอาหนังสือคืนมาจื่อวี่เริ่มอารมณ์ไม่ค่อยดี

 



อยากได้ก็ตามมาเอาเองละกันนะคะฉันบอกทิ้งท้ายไว้ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากร้านทิ้งให้อีกคนนั่งหัวเสียต่อไป ฮ่าๆ ได้แกล้งเด็กแล้วมันกระชุ่มกระชวยหัวใจจัง

 



หึ เล่นแบบนี้ใช่ไหมคุณป้า!จื่อวี่ยกกาแฟดื่มรวดเดียวหมดก่อนจะมองตามอีกคนที่เดินออกจากร้านไป แล้วจะได้เห็นดีกันแน่..








..

หายไปหลายวันเลย

กลับมาต่อให้แล้วนะ ใจเย็นๆนะฮ่าๆ

1 เม้น = โคตรกำลังใจเลยโวะ

Miss..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #17 Pikajuukambee (@Pikajuukambee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 00:58
    คุณซานเค้าชอบรุกด้วยวิธีนี้หรอคะ?
    อยากเห็นอารมณ์แง่งอนของคุณโจวใช่มั้ยล่าาาา... คงกระชุ่มกระชวยหัวใจสินะ  คิกคิก..//รอลุ้นคู่นี้เลยนะคะ ^^
    #17
    0
  2. #16 avocalokee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 15:12
    ยัยน้องงงมันร้ายยย ส่วนพี่นานั้นเขินนนว้อยยยยย ซาจื่อรีบๆตามมานะ คิคิ
    #16
    0
  3. #15 ทาสเมียวอิ (@wp0988536671) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 10:20
    โว้ยยยย คู่น้องไวไฟตลอดดด เขิลลลลลลล คู่พี่ยังพึ่งเตาะกันได้เอง ถถถถ คู่ซาจื่อนี่ยังไง ป้าจะหลอกเด็กไปบ้านใช่มะ 555555555 สู้ๆนะคะไรท์ อย่าหายไปนานน๊าาาา <3
    #15
    0
  4. #14 KT4355 (@KT4355) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 09:54
    ดาแชง นี่นำหน้าอิพี่ไปไกลแล้วค่ะ 555 สู้ๆนะคะไรท์
    #14
    0