[Twice] Love Is,Not Perfect (Minayeon)

ตอนที่ 3 : Lesson 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 พ.ย. 60

บทที่ 2



ความรักคือสิ่งที่ฉันบอกกับคุณทางสายตาสิ่งที่บอกด้วยหัวใจ

ความรักเหมือนถนนหนทางที่กว้างใหญ่

ความรักเปรียบเสมือนนิทานสำหรับเด็ก

ที่มีความหวานเหมือนน้ำตาล..


 





 

                         เสียงฝีเท้าของหมาป่าที่กำลังวิ่งควบไปบนฝืนป่าสีเขียวบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมไปทั่วทั้งป่า สี่เท้าของหมาป่าหยุดนิ่งที่บริเวณต้นไม้ใหญ่ข้างริมธารที่ไหลมาจากน้ำตกบนยอดเขาสูงร่างใหญ่ของหมาป่าทิ้งตัวลงใต้ต้นไม้ใหญ่ค่อยๆหลับตาลงก่อนจะคืนร่างกลับเป็นร่างของมนุษย์

 



ตุบ!

 



                         หมาป่าสีขาวบริสุทธิ์ในร่างของหญิงสาวรู้สึกถึงความผิดปกติข้างๆตัวเองจึงลืมตาขึ้นมองหาสิ่งผิดปกติก็พบกับร่างบางของหญิงสาวผมสีทอง ใบหน้าสวย กำลังยื่นมือมาสัมผัสตัวของเธอ ย๊าส์! เธอเป็นใครมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง

 


เธอเป็นหมาป่าจริงๆหรอ เธอกลายร่างได้จริงๆหรอ

 


นี่! เธอเป็นใครตอบคำถามฉันมานะร่างบางไม่ตอบคำถามของคนตรงหน้ากลับยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้อีกคนพลางจ้องมันอย่างพิถีพิถันตั้งแต่เส้นผมลงมาถึงคิ้วหนาไล่ลงมาถึงสันจมูกคมริมฝีปากหนาที่ช่างน่าดึงดูดใจ ร่างบางเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้คนตรงหน้ามากขึ้นมากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน อะ..ออกไป..คำพูดของคนร่างสูงถูกกลืนลงคอไปทันทีเมื่อโดนคนตรงหน้าประกบริมฝีปากบนอวัยวะจุดเดียวกันลิ้นร้อนค่อยๆถูกดันเข้ามาในโพรงปากร้อนของคนร่างสูงก่อนจะถูกผลักออกอย่างน่าเสียดาย

 


คะ..คบกับฉันได้ไหมคะ

 


เธอบ้าไปแล้วหรอมาจูบคนอื่นแบบนี้น่ะ มีสติอยู่รึเปล่ายัยบ้าคนร่างสูงกลายร่างกลับเป็นหมาป่าตัวใหญ่ก่อนจะวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าทึบ

 


ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหนแน่คุณหมาป่า

 



x

 



                         วันนี้เป็นวันหยุดแต่ที่แปลกไปน่ะหรอคุณมินะส่งข้อความมาบอกว่าเย็นนี้จะพาไปทานข้าวที่บ้าน ตั้งแต่รู้จักกันมาฉันไม่เคยเห็นบ้านของเขาเลยสักครั้งเดียวไม่รู้แม้กระทั่งว่าเขาอาศัยอยู่กับใครบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ตอบตกลงเขาไปแล้วน่ะสิให้ตายสิแบบนี้เขาเรียกใจง่ายไปรึเปล่านะ

 


                         ครืนเสียงรถดังขึ้นทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองก่อนจะเปิดผ้าม่านออกดูก็เห็นอีกคนยืนโบกมือทักทายฉันอยู่ที่หน้าบ้าน ท่าทางแบบนั้นน่ารักซะมัดเลย

 


วันนี้คุณนายอนดูน่ารักมากเลยนะคะ

 


ชมแบบนี้ก็เขินแย่สิคะเขาไม่ได้ตอบอะไรมีเพียงแค่รอยยิ้มหวานที่ส่งกลับมาแทนคำตอบก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูให้ฉันเข้าไปนั่งก่อนจะเดินอ้อมมายังฝั่งคนขับแล้วค่อยๆขับรถมุ่งหน้าไปสู่จุดหมายระหว่างทางเราสองคนก็คุยกันเรื่องทั่วไปคำถามประจำวันที่ถามกันทุกวันอย่างพวกเมื่อคืนหลับสบายไหมวันนี้ตื่นกี่โมงตอนเช้ากินอะไรรึยังมันอาจจะเป็นคำถามเดิมๆแต่ฉันก็ยังอยากตอบมันอยู่ดี

 



                         ระหว่างทางมาฉันก็สังเกตสองข้างทางตลอดเวลาเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เขาจะพาฉันไปที่บ้านเลยขอถือโอกาสสอดส่องสักหน่อยเถอะ เส้นทางค่อนข้างคดเคี้ยวไปตามส่วนว้าส่วนโค้งของภูเขาสูงที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่เต็มสองข้างทางตั้งแต่ขับมาฉันสังเกตว่าไม่มีบ้านคนเลยแม้แต่หลังเดียวก่อนจะสะดุดที่ประตูรั้วบ้านที่ดูหรูหราแต่เส้นทางเข้าไปยังตัวบ้านกลับดูลึกลับขับรถเข้ามาได้สักพักก็ถึงตัวบ้านเอาความจริงเหมือนจะคล้ายกับพวกคฤหาสน์ในเทพนิยายซะมากกว่าแต่ทว่าบ้านหลังใหญ่โตแต่แปลกที่ดูเหมือนจะไม่มีคนอยู่เลย

 


ถึงแล้วค่ะบ้านของฉัน วันนี้อาจจะดูเงียบๆหน่อยนะคะพอดีไม่ค่อยมีใครอยู่น่ะ

 


                         ใช่มันเงียบมากจริงๆ เขาเดินนำฉันเข้าไปในตัวบ้านห้องโถงที่ดูหรูหราโซฟาสีดำตัวยาวตัดกับโคมไฟสีขาวหรือแม้กระทั่งกรอบรูปไม้ยังดูเข้ากันดี เขาก็ดูเป็นคนมีรสนิยมในการแต่งบ้านอยู่เหมือนกันนะเนี่ย เขาขอตัวเข้าไปดูอาหารที่ให้แม่บ้านจัดเตรียมไว้ว่าเสร็จรึยัง ฉันเลยขอเดินสำรวจบ้านดูหน่อยจนก็ไปสะดุดตาเข้ากับรูปภาพรูปหนึ่งที่วางอยู่บนชั้นวางขนาดใหญ่ คุณนายอนกำลังสงสัยอะไรอยู่หรอคะ

 


แค่อยากรู้ว่าคนในรูปนี้เป็นใครกันน่ะค่ะ

 


อ่อ.. คนที่อยู่ริมฝั่งขวาสุดชื่อดาฮยอนค่ะเป็นน้องสาวฉันเองส่วนคนที่อยู่ถัดมาอีกคนชื่อจื่อวี่เป็นน้องสาวฉันเหมือนกัน ละก็คนที่อยู่ซ้ายสุดก็จองยอนเป็นทั้งเพื่อนทั้งพี่ของฉันเลยล่ะแล้วก็คนที่นั่งอยู่ตรงกลางเป็นผู้อาวุโสสุดในบ้านชื่อจีฮโยน่ะเขาตอบฉันอย่างไม่มีการลังเลแต่ทว่าคนที่ชื่อดาฮยอนหน้าคุ้นๆเหมือนเคยเห็นแถวบ้านเรานิน่า แต่ชั่งเถอะตอนนี้ฉันโดนอีกคนลากขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านก่อนจะพาฉันเข้าไปในห้องที่มีลักษณะเหมือนห้องนอน

 


ห้องฉันเองน่ะ พอดีแม่บ้านยังทำอาหารไม่เสร็จเลยให้ขึ้นมาพักก่อน

 


                         อะไรนะห้องของคุณมินะไม่จริงน่าตอนนี้ฉันมาอยู่ในห้องเขาแล้วหรอเนี่ยฉันกวาดสายตาไปรอบๆห้องเตียงนอนขนาดใหญ่ผ้าปูที่นอนสีดำสนิท ตู้เสื้อผ้าโต๊ะเก้าอี้ทุกอย่างเป็นสีดำคุมโทนให้เข้ากันชั้นวางหนังสือที่อัดแน่นไปด้วยหนังสือหลากหลายประเภท เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่นะเนี่ย

 


คุณมินะชอบอ่านหนังสือหรอคะเขาไม่ตอบอะไรฉันแต่กลับเดินไปยังชั้นวางหนังสือเพ่งมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนาเล่มนึงออกมาจากชั้นวางพลางยื่นมันมาตรงหน้าฉัน ฉันอยากให้คุณนายอนลองอ่านมันดู

 



เรื่องเล่าจากตำนานเจ้าแห่งสรรพสัตว์

 



เอ๋ คุณมินะชอบหนังสือแนวนี้หรอคะ ฉันเองก็ไม่ค่อยเชื่อเรื่องแบบนี้เท่าไรแต่จะลองอ่านดูแล้วกันนะคะไม่รู้ฉันคิดไปเองหรือว่ายังไงแต่หางตาฉันดันไปเห็นสีหน้าเขาที่ดูเหมือนวิตกกังวลอะไรสักอย่าง ไม่สบายรึเปล่าคะฉันเดินไปประชิดตัวของเขาก่อนจะเอามือไปทาบบริเวณหน้าผากของอีกคนเพื่อเช็คดูว่าเขามีอาการผิดปกติอะไรรึเปล่า

 


เป็นไงล่ะคะ ฉันผิดปกติรึเปล่าคุณนายอน

 


                         ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบให้กับเขาพอได้อยู่ใกล้แบบนี้มันทำให้ฉันได้มีโอกาสสำรวจใบหน้าของอีกคนอย่างชัดเจนทุกอย่างเหมือนกับคนปกติทั่วๆไป แต่ติดที่นัยต์ตาสีน้ำตาลเข้มของเค้าดูน่าหลงใหลมากราวกับมีราชสีห์หรือพวกเสือพวกเจ้าป่าอะไรทำนองนั้นอยู่ร่างของเขาแต่ก็คงแค่คล้ายแหละเพราะฉันเองไม่ใช่คนที่จะเชื่อเรื่องแปลกอะไรสักหน่อย เขายกมือของเขาขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของฉันอย่างเบามือฉันเองตอบรับสัมผัสนี้อย่างดีเหมือนมีความรู้สึกว่าใบหน้าของเขาใกล้เข้ามาทุกที ใกล้เข้ามา ใกล้จนฉันเริ่มรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของคนตรงหน้า

 


พี่มินะ.. ฉันมาตะ..” เวรแล้วฉันมาขัดจังหวะพวกเขาใช่ไหมเนี่ยจะทำยังไงดีละทีนี้จะเดินออกไปเลยไม่สิๆเดี๋ยวพวกพี่เขาจะเขิน หรือจะต้องพูดอะไรสักหน่อยแต่นั่นแหละต้องพูดอะไรเชิญพี่ต่อกันเลยบ้าหรอไม่ๆ แต่ว่าเคนตะคุงกำลังขึ้นมาถ้ามาเห็นพี่มินะกับคุณครูคงไม่ดีแน่ ไม่ได้การละแต่ทำอะไรสักอย่าง คะ..คือแม่บ้านบอกว่าอาหารเสร็จแล้วฉันเลยขึ้นมาตาม ฉันลงไปรอข้างล่างแล้วกันนะว่าแล้วฉันก็ปิดประตูห้องให้พี่เขาก่อนจะวิ่งไปอุ้มเคนตะคุงที่เพิ่งเดินขึ้นมาถึงชั้นสองลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว อ้าดูบูจะพาผมไปไหนฮะ ผมจะไปหามิตัง

 


x



                         ตอนนี้บรรยากาศภายในห้องค่อนข้างอึดอัดหลังจากที่เจ้าดาฮยอนบังเอิญเข้ามาขัดจังหวะพอดี ฉันสังเกตเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของอีกคนที่แกล้งทำเป็นสนใจอย่างอื่นในห้องฉันอมยิ้มเล็กน้อยกับการกระทำของอีกคนมันดูน่ารักน่าชังซะจริงๆ

 


ฉันว่าเราลงไปข้างล่างกันเถอะค่ะ เดี๋ยวเคนตะคุงจะรอนะคุณครู

 


คุณมินะอย่ามาทำเสียงล้อเลียนฉันสิคะคนบ้ายังจะมีหน้ามาทำหน้าตาระรื่นอีกถ้าดาฮยอนขึ้นมาช้ากว่านี้แล้วเกิดใาเห็นจังหวะที่ฉันกำลังจะบ้าคิดอะไรอยู่เนี่ยฉันไม่ได้หวังอะไรแบบนั้นซะหน่อยฉันยกมือสัมผัสที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆก่อนจะเดินตามอีกคนที่เดินนำออกไปก่อนแล้ว






..

เห็นมีบอกว่าช่วงแรกหวาน

กลัวเรือจะล่มเดี๋ยวสิเพิ่งจะเริ่มเรื่องเองนะ ฮ่าๆ

ชอบไม่ชอบยังไงติชมได้ครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #8 avocalokee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 21:05
    เกือบไปแล้วนะคะคุณครูพินายอน คุณมินะก็ใจร้อนไปนิดหนึ่งเนอะเรื่องราวจะเป็นไงต่ออะถ้าพินารู้ความจริง
    #8
    0
  2. #7 Pikajuukambee (@Pikajuukambee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 16:05
    อย่าล่มเรือเราเลยนะคะ โมเม้นท์ยิ่งหายาก เลยต้องมาเสพความหวานในนี้นี่แหละค่ะ ฮ่าๆๆ น่าสนุกและน่าติดตามมากเลยค่ะ คู่อื่นๆก็รออยู่เหมือนกันนะคะ..//ไรท์ ไฟว์ติ้งงง
    #7
    0