Diligent System | เพราะความขี้เกียจตัวเป็นขน ระบบจึงลักพาตัวผมไป (บังคับ) ทำภารกิจ ทั้งที่อยากจะได้ไปเกิดใหม่เป็นตัวสล็อธแท้ ๆ ช่างน่าเศร้าใจจริง ที่โดนขัดขวางพรข้อสุดท้ายก่อนจะ (คิดว่า) ตาย [Yaoi]

ตอนที่ 3 : เริ่มขยันขั้นที่ 1.2 : ห้ามพูด [Re]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,664
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 682 ครั้ง
    7 พ.ย. 61




     ไม่ว่าจะที่ไหน ๆ พระอาทิตย์ก็ยังคงเป็นสิ่งชั่วร้ายตัวฉกาจ แดดในยามเช้าแสนสดใสสาดส่องเข้าใส่ผมจนแสบหน้า จึงต้องกลิ้งตัวหลบไปมุมที่แสงเข้าไปไม่ถึง

     "อื้อ.." ผมครางเสียงเบาอย่างสบายใจ จากนั้นก็กลิ้งตัวไปทางซ้ายที ขวาที ตามนิสัยชอบนอนดิ้น ทว่าร่างชนกับอะไรบางอย่าง แน่นอนว่าไม่น่าใช่กำแพง เพราะมันมีความนุ่มนิ่มบ้างเล็กน้อย ไม่ได้แข็งขนาดอิฐ ปูน หิน หรือไม้

     หมอนข้างเหรอ?

     ผมพยายามจะปรือตามองสิ่งน่าสงสัยนั้น น่าเศร้าที่สมองสั่งการ แต่ร่างกายผมกลับไม่ทำตามคำสั่ง คล้ายมันจะประท้วงว่าผมยังนอนได้ไม่เต็มอิ่มพอ และความขี้เกียจยังเกาะเป็นแฝดสยามกับผมอยู่ เพราะฉะนั้นอย่าหวังว่าจะยอมตื่นง่าย ๆ นอกเสียจากความร้อนมาปลุก

     และนั่น ผมจึงนอนต่อไปโดยไม่สนหินสนฝุ่นใดใดทั้งสิ้น แขนขายกขึ้นก่ายใส่สิ่งนั้นที่ทั้งแข็ง ทั้งนุ่ม ไปพร้อม ๆ กัน

     หื้ม?

     คิด ๆ ไปแล้ว...นี่มันเหมือนกับผมกำลังกอดคนอยู่เลยแฮะ

     ผมเมินเฉยความคิดนั้น คิดว่าตื่นมาค่อยกาคำตอบก็ได้ แต่พอนอนไปสักพัก หมอนข้างที่ว่ากลับขยับยุกยิก และพาดแขนลงบนสะโพกของผมซะงั้น..

     แขน???

     "เอะ..." ผมอุทานเบา ๆ อย่างงวยงง เริ่มคิดว่านี่ไม่ใช่แล้ว ผมกำลังกอดใครกันล่ะเนี่ย? เมื่อลืมตาขึ้นผมก็ได้พบเจอกับนัยน์ตาสีมรกตอีกครั้ง... อีกครั้ง

     "..." ผมผงะเล็กน้อย คนตรงหน้าก็นิ่งเงียบ ไม่มีใครเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาจนมันเริ่มอึดอัดแปลก ๆ ผมจึงเอ่ยตัดบรรยากาศนั้น "ราตรีสวัสดิ์"

     "อรุณสวัสดิ์" อีกฝ่ายพูดแก้คำพูดเขา และเอ่ยทักทายในคราวเดียวกัน

     ผมกระพริบตาปริบ ๆ แล้วจับมือเขาให้ออกจากตัวผม แต่เขาดื้อดึง รั้งมือเอาไว้ ไม่ยอมไปตามการชักจูงของผม ผมตีหน้าบูด เปลี่ยนเป็นดันมือเขาออกไปแทน - ไม่รู้จัก ไม่สนิท อย่าคิดมาจับเนื้อต้องตัวกันแบบนี้เชียว! 

     "นายจะดิ้นทำไมกัน รู้ไหม ถ้าเมื่อกี้ฉันไม่รั้งนายไว้นะ นายอาจหล่นลงตกเตียงไปแล้ว คนขี้เซา" เขาเอ่ยล้อ "นอนดิ้นเกินไปนะรู้หรือเปล่า หวิดจะเอาฉันร่วงไปด้วยแล้ว ถ้าไม่จับหัวเตียงไว้น่ะ"

     ผมชะงักเมื่อได้ฟัง หลุบตาลง แล้วบ่นอุบอิบ "เลือกได้ผมก็ไม่อยากนอนดิ้นหรอกน่า... จะให้ทำไงได้ล่ะ"

     เขายกยิ้มมุมปาก "ดีที่นายแรงไม่เยอะเท่าไร ไม่งั้นฉันอาจตาเขียว"

     "แล้วนี่ยังไม่เขียวเหรอ?" ผมเลิกคิ้วถาม ตั้งใจจะกวนนั่นแหละ แต่มันก็มีส่วนจริงอยู่ ก็เขาตาสีเขียวจริง ๆ นี่นา

     เจ้าตัวหลุดหัวเราะพรืด "นี่จะกวนกันใช่ไหม?"

     "เปล่า"

     "ตีหน้าซื่อ!" เขาใช้นิ้วหยิกแก้มผมแล้วดึงยืดอย่างมั่นเขี้ยว ผมร้องโอยโอด ตีมือเขาเพื่อให้หยุด ขณะที่แก้มแดงขึ้นทีละนิด ทั้งจากการถูกหยิก และเขิน

     กล้าดียังไงมาหยิกแก้ม! นี่มันจุดสย้ว (?) นะ!

     ผมดิ้นคลุกคลักจนหลุดจากเงื้อมมือของชายตาเขียวได้ จึงรีบผุดลุกจากเตียง กำลังจะลุกขึ้นยืน แต่มือของเขาก็ดึงเสื้อย้วย ๆ ของผมเอาไว้แล้วดึงเพื่อยื้อ

     แควก!

     "..." เกิดเดดแอร์ทันทีที่คอเสื้อของผมขาดวิ่นจนเปิดเห็นท่อนบนไปครึ่งตัว เนื่องจากส่วนนึงมันย้วยอยู่แล้ว จึงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่มันจะขาดได้แค่เพราะถูกดึงเสื้อ..

     ตู๊ด ๆ

     [ โฮสต์ได้เปิดบทจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์กับพระเอกนิยาย ยินดีด้วย ]

     ไม่ยินดีเลยสักนิด! นี่เสือคอย้วยนี่คือตัวโปรดของผมนะ! ฮือ!

     เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ พระเอกนิยายอะไรอะ? แล้วการดึงเสื้อขาดถือเป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ได้เหรอ...?



     ห้องนั่งเล่นชั่นหนึ่ง เป็นเพียงห้องเดียวในคฤหาสน์ที่ไม่สกปรกจนฝุ่นเคอะหนา เกรอะกรัง ผมนั่งก้มหน้าบนโซฟาหนานุ่ม ชวนใหเอยากเอนตัวลงหลับอีกรอบ แต่ผมต้องชำระความกับชายที่ทำเสื้อขาดก่อนจึงจะนอนได้ 

     ผมกำมือทั้งสองข้างแน่นบนตัก พร้อมกับเสื้อตัวใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม ...ไม่คอย้วยเหมือนเดิม! ฮึก!

     "นายจะเงียบไปถึงเมื่อไรกัน อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดเพราะทำเสื้อขาดสิ..." ชายที่คุณระบบใจร้ายบอกว่าคือพระเอกของนิยายเอ่ยขึ้นเพื่อยับยั้งความเงียบ เขาใช้นิ้วมือหยาบกร้าน...หมายถึงหยาบนิด ๆ ถูกยกขึ้นใช้หยิกเข้าที่แก้มผมเหมือนก่อนหน้านี้

     "โอ้ยยย" ผมร้อง จะตีคืนก็ไม่ทัน เพราะเขารีบชักมือกลับก่อน ผมยกขึ้นกุมแก้มแทน ตีหน้ากรุ่นโกรธใส่อีกคน "ก็นายทำเสื้อผมขาด! ผมโกรธ! โกรธมาก ๆ ด้วย! นายไม่รู้หรอกว่าผมผูกพันธ์กับผมมากขนาดไหน!"

      มันอึด ถึก ทนซับซอกแขนมากเหงื่อของผมมาเป็นสิบ ๆ ปี! แต่มาตายเพราะนายดึงมัน! โหดร้ายนัก!!!

     "ฉันก็หาตัวใหม่มาให้นายแล้วไงเล่า ดูดีกว่าเสื้อตัวเก่าตัวนั้นอีกด้วยซ้ำ" 

     "ผมไม่สนคุณภาพ! ผมสนแต่ปริมาณ!"  ขนมเยอะ ๆ ดีที่สุด!

     "นั่นพูดถึงเสื้ออยู่หรือเปล่าน่ะ?" เขากุมขมับ ท่าทีเหนื่อยใจชอบกล ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แล้วเอ่ยถาม "ฉันชื่อบาสเตียน เป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้ แล้วนายชื่ออะไร? ทำไมไปนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นกัน ฉันจำได้ว่าประตูใหญ่มันปิดอยู่นะ?"

     ถ้าบอกว่าวาร์ปมา นายจะเชื่อผมไหมอะ...?

     "ผมชื่อสีดำ และผมต้องทำความสะอาดที่นี่เพราะมีคนใจร้าย อำมหิตโหดเหี้ยมสั่งมา"

     [ โฮสต์! ห้ามพูดเรื่องนี้ให้ใครฟังสิครับ! ] มั่นใจได้เลยว่าถ้าคุณระบบอยู่ข้าง ๆ ผมจะโดนตีด้วยไม้เรียวในมือเขา..

     "ก็นายไม่เคยบอกผมสักหน่อยนี่"

     [ อันที่จริง ผมมีช็อคโกแลตเก็บตุนไว้ให้โฮสต์ ถ้าทำตัวเป็นเด็กดีด้วยนะ แต่คงต้องขอคิดใหม่แล้ว เพราะโฮสต์ดันคิดจะเผยความลับของเรา ซึ่งนับว่าเป็นการกระทำที่ไม่ดี ]

     "ไม่ ๆ! เก็บช็อคโกแลคเอาไว้ให้ผม! ผมจะไม่บอกใครเรื่องนี้แน่นอน เกี่ยวก้อยเลย!" ผมทำตาโตหลังจากที่ได้ฟัง แล้วรีบพูดทันที ให้ตายเถอะ คุณระบบเอาขนมมาล่อสล็อธ! ชั่วช้าสมเป็นตัวโกงจริง ๆ!

     "เมื่อกี้นายคุยกับใครน่ะ? ช็อคโกแลตอะไร? " บาสเตียนเลิกคิ้วถาม แววตาจ้องมาที่เขาด้วยความฉงนเล็กน้อย

     ผมสะดุ้งโหยง เหงื่อตกกับคำถามของอีกฝ่าย ตาล่อกแล่กไปมาเพราะคิดหาคำแก้ตัว คุณระบบบอกว่าห้ามพูด เดี๋ยวอดช็อคโกแลต...! สมองเท่าเม็ดแตงโมผุดคำแถได้ จึงรีบกล่าวออกไปทันที "ผม-ผมแค่คุยกับวิญญาณสล็อธน่ะ! นายอย่าสนใจเลย"

     [ นี่เป็นการแถที่แย่ที่สุด เท่าที่ระบบเคยเจอมาเลยครับ! ]

     "หยุดพูดก่อนสิ..!" ผมกระซิบเสียงเข้มใส่ระบบ ให้ทำไงได้ ผมโกหกไม่เป็นนี่!

     "..." บาสเตียนหรี่ตามองผม เขาทำหน้าคล้ายกำลังมองคนบ้าคนนึงที่ไม่ยอมเข้ารับการรรักษาจากหมอ "ฉันว่านายน่าจะไปพักอีกสักหน่อย... นายอาจจะเหนื่อยมากจากการทำความสะอาดเมื่อวานนี้"

     "แฮะ ๆ ก็จริงอ่า ตอนนี้เบลอมากเลย ขอนอนต่อแล้วกันนะ" เมื่อได้รับคำอนุญาตจากอีกฝ่าย เปลือกตาของผมก็ปรือลงโดยอัตโนมัติ เสมือนโดนปิดสวิกซ์ ผมฟุบนอนลงบนโซฟาที่ตั้งมั่นแต่แรกว่าต้องได้นอนทันที 

      [ เดี๋ยว! แล้วภารกิจล่ะครับ! โฮสต์! ] 

     นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยิน จากนั้นก็หลับลงทันที โทษทีนะ แต่ถ้าให้เลือกช็อคโกแลตกับนอน...

      ขอเลือกทั้งสองอย่างนะ--- อย่าลืมเก็บไว้ให้ผมด้วยล่ะ คุณระบบใจดี๊ใจดี (ระบบ : ประจบสอพรอไม่ให้ครับ)


___________

สีดำ : พระเอกทำเสื้อผมขาด
พระเอก : ไม่ต้องใส่ก็ได้//เตรียมจับถอด
ระบบ : หยุดเดี๋ยวนี้! บัดสีบัดเถลิงมากครับ!

_______________

หัวไม่ค่อยไปเมื่อเขียนแนวคอเมดี้แบบนี้.... ถนัดสายดาร์กจริง ๆ สินะเรา...ฮรึก คงมาแค่นาน ๆ ครั้งจริม ๆ เจ้าค่ะQAQ

เรื่องนี้คลายเครียดล้วน ๆ เบาสมอง ไร้ปมให้คิดมาก ฟฟฟ

1 เม้น = 111111111111 กำลังจายยยยยย> <


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 682 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

217 ความคิดเห็น

  1. #194 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 10:14
    คนอะไรจะนอนเก่งขนาดน้านนนน
    #194
    0
  2. วันที่ 9 มกราคม 2562 / 06:26
    ชาตินี้ภารกิจจะสำเร็จไหมนี่
    #154
    1
  3. #135 张绮文 (@SK_is_me) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 20:30
    ขำพวกนางอ่ะฮ่าๆๆ
    #135
    1
  4. #128 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 13:46
    -_- ไม่น่าจะได้ทำภารกิจหรอก น้องมาเพื่อนอน
    #128
    1
    • #128-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      2 ธันวาคม 2561 / 14:24
      น้องเขาง่วง โปรดทำใจ แค่ก
      #128-1
  5. #100 Sodaxzaza2549 (@Sodaxzaza2549) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 21:34
    รักนายเอกมากก5555+ โอ้ยยยเวรกรรม
    #100
    1
    • #100-1 สล็อตสีขาว (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      26 พฤศจิกายน 2561 / 13:21
      น้องก็จะบ้า ๆ บอ ๆ ไม่เต็มเต็งค่ะ 555555
      #100-1
  6. #94 ตุ๊กตาต้องสาป (@12022543) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 20:25

    ระบบไม่ใช่คุณพ่อหรอก แต่เป็นคุณแม่ต่างหาก
    #94
    1
    • #94-1 สล็อตสีขาว (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      26 พฤศจิกายน 2561 / 13:05
      ใช่ค่ะ นี่คือคุงแม่เจ้าระเบียบ ฟฟฟ
      #94-1
  7. #86 A T O M Y (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 13:47
    บัดสี ถถถถถถถ
    #86
    1
  8. #75 HellomyDid (@HellomyDid) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 18:39

    พวกนายคือตลกคาเฟ่สินะ//ถุงกาวในมือมันสั่นไปหมดแล้ว

    #75
    1
    • #75-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      12 พฤศจิกายน 2561 / 22:10
      ยังไม่มีใครเล่นมุกเลย นี่บ้าล้วน ๆ ถถถถ
      #75-1
  9. วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:55
    อะเฮือก//ตายเพราะความโมเอะของสีดำ
    #60
    1
    • #60-1 สล็อตสีขาว (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 10:56
      อืม เปนเราก็ร้องนะ โดนใช้เยี่ยงทาส...
      #60-1
  10. วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 13:27
    หลังอ่านสีดำนู้นแล้วมาอ่านสีดำนี้รู้สึกเปลี่ยนฟิลไม่ทันเฮะ
    #57
    1
    • #57-1 สล็อตสีขาว (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 16:17
      อันนั้นทำใจก่อนอ่าน อันนี้ทิ้งสมองก่อนอ่าน ถถถ
      #57-1
  11. #33 Robe_Tower004 (@Robe_Tower004) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 17:26
    น้องงงงง
    #33
    1
    • #33-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      5 สิงหาคม 2561 / 20:42
      น้องงอแง อยากนอน ถถถถ
      #33-1
  12. #28 BLACKAlone_II (@BLACKAlone_II) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 23:42
    เราชอบบ
    #28
    1
    • #28-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      31 กรกฎาคม 2561 / 21:04
      ดีใจที่ชอบน้าาา
      #28-1
  13. #27 ภูตเงา [Doppelganger] (@nean8) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 22:17

    น้องน่าร้ากกกกกก>\\\<

    #27
    1
    • #27-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      31 กรกฎาคม 2561 / 21:02
      น้องมุ้งมิ้งง ถถถถ
      #27-1
  14. #26 Die for you (@Dieforyou) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 20:18
    อุ๊แหมะ บัดสีบัดเถลิง55555
    #26
    2
    • #26-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      30 กรกฎาคม 2561 / 20:55
      ระบบรับไม่ด๊ายยยยย
      #26-1
  15. #25 Naki Risa (@kornon82) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 20:13
    เบาสมองจากสีดำอีกเอยูนึงได้เยอะมากค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    เอยูนั้นบอกเลยตับพังงงงทรมานมากปมเยอะปวดหัวง่าาาาา55555
    #25
    1
    • #25-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      30 กรกฎาคม 2561 / 20:54
      สีดำverนี้จะช่วยฮีลเอง! ถถถถถ
      #25-1
  16. #24 Kumy (@febru2102) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 19:37
    โอ๊ย ขำกับความน่ารักของนาง 55
    #24
    1
  17. #5 .C F. (@clarefasai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 10:06
    //แอบกระโดดขึ้นเรือคุณหมอ
    #5
    1
    • #5-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 3)
      6 พฤษภาคม 2561 / 23:58
      คุณหมอใจดี~//สีดำ : ไม่ขึ้นเรือหมอสิจะโกรธธ!
      #5-1