My Destiny หน้าสุดท้ายของหัวใจ บอกใบ้ว่าใช่เธอ

ตอนที่ 7 : My Destiny : น้องครับ ลืมของ 3/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 282 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

Mydear’s talk

                ฉันกำลังนั่งทำงานอยู่ใต้ตึกคณะ บรรยายกาศยามค่ำของที่นี่ไม่ได้เงียบเหงาเพราะช่วงนี้เป็นช่วงที่น้องๆ ปีหนึ่งต้องเตรียมซ้อมประกวดดาวเดือน วันนี้เป็นเวรฉันที่ต้องแวะมาดูน้องปีสองที่คอยดูแลน้องดาวเดือนอยู่แล้วอีกทีหนึ่ง ก็พึ่งรู้จากน้องเมื่อกี้ว่าภาควิชาของเราปีนี้เป็นตัวเต็งในการประกวดเดือนด้วย ชะพลูที่มาด้วยกันวันนี้เลยคึกคักเป็นพิเศษ
                อืมมม ก็น้องเขาหล่อจริง หล่อขนาดที่ว่าถ้าชาติหน้าฉันเกิดเป็นผู้ชายฉันขอหล่อให้ได้ซักครึ่งหนึ่งของน้องก็ดีใจแล้ว
ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้หัวใจฉันไม่ว่างฉันคงหวั่นไหวอยู่ไม่น้อย เพราะน้องชอบมานั่งหน้าหล่อคุยด้วยอยู่บ่อยๆ ดูๆ ไปแล้วนิสัยน่ารักดีเหมือนกันนะ
                “แกกก น้องงานดีมากอะ” ชะพลูฟาดแขนฉันทีนึงและเขย่าตัวฉันไปมา
                “โอ๊ย เจ็บนะชะพลู” ฉันหันไปดุนาง ตัวเล็กๆ แบบนี้คิดว่ามือเบานักรึไง
                “แกง่ะ” ชะพลูเลิกตีฉันแล้วทำแก้มป่องส่งมาให้ “ฉันว่าฉันชอบเขา”
                “มีใครบ้างล่ะที่แกไม่ชอบ” ฉันเหล่ตามองยัยชะพลู
                ชะพลูน่ะ จะบอกว่าแรดก็ไม่ใช่ นางแค่ชอบมองผู้ชายแล้วกรี๊ดไปวันๆ เฉยๆ แต่พอโดนจีบเข้าจริงๆ ก็วิ่งหนีแทบไม่ทัน ชะพลูไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่อะไร ถ้ามีคนบอกว่าฉันน่ารัก ยัยนี่ก็จัดว่าสวย ใครอยากได้นางไปเป็นแฟนต้องค่อยๆ ตะล่อมเอา มาแบบจู่โจมไม่มีทางสำเร็จหรอก นี่มั้งถึงทำให้เราเป็นเพื่อนกันได้ เพราะฉันก็เป็นเหมือนกัน
                “อย่างน้อยก็พี่เดลต้าคนนึงล่ะน่า โอ๊ย
!” ไวกว่าความคิดเมื่อมือของฉันฟาดลงไปบนแขนของยัยเพื่อนช่างล้อ “เจ็บนะ”
                “อ้าว ก็ตั้งใจตีให้เจ็บไง” ฉันลอยหน้าลอยตาตอบบ้าง
                “ก็รู้ไงว่าเพื่อนชอบเลยไม่ได้ชอบ พูดเรื่องจริงทำเป็นเขินไปได้”
                “ชะพลู
!
                “ขอโทษนะครับ ตรงนี้มีคนนั่งมั้ยครับ?”
                มือที่กำลังจะประทุษร้ายชะพลูอีกรอบชะงักลงเมื่อมีเสียงใครบางคนมาขัดจังหวะ พอเห็นว่าเป็นใครฉันก็แทบอยากจะให้มีคนมานั่งซะให้เต็มโต๊ะ พี่โอโซนที่อยู่ในชุดนักศึกษายิ้มให้พวกเราบางๆ
                “ไม่มีค่ะ” ยัยชะพลูรีบตอบ
                “งั้นรบกวนน้องย้ายไปนั่งฝั่งนู้นได้มั้ยครับ พอดีเพื่อนพี่อีกสองคนกำลังเดินเข้ามา”
                “ได้ค่ะ” ชะพลูรีบย้ายโน้ตบุ๊กตัวเองไปนั่งตรงข้ามฉันทันทีเพื่ออำนวยความสะดวก
                “ขอบคุณครับ” พี่โอโซนวางกระเป๋าโน้ตบุ๊กของเขาลงข้างๆ ฉัน
                เพื่อนอีกสองคนที่พี่โอโซนพูดถึงคงไม่ได้หมายถึงพี่เดลต้ากับพี่นาซ่าหรอกใช่มั้ย ฉันมองหาโต๊ะตัวอื่นเผื่อว่ามันจะมีที่ว่าง เพราะถ้ามีฉันจะชิ่งเดี๋ยวนี้แหละ แต่ดูเหมือนว่าความต้องการของฉันจะไม่สามารถเป็นไปได้ เพราะไม่ว่ามองไปทางไหนโต๊ะก็ถูกจับจองไปหมด จะมีว่างก็ว่างแค่ที่เดียว
                “อ้าว มาถึงเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย” คนที่นั่งข้างๆ ฉันพูดขึ้นฉันจึงมองตามไปด้วยก็พบว่าเป็นพี่เดลต้ากับพี่นาซ่าจริงๆ ด้วย
                ฮือออ ทำไงดี แค่เห็นหน้าเขาไกลๆ ใจฉันยังสั่นเลย อยากจะลุกหนีก็ไม่กล้า มันคงดูไม่ดีเท่าไหร่ฉันจึงได้แต่พยายามสงบสติอารมณ์และก้มมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่พิมพ์หัวข้องานทิ้งไว้
                “มึงอะ ถึงก่อนใครเพื่อน”
                พี่นาซ่าที่เดินมาถึงก่อนเดินมานั่งข้างพี่โอโซน ส่วนพี่เดลต้าที่ตามมาติดๆ ก็วางของลงข้างยัยชะพลูแล้วนั่งเก้าอี้ตัวถัดไปซึ่งตรงข้ามกับพี่นาซ่า เท่าที่สังเกตพวกเขาน่าจะมาทำงาน ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะตึกคณะเราอยู่ใกล้กัน และตึกนี้บรรยากาศค่อนข้างดีเหมาะกับการทำงานเพราะใต้ตึกเป็นลานโล่งมีลมพัดผ่าน บ่อยครั้งที่คณะบริหารจะมานั่งทำงานที่นี่
                “เดี๋ยวมานะแกอาจารย์อาร์ตเรียกไปถามเรื่องน้อง”
                “ไปด้วยสิ” ฉันไม่ยอมนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวแน่ๆ อันตรายต่อหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
                “อาจารย์เรียกแค่เอ็กตร้าที่แสดงน่ะ รอนี่แหละ เดี๋ยวฉันมา” ชะพลูส่งยิ้มแหยมาให้ฉัน แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ แงงง
                “น้องครับ” เมื่อชะพลูเดินพ้นไปเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้น ฉันจึงตอบรับอย่างเสียไม่ได้ ก็มีแต่ฉันคนเดียวนี่ที่นั่งอยู่ตรงนี้
                “ขะ...คะ?”
                “อันนี้ขอยืมได้มั้ย?” พี่เดลต้าชี้มาที่สมุดของฉันที่วางอยู่ข้างๆ “ลืมเอาที่รองเม้าส์มาครับ”
                “อะ อ๋อ ได้ค่ะ” ฉันยื่นสมุดโน้ตสีชมพูให้เขา ฉันไม่รู้ว่าเขาทำสีหน้ายังไง เพราะตอนนี้ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาเลย
                “ขอบคุณครับ”
                อย่าครับพร่ำเพรื่อสิคะ
! รู้มั้ยคนมันชอบ ยิ่งชอบก็ยิ่งหวั่นไหวง่าย ใจบางไปหมดแล้ววว
                “ฮ่าๆๆ” จู่ๆ พี่โอโซนก็หัวเราะลั่น จนฉันพลอยสะดุ้งไปด้วย
                “กินข้าวลืมกินยาเหรอ” พี่เดลต้าพูดเสียงเรียบ
                 “สมุดสีชมพูลายการ์ตูนคิตตี้โคตรเข้ากับมึงเลยว่ะ ฮ่าๆๆ”
                เสียงหัวเราะของพี่โอโซนทำให้ผู้คนเริ่มหันมามองทางนี้กันมากขึ้น แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ได้ลดวอลุ่มลงเลยแม้แต่น้อย สาวๆ เริ่มสะกิดเพื่อนและกระซิบกระซาบ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าท็อปปิกของพวกเธอก็คงไม่พ้นเรื่องพี่สามหล่อนี่หรอก
                “เออ เข้ากันดีว่ะ ฮ่าๆ” พี่นาซ่าสำทับอีกแรง
                พี่เดลต้ามองเพื่อนทั้งสองด้วยแววตาเรียบนิ่ง แต่มันก็จริงนะ มันไม่เข้ากับพี่เดลต้าเลยซักนิด นึกภาพตามนะ คนตัวสูงหล่อแบบคูลๆ แบดนิดๆ กำลังจับเม้าส์สีดำแดงออกแนวเกมเมอร์เท่ๆ บนที่รองสีชมพูหวานแหวว
                “คิก” ฉันหลุดขำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ แต่ก็ต้องรีบตีหน้านิ่งมองจอเมื่อพี่เขาหันมา และรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือก
                “กูว่ากูไปเซเว่นฯ ดีกว่าว่ะ เอาไรปะ”
                “กูไปด้วยดิ” พี่โอโซนวางชีทเรียนลุกขึ้นยืน
                อ้าววว
! อย่าทิ้งกันแบบนี้สิพี่!!
                “น้องฝากอะไรมั้ยครับ”
                “เอ่อ ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ” ฉันยิ้มและค้อมศีรษะให้พี่นาซ่าทีนึง
                พวกเขาเดินออกไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงแค่ฉันกับพี่เดลต้า ถึงจะอยากอยู่ใกล้ อยากเจอพี่เขามากเท่าไหร่ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ฉันก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน เพราะเมื่อก่อนแค่แอบมอง แค่ได้เดินผ่านน่ะสิ
! T^T
               
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ชะพลูไปหาอาจารย์ เหมือนเวลามันเดินช้ายังไงไม่รู้ ฉันเอาดินสอขึ้นมาเคาะหัวตัวเองเบาๆ เมื่อคิดงานไม่ออก จะคิดออกได้ไงล่ะเมื่อในหัวคอยแต่คิดถึงหน้าคนใกล้ๆ อยู่ตลอดเวลา โอ๊ยยย!
                ยิ่งสมองตันฉันก็ยิ่งเคาะรัวๆ และเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อดินสอที่ฉันจับไว้หลวมๆ ลอยละลิ่วไปตามแรงเหวี่ยง
                “...”
                ชิบหายแล้ว...



____________________________________________________________________________________________________
ชิบหายทำไม เกิดอะไรขึ้นหนูววววว 555555
บอกแล้วว่าความซุ่มซ่ามของมายเดียร์ยังไม่หมด
นี่แค่น้ำจิ้มเจ้าค่ะ 55555
กดหัวใจข้างบนไว้นะคะ ตอนหน้าจะได้มาดูกันว่าชิบหายอะไร
มายเดียร์ทำอะไร 5555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 282 ครั้ง

790 ความคิดเห็น

  1. #683 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 10:18
    เหมือนทุกคนเป็นใจให้พระนาง
    #683
    0
  2. #256 xsngn (@Password02061999) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 18:32
    พี่เดลก้อแอบชอน้องป่ะ//เด่มั่ว
    #256
    1
  3. #55 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 13:21
    งามใส้อิหนู
    #55
    0
  4. #12 DuFruit (@DuFruit) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 19:52
    โอ๊ะโอ
    #12
    1
    • #12-1 lemon_sweety (@knigthrefresh) (จากตอนที่ 7)
      3 ตุลาคม 2561 / 20:20
      เกือบไปแล้ววววววววววววววววววววว
      #12-1