Utopia Fantasy Online

ตอนที่ 51 : Phase 2 - Episode 51 After War (หลังสงคราม)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    2 ม.ค. 60

Phase 2 Episode 51 After War

 

          หลังเกิดเหตุการณ์ 48 ชั่วโมงในยูโธเปีย

           

“ยังไม่มีเบาะแสอีกเหรอ” ผู้เล่นคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกเบื่อเต็มทน

“มันไม่ยากเลยล่ะครับ แค่ตามหาผู้เล่นใส่หน้ากากที่มองไม่เห็นหน้า ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้อาชีพ ไม่รู้ระดับ ไม่รู้สังกัด ไม่รู้ว่าหลบไปที่ไหน มันง่ายมาก”ชายอีกคนประชดประชันขึ้นอย่างรำคาญอีกฝ่าย

“ว่างอยู่พอดี เราไปฟาดปากกันข้างนอกดีกว่านะ”อีกฝ่ายเอ่ยเรียบ ๆพร้อมยิ้มเย็นยะเยือกให้คู่สนทนา

          “จะไปฆ่ากันข้างนอกก็ไป ชั้นรำคาญ...” หญิงสาวที่นั่งจัดการกองเอกสารอยู่บนโต๊ะเอ่ยขัดทั้งสองคนขึ้น ทั้งที่ยังไม่ละสายตาออกจากกองเอกสารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

 

            ก๊อกๆ

            เสียงเคาะประตูที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลดังขึ้น และโดยไม่มีผู้ใดกล่าวอนุญาต ชายสองคนก็ถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีนิ่งๆ

 

            “อ้าว... หัวหน้าใหญ่ล่ะ”หนึ่งในสองคนผู้มาใหม่เอ่ยถามขึ้น

            “ลงดันฯ”หญิงสาวที่จัดการเอกสารอยู่เอ่ยตอบสั้นๆ

            “แล้วเรื่องรายงานของดิไวท์ที่หัวหน้านัดไว้เอาไงเนี้ย”

            “คุณก็รับฟังไว้แทนสิค่ะ คุณเป็นรองหัวหน้านะ”หญิงสาวยังคงเอ่ยตอบด้วยท่าทีเดิม

            รองหัวหน้าหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันมาหานักรบหนุ่มที่เข้ามาด้วยกัน “นั่งก่อนเถอะดิไวท์”

 

            เมื่อได้รับคำเชื้อเชิญ ชายที่คุ้นหูคุ้นตากันดีก็ตรงไปนั่งที่โซฟาตัวหนึ่ง ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับที่นั่งของชายผู้มีความอดทนต่ำก่อนหน้านี้

 

            “ว่ามาเลย” รองหัวหน้าเอ่ยขึ้น

 

            ดิไวท์ที่ไปจับตาดูสงครามเมืองคาเอเดะในฐานะแขกรับเชิญพิเศษ และในฐานะหน่วยสอดแนมของกลุ่มพันธมิตรเจ็ดคาบสมุทร เอ่ยรายงานตั้งแต่ต้นการปรากฏตัวไปจนถึงช่วงสิ้นสุดสงคราม ซึ่งหลังจากที่ปราสาทกว่าครึ่งถูกทำลายด้วยทักษะปริศนาของผู้เล่นลึกลับ ชายหนุ่มสมาชิกของสมาพันธ์ลำนำวิหคที่ชื่อว่าแซลเก้ ก็นำกลุ่มผู้เล่นจำนวนหนึ่งบุกเข้าไปในตัวปราสาททั้งที่คนอื่นยังคงอึ้งกับความหายนะที่เกิดขึ้นอยู่ ซึ่งด้วยความที่ว่ากลุ่มที่พุ่งเข้าไปมีผู้เล่นสายนักฝึกสัตว์ขั้นที่ 2 จ้าวสรรพสัตว์(Beast Master) ทำให้การเคลื่อนที่ไปยังตัวราชาของปราสาทเร็วกว่าอีกสองกลุ่มที่เหลือ ซึ่งอีกกลุ่มหนึ่งคือทางตัวตลกเริงระบำและกิลด์กะโหลกเหล็กก็ล้วนก็ถูกตรึงไว้โดยทักษะของผู้เล่นลึกลับ ทำให้ชัยชนะของสงครามกลายเป็นของสมาพันธ์ลำนำวิหคอย่างงงๆ

 

            เหล่าผู้ที่อยู่ในห้องยังคงนั่งนิ่งเงียบเพื่อรอข้อมูลต่อไปจากอีกฝ่าย

 

            “หลังจากที่เสียงประกาศสิ้นสุดสงครามดังขึ้น ผู้เล่นคนนั้นก็เรียกพวกอีกามาปิดบังแล้วใช้คริสตัลเคลื่อนย้ายหลบหนีไปครับ ยังดีที่ผมรู้ตัวก่อน เลยสั่งให้พวกลูกน้องที่อยู่ในเมืองช่วยกันจับตาดูที่จัตุรัสกลางเมืองไว้ ซึ่งเขาก็โพล่มาจริง ๆ มีผู้เล่นจำนวนหนึ่งที่อยู่ในเมืองตอนนั้นเป็นพยานได้ครับ เขาตรงไปยังโรงแรมที่ใกล้ที่สุดแล้วก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย จะไปถามเอ็นพีซีของโรงแรมพวกนั้นก็คงไม่มีทางบอกแน่ ผมจึงสั่งให้พวกลูกน้องเฝ้าโรงแรมไว้แทน แถมข้อมูลยังแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วจนมีผู้เล่นอีกหลายกลุ่มเข้ามาจับตาดูเหมือนกัน แต่ที่ออกมาจากโรงแรมก็ไม่มีใครที่จะเข้าเค้าเลยสักคน”

            “ตรงกับข้อมูลที่เราสืบมามั้ย”รองหัวหน้าหันไปถามกับหญิงสาวเพียงคนเดียวในห้อง

            “ค่ะ”

            “งั้นชั้นขอคำยืนยันจากนายหน่อยนะดิไวท์ นายแน่ใจใช่มั้ยว่าหมอนั่นไม่ได้เล่นทริคค์อะไร”

            “ครับ ผมแน่ใจ หลังจากที่เห็นด้วยตาตัวเองแล้ว ผมก็เข้าไปดูเทปบันทึกที่อัพลงในวีทูป(Wetube)อีกหลายครั้ง จนกล้ายืนยัน แม้แต่พวกจีเอ็มเองก็ออกมาแถลงแล้วด้วยว่าไม่มีการโกงหรือการแฮ็คแต่อย่างใด นั้นคือทักษะและความสามารถของผู้เล่นคนนั้นจริง ๆ ผมจึงขอยืนยันว่านั้นเป็นความจริงทั้งหมดครับ”

            “ความสามารถในการต่อสู้ในระดับปีศาจ กับสกิลแปลกประหลาดที่ทรงพลังจนสร้างหายนะ เฮ้อ... สมฉายาที่นายตั้งให้แล้วล่ะนะ ดิไวท์” หนึ่งในชายผู้เข้าร่วมการสนทนาอย่างไม่ได้ตั้งใจเอ่ยขึ้น

            “ขอบใจนายมากนะดิไวท์” ชายหนุ่มรองหัวหน้าเอ่ยขึ้น พร้อมกับลุกมาตบไหล่เบาๆ “ถ้ามีความเคลื่อนไหวยังไงก็รีบติดต่อมาทันทีเลยนะ”

            “ครับ ท่านรองหัวหน้าใหญ่” ดิไวท์เอ่ยขึ้น ก่อนจะมีท่าทีลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็เอ่ยถามออกไป “เอ่อ... ท่านรองฯครับ ถ้าเรารู้ตัวจริงของผู้เล่นคนนั้นแล้ว พันธมิตรเจ็ดคาบสมุทรของเราจะทำยังไงกับเขาต่อไปครับ”

            “ชั้นเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน แต่ดูจากท่าทีไอ้เอโอ เอ่อ... โทษที ชั้นหมายถึงหัวหน้าใหญ่น่ะ เขายังไม่มีคำสั่งอะไรเป็นพิเศษ เอาเป็นว่าเราตามสืบกันไปก่อน แต่อย่าทำตัวเป็นศัตรูกับเขาแล้วกัน”

            “เข้าใจแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ” เขาโค้งศีรษะลงเล็กน้อย พร้อมกับอีกสี่คนที่เหลือก็ทำท่าทางเช่นเดียวกัน ก่อนที่ดิไวท์จะจากไป

 

            “ใช่รุกกี้คนเดียวกันกับที่นายไปสืบมาหรือเปล่า เควิน”

            “ไม่หรอก ชั้นก็บอกแล้วนี่ว่าเจ้ารุกกี้ที่ชั้นไปสืบมาใช้ทวนเป็นอาวุธ ไม่ใช่ดาบคู่”

            “มีตัวแสบโพล่มาถึงสองตัวในเวลาไล่เลี่ยกันเลยเหรอเนี่ย”

            “น่าสนุก!!” ชายความอดทนต่ำคำรามขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

            “นั่นสิ ชั้นล่ะอยากให้มันมาเจี๋ยนแกจริง ๆ”

            “เจี๋ยนเอ็งดิ”

            “พอ!!!” รองหัวหน้าตวาดขึ้นอย่างรำคาญเต็มทน “พวกนายสองคนไปประสานงานกับพวกลูกน้องให้รีบกันช่วยตามหาเจ้าเขาเดียวซะ”

            “คร้าบ ๆ/ก็ได้” ทั้งสองคนต่างตอบรับ ก่อนจะถลึงตาใส่กันเล็กน้อยและเดินออกไป

            “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเพียงคนเดียวเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ

            “ขอโทษแทนไอ้เอด้วยนะที่มันทิ้งงานไว้ให้เธอสะสางน่ะ”เขาเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด

            “ไม่เป็นไรค่ะ นาน ๆทีหัวหน้าเขาจะดูตื่นเต้นแบบนั้น”

            “มา ชั้นจะช่วยเอง มีเรื่องที่อยากจะถามอยู่ด้วย” รองหัวหน้าใหญ่ดึงเก้าอี้มานั่งฝั่งตรงกันข้าม ก่อนจะเริ่มอ่านเอกสารกองหนึ่งอย่างใจเย็น

            “ท่านรองจะขอฟังสรุปการเคลื่อนไหวทั้งหมดของพวกจักพรรดิใช่รึเปล่าค่ะ”

            “สมเป็นเธอเลยนะ” เขาเอ่ยขึ้นมา “ตามนั้นล่ะ ขอแบบรวบรัดหน่อยนะ”

            “ค่ะ” เธอพยักหน้ารับ ก่อนจะหยุดมือออกมาจากเอกสารแล้วเรียกหน้าต่างระบบของเธอออกมา

            “นอกจากจักรพรรดิไร้มงกุฎของทางเรา กลุ่มของพวกจักพรรดิคนอื่น ๆก็เริ่มเคลื่อนไหวในทิศทางที่คล้ายกับทางเราแล้วค่ะ ที่แน่ ๆคือพวกสี่จักพรรดิที่เริ่มเคลื่อนไหวอย่างชัดเจน อัคคีคลั่งบาลัสถึงขนาดออกตามล่าจักรพรรดิอสูรเขาเดียวด้วยตนเอง ส่วนอีกสามคนที่เหลือถึงจะพยายามไม่ทำอะไรโจ่งแจ้ง แต่สายของเราก็สืบรู้มาแล้วว่าพวกนั้นเองก็แอบสืบอยู่ลับๆเหมือนกัน”

            “พวกนั้นไม่น่าสนใจเท่าไหร่หรอก แค่พวกมันเคลื่อนไหวนิดหน่อยทางเราก็รู้ตัวแล้ว ที่ชั้นสนใจจริง ๆคือพวกจักรพรรดิไร้มงกุฎแบบหัวหน้าต่างหาก เจ้าพวกนั้นมีความเคลื่อนไหวยังไงบ้าง”

            “ที่ชัดเจนก็คงเป็นจ้าววิถีผู้พิชิตรอยด์ค่ะ ทางนั้นเล่นตั้งค่าหัวตามหาตัวจักรพรรดิอสูรเขาเดียวเป็นล้าน ส่วนอีกเจ็ดคนที่เหลือรวมทางเราด้วยก็ยังซ่อนอยู่ในเงามืด”

            “เฮ้อ... น่าเบื่อชะมัด อุตส่าห์เจอของน่าตื่นเต้นแต่กลับหายไปดั่งสายหมอกซะได้” รองหัวหน้าพูดขึ้นอย่างเซ็งๆ

            “คุณเองก็เป็นไปกับเขาด้วยเหรอค่ะ”

            “แน่นอนสิ” เจ้าตัวพูดขึ้นด้วยแววตาที่เป็นประกายจ้าราวกับแสงอาทิตย์ “การได้สู้กับปีศาจแบบนั้นล่ะคือความสนุกของเกมเกมนี้”

           

........................................................

 

            แกร๊ง

            น้ำแข็งจากแก้วเครื่องดื่มสีเขียวสดใสละลายและกระทบกับแก้วจนเกิดเสียงใสๆดังกล่าวออกมา

 

            ด้านเจ้าของเครื่องดื่มแก้วดังกล่าวกลับไม่ได้สนใจเสียงดังกล่าวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับเท้าคางข้างเดียวและมองออกไปนอกหน้าต่างร้านเครื่องดื่มในท่าทีเหม่อลอยตามประสา     

           

            เขาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก มาร์เวลลัส ชายผู้ก่อหายนะจนได้รับฉายาว่า จักรพรรดิอสูรเขาเดียว เป็นฉายาเปิดตัว

 

            “เอ่อ... ขอโทษนะคะคุณลูกค้า” เสียงพนักงานสาวดังขึ้นเรียกเด็กหนุ่มให้หันกลับมามองด้วยท่าทีงุนงงเล็กน้อย

            “มีอะไรเหรอครับ”

            “คุณลูกค้าผู้หญิงทางนั้นฝากชีสเค้กมาให้ค่ะ แล้วก็ฝากบอกด้วยว่า ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็จะมานั่งด้วยกันก็ได้นะคะ”

           

            เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มก็มองไปยังโต๊ะที่พนักงานสาวบอกซึ่งมีสมาชิกในโต๊ะทั้งหมดเป็นผู้หญิงสามคนที่มีหน้าตาน่ารักพอสมควร แต่ดูๆแล้วพวกเธอน่าจะอายุน้อยกว่ามาร์เวลลัสประมาณ 1-2 ปี และกำลังยิ้มเป็นมิตรให้เมื่อเห็นว่ามาร์เวลลัสมองอยู่

 

            “ฝากขอบคุณสำหรับเค้กด้วยนะครับ แล้วก็ฝากขอโทษด้วยที่ไม่สามารถไปนั่งด้วยได้ พอดีผมอยากนั่งคิดอะไรคนเดียวเงียบๆสักพัก”

            “ค่ะ” พนักงานสาวตอบรับพร้อมกับโค้งศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะที่มีกลุ่มสาวๆอยู่

 

            ด้านเด็กหนุ่มกลับไม่ได้สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นมากนัก และกลับไปนั่งเหม่อเงียบๆอยู่คนเดียวต่อ ในหัวก็ยังพยายามหาคำตอบว่าอะไรที่ทำให้เขาทำเรื่องแบบนั้นลงไป

 

            สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันเริ่มต้นจากสิ่งที่นักเดินทางปริศนาคนนั้นทำตกไว้ ซึ่งทีแรกเด็กหนุ่มก็ไม่ได้คิดที่จะเสียมารยาทโดยการแกะมัดผ้าดังกล่าวดู แต่สิ่งเขียนไว้บนมัดผ้าที่ว่ามันดันกระตุ้นความรู้สึกอยากรู้ของเด็กหนุ่มจนถึงขีดสุด

 

             จงร่ายรำเสียสิ ราชาแห่งข้าเอ๋ย

 

            เพียงประโยคสั้นๆ แต่กลับส่งผลต่อความรู้สึกของเด็กหนุ่มอย่างมหาศาล ซึ่งสิ่งที่อยู่ด้านในมัดผ้าดังกล่าวก็คือเสื้อคลุมที่เด็กหนุ่มใส่ทับเกาะเข้าไปร่วมสงครามนั่นเอง ความสงสัยก็ส่วนหนึ่ง แต่ในบางคำของประโยคกลับกระตุ้นความรู้สึกที่ต่ำที่สุดของเด็กหนุ่มออกมา

 

            โทสะ...

 

            เขารู้สึกโกรธและหงุดหงิดในระดับที่ตนไม่เคยมีมาก่อนปรากฏในจิตใจของเด็กหนุ่ม และยิ่งคิดว่าตัวเองกำลังถูกท้าทายอยู่ อารมณ์อันรุนแรงของเด็กหนุ่มก็พุ่งขึ้นจนถึงขีดสุดของความอดทน และผลักดันให้เขาเข้าสู่สงครามเมืองคาเอเดะเพื่อสนองคำท้าทายดังกล่าว เขาไม่ได้ไปเพื่อช่วยเหลือฝ่ายใดในสงคราม แต่เพียงแค่ไประบายอารมณ์ดี ๆนี่เอง

 

            ใช่แล้ว มันไม่สมเป็นเขาเลย คนอย่างเขาทำไมถึงได้ปล่อยให้อารมณ์เป็นใหญ่ได้ และทำไมแค่ประโยคสั้นที่ไม่ชัดเจนแบบนั้นถึงทำให้เขาโกรธได้ เขาไม่เข้าใจตัวเองจริง ๆ นี่ยังไม่รวมเรื่องชวนสงสัยล้านแปดที่เขาสงสัยอยู่อีก

 

            “เฮ้อ... ปล่อยวาง ๆ ๆ” เขาท่องประโยคดังกล่าวเบาๆกับตัวเอง ก่อนจะตบหน้าตนเพื่อเรียกสติ

 

/คิดไปตอนนี้ก็เครียดเปล่าๆ สักวันคำตอบต้องมา/

 

เด็กหนุ่มกินชีสเค้กและดื่มเครื่องดื่มดังกล่าวจนหมดก่อนจะเดินไปคิดเงิน และออกไปจากร้านเพื่อเผชิญการเดินทางอีกครั้งหนึ่ง

 

ตราบใดที่เขายังอยู่บนยูโธเปียแห่งนี้เขาจะต้องเจอคำตอบทั้งหมดแน่ ๆ เพราะฉะนั้นเขาจะต้องเดินต่อไปเท่านั้น

 

           

 

             

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

949 ความคิดเห็น

  1. #800 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 00:08
    ขอบคุณไรท์ที่มาแต่งต่อ ยังมีปมอีกหลายอย่างที่คาใจ และอยากติดตาม สนุกมาก สู้ๆ ครับ
    #800
    0
  2. #758 kittybeanz (@kittybeanz) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 18:44
    อยากอ่านต่อแล้วอ่า ชอบคะ สนุก ขอบคุณค่า
    #758
    0
  3. #752 poo26934 (@poo26934) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 00:09
    ไรท์ค่ะ ทิ้งแล้วหรอ ทำไมไรท์ทำอย่างงี้กับเราได้แงงๆ 555สุ้ๆค่ะไรท์ติดตามอยุ่นะอัพเร็วๆหน่อย
    #752
    0
  4. #747 ชีวิตเหงาๆ (@pui14) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 11:41
    สนุกมากเลย รอติดตาม
    #747
    0
  5. #745 kwunrutai (@kwunrutai) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 17:45
    ขอบคุณที่นางเอกยังไม่ปรากฏ (เนื่องจากความชอบส่วนตัว เพราะเราไม่ค่อยชอบแนวนั้นเท่าไหร่)
    สนุกมากค่ะ
    ขอบคุณ.
    #745
    0
  6. #742 Automatic32 (@Automatic32) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 10:07
    อ่านไปอ่านมา นี่เป็นนิยายที่อ่านแล้วรู้สึกว่าน่าเบื่อมาก อ่านไปมันก็เรื่อยๆและพร่ำเพรื่อ ไม่มีจุดใหนเลยที่อ่านแล้วจะน่าติดตาม แต่ถ้าพิมพ์ขาย ผมคนหนึ่งแหละที่จะไม่ซื้อ เพราะอ่านแล้วไม่สนุกไม่น่าติดตาม
    ยิ่งอ่านยิ่งเบื่อ
    #742
    1
    • #742-1 Keem Keem Bye (@keemlol) (จากตอนที่ 51)
      21 มกราคม 2560 / 00:46
      ผมว่าถ้าจะมาว่าเขาตรงๆ อย่าแสดงความคิดเห็นเลยคับมันไร้มารยาท แทนที่จะบอกจุดผิดพลาดให้เขาแก้ไขดีกว่าเยอะคับ แล้วก้ถ้าเบื่อก้ไม่ต้องอ่านสิคับผมไม่เข้าใจจริงๆ พวกอ่านนิยายเรื่องนูนนี้เบื่อก้มาบ่นมาด่าไรต์ที่เขาแต่ง แน่ใจก้แต่งนิยายดีกว่าเขาให้ได้สิค่อยมาบ่น
      #742-1
  7. #738 bellingheart (@thelinneeza) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 15:06
    โซ่โร่เดี่ยวไปเลย ไม่มีนางเอกอ่ะดีแล้ว เป็นหมาป่าเดียวดาย
    มาต่อเร็วๆนะ
    รอยุยุยุยุยุยุยุ ยุยุ
    #738
    0
  8. #737 natchaphon2929 (@natchaphon2929) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 13:36
    เมื่อไรจะสร้างกิลอ่ะ
    #737
    0
  9. #725 NATIKKA★ (@babubee) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 09:16
    ไรท์คัมแบ็คแล้วววววส์ สนุกมากค่ะ แต่ต้องย้อนไปอ่าน 2-3 ตอนก่อนถึงจะรู้เรื่อง มึน 555555555555
    #725
    0
  10. #719 Clione (@nrhpee) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:32
    สนุกมากกกก ชอบมากค่ะ
    #719
    0
  11. #715 phatcharaa (@phatcharaa) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 22:28
    เย้ๆๆๆมาแล้วๆๆๆ
    #715
    0
  12. #713 garothegold (@garothegold) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 19:35
    ดีใจที่กลับมาต่อแล้วรอกันยาวจนลืมเนื้อเรื่องเลยครับอิอิ
    #713
    0
  13. #710 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 22:22
    นานจนงง จับต้นชนปลายไม่ถูกเลยคับ
    #710
    0
  14. วันที่ 2 มกราคม 2560 / 18:21
    ผมลืมไปแล้วว่าเคยอ่านเรื่องนี้ ระลึกชาติกันยาวล่ะทีนี้
    #709
    0
  15. วันที่ 2 มกราคม 2560 / 14:42
    ในที่สุดภาค2ก้มา ตรงเลยๆคือลืมชื่อตัวละครอ่ะ แหะๆ ไปอ่านใหม่แปป รอตอนต่อไปจ้าา
    #708
    0
  16. #707 Miyoshi rie (@okiya0miki) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 14:35
    นานจนเกือบลืมเนื้อหาแล้วนะคะเนี่ย นี่ก็เพิ่งไปอ่านใหม่อีกรอบเลยนะ สนุกเหมือนเดิมค่ะ จะรอตอนต่อไปนะคะ
    #707
    0
  17. #704 nui136 (@nui136) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 10:24
    ต่ออีก
    #704
    0