Utopia Fantasy Online

ตอนที่ 40 : Accel Frontier(แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    26 ม.ค. 59

Episode 40 Accel Frontier

 

          “แฮกๆๆ”เสียงหอบอันแสนรวยรินพร้อมกับอกที่กระเพื่อมขึ้นลงครั้งแล้วครั้งเล่า คงเป็นสิ่งที่แสดงได้อย่างชัดเจนว่าชายผู้นี้เหนื่อยล้าสะสมมากแค่ไหนจากการต่อสู้ที่ไม่รู้ว่าวันเวลาผ่านไปนานเพียงใด

           

แต่ว่าถึงจะเป็นเช่นนั้นเด็กหนุ่มผู้นี้ก็ไม่โอดครวญเลยแม้สักครั้ง ซึ่งก็ไม่รู้อีกว่าเป็นความตั้งใจที่แน่วแน่ไม่ไหวติงหรือเพราะไม่มีเวลาว่างมานั่งทำเรื่องงี่เง่าพรรค์นั้นกันแน่

 

“เข้ามา”นักดาบเยาว์ร้องท้าทายศัตรูกลุ่มสุดท้ายที่เหลืออยู่เพียง 4 ตัวเท่านั้น แต่เป็นที่น่าเสียดายเป็นยิ่งนักที่พวกมันที่ว่าเป็นเพียงกลุ่มสุดท้ายของชั้นที่ 2 ไม่ใช่ชั้นสุดท้าย

 

นรกของเด็กหนุ่มยังไม่จบสิ้นลงและยังคงดำเนินต่อไป...

 

เคร้ง

ดาบที่เข้าปะทะถูกเด็กหนุ่มเบี่ยงวิถีออกไป ก่อนที่เจ้าตัวจะหมุนตัวพร้อมกับใช้แรงเหวี่ยงที่เกิดขึ้นส่งคมดาบที่เปลี่ยนเป็นอาบแสงสีขาวเข้าใส่ศัตรู

 

เคร้ง

การโจมตีของเด็กหนุ่มกลายเป็นความเปล่าประโยชน์ในพริบตาเพราะมันถูกตั้งรับโดยพวกมันอีกตัวที่เข้ามาสนับสนุนเพื่อช่วยเหลือพวกของตน ก่อนที่องครักษ์กระดูกดำอีกสองตัวที่เหลือจะพุ่งเข้าโจมตีใส่เด็กหนุ่ม

 

แต่ตรงกันข้ามเด็กหนุ่มกลับไม่มีทีท่าหวาดหวั่นปรากฏเลยแม้แต่น้อย และแทนที่จะถอยหลบไปด้านหลังเพื่อหลบการโจมตี เขากลับพุ่งเข้าใส่แทนอย่างไม่ลังเลแม้สักนิด

 

การโจมตีขององค์รักษ์ตัวขวาถูกปัดออกไป ส่วนตัวซ้ายที่แทงปลายดาบเข้าใส่ศีรษะของเด็กหนุ่มก็เพียงโยกศีรษะหลบและพุ่งเข้าใส่เช่นเดิม

 

ฉึบ

คาตานะสีดำถูกเสียบทะลุอกของโครงกระดูกผู้พิทักษ์ แต่มันเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น มาร์เวลลัสออกแรงกดลงไปจนตัวขององครักษ์กระดูกต้องย่อตัวลงตามแรงกด ก่อนจะยกเท้าขึ้นมาเหยียบต้นขาที่มีเพียงกระดูก และกระโดดขึ้นฟ้าพร้อมกับคมดาบที่ลากผ่านอกขึ้นมาด้วยในเวลาเดียวกัน ผ่ากะโหลกศีรษะองค์รักษ์กระดูกดำผู้โชคร้ายให้แยกเป็นสองส่วนในพริบตา

 

แต่มันไม่จบเพียงแค่นั้น...

 

ร่างที่หมุนควงกลางอากาศล่อนลงที่ด้านหลังขององครักษ์กระดูกดำ ดาบทั้งสองที่ถูกนำมาไขว่กันถูกแทงไประหว่างกลางของเจ้าโครงกระดูกทั้งสองที่มีเพียงอากาศอันว่างเปล่า แต่ไม่นานนักดาบทั้งสองก็ถูกวาดออกไปด้านข้างพร้อมกับศีรษะทั้งสองที่ถูกตัดขาดโดยที่พวกมันมิได้ทันตั้งตัว

 

วิชาประยุกต์แดนสนธยาชั่วขณะจิต ก้าวย่างวายุ (Wind Step)

 

“มองไปทางไหนอยู่เหรอครับ” ร่างที่ปรากฏขึ้นมากล่าวขึ้นมาทั้งที่แววตาสีนิลเพียงแค่สื่อความว่างเปล่าออกมาเท่านั้น

“ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ”

 

ฉึบ ฉัวะ

คาตานะสีดำถูกแทงทะลุหัวขององครักษ์ดำตัวสุดท้าย ก่อนจะถูกลากลงพื้นตัดผ่าร่างอย่างไร้ความเมตตาใดๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้สังหาร

 

เมื่อไร้ซึ่งศัตรูที่ควรกำจัด เด็กหนุ่มก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะทรุดนั่งลงหายใจหอบถี่ราวกับกลั้นหายใจว่ายน้ำมาเป็นเวลานานแสนนาน การต่อสู้ที่มีเพียงการเข่นฆ่าศัตรูตรงหน้าไปเรื่อยๆเช่นนี้ ทำให้ตัวเขารู้สึกจะเสียความเป็นตัวเองได้ทุกขณะ การเคลื่อนไหวที่ควรเป็นแบบแผนเฉพาะของตนเองก็กลับกลายเป็นการเคลื่อนไหวของร่างกายอันลื่นไหลที่มาจากสัญชาตญาณ

 

สิ่งที่เรียกสติของเด็กหนุ่มไม่ให้หลุดสู่ห้วงบ้างอย่างอันแสนลี้ลับ คงเป็นความรู้สึกปวดหัวที่เกิดขึ้นอย่างเป็นปริศนาจากสาเหตุบางอย่างที่มาร์เวลลัสก็ยังไม่แน่ใจในเหตุผลนัก สาเหตุของปัญหาในครั้งนี้ตัวเขาคาดการณ์ว่าน่าจะมีสาเหตุมาจากความสามารถที่เหนือมนุษย์ของตนเอง ความสามารถที่อยู่ๆก็ตอบสนองความต้องการ และกระทำออกมาเอง

 

Accel Frontier...

 

ความสามารถที่ส่งเสียงกระซิบออกมาจากจิตใจ ว่าเขาสามารถทำมันได้... มันไม่สามารถจะอธิบายเป็นคำพูดได้ชัดเจนนัก แต่น่าจะใช้วลีว่า ความรู้สึกมันบ่งบอก น่าจะเข้าเค้าที่สุด

 

เขานำมันมาปรับปรุงจนนำมาซึ่งวิชาใหม่อีกสองวิชาที่ค่อนข้างมีประโยชน์พอสมควร คือกายาวายุ และก้าวย่างวายุสองท่าพิเศษที่ประยุกต์จากแดนสนธยาชั่วขณะจิต ท่าที่ดูแข็งแกร่งเช่นนี้มาร์เวลลัสคิดไว้อย่างอย่างแน่นอนอยู่แล้วว่าต้องมีข้อเสียบางอย่างแน่นอน ซึ่งข้อเสียที่ว่าคงเป็นอาการปวดหัวที่เกิดขึ้นตอนนี้ก็เป็นได้

 

แอคเซล ฟรอนเทียร์ ที่เป็นท่าที่ใช้ความสามารถจากการรับรู้ทางสมองอย่างมหาศาล พร้อมกับใช้ร่างการตอบสนองต่อข้อมูลเหล่านั้นอย่างรวดเร็วและทันท่วงที จะส่งผลต่อสมองก็คงมิใช่เรื่องแปลก แต่ที่เด็กหนุ่มไม่ค่อยเป็นห่วงเรื่องนั้นมากนักคงเป็นเพราะการทดสอบในโลกจริงก่อนหน้านี้ การทดสอบที่เขาทดลองว่าท่านี้จะสามารถนำไปใช้ในโลกแห่งความเป็นจริงได้หรือเปล่า...

 

ผลที่ได้รับจากการทดสอบในครั้งนี้ คือ เขาทำไม่ได้...

 

ซึ่งมันนำมาซึ่งข้อสรุปที่มาร์เวลลัสคาดเดาเอาเองคือ เขาในโลกจริงยังขาดปัจจัยสำคัญที่จะใช้ท่านั้นได้ ซึ่งปัจจัยที่ว่าก็คือศักยภาพของสมองและร่างกายในโลกจริง โดยทั้งสองอย่างที่ว่า ยูโธเปียแฟนตาซีออนไลน์ ได้เติมเต็มส่วนนั้นด้วยระบบ CSS (Combat Support System) ของตัวเกม ระบบที่จะสร้างตัวเสริมผลด้านต่างๆออกมามากมายนับพัน หรือสิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์ที่ทำให้ผู้เล่นแข็งแกร่งกว่าเอ็นพีซีของโลกนี้นั้นเอง

         

          นั้นทำให้อดคิดเรื่องๆหนึ่งไปไม่ได้ ว่าถ้าความสามารถระดับนี้มีคนทำได้ในโลกจริงขึ้นมาล่ะก็ คงกลายเป็นหายนะขนาดย่อมในทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย... คิดๆแล้วก็ทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลังชอบกล

 

            “เหนื่อยชะมัด” มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังหายใจถี่รวนด้วยความเหนื่อยล้า “นี่เพลนทิเวีย มันผ่านมากี่ชั่วโมงแล้วนะ”

            “ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับเฮีย น่าจะสัก 7-8 ชั่วโมงได้ แต่ว่าในช่วงเวลาจิตแบบนี้ก็คงจะเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้หรอกครับ”

            “งั้นเหรอ...”

           

            ด้วยช่วงเวลาที่ต้องต่อสู้ติดพันนานหลายต่อหลายชั่วโมงเช่นนี้ ย่อมส่งผลกระทบให้เด็กหนุ่มรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มทีไม่ว่าจะทางร่างกายหรือจิตใจก็ตาม ถ้าเป็นไปได้มาร์เวลลัสก็อยากที่จะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด เพราะยอมรับตามตรงถ้าต้องฆ่าทิ้งเรื่อยๆเหมือนไม่รู้จบสิ้น ในที่ที่มีเพียงความมืดมิดและซากหินของวิหารแบบนี้ต่อให้เป็นจิตใจที่หนักแน่นแค่ไหนก็ย่อมมีการสั่นคลอนเป็นเรื่องธรรมดาอย่างช่วยไม่ได้

 

            ยิ่งดวงตาแห่งการปลอบประโลมทำงานบ่อยและส่งภาพที่เห็นเข้าหัวเขาบ่อยครั้งเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นปัจจัยเสริมที่ยิ่งสั่นคลอนจิตใจเขาไปมากเท่านั้น

 

            “มันแปลกๆนะครับ ว่ามั้ย”

            “เฮียหมายถึงอะไรเหรอครับ” เจ้าดาบประหลาดเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

            “การสูญสลายของพวกองครักษ์กระดูกดำไงล่ะครับ”

            “จะว่าไปก็แปลกอย่างที่เฮียบอกจริงๆแหละครับ ทั้งที่ควรเป็นการแตกสลายแบบแผ่นกระจก แต่ครั้งนี้มัน...”

            “กลายเป็นเศษก้อนกระดูกเล็กๆตกเกลื่อนกลาดไปหมด แทนที่จะเป็นก้อนโพลิก้อนที่แตกสลายแล้วหายไปแบบปกติ”มาร์เวลลัสกล่าวเสริมขึ้น

            “แปลกจริงๆด้วยนะครับ”

            “เอาเถอะครับ เรื่องนั้นไว้คิดทีหลังแล้วกัน”

            “เอ๋! จะลุยต่อแล้วเหรอครับ”

            “อืม...”เขาเอ่ยตอบรับเบาๆก่อนจะลุกขึ้นและบิดขี้เกียจเพื่อไล่อาการเหนื่อยล้าออกไป “รีบๆไปจากที่นี้น่าจะดีกว่าครับ อยู่แล้วรู้สึกหดหู่พิกล”กล่าวจบก็สาวเท้าเดินต่อลงไปยังบันไดใต้ดินเพื่อลงไปยังชั้นต่อไปโดยไม่รั้งรอคำทักท้วงใดๆของเจ้าดาบพูดได้เลยแม้แต่น้อย

 

            ดาบทั้งสองที่แม้จะถูกมัดติดกับมืออยู่ ถูกกระชับให้แน่นขึ้น พร้อมกับสายตาสีนิลที่แลซ้ายมองขวาระวังภัยรอบตัว

 

            “ชั้น 3 สินะ เข้ามาเลย”

 

            ราวกับล่วงรู้ถึงคำท้าทายของเด็กหนุ่มเสียงจากระบบก็ดังขึ้นบ่งบอกทั้งจำนวนและระดับของผู้พิทักษ์วิหารที่ตรงตามข้อมูลที่มาร์เวลลัสค้นหามาอย่างไม่ผิดเพี้ยน ระดับ 55 จำนวน 200 ตัว ในครั้งนี้เหงื่อเม็ดโตถึงกับผุดขึ้นมาที่ขมับของเด็กหนุ่มผู้ท้าทายดันเจี้ยน

 

            “เอาวะ ตายเป็นตาย พร้อมนะ เพลนทิเวีย”

            “ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมล่ะครับ พวกมันมาแล้ว”

 

            เคร้ง เคร้ง

            ดาบเข้าปะทะกัน ก่อนที่มาร์เวลลัสจะเบี่ยงดาบเล็กน้อยเพื่อเบี่ยงการโจมตีออกไป แทนที่จะรับตรงๆ การเสียแรงแม้เพียงเล็กน้อยในสถานการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายคงไม่คุ้มค่าที่จะเสี่ยงแน่

 

            “นายจะเจ๊งมากคุโรมุรามาซะถ้านายไม่ต้องมาคอยชาร์จแบบนี้”  มาร์เวลลัสรู้ดีว่าถึงพูดออกไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี แต่ที่ทำไปก็เพื่อคลายความตึงเครียดส่วนตัวเท่านั้นเอง

 

            คมดาบยังคงเข้าปะทะโลมรันต่อสู้กับศัตรูครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนเมื่อชั้นก่อนหน้านี้ แต่ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่ามาร์เวลลัสถึงกับหืดขึ้นคอกับสถานการณ์ตรงหน้า มอนสเตอร์ที่ก้าวข้ามระดับ 50 ขึ้นมาเป็นที่รู้กันดีว่าแข็งแกร่งมหาศาลกว่าระดับห้าสิบลงไปราวปลายฟ้ากับก้นเหว ไหนจะเรื่องจำนวนที่เพิ่มขึ้นมาเป็นสองเท่าอีก นรกแตกชัดๆ

 

            เคร้งๆๆๆๆๆ

            ดาบทั้งสองเข้ารัวกระหน่ำรับการโจมตี และฟันสวนการโจมตีออกไป ดวงตาทั้งสองกวาดมองการโจมตี พร้อมกับประสาทการับรู้ที่เหลือก็ต่างทำหน้าที่เพื่อส่งถ่ายข้อมูลการเคลื่อนไหวต่างๆเข้าสู่สมองนับมหาศาล การต่อสู้ตั้งแต่ตอนแรกจนมาถึงตอนนี้ดูเหมือนว่ามาร์เวลลัสเองก็ไม่ได้แข็งแกร่งระดับปีศาจอะไรเหมือนที่อาจารย์เขาพูดอะไรขนาดนั้น แต่ในความเป็นจริงแล้วนี่คือการต่อสู้ที่เด็กหนุ่มยังพะวงเรื่องบาดเจ็บอยู่ต่างหาก

 

            หลักฐานก็คือ ร่างกายอันไร้รอยขีดข่วนใดๆของเด็กหนุ่มยังไงล่ะ... ปาฏิหาริย์โดยแท้ที่มีนักดาบที่สามารถลุยดันเจี้ยนกว่าครึ่งหนึ่งมาได้โดยไร้อาการบาดเจ็บใดๆ

 

            แล้วถ้าหากเมื่อใดที่ชายผู้นี้ละทิ้งทุกอย่างแม้แต่ความหวาดกลัวความตาย เราคงพบปีศาจที่แท้จริงเป็นแน่..

 

รอยยิ้มอันแสนละไมหวานที่จู่ๆเด็กหนุ่มก็กระตุกขึ้นที่ริมฝีปาก คือสัญญาณสำคัญของการก่อหายนะ การสังหารหมู่จะเริ่มขึ้นอีกครั้งแล้ว...

 

เมื่อเห็นรอยยิ้มของเจ้าคนต่างโลกผุดขึ้นมา พวกมันก็ต่างรู้สึกแปลกๆถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะตามมาหลังจากรอยยิ้มนั้น คมดาบนับสิบพุ่งเข้าแทง และฟาดฟันรอบทิศ ต้องฆ่าชายคนนี้ให้เร็วที่สุด... ชายคนนี้อันตราย... สัญชาตญาณของพวกมันร้องเตือน

 

“เดจาวูรึไงกันนะ”

 

วิชาประยุกต์แดนสนธยาชั่วขณะจิต ก้าวย่างวายุ (Wind Step)

 

ฉึบ ฉัวะ

องครักษ์ดำสองตัวถูกสังหารในพริบตาเดียวโดยที่พวกมันไม่รับรู้ถึงตัวตนของผู้สังหารเลยสักนิด เมื่อการโจมตีถูกชะงัก และเริ่มเสียรูปขบวน เด็กหนุ่มก็เริ่มประเคนกระบวนท่าดาบสารพัดเข้าเข่นฆ่าศัตรู ยิ่งปล่อยไว้นานเท่าไหร่พลังโจมตีของคุโรมุรามาซะก็ยิ่งสูงขึ้น ฟันหรือแทงเพียงฉับเดียวก็ตายในทันทีอย่างไม่ต้องทรมาน ไหนจะตัวนักดาบหนุ่มเองก็เล็งโจมตีเฉพาะส่วนที่สำคัญๆอย่างหัวของพวกมันยิ่งตายง่ายขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

 

การต่อสู้ในแต่ละชั้นที่ผ่านๆมา มาร์เวลลัสก็ใช้วิธีนี้มาโดยตลอด เริ่มด้วยการต่อสู้โดยเน้นการเบี่ยงวิถีดาบ สลับกับแทงหรือฟันสวนอออกไปโดยแทรกการผนึกพลังเวทธาตุแสงลงไปด้วย เมื่อรับรู้ว่าพลังโจมตีของคุโรมุรามาซะถึงจุดที่จัดการได้แน่ จึงเริ่มสวนกลับด้วยการเคลื่อนไหวชั่วพริบตาเพื่อทำให้รูปขบวนเสียหาย และหลังจากนั้นก็เป็นการไล่ฆ่าทีละตัวสองตัวไปเรื่อยๆจนหมด

 

ครั้งนี้เองก็คงจะเสียเวลาและเสียแรงไปมหาศาลกับการฆ่าองครักษ์กระดูกดำนับสองร้อยตัวในชั้นสามแห่งนี้...

 

“เอาอีกแล้ว...”เด็กหนุ่มบ่นเบาๆออกมา ยิ่งสู้ยืดเยื้อมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแปลกๆไปมากเท่านั้น ในหัวมันเริ่มขาวโพลน การรับรู้ต่างๆกลายเป็นเพียงการรับรู้การโจมตี และตอบสนองทันทีเท่านั้น นี่สินะ ที่เขาเรียกว่าสัญชาตญาณนักดาบ ความคิดสุดท้ายไหลสู่ห้วงแห่งความคิด

 

การฆาตกรรมหมู่ยังคงดำเนินต่อไป...

 

 

Happy New Year ย้อนหลังครับ ครบสี่สิบตอนสักที ที่จริงผมจะลงตั้งแต่วันที่ 4 (ซึ่งเป็นวันเกิดตัวเอง) แต่ดันติดนู่นติดนี้เลยไม่ได้ตรวจคำแล้วก็ลง

ปีใหม่นี้ขออวยพรให้ผู้อ่านทุกท่านมีความสุข สุขภาพแข็งแรงนะครับ เงินทองไหลมาเทมา นะครับ

รักษาสุขภาพด้วยนะครับช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว ปีชงแบบนี้เอง ผู้อ่านที่เกิดปีขาลแบบผมทำบุญเยอะๆ อาบน้ำมนต์สักหน่อยก็ดีนะครับ แก้ชงและเสริมมงคลให้แก่ชีวิต ^^

 

 

           

           

 

              

 

 

           

           

           

                                   

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

948 ความคิดเห็น

  1. #733 natchaphon2929 (@natchaphon2929) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 04:36
    พระเอกเล่นเกมเพื่อ...แบบมันไม่มีเป้าหมายอ่ะจะเข้ามาเที่ยวจะเล่นเกมเพื่อผ่อนคลาย จะเป็นที่1แล้วจะอินโนเซ็นไปไหนคือนอกเกมก็ฉลาดอยุ่นะแต่พออยู่ในเกมปุ้บดันโง่เฉยเลยอ่ะแล้วจะใจดีเกินไปเห็นมอนแล้วใจดีอย่าคิดว่ามอนเป็นสัตว์สิคิดว่ามันเป็นexpพอจะทำให้แข่งแกร่งเพื่อปกป้องคนอื่นได้ม.6ใช่ไหมอายุ18ปีแล้วแต่ทำเหมือนคนไม่รู้จักโลกแล้วปมเยอะมาก นี้คือสิ่งที่ผมอยากรู้
    #733
    0
  2. #730 Chayathat Pruksacheva (@leao) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 14:32
    ขอบคุณครับ :)
    #730
    0
  3. #630 Tsukihana (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 09:27
    ชั้นสามสืนะ อ่า นานจัง อยากเจอคนมั่งแล้วอะ เบื่อกระดูก555
    #630
    0
  4. วันที่ 24 มกราคม 2559 / 00:02
    #554
    0
  5. #551 PopoRuru (@lokiza555) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 10:05
    โหดมากกก55555
    ปล.ว่าแต่อยากรู้ค่ะว่า ระหว่างการต้อสู้ได้ใช้ ทักษะ กงเกวียนแค้น ไหมคะ??? ที่เพิ่มพลังโจมตี444ทุกครั้งที่โจมตีนะค่ะ
    #551
    0
  6. #550 Maomruji (@Maomruji) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 20:50
    เทอจะกลายแลัวใช่มัย!!!!เขาเป็นมัยน่าา
    #550
    0
  7. #549 my-kimberly (@my-kimberly) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 16:59
    HNY ย้อนหลังค่ะ
    ปล. มัดดาบกับมือ ดูแล้วไม่โปรเลยค่ะ เด่วจะมีผลกับข้อมือด้วย
    #549
    0
  8. #547 bluesky (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 23:54
    สวัสดีปีใหม่ครับ มีความสุขแข็งแรง มาแต่งต่อด้วยน้า
    #547
    0
  9. #546 luosblazer (@luosblazer) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 17:10
    สั้นเกิ๊น=_=
    #546
    0
  10. #545 Ben192 (@Ben192) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 16:06
    ขอบคุณค่ะ
    #545
    0
  11. #544 eacho2 (@Eacho) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 10:15
    ขอบคุนที่มาลงให้อ่านคัฟ
    #544
    0
  12. #541 หมอกเงา (@lumpang) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 08:00
    ขอบคุณ
    #541
    0
  13. #540 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 07:02
    สุขสันต์วันเกิดและวันปีใหม่ย้อนหลังคับไรท์
    #540
    0