Utopia Fantasy Online

ตอนที่ 30 : Survive

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    14 ต.ค. 58

Episode 30 Survive

 

            “แอ่กๆ” ลิ่มเหลวสีแดงข้นถูกสำลักออกมาจากปากของเด็กหนุ่ม

 

            /เหลืออยู่ 3 งั้นหรอ เราต้องดีใจที่รอดมาไหมเนี้ย/

 

            ร่างสูงของเด็กหนุ่มพยายามออกแรงผลักดันร่างกายให้ลุกขึ้นอย่างสุดความพยายาม แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สามารถผลักยันให้ตนลุกขึ้นมาได้ แค่เพียงนอนหมอบราบกับพื้นยังกลายเป็นเรื่องยากลำบากสำหรับตัวเขาในตอนนี้

 

            /กระดูกแขนขวาแหลกทั้งแขน อวัยวะภายในช้ำในเกือบทั้งหมด ซี่โครงหักด้วยสินะ ถ้าเป็นโลกจริงคงทรมานกว่านี้หลายสิบเท่า ไม่สิ คงตายไปแล้วมากกว่า/

 

            “องค์ราชันย์”การาสุเทนกุเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างที่เตรียมจะพุ่งเข้ามาช่วยเหลือเด็กหนุ่ม

            “อย่าคลาดสายตาจากศัตรูสิ เจ้าดูถูกข้าอยู่รึ การาสุเทนกุ”เมฆนาทโพล่มาขวางทางไว้อย่างรวดเร็วผิดกับร่างกายอันใหญ่โต ก้อนจะเงื้อกระบองและฟาดใส่อย่างรวดเร็ว

 

            เต้ง

            หอกของการาสุเทนกุปัดกระบองที่ฟาดเข้าออกไปอย่างยากลำบาก แค่ขนาดร่างกายและพละกำลังของทั้งคู่เมฆนาทก็ได้เปรียบมากพออยู่แล้ว ฝีมือการใช้กระบองในการต่อสู้ของยักษาผู้นี้ก็ยังแข็งแกร่งเหนือกว่าการาสุเทนกุอยู่อีกหนึ่งขั้น ทำให้การต่อสู้ในครั้งนี้เทพวิหคสามขาเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด สิ่งเดียวที่ทำให้การาสุเทนกุได้เปรียบอยู่บ้างคงเป็นการบิน ที่ทำให้เจ้าตัวสามารถเคลื่อนไหวได้ดีและรวดเร็วกว่าเมฆนาท

 

            “ยังอุตส่าห์รอดมาได้อีกนะ องค์ราชันย์ ต้องขอชมเชย แต่ว่ามันก็จะจบลงเดี๋ยวนี้ล่ะ”

            “นั่นสินะครับ ผมนี้อ่อนแอชะมัด”มาร์เวลลัสขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ เขาคิดว่าตัวเองจะยันไว้ได้บ้างสักพัก แต่กลับกลายเป็นว่าถูกจัดการได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

            “มีสิ่งใดจะสั่งเสียรึไม่”เฟนริลเอ่ยขึ้นกับร่างที่หมอบอยู่ พร้อมกับกรงเล็บที่เงื้อขึ้นเพื่อเตรียมปลิดชีพเด็กหนุ่ม

            “ขอโทษนะครับ ขอให้คุณโชคดี”

 

            ใบหน้าอันขาวเนียนของเด็กหนุ่มเชิดขึ้น พร้อมกับดวงตาทั้งสองที่มองจ้องไปยังเฟนริลอย่างไม่เกรงกลัว ต่างกับจ้าวแห่งมวลหมาป่าที่เมื่อสบเข้ากับดวงตาของเด็กหนุ่มก็ขนลุกซู่หวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด มิใช่ว่าสายตาของเด็กหนุ่มดูดุดันน่าเกรงขามแต่อย่างใด หากแต่ต้นเหตุแห่งความหวาดกลัวนั่น

           

            มาจากดวงตาข้างซ้ายของเด็กหนุ่มที่เปลี่ยนไปต่างหาก...

           

            ดวงตาสีขาวที่ตรงกลางเคยถูกแต้มด้วยจุดสีดำขนาดใหญ่พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดวงตาทั้งหมดถูกย้อมกลบด้วยความมืดมิดราวกับรัตติกาลอันไร้จุดสิ้นสุด ก่อนที่จุดแสงสีม่วงส่องกระจ่างราวกับอัญมณีก็ไม่ปานจะโพล่ปรากฏบนดวงตาของเด็กหนุ่มนักดาบดำ อักขระแปลกประหลาดปรากฏขึ้นในแววตาสีม่วงอันแสนพิศวง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นวงแหวนที่มีรูปลักษณ์เป็นตัวอักษร

 

            เปลวเพลิงสีดำสนิทผิดวิสัยของเพลิงอัคนีลุกโชติช่วงขึ้นทั่วร่างสีเงินของเทพอสูรหมาป่าแห่งตำนานนอร์ส มันแผดเผาเจ้าหมาป่ายักษ์เฟนริลจนส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดออกมา แต่เปลวอัคคีมหาวินาศก็หาได้สนใจเสียงกรีดร้องที่เกิดขึ้นไม่ มันยังคงทำหน้าที่ของตนต่อไป ซึ่งหน้าที่ว่าคือการแผดเผาผู้เป็นอริทำร้ายนายผู้เป็นเจ้าของดวงตาเสียให้สิ้น

 

            “เฟนริล”เมฆนาทเอ่ยขึ้นทั้งที่ท่อนแขนถูกยกขึ้นมาปิดดวงตาไว้ 

 

ด้วยความเป็นบุตรแห่งราวณะเทพอสูรผู้นี้จึงเคยได้ยินเรื่องความสามารถของดวงตานี้มาบ้าง แต่ที่ผิดพลาดในครั้งนี้คือทั้งเมฆนาทและเฟนริลไม่ทราบมาก่อนว่าดวงตาต้องสาปดวงนี้จะอยู่กับเด็กหนุ่มที่พวกตนต้องการกำจัด

 

“อย่าคลาดสายตาจากศัตรูสิ เจ้าดูถูกข้าอยู่รึ เมฆนาท”การาสุเทนกุเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างที่เข้าประชิดตัวเมฆนาทด้วยความรวดเร็ว

 

หอกคมกริบพุ่งเข้าสู่หัวใจของเมฆนาทด้วยความรวดเร็ว แต่ด้วยสัญชาตญาณของเทพอสูรระดับสูงเช่นเมฆนาทก็ใช้มืออีกข้างเบี่ยงปลายหอกไปด้วยความเร็วไม่ต่างกัน

 

ฉึบ

 

คมหอกถูกปัดแทงเข้าที่ท้องน้อยอันไร้การป้องกันจากเกราะของเมฆนาทแทน เทพยักษาเร่งออกแรงกระโจนถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาสถานการณ์ไว้มิให้โดนไล่ต้อนโจมตีต่อเนื่อง

 

“เจ้าพลาดแล้ว เมฆนาท”

 

ด้านหลังของเทพสูรยักษ์แห่งรามายณะ สิ่งที่ปรากฏอยู่คือมวลอากาศที่รวมตัวกันเป็นก้อนขนาดใหญ่ที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศอันไร้ซึ่งสิ่งใดยึดติดไว้

 

“ระเบิดลมหวน”

 

ตูม

ก่อนมวลอากาศระเบิดออกพร้อมกับแรงอัดกระแทกของลมที่ถูกสะสมอัดแน่นไว้ภายในพวยพุ่งเข้าปะทะเข้ากับร่างของเมฆนาทอย่างจังจนเจ้าตัวถึงกับสำลักโลหิตสีแดงเข้มออกมา

 

“ห้วงระบำปีกปักษา”

 

ทักษะการโจมตีของการาสุเทนกุถูกใช้อีกครั้งแต่ที่ต่างจากตอนเฟนริลคือระยะการโจมตีในครั้งนี้ที่อยู่ในระยะที่แทบเรียกว่าเผาขนจนแทบไม่มีทางพลาดอย่างแน่นอน

 

ขนนกนับร้อยพุ่งเข้าโจมตีเมฆนาทจนเสียงดังฉึบที่ขนนกแทงเข้าไปดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้จะมีส่วนหนึ่งที่ถูกปกป้องด้วยเกราะสีทอง จนแทงไม่เข้าก็ตาม

 

“สลายร่างกับแดนเฟนริล บิดาเจ้าหาทางช่วยได้แน่”เมฆนาทเอ่ยขึ้นด้วยร่างกายที่สะบักสะบอมหลังจากกัดฟันทนและเลี่ยงออกมาได้ในที่สุด แต่สภาพในตอนนี้ตัวเมฆนาทเสียเปรียบอย่างชัดเจน แต่ที่แย่กว่าคือเฟนริลที่ยังคงถูกแผดเผาจากเพลิงแห่งคำสาปของดวงตา

 

“หนี้ครั้งนี้ข้าต้องกลับมาทวงคืนแน่ องค์ราชันย์ การาสุเทนกุ”เมหนาทเอ่ยขึ้นอย่างเดือดดาลก่อนที่ร่างจะเปล่งแสงและสลายเป็นละอองแสงหายไปเช่นเดียวกับเฟนริลที่สลายร่างหายไปทั้งที่เปลวไฟยังคงเผาไหม้อยู่ทั่วร่าง

 

“รอดหรือยังครับ”

“น่าจะขอรับ อาณาเขตสลายไปแล้ว แล้วก็จับสัมผัสของทั้งสองไม่ได้เลยด้วยขอรับ”การาสุเทนกุเอ่ยขึ้นก่อนจะหอบร่างอันเต็มไปด้วยรอยช้ำและบาดแผลบินเข้ามาหาเด็กหนุ่ม ร่างของเทพอสูรส่งแสงสีดำอีกครั้งก่อนจะกลับสู่ร่างกายหยาบอันมีรูปร่างเป็นมนุษย์

 

การาสุเทนกุพุ่งกายทั้งที่ยังบาดเจ็บเข้ามาประคองมาร์เวลลัสไว้อย่างเบามือ

 

“ขออภัยนะขอรับ ที่ข้าช่วยอะไรไม่ได้”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ที่จริงก็อยากจะให้หยิบน้ำยาฮีลให้แต่กระเป๋ามันดันเปิดได้แค่ผมนี่สิ”

“ขออภัยจริงๆขอรับ”

“อย่าออกแรงมากนักสิครับ เดี๋ยวเอชพีผมก็เป็นศูนย์ก่อนพอดี ผมขอนอนสักพักแล้วกันครับเดี๋ยวระบบการฟื้นตัวอัตโนมัติมันก็คงค่อยๆฟื้นร่างกายผมให้เอง ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ”

 

ความเงียบเขาครอบคลุมอีกครั้ง พร้อมกับการาสุเทนกุที่ค่อยๆประคองเด็กหนุ่มให้นอนลงที่พื้นอย่างเบามือ

 

/อย่างกับโกหกเลยแฮะ/มาร์เวลลัสคิด

 

ดวงตาสีนิลค่อยๆถูกปิดลง พร้อมกับสายลมเย็นๆที่พัดพาลูบไล้ไปทั่วทั้งร่างของเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกต่างๆค่อยๆบรรเทาลงอย่างแผ่วเบาจนทุกความรู้สึกจางหายไปจนหมดสิ้น

 

/เปลือกตาหนักชะมัด จะหลับงั้นหรอ.../

 

ความคิดทั้งหมดล้วนเลือนหายไปพร้อมๆกับสติที่ดับวูบลงของเด็กหนุ่ม

 

 

“เป็นอย่างไรบ้าง”

“องค์ราชันย์ปลอดภัยดีขอรับ เพราะดวงตาต้องสาป ไม่สิ เพราะดวงตาเวทสร้างคำสาปสันดาปขึ้นมา จึงรอดมาได้”

“งั้นรึ...”

“จะทำเช่นไรต่อไปดีขอรับ”

“เราคงต้องซ่อนตัวเขาสักพัก ส่วนสถานที่ข้าเองก็ยังนึกไม่ออก เจ้าคงต้องสรรหาเองแล้วล่ะ การาสุเทนกุ”

“รับทราบแล้วขอรับ งั้นข้าน้อยขอยุติการติดต่อแค่นี้นะขอรับ”

 

 

“อือ...”เสียงครางเบาๆเล็ดลอดออกมาจากปากของเด็กหนุ่ม

“ได้สติแล้วรึขอรับ”

 

ร่างสูงของเด็กหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นโดยมีการาสุเทนกุที่พยายามเข้ามาช่วย แต่เด็กหนุ่มก็ยกมือห้ามไว้ว่าลุกขึ้นเองได้

 

“เป็นเช่นไรบ้างขอรับ”

“ก็พอไหวครับ”มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้น ก่อนจะหยิบเอาน้ำยาฮีลขึ้นมาดื่มเพื่อแก้กระหายและฟื้นอาการเหนื่อยล้า “แล้วคุณการาสุเทนกุล่ะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรแล้วขอรับ ระหว่างที่องค์ราชันย์นิทราอยู่ ข้าเองก็นั่งพักเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บเช่นกันขอรับ”

“งั้นเหรอครับ... เดี๋ยวนะครับ ผมหลับงั้นเหรอครับ”

“ใช่ขอรับ ท่านหลับไปราวหนึ่งยามเห็นจะได้”

 

/ยูโธเปีย ไม่มีระบบนอนหลับ แล้วทำไมเราถึง... ไม่สิก่อนหน้านี้ก็ครั้งหนึ่งแล้ว แต่นั้นมันสลบ ยังไงวะเนี้ย/มาร์เวลลัสคิด

“ถ้ายังไงเราต้องหาที่ซ่อนให้ท่านก่อนขอรับ แต่ตอนนี้ข้าเองก็ยังนึกไม่ออกถึงสถานที่ที่ว่า”การาสุเทนกุเอ่ยขึ้นขัดความคิดของเด็กหนุ่ม

“ทำไมต้องซ่อนตัวด้วยล่ะครับ ไม่ใช่ว่าเราปลอดภัยแล้วหรอครับ”

“ตอนนี้ก็คงไม่ต้องห่วงเรื่องเทพอสูรแดนอื่นขอรับ แต่ว่าที่ไว้ใจไม่ได้เองก็ไม่ได้มีเพียงเทพอสูรแดนอื่นขอรับ แม้แต่เซเปียสเองก็ยังมีศัตรูที่เป็นอันตรายต่อท่านอยู่”

 

มาร์เวลลัสยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ ตอนนี้เรื่องอื่นคงต้องไว้คิดทีหลัง แม้กระทั่งเรื่องของความสามารถของตาซ้ายของตัวเขาเองก็เช่นกัน ปัญหาปัจจุบันในตอนนี้คือเขาต้องหาสถานที่ปลอดภัยสำหรับการหลบซ่อน หลังจากนั้นจะได้สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดจากการาสุเทนกุ ดีไม่ดี เขาคงจะได้รู้ถึงสิ่งผิดปกติต่างๆและทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับอวาตาร์ของเขา

 

“เกือบลืมไปเลย”มาร์เวลลัสโพล่งขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาการาสุเทนกุที่ยืนอยู่ข้างๆถึงกับสะดุ้งขึ้นมาหน่อยๆ

“นึกถึงสถานที่ออกแล้วรึขอรับ”

 

มาร์เวลลัสมีทีท่าครุ่นคิดอยู่อีกสักพัก ก็จ้องมองไปยังการาสุเทนกุด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความคิดของตัวเด็กหนุ่ม

 

“แอสโมดิวส์นี้ตามตำนานเขาเป็นผู้ชายไม่ใช่หรือครับ อ๋อจริงด้วยสิ ลืมขอลายเซ็นของคุณเฟนริล คุณเมฆนาท และคุณแอสโมดิวส์ไปเลย ใช่ๆ ลายเซ็นคุณการาสุเทนกุด้วย ผมเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับพวกคุณมามากเลยนะครับ คิดเหมือนกันว่าอยากลองพบตัวจริงสักครั้งเหมือนกัน แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นด้วยตาของตัวเองจริง ผมนี้ปลื้มใจสุดๆเลยครับ อ๋อถ้ายังไงแนะนำเทพอสูรตนอื่นให้ผมรู้จักด้วยนะครับ”

 

โดยที่ไม่รู้ตัวเทพวิหคสามขาแห่งตำนานญี่ปุ่นถึงกับยกมือขึ้นมากุมขมับอย่างเผลอตัว

 

“เอ่อข้าว่าเรื่องนั้นเอาทีหลังจะดีกว่านะขอรับ ยังไงเรื่อง...”

 

ใบกระดาษแผ่นหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้าร่างมนุษย์ของเทพวิหคสามขา ซึ่งการาสุเทนกุก็รับไว้และเปิดดูด้วยความสงสัย

 

“ถ้าเป็นที่นี่ ใช้ได้หรือเปล่าครับ”

“ท่านได้แผนที่ของสถานที่แห่งนี้มาจากผู้ใดรึขอรับ ไม่สิ ท่านรู้จักกับบุคคลที่อยู่ที่นั่นด้วยรึขอรับ องค์ราชันย์”

มาร์เวลลัสส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ“ไม่หรอกครับ ผมไม่รู้จักเขา แต่ตอนที่ผมไปเปลี่ยนอาชีพขั้นที่หนึ่งมีคนแนะนำให้ผมว่าถ้าอยากแข็งแกร่งขึ้นให้ไปหาคนๆนี้ แต่ว่าที่ตั้งในแผนที่มันดันอยู่ในป่าลึกที่ใช้วาร์ปเกทไปก็ไม่ได้ จะเดินฝ่าไปก็คงจะไม่รอด”

“ถ้าเป็นที่นั่น คงเรียกได้ว่าปลอดภัยมากขอรับ แม้แต่เทพอสูรเองก็ยังเกรงฝีมือของเขาผู้นั้น”

“เขาแกร่งขนาดนั่นเลยเหรอครับ”

 

“ในหมู่บรรพชนที่ได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์ที่มีความสุดยอดในด้านต่างๆจนกลายเป็นตำนาน เขาคือผู้ที่ได้ใช้คำว่า หนึ่งในสิบวีรชนสุดแกร่งขอรับ”

 

 

 

ครบสามสิบแล้ว(เอ็งเขียนตั้งหลายเดือนได้แค่นี้น่ะนะ)

หัวไม่ค่อยแล่นนะครับช่วงนี้ ทั้งที่ปิดเทอมแต่ก็ไม่ได้อัพถี่ๆ ขออภัยครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

948 ความคิดเห็น

  1. #793 NobuSana (@Aum2107) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 20:13
    มุซาชิรึป่าว แล้วก็เปลี่ยนคราสเป็นผู้อัญเชิญ จากนั้นหาสาวเข้าตี้ จบ
    #793
    1
    • #793-1 เซโร่ (@tatiya01) (จากตอนที่ 30)
      26 มกราคม 2563 / 10:23
      อันนั้นให้บัลทำคนเดียวก็พอมั่ง
      #793-1
  2. #620 Tsukihana (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 23:49
    พระเอกกะเปิดคาเฟตลกสินะ ฮะ ฮะ =_=;
    #620
    0
  3. #585 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:56
    ใครกัน
    #585
    0
  4. #497 A-Langod (@alangod) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 06:46
    พี่ท่านยังจะห่วงลายเซ็นอีก
    #497
    0
  5. #489 PopoRuru (@lokiza555) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 10:40
    ลิโอะล่ะๆๆๆๆๆ
    #489
    0
  6. #443 botbott (@botbott) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 01:47
    ผมสงสัยสักพักแล้วแต่ไม่ได้ถาม เอ่อ ทำไมพอเจอ3เทพมันไม่ขึ้นแจ็งระบบครับ เทนกุยังขึ้นเลย แถมยังพอฆ่าแล้วยังไม่ได้เวลอีก ตอนแรกก็คิดว่าคนเขียนเขียนตกเฉยๆ แต่พออ่านมาถึงตอนนี้คนเขียนก็ไม่พูดถึงมันอีกเลย = =

    #ขออภัยที่พึ่งมาเม้น #อ่านรวดเดียวมาถึงตอนนี้เลย

    เนื้อเรื่องดีน่ะครับ ไม่เวอร์เกินไป แต่มีบ้างที่งงๆไม่เข้าใจแต่อยู่ในเกณที่รับได้ครับ
    #443
    1
    • #443-1 LilyTheGlass (@dawan400) (จากตอนที่ 30)
      20 ธันวาคม 2558 / 20:47
      จากที่อ่านไม่ได้ฆ่าครับ มันหนีไปทั้ง3คนนั้นละ
      #443-1
  7. #424 Lotte Dittakan (@lotte9021) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 18:32
    ลืมลิโอะ รึเปล่า
    #424
    0
  8. #395 bluesky (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 08:42
    สนุกสุดๆคับ
    #395
    0
  9. #380 เอน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 13:16
    ไปถึงอย่าลืมขอลายเซ็นมานะครับ ^_^
    #380
    0
  10. #378 -Foul2Add- (@-Foul2Add-) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 11:44
    มุซาชิอะเปล่า
    #378
    0
  11. #377 คนริมคลอง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 09:58
    ไปที่ไหนหนอ รอติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณครับ
    #377
    0
  12. #376 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 09:22
    สนุกดีครับ
    #376
    0
  13. #375 kimurakung (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 08:41
    รอดตายมาได้จาก ดวงเนตรแห่งการสาปแช่ง...คราวนี้คงต้องฝึกหนักกันหน่อยละ เด่วไม่สมเป็นพระเอกนะมาร์
    #375
    0
  14. #374 Kuuchamp149 (@kuuchamp149) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 08:39
    มุซาชิ สินะ
    #374
    0
  15. #373 ปฐพีเร้นลับ (@ttoo1515) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 06:48
    จะได้ฝึกเพิ่มความเมพแล้ว
    #373
    0