Utopia Fantasy Online

ตอนที่ 28 : Say Goodbye

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 228 ครั้ง
    20 ก.ย. 58

 Episode 28 Say Goodbye

 

            เปลวเพลิงสีแดงส้มโบกสะบัดพลิ้วไหวไปตามแรงลมรอบข้าง เผยให้เห็นร่างของผู้เล่นนับสิบที่เดินย่างกายไปเป็นขบวนท่ามกลางผืนพงไพรในยามไร้ดวงตะวัน แต่ละย่างก้าวผ่านไปอย่างเชื่องช้าและละแวดระวังภัยจากหนึ่งในสิ่งที่อันตรายที่สุดแห่งโลกยูโธเปีย แต่กระนั้นก็ต้องเฝ้าพึงระวังมวลอสูรและสัตว์อสูรยามราตรีที่ความดุร้ายพลันเพิ่มเป็นทวีเมื่อถึงยามเช่นนี้

 

            เหล่าศาสตราวุธคู่กายถูกกระชับไว้แน่นอย่างหวาดเกรงกลัวสิ่งไม่ขาดฝันที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ     

           

“ไปอยู่ที่ไหนกันวะ”ผู้เล่นหนึ่งในสมาชิกกิลด์ขวานทองเอ่ยขึ้น

“พวกเขาออกนอกเส้นทางในแผนที่เมืองไปมากหรือเปล่าครับ”เด็กหนุ่มในชุดเสื้อคลุมสีนิลเอ่ยถามขึ้น

“พวกเราเองก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ คุณมาร์ พวกเขาบอกว่าหลังจากที่เจอเทพอสูรก็รีบตั้งหน้าตั้งตาวิ่งหนีสุดชีวิตจนไม่รู้ว่าไปไกลแค่ไหนเหมือนกันครับ”สมาชิกอีกคนที่ได้รับการติดต่อจากผู้หลงทางเอ่ยขึ้น

“หวังว่าเราคงไม่เจอเทพอสูรนะ”นักบวชหนุ่มที่ร่างกายอ้อนแอ้นราวกับสตรีเพศเอ่ยขึ้นอย่างหวาดๆ

“ปากเสียแก ไอ้แคน จะพูดให้ได้อะไรเนี้ย”นักสู้สาวที่ได้ยินคำพูดของเพื่อนกล่าวขึ้น

“เราคงต้องเข้าร่วมปาร์ตี้กันก่อน เผื่อมีเรื่องฉุกเฉินจะได้ช่วยเหลือกันทัน โชคดีที่มากันสิบคนพอดี”จอมเวทหนุ่มหัวหน้ากิลด์เอ่ยขึ้น ก่อนจะเปิดหน้าต่างระบบของตนขึ้นมาเพื่อสร้างปาร์ตี้

 

“แหม ผมระดับต่ำสุดของปาร์ตี้หรอเนี้ย จะพยายามไม่เป็นตัวถ่วงนะครับ”เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรายละเอียดของปาร์ตี้ที่บ่งบอกระดับของผู้เล่นแต่ละคน ซึ่งเขาที่ระดับ 37 นั้นต่ำที่สุดในปาร์ตี้ นอกนั้นอีก 9 คนที่เหลือก็ต่างอยู่ที่ระดับ 40 กว่าทั้งสิ้น โดยเฉพาะน้ำมนต์ที่ระดับสูงสุดถึง 44

 

เหล่าผู้เล่นที่ได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่มก็เหลือบตามองหน้าต่างระบบที่แสดงรายละเอียดปาร์ตี้อย่างไม่เชื่อสายตา พวกเขาเห็นการแต่งตัวกับท่าทางของเด็กหนุ่มที่ดูมีระดับพอสมควร แต่กลับไม่น่าเชื่อว่าเด็กหนุ่มจะมีระดับที่ต่ำกว่าพวกตน แม้กระทั้งน้ำมนต์เองก็แปลกใจไม่ต่างไปกว่าคนอื่น

 

ไม่มีคำสอบถามใดหลุดออกมาจากปากเหล่าผู้เล่นทั้งเก้าคนที่เหลือ แม้พวกเขาจะสงสัยเกี่ยวกับรายละเอียดของเด็กหนุ่มมากก็ตาม แต่ก็เกรงความเป็นส่วนตัวของมาร์เวลลัสจึงเลือกที่จะไม่ไต่ถามอะไร

 

การเดินทางจึงเริ่มดำเนินต่อไป...

 

มาร์เวลลัสถอยมาเดินรั้งท้ายกลุ่ม ก่อนจะคิดทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆกับตนเอง เรื่องราวมันเริ่มขึ้นเมื่อผู้เล่น 8 คนจากกิลด์ขวานทองจับปาร์ตี้กันเพื่อมาเก็บระดับในป่าทางทิศใต้ของเมืองมาซากิ แต่ในระหว่างที่กำลังเก็บระดับกันอยู่ จู่ๆก็มีเสียงจากระบบดังขึ้นว่ามีเทพอสูรปรากฏตัว เท่านั้นล่ะ เหล่าผู้เล่นแปดคนต่างวิ่งหนีกันอลหม่านจนเผลอออกนอกเส้นทางที่แสดงในแผนที่เมืองมาซากิ ผลก็เลยกลายเป็นว่าพวกเขาหลงทางในป่าขึ้นมา สุดท้ายจนแล้วจนรอดก็ยังหาทางออกไม่เจอ จนต้องติดต่อกับพรรคพวกในกิลด์ขวานทองให้ออกมาช่วยเหลือ เมื่อคทารับรู้เรื่องนี้เข้าจากคำบอกเล่าของสมาชิกก็รวมพลผู้เล่นที่มีระดับสูงที่สุดในกิลด์ทั้งเก้าคนมาเพื่อออกตามหาสมาชิกกิลด์ที่หลงทาง ในขณะที่มาร์เวลลัสก็นึกสนใจขึ้นมาเลยขอติดตามมาด้วย

 

/ต่อจากคุณอีคิดนาเราก็ได้เจอเทพอสูรอีกตนงั้นหรอ หวังว่าเราคงแค่โชคดีนะ/มาร์เวลลัสคิด

 

เขารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลที่มักเกิดขึ้นกับตัวเองมาตลอด โดยเฉพาะเรื่องของเทพอสูรที่ผู้เล่นมักจะใช้คำว่าชาติหนึ่งจะได้พบทีหนึ่ง แต่เขากลับมีโอกาสที่จะได้พบในระยะติดๆกัน มันดูจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่า...

 

“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยยัยน้ำไว้”เสียงของบุคคลผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ช่วยดึงเด็กหนุ่มให้หลุดจากวงเวียนความคิด

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นกับหนึ่งในสองนักบวชที่เดินทางมาในครั้งนี้

“ยัยนั่นน่ะ มักจะวู่วามทำอะไรไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลังเสมอ ขนาดเรื่องที่จะเข้ามาเล่นเกมยูโธเปียแฟนตาซีออนไลน์ยัยนั่นก็โพลงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่าจะเข้ามาเล่นเกมนี้”

“แคนดี้กับน้ำมนต์รู้จักกันในโลกจริงเหรอครับ เอ่อ... ขอโทษที่ถามนะครับ”

“ไม่เป็นหรอกคะ ใช่คะ เราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่เรียน ม.4 เพราะอยู่โรงเรียนเดียวกัน พอหลังจากจบ ม.6 ทั้งแคนกับน้ำก็เลือกที่จะเรียนต่อสายนาฏศิลป์ด้วยกันทั้งคู่ เลยเข้ามหาลัยเดียวกัน”

“อ๋อ”เด็กหนุ่มพยักหน้ารัวๆ “มิน่าละ ทั้งสองคนถึงดูสนิทกันมาก ว่าแต่น้ำมนต์ไม่ได้บอกเหรอครับว่าเธอมีเป้าหมายอะไรที่เข้ามาเล่นเกม”

 

ดวงตาของผู้เล่นสายนักบวชทอดมองไปยังแผ่นหลังของผู้เป็นเพื่อนสาวที่เดินนำหน้าสุดของกลุ่มและกำลังพูดคุยกับพี่ชายของเธออยู่ด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาราวกับเหนื่อยล้ามามาก

 

“บ้านของน้ำกับคุณคทาเป็นค่ายมวยเก่าค่ะ เธอถูกฝึกให้ชกมวยโดยพ่อของเธอตั้งแต่เป็นเด็ก จนมีฝีมือการชกมวยไทยที่เก่งยิ่งกว่าผู้ชายบางคนซะอีก แต่พอเวลาผ่านไป ค่ายมวยก็เริ่มทรุดตัวลงเพราะความนิยมของกีฬามวยไทยลดน้อยลงทุกวันตามกาลเวลา ยิ่งพอมีเกมเสมือนจริงขึ้นมากระแสมวยไทยก็เลยเงียบหายไป จนสุดท้ายค่ายมวยที่บ้านของเธอก็ต้องปิดตัวลง”

 

เด็กหนุ่มมิได้กล่าวสิ่งใดขึ้น เพียงแค่จ้องมองไปตามแผ่นหลังของหญิงสาวเฉกเช่นเดียวกับนักบวชที่เดินอยู่ข้างๆ

 

“ฉันยังจำได้ดีเลยคะ วันที่ยัยนั่นพูดขึ้นอย่างแน่วแน่”แคนยิ้มน้อยๆก่อนจะหันมามองเด็กหนุ่มที่เดินอยู่ข้างๆ “ฉันจะเล่นเกมยูโธเปียแฟนตาซีออนไลน์ และจะทำให้ทุกคนบนโลกนี้ได้รู้ถึงความแข็งแกร่งของมวยไทย แกคอยดูได้เลยไอ้แคน”

 

เด็กหนุ่มเหยียดยิ้มออกอย่างชื่นชมในตัวหญิงสาวอย่างชัดเจน ความฝันของเธออาจเป็นสิ่งเพ้อฝันในสายตาใคร แต่สำหรับเขา น้ำมนต์เป็นผู้หญิงที่เก่ง กล้าหาญ และเข้มแข็ง เขาเชื่อมั่นจากก้นบึ้งของจิตใจว่าเธอจะต้องทำความฝันของเธอให้เป็นจริงได้แน่

 

แต่แล้วรอยยิ้มของเด็กหนุ่มก็พลันค่อยๆจางหายไป...

 

“เพราะฉะนั้นสถานการณ์ปัจจุบันก็เลยทำให้เธอทำตามความฝันไม่ได้สินะครับ”

 

แคนก้มหน้าพยักรับอย่างไม่ปฏิเสธ

 

เพราะเธอต้องปกป้องผู้เล่นไทยภายในเมือง เธอจึงไม่อาจที่จะทำตามความฝันของเธอได้...   

 

“นี่ ทั้งสองคนคุยอะไรกันน่ะ”เสียงหญิงสาวที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาเอ่ยขึ้นจากด้านหน้ากลุ่ม

 

แคนสะดุ้งหน่อยๆก่อนจะคว้าแขนเด็กหนุ่มขึ้นไปคล้องอย่างรวดเร็ว “แหม ก็ฉันกลัวเทพอสูรอ่ะ ก็เลยมายืนข้างๆให้คุณมาร์คอยปกป้อง สุภาพบุรุษต้องปกป้องสุภาพสตรีใช่ไหมค่ะ”แคนเอ่ยเสียงแป้นแล้นใส่เด็กหนุ่ม โดยแอบแลบลิ้นใส่น้ำมนต์ที่ถลึงตาใส่ตัวเขา

 

ทางด้านเด็กหนุ่มก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆโดยไม่พูดอะไร เขาไม่ชอบการโกหกถึงแม้จะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยก็ตาม จึงเลือกที่จะเงียบไว้โดยไม่พูดอะไรดีกว่า

 

แต่ฉับพลันการสนทนาต่างๆก็หยุดลงเมื่อผู้เล่นหนึ่งในสมาชิกขบวนเดินทางในครั้งนี้ยกมือขึ้นมาจับที่หูชั่วครู่ ก็หันมาหาหัวหน้ากิลด์อย่างตื่นตระหนก

 

“แย่แล้วครับหัวหน้า พวกที่หลงทางเจอฝูงสัตว์อสูรหมาป่าเขี้ยวจันทร์รุมโจมตีอยู่ครับ”เขาเอ่ยเสียงสั่น

 

สถานการณ์ตกอยู่ในขั้นวิกฤตในทันที พวกเขาต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดการจะไปช่วยไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก แต่ปัญหาอยู่ที่พวกเขาตามหากลุ่มผู้เล่นที่หลงทางไม่เจอต่างหากที่เป็นปัญหาในตอนนี้

 

“ทั้งฝูงมีประมาณกี่ตัวครับ”เด็กหนุ่มในชุดสีนิลจนแทบกลมกลืนกับพื้นหลังยามราตรีเอ่ยขึ้น

“ราวๆ สิบตัวครับ”ชายคนเดิมที่ได้รับการติดต่อเอ่ยทั้งที่ยังครุ่นคิด

“ทีนี้ก็หาตัวไม่ยากแล้วล่ะครับ”เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นทำเอาเหล่าสมาชิกในปาร์ตี้มองหน้าเขาอย่างงงๆ “กลิ่นก็คงแรงพอสมควรสินะ”เขาเอ่ยกลับตัวเองโดยไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเหล่าผู้เล่น

 

“ปลดผนึกลิโอะ”เสียงเด็กหนุ่มคนเดิมเอ่ยขึ้น พร้อมกับการพวยพุ่งแห่งวิชชุสีนิลจากกำไลข้อมือสีเขาสวมใส่อยู่ ไม่นานลำแสงสีดำก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นกลุ่มก้อนสีดำที่มีรูปร่างเป็นราชสีห์

 

“หมาป่าราวๆสิบตัว พอจะหาเจอหรือเปล่าลิโอะ”

 

แทนคำตอบ ร่างสง่าของพญาราชสีห์นิลกาลเชิดหน้าขึ้นดมกลิ่นในอากาศอยู่ชั่วครู่ร่างทมิฬก็กระโจนพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีคำบอกเล่าสิ่งใด

 

“รีบตามลิโอะ เอ่อ... ผมหมายถึงรีบตามสัตว์เลี้ยงของผมไปเร็วครับ”เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างที่พุ่งออกตามติดไปอย่างรวดเร็วไม่แพ้เจ้าลิโอะ เหล่าผู้เล่นที่ต่างอึ้งค้างอยู่เมื่อเริ่มตั้งสติได้ก็กระโจนออกวิ่งตามมาร์เวลลัสไปติดๆ ถึงแม้กับสายนักบวชอย่างแคนและผู้เล่นอีกคนในปาร์ตี้จะค่อนข้างจะลำบากกับการใช้แรงแบบนี้

 

“เร็วไปไหมวะ นั้นผู้เล่นเลเวล 37 จริงหรือเปล่าเนี้ย”ผู้เล่นคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นความเร็วของเด็กหนุ่มที่วิ่งตามลิโอะที่เป็นถึงสัตว์อสูรจำพวกสิงโตอยู่ติดๆ ถึงแม้จะไม่เทียบเท่ากับพญาราชสีห์นิล แต่ระยะห่างเกือบ 3 เมตรระหว่างเด็กหนุ่มกับสิงโตที่วิ่งนำหน้าสุดของกลุ่มก็ยังคงถูกรักษาไว้อย่างคงที่

 

            เสียงของอาวุธที่เข้าห้ำหั่น เสียงการระเบิดของเวทมนตร์ เสียงคำราม และเสียงโหวกเหวกที่ดังลอยมาตามมวลอากาศ เป็นข้อยืนยันถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ต้องกังขาใดๆ

 

            “คำรามเลย ลิโอะ”เสียงกล่าวเอ่ยขึ้นจากร่างสูงที่วิ่งตามหลังเจ้าสิงโตหนุ่ม

            “โฮกกกกกกกก”เสียงรามลั่นของพญาราชสีห์นิลกาลทั้งสะท้อนไปทั่วทั้งเขตคามของป่าบริเวณนั้นพวกสัตว์ที่ได้ยินเสียงขู่คำรามก็พลันปลีกตัวหลบหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

 

            ยกเว้นหมาป่าเขี้ยวจันทร์ที่ไม่ได้หนีไป...

 

            ทั้งกลุ่มผู้เล่นและฝูงหมาป่าเมื่อได้ยินเสียงคำรามของพญาราชสีห์นิลกาลก็ต่างถอยออกมารวมกลุ่มกับพวกของตนเพื่อเตรียมพร้อมรับการโจมตีที่อาจตามมา จนเว้นระยะห่างระหว่างทั้งสองให้เด็กหนุ่มและสัตว์เลี้ยงคู่กายได้แทรกตัวเข้าไปยืนคั้นกลางไว้ 

 

            เสียงจากระบบดังแจ้งเตือนถึงรายละเอียดของฝูงหมาป่าเขี้ยวจันทร์และจำนวนในปัจจุบันดังอยู่ที่ข้างหูของเด็กหนุ่ม แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจนักเพราะสถานการณ์ตรงหน้าในตอนนี้ทำให้เขาต้องเบี่ยงความสนใจมาที่สงครามจิตวิทยากับเหล่าหมาป่าเขี้ยวจันทร์มากกว่า

 

            ดวงตาที่นิ่งเงียบเชือดเฉือนเยือกเย็นผิดวิสัยใจคอของเด็กหนุ่มถูกจ้องมองไปยังเหล่าหมาป่าแต่ละตัวอย่างไม่กลัวเกรงต่อพวกมันที่ล้วนมีระดับ 35 จะยกเว้นก็เพียงตัวหนึ่งที่เสียงจากระบบบอกว่าระดับ 40 ซึ่งจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกเสียจากจ่าฝูงของหมาป่าเขี้ยวจันทร์

 

            “จะถอยหรือสู้”เด็กหนุ่มเอ่ยสั้นๆทั้งที่ดวงตาคมกริบทั้งสองจ้องมองไปยังหมาป่าอย่างไม่วางตา

 

            แตกต่างกับเหล่าหมาป่าเขี้ยวจันทร์ที่ต่างก้มหน้าหลบดวงตาคู่นั้นราวกับหวาดกลัวบางสิ่งในสายตานั้นของเด็กหนุ่ม

 

            “เฮ้ย พวกนายเป็นอะไรหรือเปล่า”หนึ่งในกลุ่มผู้เล่นของกิลด์ขวานทองที่ตามมาสมทบกับมาร์เวลลัสเอ่ยขึ้นกับกลุ่มผู้หลงทาง

            “ไม่วะ แต่มีนักบวชกับนักรบในปาร์ตี้ตายไปอย่างละคนก่อนหน้านี้”

           

            ผู้เล่นหญิงสายนักสู้ผู้มาสมทบทีหลังกำลังจะก้าวขึ้นมายืนข้างเด็กหนุ่มเพื่อเตรียมต่อสู้ แต่ก็ถูกเด็กหนุ่มยกแขนข้างหนึ่งขึ้นกางออกเป็นเชิงห้ามขึ้นมาเสียก่อน

           

            “ว่าไงครับ จะถอยหรือจะสู้”มาร์เวลลัสเอ่ยย้ำเพื่อขอคำตอบ

            ผ่านไปไม่นานร่วงอันงามสง่าของหมาป่าตัวหนึ่งก็เดินแหวกเหล่าหมาป่าตัวอื่นขึ้นมายืนนำหน้ากลุ่ม ร่างที่ใหญ่กว่าแม้จะเล็กน้อย กับหน้าผากที่มีสัญลักษณ์รูปพระจันทร์เสี้ยวสีฟ้า ทำให้เด็กหนุ่มพอจะเดาได้ว่ามีความเป็นไปได้สูงว่าเจ้านี้อาจจะเป็นจ่าฝูง แถมร่างกายของมันที่ถูกปกคลุมไปด้วยขนสีฟ้าอ่อนราวกับสีน้ำทะเลแตกต่างกับหมาป่าตัวอื่นที่เป็นสีเทาแกมดำก็เป็นตัวบ่งบอกเป็นอย่างดีว่า

 

            หมาป่าเขี้ยวจันทร์ตัวนี้เป็นสัตว์อสูรประเภทวิปลาส...

 

            มันหันไปคำรามกับเจ้าสิงโตหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเด็กหนุ่มเป็นเวลานานพอสมควร ลิโอะก็สื่อคำดังกล่าวเป็นตัวอักษรลงบนพื้นดิน

 

            มันบอกว่า เจ้าพวกนั้นเป็นเหยื่อของพวกข้า ตามกฎของเผ่าหมาป่าเขี้ยวจันทร์ มีกฎที่ห้ามปล่อยให้เหยื่อหนีไปอย่างเด็ดขาด ต้องขออภัยท่านผู้แสวงบุญด้วย กับพวกท่านที่ตามมาทีหลังพวกข้าสามารถปล่อยไปได้ แต่กลับพวกนั้น ไม่

 

            “ถ้างั้น ผมเองก็คงต้องขออภัยด้วยเช่นกันครับ แต่ว่าผมเองก็คงปล่อยให้พวกคุณทำร้ายพวกเขาไม่ได้”มาร์เวลลัสเอ่ยก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นเชิงเคารพ

           

            จ่าฝูงแห่งเหล่าหมาป่าเขี้ยวจันทร์หันมาคำรามใส่ลิโอะเช่นครั้งก่อน ถ้าเช่นนั้นความคิดแห่งท่านก็คงขัดแย้งต่อกฎประเพณีที่เรานับถือมานับร้อยปี เพราะฉะนั้นข้าคงไม่มีทางเลือกอื่น

 

            เด็กหนุ่มก้มอ่านเพียงชั่วครู่ ก็เงยหน้าขึ้นมามองจ้องไปยังหมาป่าสีฟ้าที่ยืนประจันหน้าอยู่

“ผมเองก็คงไม่มีทางเลือกเช่นกันครับ”น้ำเสียงนิ่งสงบเอ่ยขึ้น “ทุกคน ถือว่าผมขอร้องนะครับได้โปรดช่วยยืนดูอยู่เฉยๆอย่ายื่นมือเข้ามายุ่งนะครับ”

“แต่...”น้ำมนต์เอ่ยขึ้น แต่ก็ถูกคทายกมือขึ้นห้ามไว้ก่อน

 

            คทาพยักหน้าให้มาร์เวลลัสชั่วครู่ เด็กหนุ่มก็หันหน้ากลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าหมาป่าอีกครั้ง

 

            เท้าของเด็กหนุ่มเริ่มก้าวเดินออกไปพร้อมกับจ่าฝูงหมาป่าเขี้ยวจันทร์จนออกจากระยะที่ทั้งสองฝ่ายเห็นว่าพอสมควรโดยความรู้สึก

 

            /บุกก่อน หรือตั้งรับดี/มาร์เวลลัสคิด

 

            แต่ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้ทำอะไร สัญลักษณ์จันทร์เสี้ยวที่หน้าผากของหมาป่าเขี้ยวจันทร์ก็พลันเปล่งแสงสีครามเจิดจ้าส่องสว่าง ก่อนที่มวลน้ำในอากาศจะเริ่มก่อตัวเป็นก้อนขนาดใหญ่ลอยอยู่กลางอากาศนับสิบลูก

 

            “เวทมนตร์ เจ้าหมาป่านั่นมันใช้พลังเวทได้”สมาชิกกิลด์เอ่ยขึ้นอย่างตื่นตระหนก

            “ซวยแล้วไง ไม่ไหวหรอกแบบนั้น”

            “บ้าจริง ตอนที่มันสู้กับพวกเรามันไม่ได้เอาจริงอย่างงั้นหรอเนี้ย”หนึ่งในผู้ถูกช่วยเหลือเอ่ยขึ้น

 

            “โชคไม่ดีเลยนะครับ”เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นทั้งที่ตาก้มต่ำมองพื้น “คุณน่ะ ขอโทษล่วงหน้านะครับ”

 

            ร่างในชุดสีนิลพุ่งกระโจนออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วราวกับลำแสงสีดำ ก่อนที่แสงประกายวาววับจะสาดสะท้อนกับแสงเดือนสีขาวจากท้องฟ้าและแสงสีครามจากสัญลักษณ์กลางหน้าผากของหมาป่า แต่ไม่นานที่มาแห่งสิ่งนั้นก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองส่องสว่างพวยพุ่งออกจากฝักดาบ

 

            ก้อนน้ำสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศนับสิบก็พุ่งเข้าใส่เด็กหนุ่มราวกับลูกกระสุนปืน

 

            ฉั้วะ ฉั้วะ ฉั้วะ ฉั้วะ ฉั้วะ ฉั้วะ

 

            คมดาบดาร์กแพนเทอร์และกระบี่ประกายแสงที่มาร์เวลลัสได้มาจากซัมเมอร์ตวัดฟันใส่ก้อนน้ำที่พุ่งเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างแม่นยำ ร่างสง่าโยกไปทางขวา ก่อนจะใช้เท้าขวากระแทกไปที่พื้นเพื่อกระโดดไปทางซ้ายแทน ย่อตัวลงและดีดเท้าเต็มแรงไปด้านหน้า

 

            ดาบดาร์กแพนเทอร์ที่อาบไปด้วยแสงสีเหลืองทองในมือขวาตวัดฟันในแนวขวาง แต่จ้าวจ่าฝูงแห่งหมาป่าเขี้ยวจันทร์ก็กระโดดถอยหลบไปด้านหลังด้วยความคล่องตัว         

 

            “สายฟ้า กับ น้ำ เอกลักษณ์ธาตุจำเพาะของคุณและผม ก็เห็นถึงความได้เปรียบแล้วนะครับ และอีกอย่าง...”

 

            กระบี่ประกายแสงส่องสว่างสีทองพุ่งแหวกมวลอากาศ เสียบทะลุหน้าผากของหมาป่าเขี้ยวจันทร์พร้อมกับการดับมอดแห่งเปลวเพลิงแห่งชีวิตของมัน

 

            “ถ้าตรงนี้ผมยังแพ้ วันข้างหน้าผมก็คงก้าวต่อไปไม่ได้แน่...”

 

            ก้อนโพลิก้อนของจ่าฝูงหมาป่าเขี้ยวจันทร์แตกสลายหายไป พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบ และการปรากฏของไอเทมที่ดรอปได้

 

            “รู้ผลแล้วนะครับ”เด็กหนุ่มหันไปเอ่ยกับเหล่าลูกฝูงหมาป่าเขี้ยวจันทร์ มันมองหน้ากันและกันอยู่สักพักก็ต่างวิ่งหนีหายไปในป่ายามกลางคืนอย่างรวดเร็ว

 

            ไอเทมที่เป็นเขี้ยวหมาป่าถูกเก็บลงในกระเป๋า ก่อนที่มาร์เวลลัสจะเดินกลับมารวมกลุ่มกับผู้เล่นจากกิลด์ขวานทองที่ต่างยังอึ้งค้างกับการต่อสู้ที่จบลงภายในเวลาไม่กี่นาทีอยู่

 

            “กลับกันเถอะครับ เดี๋ยวมีตัวอะไรโพล่มาอีกจะแย่”นักดาบในชุดสีนิลเอ่ยขึ้น

           

            ขบวนเหล่าผู้เล่นต่างเดินทยอยกลับสู่เมืองมาซากิอันเป็นที่มั่น โดยในระหว่างทางเหล่าสมาชิกต่างก็ให้ความสนใจและพูดคุยถามไถ่เรื่องฝีมือของเด็กหนุ่ม แถมยังชื่นชมในฝีมือของของเขาจนขนาดเปลี่ยนสรรพนามแทนคำว่า คุณมาร์ เป็น ท่านมาร์ เลยทีเดียว ถึงเด็กหนุ่มจะบอกว่าไม่ต้องเรียกขนาดนั้นก็ได้ แต่เหล่าผู้เล่นก็ไม่ยอมเลิกเรียกเช่นนั้น จนสุดท้ายเด็กหนุ่มก็ได้แต่ยอมๆไปอย่างช่วยไม่ได้

 

            ร่างของผู้เล่นเกือบยี่สิบคนมาหยุดเท้าลงที่หน้าระตูทางเข้าเมือง หลังจากใช้เวลาเดินทางอยู่นานโดยอาศัยการนำทางจากเจ้าสิงโตขี้หงุดหงิดที่ตลอดการนำทางมาได้แต่คำรามหงุงหงิงๆในลำคออยู่เป็นระยะๆ

 

            “ท่านมาร์จะไปที่ทำการของกิลด์พวกเราหรือเปล่าครับ”สมาชิกในการเดินทางเอ่ยถามขึ้น

            “ทุกคนไปกันก่อนเถอะครับ ผมว่าจะเดินดูอะไรอีกสักหน่อย ก่อนที่พรุ่งนี้ตอนเที่ยงๆจะล็อกเอ้าท์กลับไปที่โลกจริง”

            “ถ้างั้นก็ลาก่อนนะครับ ขอบคุณที่ช่วยผมและเพื่อนๆไว้นะครับ”ผู้เล่นที่เป็นตัวแทนของกลุ่มที่หลงทางเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ”

           

เหล่าผู้เล่นเดินเข้ามากล่าวคำบอกลากับเด็กหนุ่มโดยมีน้ำมนต์เป็นคนสุดท้ายที่กล่าวลาและเดินหายเข้าไปในเมือง โดยนักสู้สาวไม่ได้รู้เลยว่านี้จะเป็นการจากลาที่จะทำให้เธอไม่ได้พบเจอกันกับเด็กหนุ่มอีกนานแสนนาน...

 

“เอาล่ะ...”

 

เด็กหนุ่มกล่าวยังไม่ทันจบ ความรู้สึกเหมือนบางสิ่งที่แข็งราวกับท่อนเหล็กก็กระแทกเข้าที่ท้องอย่างจังจนทำให้เด็กหนุ่มจุกจนพูดไม่ออก แต่เมื่อก้มมองไปยังสิ่งที่อยู่ที่ท้องก็พบว่ามันไม่ใช่ท่อนเหล็กอย่างที่เขาคิด

 

หากแต่เป็นแขนที่ถูกปกคลุมด้วยแขนเสื้อหลวมๆของชุดแบบญี่ปุ่นเท่านั้น...

 

ร่างสูงอันเป็นเจ้าของแขนกระโจนออกไปข้างหน้า โดยที่สามารถอุ้มเด็กหนุ่มที่สูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและกระดูกได้อย่างสบายๆ ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในป่าทั้งๆแบบนั้น

 

แสงสีดำส่องสว่างออกมาจากตัวบุคคลผู้นั้น พร้อมกับการปรากฏของขนนกสีดำที่ลอยมารวมตัวกันที่ร่างของบุรุษปริศนา ขาเรียวยาวที่อยู่ใต้กางเกงแบบญี่ปุ่นออกแรงดีดตัวกระโดดไปบนอากาศราวกับจะเหินสู่ห้วงเวหาอันว่างเปล่า

 

“เทพอสูร วิหคสามขา การาสุเทนกุ ปรากฏกาย....”

 

 

 

ช่วงนี้กาวขาดมือหัวไม่ค่อยแล่น คงไม่ได้อัพอีกนานนะครับ (อันนี้ล่อเล่น)

 

อาทิตย์นี้ผมต้องเคลียร์งาน ส่วนอาทิตย์หน้าก็ต้องสอบปลายภาค คงไม่ได้อัพสักสองอาทิตย์นะครับ ขออภัยจริงๆ หลังจากสอบเสร็จก็จะได้กลับมาเขียนอัพตามปกตินะครับ อย่าพึ่งลืมกันล่ะ

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณสำหรับการติดตามจากผู้อ่านทุกๆท่านนะครับ หลังผมสอบเสร็จเจอกันครับ

  

 

 

           

           

 

           

           

 

           

           

           

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 228 ครั้ง

948 ความคิดเห็น

  1. #887 yukisaku (@yukisaku) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 01:53
    วิหคสามขา? คาราสุเท็นงูป่ะ? หรือเราเข้าใจผิด
    #887
    0
  2. #770 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 14:18
    " เดี๋ยวมีตัวอะไรโพล่มาอีก "

    นี่ก็เป็นอีกหนึ่งคำที่เขียนผิดมาตลอด " โพล่ "
    ตั้งแต่ตอนแรกๆเลยค่ะ ที่เจอคำนี้ ทีแรกก็คิดว่าเป็นคำที่ยังไม่ได้แก้ไข
    ที่ไหนได้.. เขียนผิดยาวเลยนี่หว่า

    ต้องใช้ ผ.ผึ้งนะคะ... โผล่..
    #770
    0
  3. #673 lovelykik (@kikka123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 14:58
    จิ้นหน่อยๆ 555
    #673
    0
  4. #618 Tsukihana (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 23:02
    ฉกอย่างไว ไปท่ามกลางราตรี พาไปใหนคับเนี่ย!?
    #618
    0
  5. #538 Fairy_Fela (@sagoilr) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 16:08
    ชื่อนกเอามาจากตำนานรึเปล่าค่ะ แต่ตำนานมันเป็นการาสุเทนงู เหนคล้ายๆกันไม่รู้ใช่รึเปล่า
    #538
    0
  6. #487 PopoRuru (@lokiza555) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 10:16
    อุ้ม??? อร้ายยย จิ้นค่า
    ถ้าแมนๆต้องแบกนะค่า
    อุอิอุอิ ไม่มีนางเอก ขอพระเอกแทนได้ไหม?//โดนมาร์กระโดดถีบ ....ก็ตูนี่ไงพระเอก!//เอิ้ก!!?
    แล้วที่บอกไม่ได้เจอนานแสนนานนี้ นานแค่ไหนคะ? ทำไมสื่อเหมือนบางคนจะตาย?
    #487
    1
    • #487-1 มีมี่ (จากตอนที่ 28)
      1 มีนาคม 2559 / 17:20
      เห็นด้วยค่าาาา อิอิ
      #487-1
  7. #392 my-kimberly (@my-kimberly) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 16:38
    อุ้ม??
    #392
    0
  8. #362 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 14:13
    สอบเสร็จแล้ว รีบมาอัพนะครับ .. อิอิ
    #362
    0
  9. #357 Nui Sarawut Pankhao (@nui0031) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 08:23
    คนเขียนหายเลย แฟนนิยายรออยู่นะครับ
    #357
    0
  10. #356 Nathwut (@hiruntubtim) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 12:15
    สนุกมากครับ
    #356
    0
  11. #354 คมดาบพิรุณ (@jamkatana) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 21:49
    ภาษาดี ดำเนินเรื่องสนุก แต่ผมว่าไรต์มีปัญหากับระบบเกมส์นะครับ หลายๆอย่างมันดูขัดอย่างค่าประสบการณ์ ระดับทักษะ การข้ามเซิฟ งงตรงจุดนี้การข้ามเป็นยังไงครัย ในเมื่อเป็นเซิฟรวมมาแต่แรก อีกอย่างคือความคิดของพระเอก นิสัยไม่นับ ผมว่านิสัยแบบนี้เข้าท่าใจดี แต่บ้างทีก็ต้องโหด แต่ความคิดเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจคือ อยากเก่ง มีโอกาสแต่ไม่รีบขวยขวาย หรือ คิดว่ารอสู้ไม่ได้ค่อยไปฝึก สนุกไปกับเกมก่อน

    ทั้งหมดทั้งมวลสนุกดีครับ ถึงมีหลายๆอย่างดูติดขัด แต่ยอมรับเป็นการเขียนเรื่องแรกที่สนุกมากครับ
    #354
    1
    • 17 ตุลาคม 2558 / 04:13
      ค่าประสบการณ์ กับระดับทักษะ เลเวล จะได้ยากครับเป็นธรรมดา(ถ้าไม่มีความยากก็ไม่มีความท้าทายสิครับ)และเลเวลแต่ละคนขึ้นยากมาจากอย่างที่เห็นครับระดับผมไล่จาก 1 2 3 ขึ้นไปไม่มีระดับชาวบ้านทหารจักพรรดิอะไรเหมือนเรื่องอื่น คงให้ขึ้นไม่ได้ง่ายๆ

      เซิร์ฟมีอธิบายในเรื่องครับ รอติดตามแต่นานหน่อย
      นิสัยความคิดพระเอกไม่มีความเห็นครับ เพราะเป็นคาแรคเตอร์ดีไซของผมเอง
      เรื่องเก่งขึ้นตอนล่าสุดบอกสาเหตุแล้วครับ
      #354-1
  12. #350 Nu'Oun (@oun-penwilai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 10:51
    สนุกดี รอค่ะ
    #350
    0
  13. #349 THEAPRILKUBPHOM (@mesakubphom) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 21:38
    ชอบภาษาที่ใช้เขียนนะคะ สนุกดี^^
    #349
    0
  14. #348 ลุงดิน (@prakrit) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 08:12
    ตบเกรียน อีกาสามขา
    ขอบคุณนะครับ
    #348
    0
  15. #347 slzyzero (@sliiz) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 21:26
    สนุกครับ รอติดตาม
    #347
    0
  16. #346 sujuhyuk (@sjbenzbenz) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 19:13
    รออัพนะคะ
    #346
    0
  17. #345 spy_5555+ (@ploly_popo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 18:10
    เทพอสูรตัสนี้ดีหรือป่าว แต่ดูแล้วน่าจะไม่ดีนะ รออัพน๊าาา
    #345
    0
  18. #344 Spinser (@jirapaza52) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 16:14
    ไรต์ทิ้งฉากน่าติดตามไว้ก่อนจากไป 2 อาทิตย์ .... แอดทำได้ยังไงงงง T-T
    #344
    0
  19. #343 TAKARA KUN (@TAKARAKUN) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 16:10
    โดนโฉบไปไหน
    #343
    1
    • #343-1 มีมี่ (จากตอนที่ 28)
      7 เมษายน 2559 / 20:01
      คุณเรียกโฉบ แต่ฉันเรียกฉุด ค่าาาา~

      #343-1
  20. #342 Hani_2109 (@smile21natnicha) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 15:03
    ยังไม่ทันพูดจบ ก็โดนนกโฉบไปซะละ..
    #342
    0
  21. #341 นิติพันธ์ อบมาลี (@____p) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 13:53
    "คะ"ใช้กับประโยคคำถามเช่น"กินข้าวหรือยังคะ" "ค่ะ"ใช้กับประโยคบอกเล่าเช่น"กินข้าวกันค่ะ" เป็นต้น ......อัพเร็วๆนะครับรออ่านอยุ่นะ
    #341
    0
  22. #340 Tarntarnz (@tarnz666) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 13:23
    เอ๊ย..... อะไๆ ยังไงๆ รอๆ
    #340
    0
  23. #339 kataiyai (@kataiyai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 09:43
    มาจากไหนล่ะนั่น

    มาถึงก็ฉกพระเอกไปเลย
    #339
    0
  24. #338 A-Langod (@alangod) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 09:06
    จะรอนะครับไรต์ ป.ล.ขอให้สอบได้คะแนนดีๆนะครับ
    #338
    0
  25. #337 spy_5555+ (@ploly_popo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 14:53
    รออัพน๊าาา
    #337
    0